True Detective - Seizoen 3 (2019)

Spacejet

Normaal kun je dit in de TV-gids van telenet nog 1 of 2 dagen kijken. Ik zou het dus vanavond nog bekijken.

No can do. Maar bedankt voor de tip.

Ook dit derde seizoen van 'True Detective' kom niet op hetzelfde niveau als het baanbrekende eerste seizoen. Aan de grootse, ambitieuze opzet heeft het in ieder geval niet gelegen. De drie afzonderlijke verhaallijnen omvatten een tijdsspanne van zo'n dertig jaar moordonderzoek in Ozark, Missouri. Diep ingebed in de naoorlogse periode waarin de Vietnamoorlog als een open wond liep door het psychische leed van een generatie. De uitingen van masculiniteit om te verbloemen dat veteranen niet hun plek vinden in de burgermaatschappij. Met een Afro-Amerikaanse diender als Wayne Hays (Mahershala Ali) die te maken krijgt met vooroordelen, etnische profilering, een extra moeilijkheid om op te klimmen in de rangen en het uitgesproken racisme naar zijn persoon. Zo bedachtzaam en doeltreffend als oud-spoorzoeker Hays is, zo gaat zijn witte collega Roland West (Stephen Dorff) tekeer als een olifant in een porseleinkast, maar door de machtsverhoudingen blijft hij buiten beeld. En het is een existentiële verhandeling over rechtvaardigheid in een verglijdende tijd, én het moordonderzoek dient als portret van een tumultueus huwelijk.

Nu ging deze serie altijd al over de speurders en niet over datgene waar ze naar op zoek zijn, maar dit seizoen gaat over zo'n beetje alles behalve het moordmysterie. Door flashbacks/flashforwards krijgt een magistrale acteur als Mahershala Ali wel de mogelijkheid om één en dezelfde persoon als drie verschillende personages te spelen. Zijn relatie met eega Amelia Reardon (Carmen Ejogo) levert meerdere dramatisch intense confrontaties op. Hun magnetische spel van aantrekken en afstoten is zonder meer het warme hart in deze gotische kilheid. De serie probeert eenzelfde effect te krijgen met Roland West als Hays' partner, maar de contrasten tussen beide agenten zijn te groot en hun vriendschap blijft ietwat onwaarschijnlijk. Het helpt ook niet dat hun dynamiek als een fletse versie voelt van Matthew McConaughey/Woody Harrelson in het eerste deel. Daar komt bij dat de versnipperde chronologie geforceerd en kunstmatig het mysterie voort laat stuwen middels toevalligheden en de handelingen van bijrollen.

'True Detective' werkt als een psychologische karakterschets van zijn getraumatiseerde hoofdpersoon, maar kan de eigen pretenties niet waarmaken in de resem aan maatschappelijke kwesties die het aansnijdt. En terug naar de basis, gewoon als politiethriller, heeft het een te teleurstellend verloop om werkelijk onder de huid te gaan zitten.

Prachtig seizoen. Voor mij extra kleur omdat ik in de regio (Arkansas) en de periode heb gewoond waar het zich afspeelt. Ik kan uit eerste hand bevestigen dat racisme en armoede ook eind jaren tachtig, begin jaren negentig nog beslist een fors issue waren.

Vond seizoen drie mogelijk wat langzaam maar dat wordt goed gemaakt door het uitstekende acteren van eigenlijk de hele cast. