Meningen

Interessant concept voor een serie, zij het met inconsistenties en plotgaten. Een bijzondere cast die net iets te geforceerd apart aanvoelt. Zo zijn alle briljante beta wetenschappers vrij jonge dames. Met de bekende diversiteits vinkjes.

De openingsscene tijdens de Chinese Revolutie is meteen heftig. Grafisch is de serie erg goed verzorgd, prima geacteerd meestal.

Zwak zijn vaak wel de dialogen. En geloofwaardigheid is niet het sterkste punt. De voornaamste makke is natuurlijk dat de aliens kennelijk het onvermogen hebben om te liegen. En dus continue aan het vertellen zijn wat ze gedaan hebben en van plan zijn. Wat toch vrij dom is. Het enige wat ze hadden hoeven doen was....niets....maar nu weten de mensen dat ze eraan komen. De aliens lijken te denken dat intimidatie de mensen demotiveert en begrijpen de mensheid dus niet genoeg om te kunnen overwinnen.

Ander plotgat: de virtual reality hoofdband. Het lijkt van de AI te komen die de aliens vooruit hebben gestuurd. Maar waar is hij gemaakt?

Hoe dan ook, het is vooralsnog boeiend genoeg om verder te bekijken.

Sluit ik me volledig bij aan. Zowel Urban als Ealy waren een feest en het gegeven was boeiend genoeg om op voort te boorduren. Met mindere acteurs had dit al snel een sof kunnen worden.

Maar Urban heeft een nieuwe topserie gekregen, The Boys, met een prachtcast en die vond ik zo mogelijk nog beter. Blij dat hij door mag blijven timmeren want ik heb hem altijd wel gemogen, hoewel ik Dredd zijn beste werk vind.

De beste Star Wars serie. Nu ligt die lat helaas niet heel hoog na een flink aantal miskleunen (Book of Boba Fett, Obi Wan, Ahsoka, Acolyte) en een uiteindelijk in verhalend opzicht teleurstellend magere Mandalorian. Maar ondanks het wat trage tempo is dit een mooie serie. Prima acteerwerk, met als uitblinkers de manier waarop Dedra, Partagaz, Mothma en Luthen gespeeld worden. Heel gedetailleerde sets die je echt in de Star Wars wereld doen wanen. En het perspectief is veranderd: we zien geen volbloed helden, maar feilbare mensen en hoe het leven is onder het Keizerrijk voor de gewone man. Hoogtepunten zijn altijd de scenes die zich bij de ISB, de Stasi van het Keizerrijk afspelen. Uniek is ook dat je mee kunt leven met een ambitieuze officier die zonder reserves aan de kant van de bad guys staat: Dedra.

Het laatste seizoen van Andor. Wie geduld heeft wordt beloond.

Zwak zijn vooral de eerste afleveringen. Soms onnodig politiek geladen zoals wanneer ongedocumenteerden opgejaagd worden (tegenstanders vraag ik altijd of we 8 miljard mensen recht moeten geven op bed, bad en brood en hoe dan, of dat we paspoort controles op vliegvelden ook maar moesten afschaffen). Er is zelfs een aanranding door een pervy keizerlijke agent om nog even in te wrijven hoe slecht het keizerrijk is, wat juist in deze serie al totaal niet meer nodig was. Een aantal plotlijntjes gaan nergens naar toe en zijn pure vulling. Zoals de Tie Fighter die Cassian steelt. 10 afleveringen hadden ruim volstaan.

Wonderlijk is dat Dedra tegenwoordig getrouwd is met de veel jongere en maatschappelijk een stuk minder opgeklommen Syril. Dedra zet hem in voor infiltratie maar het stelt te weinig voor. De rol van Syril blijft erg onbeduidend in het grote plan, iets wat hij zelf op den duur ook aangeeft aan Dedra. Als kijker blijf je helaas ook zonder het antwoord zitten.

En hoewel hij de belangrijkste missies uitvoert, Cassian zelf blijft wat saai. Zijn schtick is elke keer dezelfde: hij wil ermee stoppen, maar doet zijn taak elke keer toch. Er zitten ook wat karakters in die me totaal niet boeiden zoals Bix. En Vel irriteerde me zelfs mateloos, ze vond het na een ongeluk nodig een onervaren jongen er op te wijzen dat hij nooit zo'n held zou worden als haar lesbische liefje...pff rot toch op Disney, wil je nu echt dat iedereen direct een pleurishekel heeft aan een van je heldinnen?

Maar Denise Gough is fantastisch als Dedra, met die zure DDR-koppen die ze trekt. De serie kent de nodige tragiek. Het detailnivo van de sets blijft geweldig. De dialogen zijn goed geschreven en het plot is redelijk doordacht.

Saw Gerrera en Krennic zijn leuk om weer te zien ook. De laatste afleveringen zijn ijzersterk en vloeien mooi over naar de film Rogue One.

Alle seizoenen apart reviewen gaat me nu te ver ik volg de serie al jaren en nu is het na de laatste aflevering tijd om alles op een rijtje te zetten.

Better Call Saul is een bijzondere serie die amper onder doet voor Breaking Bad maar tegelijkertijd veel fans van die serie toch zal afschrikken vanwege het lagere tempo en de nadruk op de advocatuur, hoewel parallel het verhaal van Mike Ehrmantraut, ex agent, ervaren rechterhand van criminele chicken man Gus Fring en ultieme Ijzeren Hein, ook wordt verteld. Wat BCS gemeen heeft met BB is de geweldige karakterontwikkeling van de belangrijkste personages. En zelfs de kleinere rollen hebben veel nuance en zijn uitstekend geacteerd, ik noem maar "Nacho" Ignacio bijvoorbeeld. Lalo Salamanca is ook een onvergetelijk karakter. Zelfs de aanvankelijk onuitstaanbare gladjanus Howard Hamlin wordt steeds menselijker.

De hoofdrolspelers leveren in acterend opzicht vuurwerk, met Bob Odenkirk (Saul) als absolute uitblinker. Opvallend is ook hoe goed de stoicijnse Jonathan Banks (Mike) is, als je die in oudere rollen ziet zoals Freejack, dan is het een zoveel betere acteur geworden. Rhea Seahorn (Kim) is aan de oppervlakte gewoon een degelijke, integere advocate die zich zelden laat kennen maar krijgt later in de serie ook meer lagen en blijkt net zo'n complex persoon.

En net als in BB is in BCS trots de grootste zwakte van zijn hoofdpersoon. Saul Goodman was zo'n geweldig personage in BB dat hij zijn eigen serie verdiende. En waar hij in BB nog karikaturaal was zien we hier een compleet mens, maar nog steeds met veel humor en geweldige teksten. Zijn grootste wapen is immer zijn mond. Toch wordt hij nooit voor vol aangezien, omdat hij een boefje blijft.

Nog een overeenkomst met BB is het narcotische effect van laten we zeggen stout zijn, "bad". We zien Kim Wexler hier ook gretig aan meedoen op den duur. En pas later snappen we beter hoe dit komt en wie deze persoon ooit was.

Omdat Mike toch wel voor 1/3 tot de helft onderdeel uitmaakt van de serie, vaak niet eens in relatie tot Saul maar gewoon als aparte verhaallijn, moet ook zijn conflict genoemd worden. Hier staat de onderhuidse spanning tussen de Salamanca's met baas Don Eladio en de bijna obsessief nette drugshandelaar Gus Fring vaak centraal. Waar Saul er vooral uit is om op onorthodoxe wijze zijn geprezen broer voorbij te streven qua succes als briljante advocaat, is de vaak praktische Mike vooral uit op het minimaliseren van bloedvergieten en andere ellende. Beide doelstellingen lopen vaak ergens tegen een soort onzichtbare muur aan.

De laatste afleveringen zijn zeer onderhoudend maar neigen ook naar een behoorlijk deprimerende finale die op het einde toch nog wel de brilliance laat zien van Saul. Interessant is om te zien hoe Kim een leven heeft gekozen van vertrutting. Ik vond Walter White en vooral Jesse weinig toevoegen in deze afleveringen.

Absoluut de moeite waard allemaal maar je moet er echt voor gaan zitten. BCS scoort niet zo snel als BB maar meestal is er om de zoveel afleveringen een schokkende wending in het plot die je weg kan blazen. En tot die tijd wordt elke keer heel rustig en gerafinneerd naar zo'n moment toegewerkt.

Bijna hetzelfde nivo als seizoen 1, met als belangrijkste verandering de toevoeging van Meryl Streep. En voor wie dan gillend weg wil rennen is het wellicht een troost dat ze wel heel goed een onuitstaanbaar mens speelt. Zeker de moeite waard. Bepaalde zaken die in seizoen 1 nogal veel impact hadden schudden nu nog behoorlijk na.

Niet het beste seizoen, maar weer erg degelijk en onderhoudend. De serie mag nog lang blijven lopen van mij.

Prima vervolg op de Bosch serie, waarin Bosch als prive detective gaat werken en weer veel met advocate Honey Chandler samenwerkt. Ik was ietwat gematigd in mijn verwachtingen aangezien de kwaliteit van die serie schatplichtig is geweest aan Michael Connelly's boeken, waar deze serie nu op eigen voet verder gaat, weliswaar nog steeds met inbreng van Connelly. Sommigen zullen met name de collega van Bosch, J Edgar, missen. Anderen zijn niet perse blij met de beperkte acteercapaciteiten van dochter Madison Lintz, die een grotere rol heeft, of het wat dikkere actiesausje in deze serie waarbij Bosch nogal eens stout moet doen om iets als prive detective te kunnen achterhalen en daarbij soms de geloofwaardigheid tekort doet. Sommige critici sloegen ook het woke alarm maar gelukkig valt dit alleszins mee. Mimi Rogers en Titus Welliver zijn nog altijd zeer genietbaar in hun rollen en de verhalen zijn onderhoudend als vanouds. Het tempo blijft ook relaxed. Zeker voor een Amerikaanse serie. Eigenlijk de detective serie voor mensen die normaal niet van politie-of detective series houden.

Iets minder zoekend dan het eerste seizoen naar een nieuwe balans. Het blijft een obstructie voor het plot om Bosch als prive detective te laten werken want hij mag natuurlijk eigenlijk helemaal niks en daar wordt op allerlei manieren omheengegleden. Evengoed vermaak van nivo dat slechts ietsje onder de oorspronkelijke Bosch serie ligt. Opvallend blijft bij alles dat je je echt in LA waant, het zijn zelden generieke locaties, met fraaie shots en de vaste hand van Connelly blijft ook zichtbaar omdat er nergens teveel gerommeld wordt in het plot.

Kijkt weer lekker weg, zeer bingebaar. Er lopen verschillende kortere verhaallijnen langs elkaar die worden afgewikkeld. Bosch blijft uitsteken als beste serie maar Legacy is een zeer verdienstelijk vervolg. Het meest ongeloofwaardige blijft hoe makkelijk Bosch zonder badge toch van alles voor mekaar krijgt qua onderzoek. Uiteraard elke keer met aan hem verschuldigde gunsten. Waarbij het meest ongeloofwaardig de twee gepensioneerde agenten blijven. Een goede tweede is de superhacker Mo, hoewel dat een leuk gespeelde rol is. De dochter van Bosch teveel screentime geven werkt nog steeds niet. Waar het chagrijn van Bosch zelf als een handschoen past irriteert het eerder bij Madeline.

Binnen een aantal dagen de hele serie uitgekeken en genoten. Echt geweldig:

-ijzersterke cast. Misschien heeft Elizabeth Shue nog wel de meeste indruk gemaakt als queen bitch maar eigenlijk zijn veel acteurs erg overtuigend in een gelaagde rol die nooi zwart-wit goed of slecht is. De lui die je in het begin een verschrikkelijke rotzak vind, ga je in andere scenes weer aandoenlijk vinden;

-tof verhaal, een coole twist op iets wat in andere opzichten snel standaard had kunnen worden;

-productiewaarde is top, het ziet er allemaal geweldig uit;

-veel humor. Goede satire op de gemaaktheid van de PR-kant van commercie. Verder wel te vaak onder de gordel en soms ronduit ziek maar meestal goed voor een dikke grijns. Hou er wel rekening mee dat hier meer nadruk op ligt dan op actie of spanning. Maar het is zo goed geschreven dat dit geen enkel probleem is.

Enige minpuntje vond ik die Aziatische griet verder (voegt te weinig toe), verder ben ik ook niet zo'n fan van Frenchie maar ala.

Voor wie nog niet zeker weet wat te verwachten, ik heb de serie ontdekt via

The Drinker Recommends... The Boys - YouTube

en daarin wordt (met een nog vetter accent dan dat van Butcher) goed uiteengezet waarom deze echt de moeite waard is.

Laat maar komen dat 2e seizoen!

We did tons of butt stuff...Just kidding!

Ok die schuine bak van Starlight daar kon ik wel om lachen. Maar ik ben verder klaar met de serie na de 5e aflevering van dit seizoen. Ik heb het echt een kans gegeven. Maar het nivo is sinds het leuke eerste seizoen teveel gedaald. Er gebeuren te weinig boeiende dingen en tot overmaat van ramp is de serie ook meer racistische wokeness gaan preken, nog meer dan seizoen 2. Er is een dun vernislaagje van satire maar het valt steeds meer op dat elke keer 1 extreme kant van het politieke spectrum nergens bespot wordt en de andere kant elke keer juist in het extreme wordt getrokken. Politiek in je serie stoppen is sowieso een slecht idee, weet Vince Gilligan ook en mede dat draagt bij aan een veel hoger nivo van zijn series.

Maar bij The Boys zijn de ideeen ook allang op. En dit wordt dan uit armoede gecompenseerd door een aaneenschakeling van gorigheid waar het grappige niet meer de overhand heeft en (altijd storend): gepredik. In de wereld van The Boys is racisme iets wat uitsluitend blanken doen. En het aanpakken van misdaad in zwarte buurten is ook al racistisch, net als iemand die All Lives Matter zegt en daarna natuurlijk snel evil moet worden gemaakt door hem even snel wat burgers te laten vermoorden. Legaal wapenbezit was ook al iets voor racistische rednecks. Ook laten ze uitgerekend Homelander zich uitspreken tegen de main stream media en Cancel Culture alsof hun verstikkende grip iets heel positiefs is.

De neutrale satirische schijn kan dus niet meer op worden gehouden. Als je satirisch tekeer wilt gaan moet je niemand sparen en ook politiek incorrect durven zijn en BLM en antifa op hun nummer zetten. Kijk maar hoe Team America dit deed: zowel de wereldpolitie, de schurken waar ze tegen vochten als de wereldvreemde acteurs werden in de zeik genomen.

In het tweede seizoen was al duidelijk hoe ver de serie los stond van de realiteit. En soms was dat nog wel leuk, de nazi's werden er toen maar weer bijgehaald, tsja de favoriete bad guys, het blijft strip achtig.

Maar waar dat seizoen al erg vergezocht was, lijken ze nu echt restjes uit de bodem te willen schrapen. Het is een povere bedoening. Zoals hierboven al wordt beaamd, flinterdun en elke aflevering zit je te denken OK waar kan ik nog naar uitkijken, wat is het doel? Ja, we weten dat Homelander een psycho is. Ja, we weten dat Vought een ziek bedrijf is en dat de supes zo gemaakt zijn en niet zo geboren. Doe daar dan iets interessants mee.

De personages krijgen ook niks extra's mee en blijven van bordkarton. Frenchie blijft die gast met Frans accent. Karl Urban blijft die gast met cockney accent. Onzekere nerd blijft onzekere nerd. Zelfs de tics van Homelander voelen nu als teveel routine.

Voor de tweede keer bekeken. Persoonlijk vind ik dit een prima eerste seizoen en heb ik geen enkel probleem gehad met het tempo. Het is nu eenmaal geen actieserie. De spanning neemt natuurlijk in de volgende seizoenen enorm toe maar hier zie je toch al eerste flinke aanzetten, doordat zaken gedaan worden met de compleet onvoorspelbare psychopaat Tuco Salamanca.

Met name de eerste aflevering is een kunststukje. Eigenlijk komt alles wat Breaking Bad zo goed maakt hier al naar voren: een bizarre opening waarna je gedurende de aflevering te weten komt hoe zo iets raars heeft kunnen gebeuren. De nodige visuele details, originele vondsten en humor en het rauwe realisme dat gecombineerd wordt met het excentrieke maken een unieke serie. Het acteerwerk is heel constant en degelijk. Aaron Paul was naast Bryan Cranston een geweldige vondst. Een beetje een mongolenkop maar zo goed voor de rol van Jesse. De prachtige zuidelijke omgeving en het uitstekende camerawerk, naast een spaarzaam ingezette, maar effectieve soundtrack, maken het verder af.

Het enige wat ik minder geloofwaardig vind zijn de motivaties van Walter om meth te gaan produceren. Hij kon gewoon geld krijgen van die voormalige studiegenoot die behoorlijk vermogend geworden is. Trots, het gevoel dat hij zelf als kostwinner moet voorzien en verder een wat wazige historie met zijn voormalige zakenpartner die Grey Matter opgericht heeft, is Walter toen vreemdgegaan met diens vrouw? Het lijkt verder een ego kwestie, omdat hij ergens altijd een sul gebleven is en nu de kans ziet een baas te worden. Hoe dan ook, het voelt teveel als speculatie toch, ergens snap ik de man niet, hij blijft deels ondoorgrondelijk. Is het niet gewoon toch vooral een mooi plot vehikel om een spannende serie omheen te bouwen? Maar waarom dan die studiegenoot introduceren, dat gooi je toch de glazen van je eigen plot in (want geld, veel geld nodig hebben, was een prima motivatie die daarmee wegviel)?

Verder verbaas ik me over de negativiteit van fans richting Skyler. Walter is geen held, vertelt zijn vrouw amper iets of liegt dat hij barst. Zij reageert daar vrij normaal op vind ik.

Dan de kleptomane zus van Skyler. Het is typisch Breaking Bad om allerlei van dit soort vreemde trekjes bij zo'n beetje elk karakter te zien, zonder dat ze perse allemaal uitgewerkt hoeven te worden. De grap is natuurlijk ook dat haar man politieagent is. Misschien had daar mee kunnen worden gedaan maar de focus blijft natuurlijk huize White. En we weten ook niet hoe Jesse zo'n lowlife geworden is maar dat geeft niet.

Breaking Bad is hier al zo constant van hoog nivo dat ik het moeilijk vind om van sec dit seizoen een heel nauwkeurig cijfer te geven. Het meest briljant zijn hier de introducties van toch wel zeer bijzondere personages, zoals Saul en Gus. En in dit opzicht is bedenker Vince Gilligan in zeer positieve zin the gift that keeps giving. De tragedie van de vader van Jane (en de impact op Jesse) maakte ook indruk.

Ik ben het niet eens met de kritiek op Skyler. Sommige kijkers identificeren zich misschien teveel met liegebeest Walter. Zij voelt nu eenmaal aan dat hij liegt dat hij barst, hij is er ook niet bijzonder goed in (eigenlijk erg goed geacteerd door Cranston, een beetje dat onbeholpene). En daarmee is haar passief aggressieve gedrag vrij begrijpelijk.

Dit seizoen valt extra op door een groot aantal bijzondere intro's met lekker bizarre taferelen, die vaak later pas duidelijk worden gemaakt voor de kijker. Die stuiterende lowrider van Jesse wordt op hilarische wijze ingezet bijvoorbeeld.

De serie blijft een unieke combinatie van soms droge, soms absurde humor met drama, spanning, kleurrijke personages en een prachtige woeste setting. Ik ben nu voor de tweede keer de hele serie aan het kijken en kan echt nog genieten. Niets voelt aan als vulling of wezenloos geleuter. Breaking Bad verdient alle pluimen die het krijgt.

Fantastisch. Mogelijk het beste seizoen. Lekker veel genieten van alle kleurrijke personages. De keurige maar steeds engere Gus. Zijn stoicijnse klusjesman, droogkloot Mike. De louche, lekker foute advocaat Saul Goodman met steevast de grappigste teksten. De even dodelijke als zwijgzame zonen van Hector Salamanca. Een ongelofelijk goede, bloedstollende scene waarin die twee de confrontatie aangaan met Hank, die daarvoor al steeds meer aan de stress onderdoor gaat. Geweldig acteerwerk van al deze toppers ook.

En je weet dat Gus geen enkele reden heeft Walt te laten leven na zijn grote klus, toch wordt het nergens uitgesproken, pas op het einde van het seizoen, wanneer de spanning een hoogtepunt bereikt. Ook komt het probleem van witwassen aan de orde. Het blijft een intelligente serie. Er zijn geen makkelijke wegen te bewandelen voor wie zich inlaat met de georganiseerde misdaad. Je kunt nog zo slim zijn, zoals Walter, het blijft allemaal verdraait link.

Dit seizoen draait nog wat meer om Gus Fring, zijn verleden, zijn wrok met Salamanca/Don Eladio en de oplopende spanning tussen hem en Walter. Al met al een ontzettend spannend seizoen dat langzaam opbouwt naar een paar climactische momenten.

Ik ben het absoluut niet eens met opmerkingen over de "saaie" afleveringen. Blijkbaar te weinig pief paf poef maar de dialogen en het acteerwerk blijven ijzersterk, net als de af en toe bizarre humor. Het plot blijft interessante wendingen nemen en hoewel ik me steeds minder kan identificeren met Walter is er altijd wel weer een nieuw conflict te zien dat goed onderbouwd is.

Hoewel de nieuwe zakenpartner van Walter en co niet in de schaduw kan staan van Gus Fring brengt dit extra lange en laatste seizoen weer genoeg vermaak, spanning en het nodige heftige drama.

Uitschieters qua acteerwerk komen van Aaron Paul (Jesse wordt echt tot het uiterste getergd in dit seizoen) en vooral Dean Norris in de rol van Hank (alleen al die ogen als hij Walter eenmaal door heeft...). Leuk is ook de prominentere rol van de nogal overspannen Lydia. Knap is dat je ook nog steeds genoeg mee kunt leven met Walter, hoe duister hij ook geworden is, hij doet alles om (naar hij denkt) zijn leven te beschermen. En het geld doet er niet meer zo toe, maar hij voelt zich echt iets voorstellen, zich echt leven, als Heisenberg.

Een geweldige laatste aflevering, met toch wel genoeg verassing, zorgt voor een bitter maar bevredigend einde.

Zeker genietbaar maar het deels toch wel boeiende mysterie leidt uiteindelijk tot een vrij vage ontknoping die teveel vragen overlaat aan de kijker waarbij je uiteindelijk een beetje een "Lost" gevoel krijgt. Uitstekende acteurs en lekker sfeertje, maar het weet nog te weinig te raken.

Jammer de bammer. De laatste 5 afleveringen komen niet in de buurt van aflevering 5 en de afwikkeling is erg slap en onbevredigend. Het enige echt sterke aan het hele seizoen was het Annie Wilkes karakter maar wat eromheen was bedacht stelde uiteindelijk weinig voor. Als het niet beter wordt dan dit mag de stekker er van mij meteen uit.

Bijzondere serie. Rivalen uit een meer dan 30 jaar oude film, The Karate Kid, keren terug met dezelfde acteurs om hun vete verder op te pakken.

De humor is spaarzaam gedoseerd maar altijd raak. Verder zijn veel karakters vrij goed uitgewerkt, niemand is zwart wit. Het maakt dus ook niet zo uit voor wie je sympathie hebt, Johnny of Daniel (ik heb het eigenlijk voor allebei en dat is een compliment voor de serie).

Het tienergehalte is soms te hoog en wordt helaas iets opgevoerd in de loop van het seizoen. De fijnste scenes zijn toch altijd met Johnny of Daniel.

Daar staat verder bovendien tegenover dat de serie allesbehalve politiek correct is. Er wordt hier en daar goed de draak gestoken met bravere series en de snowflake generatie.

Er worden eigenlijk twee levenshoudingen tegenover elkaar gezet, de aggressieve van Cobra Kai en de meer vreedzame, harmonieuze die de reeds overleden Miyagi onderwezen heeft. Zonder dat er met een vingertje wordt aangewezen wat goed of fout is, daar mag je zelf gelukkig over nadenken. Iedereen maakt fouten en heeft goede en slechte kanten.

Het tempo ligt vrij hoog, er worden behoorlijke sprongen gemaakt hier en daar. De afleveringen duren ook maar een half uurtje maar meestal gebeurt er vrij veel. Niet teveel geleuter en rekwerk, zeer verfrissend.

De karate is verder prima in beeld gebracht maar verwacht geen karrevrachten met actie. De ontwikkeling van de karakters is waar het meeste aandacht wordt besteed. En gelukkig zijn er ook nog personages die weinig moeten hebben van karate en het nodige kunnen relativeren. Want uiteindelijk is het ook een sport waarbij 1 smeerlap met 1 overtreding zo je knieschijf voor de rest van je leven verrot kan maken, zoals iemand die ik kende mij vertelde.

Hoewel ik vind dat er wel genoeg gebeurt wordt er ook erg veel geforceerd, zo heeft iedereen opeens een relatie en wordt daar te veel over geneuzeld, het wordt ook teveel een standaard tienerserie met de gebruikelijke soap in plaats van de frisse wind tegenwind tegen politieke correctheid waar het mee begon. De genuanceerde blik op beide kampen houdt het wel boeiend en de spanning ertussen neemt flink toe. Al met al toch wat minder dan het eerste seizoen.

Beter dan verwacht, de serie heeft weer pit gevonden. Wederom wordt er een acteur uit de filmreeks uit de mottenballen gehaald (de schurk met het staartje in deel 3) maar dit pakt verrassend goed uit. Waar het in het tweede seizoen wat te tienersoaperig werd, ligt de nadruk nu meer op karate en pesten op school. De actie in het eind toernooi ziet er prima uit. Hoogtepunt daarvan is de bitch fight tussen de meisjes. De hele serie verveelt sowieso geen enkel moment. De dikkerd in Richard Jewell krijgt ook nog een aparte rol in het verhaal. Misschien is de humor die het eerste seizoen zo kenmerkte iets minder maar de karakters krijgen genoeg diepgang. Zelfs die punk kerel waar ik de grootste hekel aan had (hij brak geloof ik zelfs twee keer de arm van die slungel) is menselijker geworden. En ook mentor Kreese is gegroeid als man.

De serie valt natuurlijk wel wat in herhaling. Veel personages leren met vechten goed van zich af te bijten maar hun woede wordt niet minder en er worden weer monsters gekweekt. De passievere Miyagi-do filosofie blijkt ook niet altijd heilig. Zo wordt LaRusso met vuile woorden over zijn vrouw verbaal aangevallen en leert hij dat "strike first" soms echt zijn merites heeft.

Cobra Kai ontstijgt met dat soort dingen domme actieseries en het is overduidelijk met zoveel plezier en passie gemaakt, dat het nooit als uitmelken aanvoelt. Het einde van de slotaflevering heeft nog een cliff hanger die genoeg olie bevat voor een vurig 5e seizoen. En daarvan arriveert morgen de eerste al dus...we hoeven niet lang te wachten!

Minder seizoen, maar nog steeds erg vermakelijk. De confrontatie met invloedrijke psychopaat Silver wordt goed opgebouwd. Chozen is een leuke toevoeging ook. De karate actie blijft een sterk punt.

Minpuntjes zijn wel dat op meerdere fronten relatiegeneuzel zoals dat ook teveel in seizoen 2 zat weer terugkeert en dat de slotaflevering vrij ongeloofwaardig is. Het is allemaal nogal over the top geworden...the Cobra is jumping the shark. Ik mis verder een stuk historie tussen Silver en Chozen, waardoor Chozen's motivatie wat mager blijft.

Verder blijven Silver en Kreese te eendimensionaal. Ik had met name bij Kreese gehoopt op meer diepgang.

Wat geloofwaardigheid betreft...

Chozen had tijdens dat feestje al twee lange sai dolken verborgen bij zich?

De manier waarop Kreese ontsnapt...

Meesterlijk, Jim Henson zou apetrots zijn. In het begin moest ik er toch wat meer inkomen maar met name de laatste afleveringen vlogen voorbij. Het is al met al een sublieme serie geworden met prachtige beelden en muziek, zonder dat het duistere verloren is gegaan. En dat het verhaal een stuk minder zou zijn (wat de VPRO site beweert) is onzin, hier en daar zitten er misschien wat gaten (ik snapte bijvoorbeeld de terugkeer van Aughra in aflevering 10 niet) maar het is zeker onderhoudend. Naarmate je de serie langer volgt herken je de verschillende kleurrijke Skeksis en hun namen ook beter en vanwege het stemmenwerk daarvan genoot ik toch het meest van deze monsterlijke vogels, waarbij vooral de manipulaties van de smiechterige Chamberlain voor de meeste dynamiek in het verhaal zorgen. De stemmen van de meeste poppen bevatten zat bekende acteursnamen maar ze zijn amper te herkennen. Dat is misschien wel een kracht maar toch vind ik het vaak wel leuk als ik stemmen kan herkennen.

De vele verschillende levensvormen zijn allemaal schitterend ontworpen. Hier en daar wordt er beweerd dat de serie het thema racisme behandelt (en dat dit nu in de hele wereld enorm veel erger geworden is, want Trump, ja natuurlijk *zucht*). Gelukkig viel het allemaal reuze mee met politiek correct gevingerwapper want als ik ergens aan de dunne spuitpoep van raak is het dat wel. Het enige wat je ziet is dat er gewoon verschillende Gelfling volkeren zijn met verschillende gebruiken en dat ze elkaar niet allemaal moeten. Met het slavenvolk, de Podlings, krijg je nog het meest te doen en de even dappere als aandoenlijke Hup verwerft daarmee de meeste charmepunten. Het is alles bij elkaar een overtuigende en soms behoorlijk harde en duistere fantasiewereld waarnaar je volledig wordt getransporteerd.

De sets zijn magnifiek. CGI is tot een minimum beperkt, het blijft een groot poppenfeest. De soundtrack maakt het geheel af met een mooie middeleeuwse instrumentatie.

Ik hoop dat dit net zo'n hit wordt als Stranger Things want het verdient een groot publiek.

Als Nina Brink een Amerikaanse dochter had...die nooit mee op de wintersport ging...

dan had dat de bleke Elizabeth Holmes kunnen zijn, een wat eigenaardig starend meisje dat het miljoenenbedrijf Theranos uit de grond stampte.

Een boeiend verhaal dat smeekte om verfilming. Er had wel iets meer in gezeten, als ze wat nader in gingen hoe Holmes zo snel haar startup kon financieren (met miljoenen dollars!) De grote kracht van Holmes, zeg maar het media magnetische van haar (piepjonge mooie meid, ambitieus, met grote dromen, die een enorm concern opzet), wordt wel te weinig belicht. Terwijl dat toch de reden moet zijn geweest dat werkelijk iedereen er in trapte. Men wilde het gewoon te graag geloven. Bijzonder is ook de rol van haar geliefde Sunny. Iemand die zich ontpopt tot tiran, maar ook gewoon Elizabeth wil helpen.

Helemaal vat op Holmes krijg je nooit. Is ze een sociopaat of psychopaat? Ze liegt maar heeft van bepaalde zaken gewoon geen actieve herinnering, u kent het wel. Je ziet verder het soort-zoekt-soort effect, in een aantal scenes wordt ze de hemel in geprezen door zowel Bill Clinton als Joe Biden, toch wel ervaringsdeskundigen op het gebied van liegen en bedriegen. Iedereen loopt trouwens weg met Holmes, ze wordt een soort rock star. Andersom zie je ook dat Holmes (met dat turtleneck coltruitje) op haar beurt weer een soort Steve Jobs kloon wil zijn. Het is dus ook iets cultureels en Holmes kan niet los gezien worden van haar tijdperk.

Een typetje wordt ze gelukkig nooit, ondanks dat ze duidelijk Zuckerberg trekjes heeft (geen echte vrienden, ze probeert mensengedrag oppervlakkig te imiteren). Misschien is dat de reden waarom ze in de miniserie niet de hele tijd die lage stem (communiceert macht) die ze begon te cultiveren dik uitbuiten maar ik had toch gehoopt hier meer aandacht voor te zien vanwege het toch wel komische ervan. Slechts 1 keer krijgt ze een opmerking erover (of ze verkouden is).

Het verhaal van Holmes is van de American Dream in turbo. Ze trekt graag grote zevenmijlslaarzen aan en dat begint al met haar dropout uit Stanford. Verder blijft het adagium vooral fake it until you make it. Het laatste lukt niet omdat wat ze wilde helemaal niet kon. Maar uiteraard waren haar critici allemaal seksistische varkens. Op het einde zie je duidelijk een narcist.

De moeilijke positie van de klokkenluiders krijgt genoeg aandacht. Daar wil je echt niet mee ruilen. Er zitten veel bekende acteurs in de serie maar sommigen zoals Michael Ironside hebben maar een klein rolletje. William H Macy en Alan Ruck al iets meer. Vooral Amanda Seyfried kan schijnen als de toch wat enigmatische Holmes, die ergens altijd een kind is gebleven. Verder ook prima acteerwerk.

Dialogen hadden puntiger gekund. Iets te vaak strooien ze gemakzuchtig met de f-word. Mooi vond ik wel de uitval van Sunny tegen Holmes op het einde.

Wat je ook wel ziet is dat ze bepaalde dingen toch uit hun duim zuigen of overdrijven om het allemaal wat meer jus te geven. Want het gaat om het (natuurlijk niet altijd spectaculaire) zakenleven.

Soundtrack is hit or miss. Paar goeie indie songs maar ook vreselijk irritante pop hier en daar. Verder wat synth klanken. Dramatisch effect blijft beperkt dus een heel versterkende factor is het niet.

Al met al onderhoudend.

Nogmaals met plezier heel seizoen 1 bekeken en ik moet zeggen dat de serie toch beter uitgebalanceerd is qua karakters dan ik eerder aangaf, niet alleen Archer en (Trip) Tucker zijn goed uitgewerkt. De stoicijnse T'Pol (vrij arrogant in het begin!), de goedgemutste Phlox (doet teveel aan Neelix denken wel), de in het begin nogal overweldigde Hoshi, de overbezorgde Malcolm... ook de minder belangrijke karakters zoals Travis voegen genoeg persoonlijkheid toe. Het is vooral een keuze van de makers om de focus vooral op Archer, Trip en T'Pol te leggen maar die combinatie werkt ook goed. En is heel wat gevarieerder dan Discovery, die echt alleen maar over Michael gaat.

Op zich zelf staande afleveringen, maar een aantal gaan over een terugkerende, complexere verhaallijn: de Temporal Cold War, met de Suliban, die ook in andere afleveringen terugkeren. Zeker de moeite maar mijn favoriete aflevering is 17: Fusion, met de Vulcan sekte die meer emoties toestaat, zeer boeiend.

Het voelt zeker wat ouderwets aan soms maar eigenlijk is dat wel lekker en de serie is toch minder braaf dan zijn voorgangers.

Een degelijk tweede seizoen, wederom met vooral standalone afleveringen. Ietsje minder dan het eerste seizoen maar een briljante aflevering is 22, Cogenitor, over iemand uit een ondergeschikte klasse van een vreemde cultuur die door Tucker aangemoedigd wordt zelfstandiger te worden. De noodzaak van een (later nog te ontwikkelen) Prime Directive wordt hierbij, zoals wel in meer afleveringen van Enterprise, op indringende wijze onder de loep genomen.

Dit seizoen gaat voornamelijk over de gevaarlijke Expanse, waar ze op zoek zijn naar de Xindi die de mensheid dreigen uit te roeien. Het interessante van dit seizoen is dat er meer ethische grenzen overschreden worden, uit noodzaak om te overleven. Erg constant van niveau maar het hoogtepunt voor mij was Similitude, met de kloon van Tucker.

Verder is het steeds menselijker worden vanT'Pol erg goed geregisseerd (en natuurlijk gespeeld door Jolene Blalock). Regie is opvallend vaak in handen van voormalige Star Trek: Voyager acteurs (die van Tom Paris en met name Belanna Torres).

Prima 4e seizoen waarin naar hartelust nog wat meer wordt gespeeld met o.a. alternatieve tijdlijnen. Veel tweedelige afleveringen zorgen voor wat uitgebreidere plots, wat ze interessanter maakt. De enige domper was Terra Prime, met een wel erg eendimensionale en karikaturale vijand, die zo xenofoob is dat alle niet-menselijken de planeet aarde moeten verlaten van hem. Ik verwacht wat meer intelligentie in een script dan dat, met een geloofwaardige antagonist (hoewel het karakter van Peter Weller wel zinnige dingen zei, bijvoorbeeld dat je wel ongelofelijk onnozel moet zijn om iedereen die je maar tegen komt te vertellen waar ze de aarde kunnen vinden). Het beste seizoen is het niet, daarvoor mis ik echte uitschieters, en hoe leuk uitstapjes als Mirror Darkly ook zijn, ze bleven wat oppervlakkig. De laatste aflevering begint veelbelovend en voelt aanvankelijk als een warm bad, maar eindigt nogal suf. Jammer dat het hierbij moest blijven. Zeker als je een stuk of 10 afleveringen van het matige Discovery gezien hebt....

Eentje voor de doorbijters. Want de personages spreken niet zo aan, hoe de acteurs ook hun best doen en het ziet er niet erg mooi ontworpen uit allemaal, hoewel het redelijk overtuigt. De kracht zit hem vooral in het verhaal dat zich langzaam aan ontvouwt. Genoeg actie en spanning verder. Dat is genoeg om te blijven kijken.

Hoewel nog steeds in hetzelfde bedje ziek als het eerste seizoen, is deze beter. Weliswaar zijn de personages nog steeds niet erg goed ontwikkeld, er wordt tenminste eentje aan toegevoegd die een interessant nieuw perspectief geeft, dat van de meer militaristische Martianen, die hun maatschappij meer op een Heinlein achtige, meritocratische manier hebben ingericht dan de Aarde, die in contrast vele uitvreters kent. Nu wordt hier niet zo gek veel aandacht aan besteed maar het verhaal blijft boeiend, komt in een stroomversnelling en kent veel nieuwe wendingen en genoeg spanning. Verder zal het sommigen verheugen dat de meest bekritiseerde acteur, Thomas Jane, duidelijk naar de achtergrond treedt. Ook laten een aantal belangrijke spelers in het strijdtoneel zich wat meer van hun duistere kant zien. Visueel doet de serie een bescheiden stap vooruit ook, er is meer te zien, hoewel er nooit echt gave ontwerpen te bewonderen zijn.

Na twee seizoenen weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten van een Expanse seizoen. Dit derde stelt niet teleur maar verrast ook niet. Goede toevoeging is Juliette uit Lost en de Martiaanse Gunny is nu tot mijn genoegen ook een "main". Maar wie enorme uitdieping van personages verwacht kan lang wachten. Het is vooral weer het verhaal zelf wat genoeg nieuwe wendingen in gang zet.

Voor de tweede keer aan het genieten, wat een goeie serie! Joss Whedon zat hier op het top van zijn kunnen en de ene na de andere leuk geschreven dialoog vliegt uit zijn pen, elke keer verpakt in een prima standalone aflevering waarin de bemanning in de nodige penarie terecht komt.

En die cast is ontzettend sterk, goed ingespeeld en enthousiast. Opvallend veel acteurs van Firefly hebben het gemaakt en zie je terug in andere series. Baccarin in V en Homeland, Baldwin in Chuck, Torres in Hannibal, om er maar een paar te noemen. Nathan Fillion vind ik ook erg fijn, geen Han Solo ripoff maar een geheel eigen antiheld met zijn hart op de goede plaats. Die had van mij wel Nathan Drake mogen spelen in Uncharted, geknipt gewoon.

De space western opzet maakt dat het budget toch redelijk binnen de perken moet zijn gebleven aangezien veel episodes zich gewoon in de volgende nederzetting afspelen (en uiteraard lijkt elke planeet exact op het zuiden van Amerika...ach wat geeft het).

Kan ook niet wachten om Serenity, die toch een onverwacht en zeer gewaardeerd afsluitend kadootje was voor de "browncoats" (de Firefly fanbase), weer eens te bekijken maar eerst de serie afkijken!

Grimmige dark fantasy. Minder fantasievol dan Dark Crystal maar zeker interessant en meestal goed geschreven. Ik heb geen zin om dit per seizoen te gaan reviewen, dus hier mijn oordeel over de gehele serie.

Allereerst de begintune: een moderne klassieker. Mooie intro ook.

Game of Thrones is wel een moeilijke serie om in te komen omdat veel karakters in de eerste aflevering zo onuitstaanbaar zijn. Als ze niet met manipulatieve machtsspelletjes of zuipen bezig zijn dan is het seks wat de klok slaat. Maar de kwaliteit komt pas later als de karakters meer uit worden gediept. Met name die van kingslayer Jaime en Tyrion (vooral als het conflict met zijn hardvochtige vader, een fantastische Charles Dance, op scherp wordt gezet). Cersei blijft de koningin der valse krengen. Haar zoon is ook duidelijk een psychopaat, eentje die je het bloed onder de nagels zal halen. Sowieso is die Lannister familie wel boeiend, hoewel zeer verknipt.

Littlefinger is ook een uitzonderlijk stuk addergebroed maar je leert zijn zwakte. Dan de Starks. Aria Stark krijgt het meest interessants te doen, als ze wordt opgeleid als moordenaar. De weinig te benijden Jon Snow die de grimmige Night Watch mag gaan versterken speelt een belangrijke rol. Hij is soms wat te zwaar op de hand. Sansa Stark krijgt te weinig te doen en krijgt pas op het einde meer agency.

Er zijn teveel interessante personages eigenlijk om op te noemen. Speciale vermelding nog voor de Greyjoys en het treurige lot van Theon, die als verrader wordt gezien door zijn familie. De zus van Greyjoy is een typische keiharde kenau, daar houdt J.R.R. Martin duidelijk van.

De cast is ijzersterk over het algemeen. Helaas zit er ook 1 van de meest overgewaardeerde actrices uit Nederland in met een zoveelste ongeinspireerde vertolking, in haar welbekende luie, futloze acteerstijl. Als je een felle regisseur als Verhoeven er op zet kan het nog wat worden maar anders...pfff slaapverwekkend. Maar maak je niet teveel zorgen, het is geen grote rol.

Die obsessieve nadruk op seks in de serie...het stoort af en toe wel. Apologeten zullen elke keer zeggen "ja maar het hele leven drijft toch daarop en mannen willen nu eenmaal indruk maken omwege van dattum en we zouden uitsterven als etc etc." Maar het wordt wat sleets en inspiratieloos. Het lijkt dan vooral alsof HBO waar voor het geld wil geven in de vorm van het nodige naakt.

De toon is somber, cynisch, het leven is medogenloos hard in J.R.R. Martin's creatie. Veel draait om macht, wraak en lust. Het fantasy gehalte is licht totdat er draken en zombies bij komen. Maar deze spelen alleen in de actie een grote rol.

De laatste twee seizoenen zijn zwak. Niet toevallig want de boekenreeks was nog niet af en men moest zelf een einde bedenken. Dat einde werd erg geforceerd en paste niet bij de karakters.

Nu al voor de derde keer gezien en het kijkt weg als een trein. Prachtig in beeld gebracht, mooi aangekleed, bovendien sfeervol in geluid en sterk geacteerd door met name Dancy en Fishburne. Het tempo ligt qua moorden wel veel te hoog in dit eerste seizoen, waardoor we niet dezelfde diepgang in de zieke geesten van de daders krijgen als in Red Dragon of Silence of the Lambs. Maar de nadruk ligt meer op Will Graham (glansrol van Dancy) en de manipulaties op de achtergrond van Hannibal, die langzaamaan duidelijker worden. Hij heeft alles te zoeken in deze serie maar zijn betekenis lijkt in het begin veel kleiner dan later blijkt. Abigail Hobb is ook een sterke rol, maar helaas wordt tabloid reporter Freddie Lounds (hier een zeer fraaie verschijning) niet geraffineerd genoeg gespeeld.

Hoewel Mikkelsen verdienstelijk is als de ondoorgrondelijke wolf in schaapskleren Hannibal, mis je wel de spanning die zijn dialogen met Clarice Starling en Will Graham in de films, mede door het veel geavanceerdere spel van Hopkins, wel hadden. Het is vooral Will die de serie overeind houdt.

Psychologie speelt een zeer grote rol in de serie, ondanks de exploitatie (je krijgt de meest bizarre crime scenes te zien) daarnaast is er opvallend veel culinaire pornografie te genieten. De dialogen zijn intelligent geschreven. Voor sommigen zal het evengoed te bloederig zijn en vooral te vergezocht gezien de bizarre taferelen soms. Realisme lijkt zeker niet het hoofddoel: er zijn relatief eigenlijk maar heel weinig seriemoordenaars en profilers als Will bestaan eigenlijk niet. Neemt niet weg dat het boeiend is om naar te kijken, een guilty pleasure met nivo. Vele malen meer dan het slaapverwekkende Mindhunters.

Het nivo is iets minder ten op zichte van het (toch net wat onderhoudendere) eerste seizoen. Verhaaltechnisch is het afgezien van de finale wel in orde en de dialogen blijven sterk, hoewel wat gekunsteld intellectueel (niemand praat in het echt zoals sommige karakters hier). Een verbetering is nog dat er nu niet meer zo consequent elke aflevering een compleet bizarre crimescene te zien is, hoewel dit wel een aantal keer voorkomt. Het gaat nu nog wat meer om de manipulaties door meerdere karakters, met name Hannibal natuurlijk maar ook Will, die afglijdt en Jack, die geen middel schuwt.

Een ander verschil is de komische noot door de (voor de kijker prettig) gestoorde Jason Verger, erg leuk gespeeld door Joe Anderson. Zijn zus is ook sterk gecast. Gillian Anderson (Scully uit X Files) speelt daarentegen helaas veel te mechanisch, er lijkt totaal geen leven in te zitten. Verder bevat dit seizoen veel minder sfeer en daar kunnen de visuele hoogstandjes helaas niet aan helpen.

De bijzondere relatie tussen Hannibal en Will blijft net iets te onbereikbaar voor de kijker. Ik kreeg nu ook wat meer het idee dat de bedenkers steeds geforceerder willen bloedvergieten bij gebrek aan echt sterke nieuwe ideeen, waardoor het meer een slasher wordt.

Voor mij is aan de hand van alle bewerkingen wel duidelijk dat Red Dragon en Silence of the Lambs de enige echt voortreffelijke Hannibal-boeken van Thomas Harris zijn. De moordenaar uit Red Dragon is weggelaten maar verder komt van dat verhaal veel terug in seizoen 1 en 2. Van Silence houden ze maar wijselijk hun handjes af, die film is toch niet te overtreffen. De serie verdiend wel lof voor het effectief en onderhoudend opvoeren van de Vergers, wat in de Hannibal film van Ridley Scott (1 van zijn matigste films) toch wat pover was gedaan.

Het eerste deel van het seizoen draait vooral om het te pakken krijgen van Hannibal, door de vele vijanden die hij gemaakt heeft. Heel losjes gebaseerd op het boek Hannibal van Thomas Harris. Will Graham neemt hier de plaats in van Clarice Starling, weliswaar met een heel andere insteek: hij is de enige die Hannibal begrijpt en heeft daardoor met hem een pervers en vergiftigd soort vriendschap, ondanks zijn dorst naar wraak.



Ondanks een magnifieke setting in Italië ziet het er minder fraai uit dan de vorige seizoenen. Veel beelden zijn te donker en Canadese regisseur Natali (die ik erg hoog heb zitten door fantastische films als Cypher, Cube en Nothing) vergrijpt zich teveel aan psychedelische beelden.

Verder lijdt de serie aan traagheid, soms op het wezenloze af, alsmede een gebrek aan nieuwe ideeën, waardoor er naast rekwerk soms steeds gekkere ontwikkelingen geforceerd worden. 



De boel komt in het tweede deel van het seizoen wel weer wat op stroomversnelling door het eerste Hannibal boek van Harris, Red Dragon, te bewerken. De rollen van getroebleerde psycho Francis Dollarhyde en de blinde Reba worden daarbij prima ingevuld en geacteerd en doen niet onder voor die in de gelijknamige speelfilm.



Het einde van het seizoen voelt helaas weer geforceerd aan.


Komt er toch nog een vierde seizoen (waar al jaren over gespeculeerd wordt) dan ga ik kijken, maar het is anders ook wel goed zo. De problemen zijn nu dat de giftige maar onweerstaanbare relatie tussen Hannibal en Will toch wel uitgemolken is onderhand en dat Silence of the Lambs toch niet overtroffen kan worden.

Het beste seizoen. Karakters die geintroduceerd worden behouden een vaste aanwezigheid en de zaken worden niet te ingewikkeld gemaakt met elke keer een nieuwe, veranderde toekomst waarin de mensheid bedreigd wordt. Cheerleader Claire Bennett blijft het zalige middelpunt en zelfs de slogan van het seizoen: save the cheerleader, save the world!

Een veel korter seizoen, halve lengte eigenlijk. Het wordt al wat rommeliger en die chaos is wat de serie uiteindelijk nekte. Het beste is Kristen Bell als de ondeugende Elle Bishop, de hete bliksem, oioioi wat een lekkertje, die overtroeft zelfs Claire met kleine marge.

Het voelt als twee seizoenen en wordt ook zo gebracht. Chapter 3 en 4. Nog steeds de moeite waard maar je vraagt je hier echt af wie nog meedoet en waar bepaalde karakters nou gebleven zijn door de losse eindjes. De serie had er een handje van om de basis cast "plot armor" te geven (die mogen nooit dood gaan) maar zo'n beetje iedereen daaromheen, de nieuwe karakters met krachten, die legden vaak het loodje. Natuurlijk ook omdat Sylar wel erg wordt uitgemolken. Helaas was dit ook het laatste seizoen met Kristen Bell. Maar Claire ziet er weer extra lekker uit.

Je ziet ook dat karakters die gemist worden zoals Isaac Mendez vervangen worden door nieuwe die eigenlijk dezelfde kracht hebben. Verder duidelijk een zucht om bestaande karakters sterker te maken met extra krachten en zelfs Ando blijkt wat te kunnen.

Er zitten leuke stukjes in zoals die stripwinkel waar Seth Green werkt, Claire ook even een baantje krijgt en goed bekijks heeft van alle nerds die in de zaak staan. Qua humor blijven Ando en Hiro het belangrijkste component.

Ik heb me zelf vermaakt met dit laatste seizoen van Heroes. Niet iedereen kon het reizende carnaval waarderen maar ik vond het best een aardig idee, mensen met krachten buiten deze uit met freak shows en hebben een gemeenschap gevormd. De verhaallijn met Hiro en Ando is weer tragikomisch. Sylar als superschurk begint wat sleets te worden. De fouten in Heroes blijven dezelfde: het gaat alle kanten op, rommelt teveel met de tijdlijn en karakters komen en gaan zonder al te veel afwerking of uitleg.

Prima eerste seizoen met de hoge productiewaarde zoals je die van HBO mag verwachten, net als een ijzersterke cast die het uitstekend doet en de serie flink omhoog tilt. Ook is het goed geschreven, maar heeft het geheel een hoog toneelgehalte: er is weinig actie en veel afleveringen gebeurt er weinig meer dan gevoerde gesprekken rondom de hofhouding en diens intriges en qua locatie is er dientengevolge niet bijster veel variatie. Wat op den duur ook de keel uithangt is de zoveelste bevalling. Neemt niet weg dat de serie door interessante karakters gedragen wordt en minder rotzakken kent dan Game Of Thrones, hoewel de ambitie om de troon op te volgen er niet minder om is.

Lichtelijk verwarrend is vooral het eerste sprongetje in de tijd waarin twee belangrijke karakters zijn vervangen door actrices die amper ouder lijken. Er wordt verderop nog zo'n sprongetje gemaakt.

Ik snap het als men Game of Thrones vooralsnog beter vindt. Daar gebeurde meer en op veel meer verschillende plekken. Elk karakter maakte daarin een reis en sommige van die reizen bleken al snel een enkeltje. De body count in House of the Dragons ligt iets lager, het is een wat rustiger serie met minder schok effecten.

Neemt niet weg dat House of the Dragons weet te onderhouden. Voor wie fantasy leip is valt er eigenlijk, net als in GoT, niet bijster veel te beleven. Er zijn draken, zo hee. Magie, vreemde rassen, niks ervan. De kracht zit hem vooral in de diepgang van de karakters. Er is verdorvenheid alom maar je kunt niemand aanwijzen als door en door slecht. En je ziet aanvankelijk nobele ridders ook corrumperen.

Af en toe heeft House of the Dragons een zeer bruut, gewelddadig moment of gaat er weer iemand bloot. Het kan soms gratuit aanvoelen omdat de serie deze momenten niet echt nodig heeft. Hopelijk gaat de serie niet teveel van de rails aangezien men kennelijk wil afwijken van de boeken (waarvan er nu pas eentje is en er nog twee moeten komen). Wat namelijk vrij desastreus was bij de laatste twee seizoenen van Game of Thrones.

Opvallend heftige en naargeestige productie, waarin de soms beestachtige taferelen rondom de Romeinse keizers zonder doekjes erom heen te winden getoond worden, zoals een onthoofd kind, seksuele uitspattingen, vele vergiftigingen en andere moorden. We zien vele opvolgers, van de joviale Augustus tot Tiberius en de gestoorde Caligula, Claudius zelf en uiteindelijk de overgang van de macht naar Nero. Het geheel is als toneelproductie opgezet met een set van beperkte omvang, die evengoed uitstekend vorm is gegeven en door de goede acteurs leven wordt ingeblazen. De make up is ook van topnivo en we zien vele spelers langzaam aan ouder worden. Speciale vermelding verdienen naast Derek Jacobi de toen minder bekende John Hurt als de waanzinnige Caligula en Patrick Stewart als de plottende Sejanus. Tijdloos en met gemak nog steeds een van de beste series ooit.

Ietwat chaotisch van opzet, het gaat in de tijdmachine van hot naar her. Maar aardig om een keer te zien voor basketball fans, wat ik toen was (hoewel nooit van de favoriet die de Bulls altijd waren, ik zag de underdog liever winnen).

Zeker onmisbaar voor de Jordan fans. Het is niet een en al bewieroking van de legende want je leert ook dat hij niet heel geliefd was, geen prettig mensenmens, zeer geconcentreerd en een enorm ego had want hij moest en zou de beste zijn en blijven. Wat hem natuurlijk wel heel goed lukte. Van de andere spelers leren we vooral Pippen en Rodman kennen. Het politiek getinte geneuzel van Obummer heel af en toe tussendoor kon me gestolen worden. Clinton dito. Rare keuze ook want Jordan wilde niets hebben van politiek. Jordan was evenmin gek op rapmuziek maar de soundtrack bulkt van de hip hop klassiekers. Maar dit gaat vooral over sport, ego's en opoffering. Voor een reeks van 10 delen zie je eigenlijk bar weinig van de wedstrijden.

De serie is met een goedkoop budget gemaakt en straalt in alle opzichten eenvoud uit, maar is goed geschreven en uitstekend geacteerd. Het had zo in het theater opgevoerd kunnen worden. De enige casting die ik wat minder vond was die van Morgan Le Fey (ook haar aankleding vond ik niks, waarom loopt ze er als non bij?). Maar bijvoorbeeld Lancelot is geweldig, net als Bors. Wat ik ook kon waarderen waren de zwaardgevechten. Het zal op sommigen wat knullig overkomen maar ik vond het fijn weer eens gevechten te zien waarbij niet elke halve seconde geknipt is en ze hebben er met beperkte middelen toch werk van gemaakt.

Tijdloos en zeer genietbaar. Ik heb deze ooit in mijn tienerjaren bekeken en nu, zeker 30 jaar later, staat de serie nog steeds overeind. Excalibur blijf voor mij de ultieme verfilming en heeft een betere Merlijn en Morgan maar deze slaat veel gebeurtenissen over die in deze miniserie wel weer aan bod komen. Dus dit was een interessante DVD om te vinden en op te zetten.

Erg leuk vond ik dit. Ze vonden het iets te nodig om er ook "mooie" mensen aan toe te voegen, maar het leukste karakter vond ik de wat naieve Byers. Charisma? Ze mogen van mij het charisma hebben van mijn poeperdje, dit zijn antihelden. Echt heel jammer dat het zo snel gecancelled is. Blijkbaar kun je beter een mooie -mensen serie hebben zoals X-files voor goeie kijkcijfers. Mulder en Scully hadden overigens het charisma van een TL-buis.

Mijn favoriete aflevering was die met de aap!

Sterke serie die grotendeels overeind blijft staan. Toch zijn er zeker minpuntjes ten opzichte van hedendaagse series:

-laag tempo

-wat clichematig gezinsleven van Frank Black. Vrouwlief en kind zijn wel erg engelachtig.

-problematisch is vaak een hier en daar onbevredigend einde.

-de met name aanvankelijk nogal episodische opzet houdt de verhaallijntjes wat vlak.

De serie wordt beter en het laatste seizoen is toch wel het beste.

De serie spreidt zijn vleugels meer in dit seizoen, die de beste afleveringen bevat van heel de serie. Zo is er eindelijk een wat minder ernstige, erg grappige aflevering, Jose Chung's Doomsday Defense. Die nog wordt overtroffen door het hilarische Somehow Satan Got Behind Me.

De rol van de Millennium group (en daarmee ook die van Terrry O'Quinn) wordt in dit seizoen wat twijfelachtiger, waardoor de serie meer een spanningsboog krijgt om de afleveringen heen. De toevoeging van Kristen Cloke (van Space: Above en Beyond) is ook een goede zet.

A Room With A View is met afstand de sterkste aflevering van het seizoen, geweldig. De duivel neemt hier de gedaante aan van een aantrekkelijke vrouw, Lucy Butler, die bijzonder getalenteerde jongeren aanmoedigt tot middelmaat, ondersteund door het eindeloos herhaalde muziekstuk Love Is Blue van Paul Mauriat.

Door de samenwerking met Emma Hollis, mooie rol van Klea Scott, het naderende onheil, en het ontbreken van het gebruikelijke erg eendimensionaal warme gezinnetje van Frank Black is dit mogelijk toch wel het beste seizoen. Het is alleen jammer dat de stekker eruit ging.

Geniaal eerste seizoen met geweldige synth muziek, droog acteerwerk van Malek, een origineel gegeven, behoorlijk accurate technologische elementen (zelfs de Unix scriptjes kloppen) en een fijn sfeertje van paranoia. Door de aparte personages zoals de Wellicks (Tyrell is pervers, maar zijn Angelina Jolie lookalike vrouw is ook apart), de zus van Elliott, zijn vader, complexe relaties daartussen en een oppermachtig E-Corp en daarnaast nog een Dark Army is er genoeg gaande. Het Guy Falkes achtige verzet via de F-society tegen het establishment spreekt ook aan. Helaas zouden de volgende seizoen steeds vager, matiger en slaapverwekkender worden. Het begin van seizoen 4 voelde voor mij definitief als de spreekwoordelijke nachtkaars die uitging.

Totaal anders dan het eerste seizoen. Dat hoeft niet erg te zijn, maar nergens scenes of muziek die zo memorabel zijn als in het eerste. Het beetje aparte humor dat seizoen 1 nog had is ook compleet verdwenen. Het verhaal boeit ook stukken minder en aan het einde van dit nogal vage seizoen wordt er ook nog een twist gebracht die eerder een nare bijsmaak nalaat dan echt bevredigt.

Alles wat Mr Robot echt boeiend maakte (maatschappijkritiek, humor, overtuigende paranoia, autisme, een flink tempo) is in dit seizoen allang weg. Het enige dat nog een beetje intrigeert zijn de Dark Army, Whiterose en de maffe Bobby Cannavale. Slaapwandelend sukkelt het seizoen voort met veel een-tweetjes tussen Mr Robot en Elliot, en het is nog net door te komen, maar de plotjes beklijven niet ondanks de slachtoffers die vallen en bepaalde leden van de cast zoals Grace Gummer hebben gewoon te weinig uitstraling. Dynamiek ontbreekt totaal, veel scenes spelen zich gewoon af in 1 ruimte met een hoop gepraat. Visueel is er ook weinig interessants meer te ontdekken.

Je krijgt toch het idee dat de serie gelanceerd is met sterke ideeen voor enkel een eerste seizoen maar dat de koek flink is opgeraakt. Men probeert nieuwe lagen in de machtsstructuur bloot te leggen (oppermachtig geleken bazen blijken een marionet) om een gebrek aan diepgang en intrige te verbloemen. Jammer. Maar zo gaat dat met series. Soms blijven ze boeiend maar gaat de stekker eruit. En soms blijven de series bestaan maar boeien ze totaal niet meer. Ik ben na de eerste aflevering van seizoen 4 nog net niet in slaap gevallen, maar wel definitief afgehaakt.

De Disney Star Wars serie met het meeste potentieel is vooralsnog de minst goeie gebleken. Wie dacht dat na Rise of Skywalker niks slechters meer uit de Mickey Mouse fabriek kon komen komt bedrogen uit. Alles is zwak in deze serie: het karakter Obi Wan zelf, het script, het acteren, de saaie, vaak te donkere decors en de regie. Natuurlijk hadden eerdere series weinig te vertellen en waren ze vooral op actie gericht. Mandalorian mag erg simpel van opzet zijn en weinig risico nemen, het verhaal klopt in ieder geval grotendeels nog wel. En Book of Boba Fett is op zich nog een redelijk vermakelijke B-serie ondanks de fouten die er in zitten.

Maar Obi-Wan is helaas een complete aanfluiting. De verhaallijn van de matig geacteerde Reva, een personage dat belangrijker lijkt dan Obi of Darth Vader, slaat helemaal nergens op. Een voormalig Jedi leerling die veel Jedi gaat afmaken om wraak te kunnen nemen op degene die Jedi afslachtte.. Die van Obi Wan heeft ook geen enkele fantasie of logica. Hij is zelfs na 10 jaar nog op Tatooine gebleven. En Bail Organa die totaal niet voor bescherming van Leia zorgt ziet vervolgens enkel Obi Wan als geschikt om Leia te redden als ze wordt ontvoerd.

Knulligheid troef is het als Leia als peutertje harder weet te rennen dan haar volwassen achtervolgers. Of als ze onder de jas van Obi wordt verscholen. Of als Obi en Leia moeilijk zitten te doen om een laserpoort weg te krijgen terwijl dat ding enkel voertuigen tegenhoudt, die ze toch niet gebruiken.

Net zo weinig overtuigend als het plot zijn de gevechten en de decors, gewoon saai om naar te kijken. Het grootste probleem is niet eens dat Disney in deze serie duidelijk op de woke toer gaat. Het is gewoon een gebrek aan kwaliteit op alle fronten. Eeuwig zonde dat iemand met het charisma van Ewan McGregor hieraan verspild is.

Oh en die korte verschijning van Qui-Gon sloeg ook nergens op, puur weer zo'n plichtmatige checkbox waar Rise ook al zo'n last van had.

Zit goed in elkaar, met genoeg boeiende plot twists en spanning om de aandacht erbij te houden en een speelduur die precies goed lijkt. Het concept is niet nieuw (Battle Royale, Hunger Games en ach ja de oude gladiatoren) maar de vormgeving en insteek zijn eigen genoeg. Uitstekend acteerwerk ook, het enige irritante vond ik dat ouwe wijf.

Zeker fan van 80/90s Star Trek maar die had leukere humor en beter geschreven karakters en verhalen. Dit vond ik echt te flauw en de pilot gaf me niet het gevoel dat het een kans verdiende om verder te kijken. Van elke 10 grappen (veel onder de gordel) was er eentje die wel ging. Het is eigenlijk bijna Guardians of the Galaxy nivo en dat vind ik persoonlijk abonimabel slecht. Het is jammer, maar Star Trek is gewoon dood sinds de laatste aflevering van Enterprise. Brannon Braga mag dan meegeproduceerd hebben aan deze serie maar het is het voor mij niet.

Valt mee want al deze karakters lijken weinig relevant. Ik heb bij dit soort series zeker wel een donkerbruin vermoeden dat de DEI (Diversity, Equity, Inclusion) afvinklijstjes weer tevoorschijn gehaald zijn, mogelijk om de financiering rond te kunnen krijgen (Environmental Social Guidelines, richtlijnen van grote investeringsmaatschappijen als Black Rock, of het komt van de vakbond), maar het leidt vaak dus tot "tokenism". Van zo, we hebben de verschillende huidskleurtjes en de seksuele voorkeuren er even bij gehaald, check, nu kunnen we verder met het echte verhaal. Je kunt ook nog stellen dat het "virus" nu eenmaal een mondiaal fenomeen is en dan krijg je nu eenmaal eerder die diversiteit.

Maar wie echt verhalen wil laten horen vanuit andere culturen zal daar toch echt een aparte serie voor moeten optuigen, met tokenisme gaat dat gewoon niet. In principe is dit gewoon een serie met een westerse insteek en westerse ideeen over zelfbeschikking.

Er wordt geen politieke boodschap in geramd. Filosofisch en ethisch worden natuurlijk wel vragen gesteld. Het thema lijkt toch vooral vrije wil. Duidelijke verwijzingen naar Invasion of the Body Snatchers. Brave New World doet het ook aan denken. Mensen zijn wel blij maar dat zijn ze ook als je ze volstopt met drugs. Ik heb er nu twee gezien en wil het wel afkijken (voor zover het "af" is?).

Prachtig gefilmd met geweldige sets maar ook erg veel stijl over substantie, het lijkt soms wel een modeshow waarin poppendopje Anya Taylor Joy mag rondparaderen in allerlei outfits terwijl ze verder vooral met schaken bezig is. Ondertussen veel sixties muziek, mooie bolides en gefohnde kapsels. Een drank -en pillenprobleem erbij, een moeder die sterft, een weeshuis, moeizame relaties met jongens en hup, we hebben genoeg drama-vinkjes. Zeker een onderhoudende serie maar het bleef allemaal wat vlakjes. Ik vond de kindactrice die de jonge Beth ook overtuigender, met dat stuurse en autistische, dan Taylor Joy, die toch vooral een mooi gezichtje met grote ogen blijft en eigenlijk veel te cool, modern en hip doet voor zo'n savantistisch kind. Dan is er nog jeugdmaatje van het weeshuis Jolene, die bijna enkel zeurt over blanken dit en blanken dat alsof ze geen enkel ander onderwerp weet, ze hadden haar beter Sylvana kunnen noemen of zo. Verder wint het schaakmeisje wel erg veel, het lijkt wel een sprookje. Zeer zelden wordt ze vermorzeld. Zo wordt de lange en moeizame weg naar de top eentje met zeven mijls laarzen en dat riekt toch een beetje naar Mary Sue.

Ondanks al deze minpunten toch een verdienstelijke, goed verteerbare serie, zeer vakkundig gemaakt en een verademing bij de berg troep die verder voorgeschoteld wordt.

Prima serie met een heel degelijke opbouw en een goede, vrij unieke mix van humor, beukend harde actie en speurwerk. Daarnaast genoeg spanning omdat niemand zijn leven zeker is en de vijand wreed en medogenloos. Kleerkast Ritchson is ook opvallend sterk als acteur en wordt goed aangevuld door een fijne cast.

Is het perfect dan? Nou nee, Reacher is nogal een supermens. Maar het is allemaal ontzettend vermakelijk en goed geschreven. De serie wil ook vooral vermaken, zonder dat het te nihilistisch wordt. Ben benieuwd of er meer van komt.

Reacher blijft knallen. Ietsje minder dan het eerste maar dezelfde succesformule wordt vakkundig uitgebuit: vermaak gaat boven geloofwaardigheid maar het is allemaal net doordacht genoeg qua plot en goed gedoseerd qua actie. Wat opvalt is dat Reacher voor een vechtmachine wel heel slim is met zijn detectivewerk en dat al zijn oude makkers hun leven voor hem wagen. En dat er elk seizoen weer een nieuw lekkertje is van ongeveer de helft van zijn omvang die hij weer een veeg mag geven zonder al te veel innuendo. Het blijft een mannenserie, genoeg actie en niet teveel geleuter. Ik heb teveel series gezien waarin het omgekeerd was, dus blijft het erg lekker.

Ik vond dit seizoen weer beduidend beter dan de eerste. Een goede sadistische schurk, waar Reacher een verleden mee heeft en een flinke appel mee te schillen. De opbouw in het begin is ook leuk, je wordt lekker op het verkeerde been gezet. Verder is niet iedereen even competent en zijn er spannende scenes waarbij je heel onzeker bent hoe lang de cover van Reacher nog stand kan houden. Ook verrassend om een rechterhand te zien die nog groter en sterker is dan Reacher. Uiteraard een epische showdown tussen die twee. En zoals 100 procent voorspelbaar weer een neukepeukertje met dit keer een stoer maar lekkere FBI vrouwtje met een duidelijk geacteerd Boston accent. Hier en daar aardige vondsten in een plot dat nooit te ingewikkeld wordt, de actie blijft het voortouw nemen, wederom met een flinke body count en voor je het weet heb je het hele seizoen weer afgekeken.

Ik heb nergens iets gemerkt van een green screen, had het idee dat vrijwel alles op locatie was, iig met dat grote landhuis aan zee.

Mooi getekend, maar nergens is er de spanning of sensatie zoals je die in de spellen kunt ervaren. Fijn om Leon Kennedy weer te zien vooral, omdat ik pas de prima remake van RE 4 gespeeld heb. Het gevecht tegen de eindbaas sloeg naar mijn beleving nergens op, ze hadden hem net zo goed zijn gang kunnen laten gaan. Ik vond het verhaal niet erg sterk. De simpele plots zoals in de games zijn een stuk vermakelijker. Ik miste ook gewoon veel actie en spanning, hoewel het einde nog wel wat spektakel biedt.

Een tijdloze en zeer charmante serie, die om de zoveel tijd weer de moeite waard is om op te zetten, alleen al vanwege de prachtige muziek en de nog steeds mooie tekeningen. Voor wat luchtige humor zorgen de hoofdpersonen: de dappere, maar klungelige Parn en giechelkont Deedlit. Het gezelschap en de verhalen zijn bedacht door een fervent speler van het Dungeons & Dragons bordspel en dat merk je aan de archetypen: een boze dwerg met een bijl en lust voor wraak, een laconieke en iets te nieuwsgierige dief, een healer die de boel bij elkaar houdt en een oude, wijze en stoicijnse tovenaar die gelukkig eens niet op Gandalf lijkt. Het blijft lekker simpel en wordt nooit pretentieus. Ouderwetse fantasie voor jong en oud.

Tot mijn genoegen las ik dat er zowaar een Castlevania achtige game aan zit te komen die is geinspireerd op deze reeks: Deedlit in Wonder Labyrinth.

"Not every conspiracy is a theory"

Zo is het maar net. Sommige complotdenkers kunnen erg ver gaan, maar er zijn genoeg complotten met succes uitgevoerd (onlangs in de VS) en vaak lagen de mainstream media te slapen of werkten ze gewoon mee door hun politieke kleur.

Dit was gelukkig niet politiek gekleurd en best een toffe serie, spannend, met genoeg intrige en wat puzzelelementen. Leuk om een held te zien als een soort Kuifje. Hij kan niet echt vechten maar moet continue zijn hersens gebruiken. Helaas is de serie niet verder doorgegaan en 1 bijfiguur wordt wat irritant, het bleke grietje met het porceleinen gezichtje.

Kun je zo'n serie dan wel aanbevelen, is de terechte vraag als hij niet echt af is? Ik denk dat het in theorie een eindeloze serie had kunnen worden waarin steeds meer lagen van macht worden afgepeld. Ook kun je je afvragen of 1 man zoveel verschil kan maken, dus wat voor einde zou je dan hebben uiteindelijk. You never can win. Nu gewoon goed voor 13 afleveringen vermaak.

De enige serie die ik ken die er iets van weg heeft is X files. Voor mij smaakte het zeker naar meer.

Best goed.

Onderhoudende Kafkaesque serie die commentaar lijkt te leveren op de moderne kantoorslavernij. Het werkt lijkt zinloos, vooral de innies, de mensen die hun werk niet mogen onthouden als ze het kantoor verlaten en ook geen idee hebben wie ze prive zijn, doen bullshit jobs, maar het is de leiding wel duidelijk ernst dat iedereen binnen de lijntjes blijft kleuren en dat maakt het beklemmend. De mensen die severed zijn, dus hun prive en werk qua herinneringen perfect gescheiden hebben door een operatie, worden heel langzaam afgepeld. Zo leren we aanvankelijk niet bijster veel over Mark, iemand die duidelijk weinig leidinggevende kwaliteiten heeft en als een natte krant door het leven dweilt om dit zo pijnloos mogelijk te kunnen doorstaan. De scenes buiten het kantoor zijn wel steevast minder boeiend, laten weinig zien en dat maakt het veel minder pijnlijk dat de innies er geen weet van hebben. En de serie heeft soms moeite te kiezen tussen koddige absurditeit en spanning.

Fijne acteurs, met aan de top Adam Scott (ik kende hem al uit een klein, fijn rolletje in de onderschatte film Art School Confidential en ook had hij een goeie rol in Big Little Lies). Britt Lower is een lekker pittig roodharig ding. Patricia Arquette is net iets te lichtgewicht in de rol van bazin (behalve lichamelijk dan, ze was vroeger een stuk dunner). Walken en Turturro zijn zo goed als je kan verwachten, maar hun karakters boeiden me minder.

Dit is een serie waarvan de uiteindelijke afwikkeling tegen kan gaan vallen wat de gehele serie onderuit zou halen. Maar vooralsnog blijft er in ieder geval genoeg mysterie over om te ontrafelen en is het leuk theorietjes er op los te laten.

Mijn theorie: alles lijkt op 1 groot experiment waarin moderne slavernij wordt uitgetest: mensen die niet teveel vragen stellen en ook minder identiteit hebben, als de replicants in Blade Runner.

Teleurstellend.

Een zeer lang uitgesponnen versie van de oude miniserie. En de finale voelt helemaal niet finaal.

Qua verhaal wijkt toch ook het nodige af. En hoe prima Cosmo Jarvis ook acteert, hij kan helaas qua charisma niet tippen aan Richard Chamberlain. Daar staat dan wel weer een overtuigende rol tegenover van Hiroyuki Sanada als de bedreigde lokale vorst Toragana, omdat hij voldoende gewicht toont als leider maar ook duidelijk worstelt met moeilijke keuzes. En vrouwe Mariko is ook goed gecast.

Het voornaamste probleem van de serie is een gebrek aan tempo. Verder heeft de serie een bepaalde monotonie. We zien niet een erg kleurrijk Japan, alles oogt donker en sombertjes. De dialogen hebben vaak wat formeels zoals je kunt verwachten. Het rauwe Game Of Thrones achtige valt mee, het is niet zo dat je om de zoveel afleveringen weer een paar borsten op bestelling krijgt inclusief tamppartij. Bloederig is het slechts bij vlagen. De nadruk ligt op intrige en machtsspel, naast de moeilijke positie van Blackthorne die zijn leven nooit helemaal zeker is. Het is vooral veel praten.

Ik ben niet jubelend na dit (kennelijk enige) seizoen. Het was van tijd tot tijd onderhoudend en leek daarom de moeite waard om te blijven kijken, maar het mist gewoon vaart en engagement, naast visuele flair, ondanks kostumering en een flinke dosis computeranimatie.

Het einde is echt een complete teleurstelling, wat een onbevredigend einde, echt een sof met zo'n slappe afwikkeling van het verhaal.

Naast X-Files, Millennium en Star Trek The Next Generation was dit mijn favoriete serie in de jaren 90 en net als die andere vind ik deze de moeite om binnenkort nog eens te gaan bekijken. Wat ik nu gevonden heb is jammergenoeg niet in de top beeldkwaliteit die het verdient. Dit gebeurt helaas maar al te vaak met oudere tv-series die liefdeloos op dvd geprakt worden. Misschien is ergens nog een waardigere transfer te zien.

Beste aflevering was Who Monitors the Birds, een cinematografisch hoogstandje waarbij vooral beelden en muziek het verhaal vertellen, met voortreffelijk weinig woorden. Maar de aflevering Eyes is ook geweldig, met de samenzweringen door een onbetrouwbaar regime op aarde, met de onvergetelijke slotzin "I'd rather have the truth than a medal".

De casting van deze serie is gewoon geweldig. Met Rodney Rowland als absolute uitschieter in de rol van de in-Vitro Hawkes, een sociaal onhandige supersoldaat. Kristen Cloke was stoer en sexy maar gelukkig ook menselijk genoeg. De La Fuente is lekker luchtig en zorgt voor wat humor maar heeft in Man in the High Castle als meedogenloze Japanse politiecommissaris ook laten zien dat hij veel bereik heeft als acteur. Morgan Weissner's iets te zachte karakter werd niet door iedereen gewaardeerd maar ook zijn acteren staat voor mij buiten kijf.

Enorm verrast was ik toch door hoe goed de verhalen van deze reeks was. Ik besloot als fan van TNG, DS9 en Enterprise eindelijk te gaan kijken naar de originele serie toen ik de prachtig geremasterde scenes zag. Waar vroeger een modelbouw vliegtuigje aan een touwtje bungelde zie je nu volwaardige cgi met een prachtige space achtergrond met planeten. Natuurlijk had ik vroeger wel een aantal afleveringen gezien en ook veel speelfilms.

Opvallend was voor mij ook hoeveel verhalen hergebruikt zijn in latere series. Zo zien we al een voorloper van Q. Duidelijk is er een stokpaardje bij Gene Roddenberry aanwezig: godachtige wezens met superkrachten. Zijn (toen zeer bevallige) vrouw zat ook in deze serie als karakter en deed verder de stem van de computer van de Enterprise. Verder opvallend is de minimode. Het is nog steeds een stijlvolle, kleurrijke, gevarieerde en verassende serie met mooie studio sets en meer humor dan je verwacht. Vaak komt die van de driehoek Spock, McCoy en Kirk. Minder uitgediept zijn helaas Scotty en Uhura. Sulu is al volwaardig crewlid maar Chekov ontbreekt nog.

Voor iedereen die twijfelt of bang is voor ouwe meuk of een te hoog "saai faai" technisch gehalte: zet je eroverheen en ga kijken. In veel opzichten is de ouwe Star Trek nog steeds superieur door de kracht van de interessante verhalen. En de mens staat daarin altijd centraal, niet de techniek. De remastering is daarbij de kers op een toch al heel smakelijke taart.

Lekker handig om een vrouwelijk hoofdpersoon Michael te noemen. Nog handiger om daar als enige aandacht aan te besteden en de rest zo'n beetje als decorum te hanteren. Totaal geen verdieping in karakters en vooral actie, die niet eens bijzonder opwindend is om naar te kijken. Voeg daarbij toe de afzichtelijke Klingons-nieuwe stijl en het Star Trek gevoel is vakkundig verwijderd, met bijna chirurgische precisie. Wat politiek correct gedoe met twee verliefde poepstampers in engineering helpt dan ook niet en wat overblijft is een zielloze huls van een ooit geliefde franchise, die vaak nog pijn aan de ogen doet ook. Ik heb het een kans gegeven en dat volledige eerste seizoen afgekeken, maar mijn geduld werd amper beloond. Aan de acteurs lag het overigens niet.

OK, het hele seizoen afgekeken vorige week. Er is veel kritiek op geweest, zie oa Critical Drinker en Angry Joe op YouTube. Ik ben het er wel mee eens. Soms zijn het kleine dingen, soms grote fouten:

-Picard heeft te weinig te doen;

-personages blijven vlak (Soji) of zijn ronduit irritant (die wetenschapster);

-ze doen niet waar hun karakter ze stuurt maar waar de plot om vraagt;

-er wordt gevloekt door hooggeplaatsten in de Federation terwijl Star Trek altijd een optimistische toekomst wilde laten zien van een beschaafdere mensheid;

-een plot dat gejat is van Mass Effect;

-een zuipende en zure Seven of Nine bekoorde me ook niet echt;

-Riker die na decennia pensioen opeens even de baas mag spelen over de hele Federation vloot, mijn reet!

-een slappe ontknoping die als volgt samen te vatten is: Soji drukt eerst op knop A om het onheil te ontketenen, vervolgens op knop B om het ongedaan te maken.

Pluspuntje was in ieder geval de gespannen, giftige relatie tussen de Romulaanse spion en zijn zus. Het zag er verder beter uit dan Discovery maar dat deed dan ook pijn aan de ogen. En het plot was interessanter maar uiteindelijk eindigde het dus met een sof.

Zo slecht als het eerste seizoen was (en dat tweede schijnt ook bar weinig soeps te zijn) zo steengoed is dit 3e en kennelijk laatste seizoen van Picard. Alle registers worden opengetrokken. Het ziet er niet alleen piekfijn uit allemaal maar de acteurs zijn enthousiast en het script is verassend goed nu. Aardige toevoegingen zijn het snoepje dat de dochter van La Forge speelt en vooral de uitstekend acterende en charmante Ed Speleers. Verdimme ik had niet eens door dat ik hem ooit zag in Eragon. Hij is enorm gegroeid als acteur!

En wie had gedacht dat dit seizoen eventjes een masterclass script schrijven ten beste zou geven. Het roer is duidelijk met vaste hand overgenomen van de prutsers die de eerste twee verkwanseld hadden. De karakters hebben allemaal genoeg "agency" (zeg maar genoeg te doen) inclusief Picard zelf, er is humor, vaart en zat actie en spanning.

De enige minpuntjes zijn:

-dat er nog steeds gevloekt wordt, is gewoon niet Star Trek;

-de cliche's: uiteraard moet alles en iedereen weer uit de mottenballen worden gehaald en de wereld moet weer worden gered.

Al met al een zeer waardige afsluiter, mocht dit echt de laatste keer zijn om die Next Generation crew uit de jaren 90 te zien want ja ze zijn toch echt wel in de zestig allemaal, minstens...

Star Trek leek morsdood toen de filmreeks van JJ Abrams twee matige vervolgen uitbracht na een leuke start. Star Trek Discovery en de eerste twee seizoenen van Picard waren nog meer teleurstellend. Ze voelden te weinig als Star Trek aan en zagen er niet goed uit. Discovery richtte zich te veel op 1 karakter en Picard liet Jean Luc Picard juist veel te weinig doen. Het uitstekende derde seizoen van Picard leek mij een uitzondering die de regel bevestigde. Maar toen wees iemand me op Strange New Worlds. Die heb ik een kans gegeven en dat gokje werd beloond.

De serie ziet er verbluffend uit. De sets zijn ongelooflijk mooi gemaakt. De minirokjes zijn wel afgeschaft. Waarschijnlijk vonden de makers dit teveel een jaren 60 ding.

Qua verhalen is het meestal simpel maar onderhoudend in het eerste seizoen. Het wordt niet al te gek gemaakt met technobabble. Dialogen zijn redelijk.

Captain Pike beviel me prima. De rest van de crew varieert in hoe goed ze geschreven zijn maar stoort zelden. Die meid met dat opgeschoren korte haar spreekt me niet zo aan. Maar de dokter wel en het toevoegen van de jonge Uhura en Spock was ook een goede zet. De casting van Ethan Peck als Spock was een slimme keuze. Ze hadden misschien best Zachary Quinto kunnen nemen maar Peck doet het heel goed. En eindelijk heeft hij een respectabele rol. In films zoals Tron Legacy speelde hij een sullig figuur. Rebecca Romijn (Mystique in de oude X Men films) had ik al een tijd niet meer gezien. Waarom ze tussen alle ander brunettes donker geverfd haar moet hebben snap ik dan weer niet, is toch ook niet divers, maar ja. Ze heeft wel een aardig achtergrond verhaal, wat bij sommige karakters nog wat mist.

Er zitten soms wat erg flauwe afleveringen tussen. Die met die koning was een grote verkleedpartij ik heb die niet eens afgekeken. Maar het merendeel is prima vermakelijk.

Dan de woke factor...dit valt dus echt super mee. Wie ernaar zoekt zal wel wat vinden. Je hebt bijvoorbeeld wat meer vrouwen in de crew dan mannen, maar in andere series had je weer meer mannen. Bij Starfleet gaat het ook niet om spierkracht maar de grijze cellen. Er wordt niet gepredikt. De toon is wellicht iets te luchtig juist en de Star Fleet regels lijken vooral te bestaan om de billen mee af te vegen. Ik begrijp dat fans wat vrees hebben na wat we bij de genoemde eerdere series voorgeschoteld kregen. Misschien holp het dat deze serie niet van Paramount was, maar van CBS.

Gewoon een leuke en mooie serie. Niet zo goed als Enterprise, maar toch zeker wel nivo Voyager. Star Trek fans kunnen ietwat opgelucht weer ademhalen. There's life, Jim.

Met dit tweede seizoen heb ik me misschien nog wel meer vermaakt dan het eerste. Ik kan me voorstellen dat sommigen hier die deels geanimeerde aflevering over willen slaan. Toch vond ik die soms best grappig ("wat praatten de mensen langzaam toen!"). En dan is er nog een musical aflevering. Ik ben positief erover, het was best goed uitgevoerd en gedurfd, daar hou ik wel van. Natuurlijk wel met een behoorlijke dosis autotune ingezongen maar alla. Dat soort afleveringen zijn qua toon niet serieus genoeg voor sommigen maar die zullen het eerste seizoen dan ook niet pruimen.

Eigenlijk wordt er moeiteloos heen en weer genavigeerd tussen duistere thema's (die over die Klingon met oorlogsmisdaden was geweldig) en zeer luchtige meer komische gekkigheid. Geen enkel personage heeft enorme plot armor afgezien van S[ock en Uhura en de personages hebben allemaal hun zwakheden.

De productiewaarde blijft fenomenaal en de cast zeer enthousiast. Daarnaast volop creativiteit toch bij de schrijvers en dat maakt het toch het beste sinds Enterprise, met wat meer durf nog. Ik kijk alvast uit naar het derde seizoen dat deze zomer van start gaat.

Beetje laat om na 10 jaar een recensie te geven maar ik heb hem destijds 2x gezien zo leuk vond ik hem. Nog steeds het beste seizoen van Stranger Things, oorspronkelijk ook bedoeld als enige en daarna kwam het melkkoe effect met rekwerk en expansie met meer karakters, hoewel het plezier genoeg behouden bleef voor mij.

Het staat bol van de verwijzingen naar de jaren 80, zowel qua muziek als films. Neem de letters van de vette synthesizer intro: dezelfde font als vele Stephen King romans. Die in die tijd ook veel verfilmd werd met bijv Silver Bullet, Christine en Cujo. Vergelijkbaar ook met intro's als die van Terminator of The Running Man.

De personages zijn zo goed vormgegeven dat je zelfs gaat geven om marginale karakters zoals Barb, vriendin van Nancy. Ook dat is overgenomen van Stephen King: je leert de lokale gemeenschap goed kennen. Die basis is de kracht van Stranger Things.

Doe er nog een scheut Eerie Indiana bij (leuke serie uit de jaren 90, toevallig in ook zo'n klein slaapstadje), E.T., The Goonies, veel nerd verwijzingen (Star Wars, Dungeons & Dragons) en je krijgt een aardig beeld. Goede kind acteurs ook. Winona Ryder was al een tijd vergeten maar nog steeds een schatje, die lijkt bijna eeuwig jong.

De serie werd razendpopulair, misschien wel ietsje te (de Duffer broers, die het bedachten, leken af en toe te zwichten onder hun eigen succes, door het melkkoe effect en toenemende slordigheden), maar heeft dat enorme succes wel verdiend naar mijn mening.

Aardig vervolg met genoeg vermaak.

In dit seizoen werd wel Max geintroduceerd en ik kon haar arrogantie in het begin (die in latere seizoenen getemperd is) helaas niet uitstaan. Wel zie je dat het met haar broer bepaald niet botert wat niet perse aan haar ligt. Het gaat een tijdje duren voordat Max wat beter uit te staan is maar de manier waarop ze effect heeft op de vriendengroep is wel weer vermakelijk.

Een tip is verder om je niet te veel te wagen aan het computerspel Dragon's Lair met Dirk The Daring wat hier in de Arcade wordt gespeeld want dat is echt een verschrikking, misschien wel de meest frustrerende game ooit en nou niet bepaald leuk. Wel mooi getekend en menigeen zal de nodige guldens/dollars eraan verspild hebben.

Traditie werd zo'n beetje om bijna elk seizoen een bekend acteur uit de jaren 80 uit de mottenballen te halen, in seizoen 1 was het Matthew Modine (Birdy), nu werd dat Paul Reiser (Aliens, Mad About You). Daarnaast zien we nog Sean Astin, Sam in Lord of the Rings.

Prima 3e seizoen dat zich kan meten met het tweede en genoeg twists en vernieuwingen introduceert. De karakters blijven het sterkste punt van de serie, stuk voor stuk kan ik genoeg om ze geven, met uitzondering van de onuitstaanbare Erica, het bijdehante zusje van Lucas. Daar staat wel een beter uitgewerkte Robin, de collega van vetkuif Steve, tegenover. Veel humor verder en natuurlijk de nodige retro muziek, producten, mode en films uit de 80s. Minpuntjes zijn de vele deus ex machina-momenten met El en het te vaak ontbreken van de imposante Mindflayer die wel heel vaak van de aardbodem verdwenen lijkt. Verder vond ik het plot wat minder strak, er worden veel ballen in de lucht gehouden maar ik begreep niet altijd wat het plan was van zowel de pro-als antagonisten. Zo zegt Jonathan dat ze alleen de remkabel van een auto nodig hebben maar werd het mij nooit duidelijk waarvoor.

Blijf verder kijken tot na de credits. Zonder meer 1 van mijn favoriete series. Toch jammer dat er nog maar 1 seizoen komt, maar de jochies worden oud natuurlijk en de Duffer broertjes willen het terecht niet teveel uitmelken.

Stranger Things was langzaam aan het inkakken met elke keer net wat mindere vervolgseizoenen na een ijzersterk eerste seizoen. Niet heel vreemd omdat de oorspronkelijke opzet gewoon was om een korte serie te maken zonder die vervolgen. Maar het publiek was verknocht geraakt aan deze kids, net als ik! En toen zijn de bedenkers de serie toch wat op gaan rekken. COVID lijkt een zegen te zijn geweest. De Duffer brothers kregen hierdoor extra veel tijd voor een 4e seizoen en dat was te merken. Het oude nivo van seizoen 1 is hier weer terug. Verder worden de verhaallijnen van de eerdere seizoenen ook netjes samengeknoopt tot een logisch geheel.

De muziek is altijd uitstekend geweest en een bijzondere rol is dit keer weggelegd voor "Running up that hill" van Kate Bush, zelf fan van de serie!

Minpuntjes waren voor mij de overdaad aan sobby "I love you too" scenes en het plotgat w.b. het inkopen van het arsenaal aan wapens: wie heeft die betaald? Het stelen van die camper vond ik ook minder maar ja het was voor de goede zaak.

Verder heb ik er enorm van genoten. De laatste 2 afleveringen waren ook zalig lang van duur.

Een prima afsluitend seizoen met een finale die niet de opbouw heeft die je verwacht maar wel bevredigt.

Wel met wat kanttekeningen die de lagere waardering verklaren.

Persoonlijk vond ik met name dit seizoen veel dingen wel erg snel gaan met de vele karakters die op verschillende locaties iets moeten doen en kon ik het niet altijd bijbenen. Hoe kwamen ze nu hier en daar en wat gingen ze ook al weer doen. Daar wordt soms ook wel snel overheen gestapt door cuts die flinke sprongen maken.

Het tenenkrommende clichezinnetje we've got company wordt ook ongeveer elke aflevering twee keer gebruikt...alsjeblieft toch beste script schrijvers verzin eens wat anders! Ook de Duffer Brothers kunnen beter.

Maar het is allemaal best vermakelijk verder tot eind aflevering zeven Will op eens een huilie huilie moment heeft met alle vrienden dat werkelijk compleet uit de lucht komt vallen en nergens op slaat. Een soort verlate, stinkende, natte woke scheet die er opeens keihard uit komt knallen. Slecht geschreven ook.

Maar dat wil niet zeggen dat het hele seizoen slecht is ik heb me prima vermaakt en vond bijv. kinderlokker MrWhatsit (wederom Stephen King invloeden...IT!) een goede vondst naast de introductie van de jonge zus van Mike.

En let goed op de aftiteling...die D&D plaatjes, prachtig en dan nog even een reprise met een lange versie van die dikke synthesizer soundtrack bij de eind credits. Toch met liefde gemaakt allemaal, zei het soms met wel heel slordige uithalen.

Ijzersterk en vooral erg grappig. De karakters zijn zo goed geschreven en geacteerd dat je ze nooit helemaal kunt haten, ondanks al hun spelletjes. Het enige wat ik minder geloofwaardig vond was Shiv's tijdelijke aanval op haar vader, ik miste motivatie. Erg veel dialogen en grappen onder de gordel, het is allemaal vrij grof in taalgebruik, met veel fucks, maar evengoed scherp en vlot. Maar er zitten dan weer niet van die standaard seksscenes in. En het heeft allemaal toch iets van een Griekse tragedie. De acteurs zijn ontzettend goed gecast. Kieran Culkin en vooral Jeremy Strong (Kendall) zijn mijn favorieten. Zeer verslavend en bingebaar ook, ik heb seizoen 1 toch wel in 2 lange avonden afgekeken.

Deze vond ik het minste van alle 4 seizoenen. Soms erg moeilijk te volgen, er worden veel zaken gedaan en de manier waarop ze daarover praten was voor mij niet altijd helder. Wat hier wat meer mist is een soort spanningsboog. Na de heerlijke knaller waarmee seizoen 2 eindigde was dit een wat lauwe aftermath met een hoop gedraaikont en gekonkel van wie kiest wiens partij.

Gewoon een prima afsluiter van een sterke serie, waarin zowel muzikaal als emotioneel het crescendo lekker aanzwelt tot de onvermijdelijke confrontaties en drama's binnen de dysfunctionele Logan familie. Mooi is dat elk karakter wat menselijker geworden is na het einde van dit seizoen. Terwijl je toch 4 seizoenen lang naar een stelletje maffe en vooral kille kloteklappers hebt zitten kijken. Kan er niet veel meer over zeggen omdat je al zo snel in spoiler territorium komt. Ben het eens dat het acteerwerk echt heel goed is en dat dit seizoen toch wel het hoogtepunt hierin laat zien.

Prima onderhoudende serie. Typisch Amerikaans in de zin dat het enkele individu het karwei moet klaren door zijn superieure (in dit geval militaire) krijgkunst. Niet teveel poespas en een goede aanvulling vormt de enkele integere journaliste die ze nog ergens op aarde hebben weten te vinden. De actie zit goed in elkaar, toch wel anders bij veel producties maar dit is van oorsprong dan ook door een ex militair geschreven. En het wantrouwen in Uncle Sam en diens louche, corrupte deals schemert duidelijk door.

Critici beschouwen het als een walgelijke abjecte reactionaire wraakfantasie met iemand die het recht in eigen hand neemt. Die kunnen misschien beter naar een fantasieserie kijken waarin elk probleem met praten op wordt gelost.

Gemiste kans!

Na vele matige vervolgen op de eerste (en nog best leuke) Transformer film leek het niet zo'n slecht idee: een computeranimatieserie met de reuzenrobots. Maar juist datgene wat deze keuze slim had gemaakt ontbreekt: overtuigende transformaties. En als we die al zien, gaan ze veel te snel (de Bay films kenden helaas hetzelfde euvel), met het bekende bloep-blap-bliep geluidje. De achtergronden zijn ook vrij saai. Ik kreeg toch het idee dat Netflix er weinig geld ingestopt heeft. De robots zijn wel goed getekend en de licht-effecten zijn verder prachtig.

De stemmen zijn redelijk maar je mist het charisma van de stem die Optimus Prime vertolkte in de films (ook de tekenfilm). Ook zijn aartsvijand Megatron wil maar niet tot leven komen. Bumblebee (die in de eerste film en daarnaast zijn eigen spin-off film veel meer tot leven kwam) is ook veel te vlak.

De fembots (of hoe moet ik ze noemen?) lijken een nieuw idee maar die zijn iig in de oudere (en veel kleurrijkere) tekenfilm Transformers The Movie ook al te zien. Het verhaal is verdienstelijk maar kan nooit echt boeien, het ontgint geen nieuw terrein. Het gaat weer eens om oude, opnieuw ontdekte technologie waarmee de macht verworven kan worden. Heel veel actie is er ook niet, er wordt meer gepraat.

Al met al best aardig als tussendoortje, met een krappe voldoende, maar zeer vergeetbaar.

Tikje overgewaardeerd en bijzonder sloom van opzet. Om die laatste reden kon ik er aanvankelijk, jaren terug, niet inkomen. Heeft ook met de structuur te maken. Veel uitweidingen in achteraf gesprekken over allerlei randzaken waardoor het erg lang duurt totdat men tot de kern komt. De serie is vooral ontzettend goed in het neerzetten van de twee agenten, geweldige rollen van Harrelson en McConauwhey zeer verschillende persoonlijkheden waartussen het niet bijzonder botert maar waar een wederzijds respect geldt en een bijzonder sterk geweten richting de eigen roeping. Wat ietwat tegenvalt is dat de heidense cult die ontdekt wordt nooit echt voldoende geduid wordt, zodat het vaag blijft wat het idee erachter is.

Gemiddeld een hele punt minder dan seizoen 1 en terecht. Erg moeilijk te volgen allemaal. Veel te veel namen en (deels zakelijke) verwikkelingen omtrent een vermoorde hoge pief. Erg goed wel zijn de karakterschetsen, mede door de inkijk in hun priveleven. Uitsteker was voor mij Colin Farell. De scenes met zijn zoon...schrijnend. De vader die contact probeert te maken met zijn angstige zoon. Met het stoere meid karakter Rachel Adams (zij tegen de rest van de wereld) had ik weinig. Taylor Kitsch sprak wel aan als veelbelovende agent met duister militair verleden en Vaughn ook als voormalige gangster die zijn verleden niet los kan laten. Grimmig vooral, met genoeg depri muziek gelardeerd maar ik had daar helemaal niets mee. Het lijkt een soort LA Confidential of Chinatown soms, met grote projecten en belangen in het geding, enorm veel corruptie en uiteindelijk een flinke berg lijken. Maar ik kon er meestal weinig touw aan vast knopen.

Op het einde heeft die roodharige vrouw van Vaughn een baby...maar ze kon niet zwanger worden, hoe zat dat?

Het sloomste True Detective seizoen tot nu toe en poeh dat zegt wel veel. Traag als stroop. Maar toch intrigerend. En wederom zijn de karakters heel erg sterk geschreven en gespeeld.

Het enige wat me dwars zat op het einde was een onbeantwoorde vraag:

had die vader nu zelfmoord gepleegd of had Harris, die dikbetaalde beveiliging voor Hoyt ging doen, hem vermoord toen hij die rose kamer ontdekt had?

Met afstand het zwakste seizoen van True Detective. Er zit een horrortintje aan, maar dat is ook omdat je nogal vaak tegen de kop van Kali Reis moet aankijken, inclusief wangpiercings. Niet dat de rest van de locals in de serie, een soort eskimovolk, als moeders mooiste mag gelden. En dan wordt je ook nog "getrakteerd" op een ketsscene met Kali (gelukkig maar eentje), alsmede eentje met oude fiets Foster.

Het lijkt daarom wel alsof ze hun best hebben gedaan om de lelijkste serie ooit te maken. Want de setting moge dan wel interessant zijn door het isolement, maar mooi is ook daar iets heel anders. Een hoop duisternis en sneeuw.

De ontknoping leent zich niet echt voor een kritische analyse, dan kun je er veel teveel gaten in schieten. Wel is het gelukkig niet zo opgerekt zoals seizoen 3. En je blijft in ieder geval gissen.

Wederom is de muziekkeuze vrij slecht, ik had er helemaal niets mee.

Hoezeer het ook zijn best doet zich te onderscheiden, al met al is het matige kost, goed voor een krappe voldoende. Het hele formuletje (stoute agenten die wat erg korte bochten nemen zullen we maar zeggen) doet nu ook al sleets aan.

Prima, maar toch had ik er net meer van verwacht. Prachtige setting, mooi gefilmd, prima cast. Opvallend is de casting van twee Aussies, Neill en Bana maar dat is gelukkig nergens te horen. Ik had soms wat moeite met de hoeveelheid namen en informatie op het einde, als er wordt gerefereerd aan iets van 3 afleveringen terug, maar goed...Netflix serie, duidelijk binge materiaal. De algehele sfeer is somber, de hoofdpersoon leidt aan een depressie net als zijn ex door het verlies van zijn jonge zoon.

Een aantal zaken vond ik wat geforceerd en cliche. Ik erger me een beetje aan dat van de brute ex man die zijn vrouw lastig blijft vallen. En hier natuurlijk weer de lomperik uithangt. De realiteit is erg bitter voor veel gescheiden mannen omdat het kind altijd aan de vrouw wordt gegeven en die zeker niet altijd de goedheid zelve is. Dit soort verhalen versterkt een scheef beeld van hoe het echt is en voelt dan niet authentiek.

De ranger als eenzame wolf die aan de drank is en niet kan samenwerken...tsja ook niet de originaliteit zelve natuurlijk. Maar goed wat wil je met zo'n setting.

Het einde voelde ook wat geforceerd, ze wilden net nog een dramatische draai eraan geven.

Cult klassieker. Als kind heb ik een paar afleveringen gezien van V en hoewel ik het aanvankelijk wat eng vond, was het toch wel gaaf toen. De remake van meer dan een decennium terug stopte helaas voortijdig.

Nu ben ik gaan zitten voor het geheel, van begin af aan. De miniserie is erg goed bevallen. Enkele praktische effecten zijn niet geslaagd, zoals wanneer queen bitch Diana (lekkere rol) haar mond wagenwijd openzet voor een muis, maar indruk maken de grote decors en de schepen. Er is opvallend veel actie ook met de nodige shoot outs en gelukkig niet teveel soap achtige melodrama. Enkele keren valt op dat Donovan wel enorm veel plotpantser aangetrokken heeft, die man is niet raak te schieten, met geen enkel leger. Ook kan hij voor een journalist wel opvallend goed vechten, schieten en noem maar op...

Aardig detail is dat de aliens allemaal een beetje ingeblikt praten, alsof ze een soort vertaal apparaatje hebben.

Oorspronkelijk als zowat letterlijke parabel bedoeld voor overname door nationaal socialisten (het symbool van de bezoekers lijkt vagelijk op een swastika), maar na het succes van Star Wars had men wel interesse in een SF jasje. En dat pakt goed uit bij deze productie. Over Star Wars gesproken, dit was uit 1983 maar ze hebben in het begin een fanfare band gebruikt die de Star Wars muziek speelt, leuk.

De manier waarop het verzet wordt georganiseerd, daarbij worden wel de zevenmijlslaarzen aangetrokken. Maar het is een opvallend vlotte serie. En lekker duister als je ontdekt waar de aliens allemaal op uit zijn.

Robert Englund was nog niet bekend als Freddy Krueger in Nightmare on Elm Street en is hier een goedaardige alien. Sowieso slim om de vijand niet als 1 pot nat te beschrijven, sommigen zijn erg tegen de duivelse plannen maar de gewelddadige potentaten hebben de macht.

De eerste afleveringen hebben een klassieke soundtrack, daarna wordt lekker overgegaan op synth. De miniserie staat mooi op zich zelf met een bevallig einde dat ruimte openlaat voor de vervolgserie.

Sterk aangezette maar zeer vermakelijke serie over de Lakers. Voornaamste minpunt: te weinig basketball. Het geneuzel rondom het zakendoen en de soap achtige ontwikkelingen op de achtergrond van met name Jerry Buss zijn namelijk bij lange na niet zo interessant. Daar staat veel moois tegenover zoals enkel HBO het kan produceren. Bijvoorbeeld korte maar prachtige beelden van het Indiana waar Larry Bird opgroeit. Maar verder vooral natuurlijk de enerverende Showtime Lakers met een nog piepjonge Magic en alle perikelen erom heen.

Fantastische casting met een overtuigende Magic Johnson, altijd de charmeur, zen meester Kareem Abdul Jabbar en een hier wel erg norse maar lekker intense Larry Bird. Brody lijkt te weinig op Pat Riley maar hij maakt van Pat een interessante en complexe man om naar te kijken. Jason Clarke is zeer vermakelijk als driftkikker Jerry West hoewel die in het echt toch een stuk rustiger was. Allemaal voorbeelden van "hoe stoppen we er nog meer drama in". Ietsje meer aandacht had Paula Abdul toch wel mogen krijgen als leider van de cheerleaders. Die meiden gaven de hele tent een paal. En in welke stad kon showtime beter opnieuw worden uitgevonden voor het basketball dan LA?

Wat de fourth wall betreft: deze wordt veel meer (en veel te veel) gebruikt in het eerste seizoen. Ook wordt daar hier en daar onnodig politiek bij gehaald (met bijvoorbeeld een sneer naar de Donald of over de onderdrukking van zwart door blank, best ironisch als je ziet hoeveel miljoenen deze donkere kerels binnenharken terwijl het weinig had gescheeld of Jerry Buss was helemaal blut geworden).

Dit seizoen eindigt met de finale in 1980 tegen de Sixers van Doctor J, Julius Erving. Een indrukwekkend stuk basketballgeschiedenis.

Een wat korter seizoen maar beter dan het eerste. Hier wordt het namelijk interessanter door bijv. conflicten met coach Paul Westhead. Hij wil het team teveel in een systeem duwen en Magic kan pas echt schijnen als er minder voorspelbaar en meer adaptief gespeeld wordt. Veel (bijzonder grote) ego's worden beschadigd en je ziet hoe klein grootheden kunnen zijn. Elk karakter heeft duidelijk zijn gebreken.

De gehele serie is genoeg leuke muziek te horen. Zo heb ik een paar oudere en nieuwere hiphop juweeltjes ontdekt:

-The World Famous Supreme Team - Hey DJ

-Kurupt - Kurupt'n Los Angeles

en natuurlijk de track in de opening credits van The Coup, My Favorite Mutiny.

Alles met al weer zeer smakelijk. En hoe beter te eindigen dan een confrontatie in de finale van 1982 met "the hick from French Lick", Larry Bird, nog net niet de bad guy van de serie. Later zouden Magic en Larry vrienden worden, maar Magic haatte hem toen nog. Helaas is de serie nooit verder gegaan dan deze finale. Hoe de dynastie van de Lakers voort werd gezet wordt nog even snel verteld aan het einde. Vond ik toch wel zonde en dat spreekt voor de serie.

Prima eerste seizoen dat zich vooral richt op het gewelddadige dealerbestaan in de meer ongure wijken van New York. Je vraagt je wel af waarom ze perse moeten dealen maar het levert meer op dan een baantje en blijkbaar nemen ze de risico's op de koop toe. De serie richt zich vooral op RZA, Robert Diggs/Bobby Digital, het grote meesterbrein achter de legendarische groep. Die hier nog helemaal niet bestaat, rap is een hobby voor een aantal en vooral Bobby is veel meer creatief bezig met het maken van beats. Goede acteurs en productie. Het meeste aandacht krijgt verder de heetgebakerde Ghostface Killah, die hier nog aartsvijand is van Raekwon. Method Man komt ook af en toe aan bod en Ol Dirty Bastard zien we al flink de mafkees uithangen. In de latere seizoenen zien we wat meer van Ugod en GZA maar gek genoeg nooit Capadonna.

In dit tweede seizoen volgen we de verdere reis van RZA in de muziekwereld die begint met een persona die niet zo bij hem past, Rakeem, het lijkt wel of ze een soort ladies man willen maken van hem. Dit is aardig om te zien omdat je ziet hoe de muziekindustrie te weinig oog heeft voor iemands authenticiteit en veel te veel vinkjes wil zetten die bedacht zijn door mannen in pakken. Het is ook dom want dat werkt natuurlijk ook niet.

Hierna gaat hij de Wu-Tang clan formeren en wordt het geschil bijgelegd tussen Raekwon en Ghostface. RZA maakt er werk van zo onafhankelijk mogelijk te blijven en de harmonie te bewaren. De rijzenis naar de top wordt getoond, beginnende met veel succes van met name Method Man. Eigenlijk was dit tweede seizoen een prima afsluiting geweest maar men vond het nodig nog een derde te maken waarin een aantal rare, toch wat mislukte afleveringen zijn gemaakt met de bedoeling de sfeer op te roepen van een aantal solo albums.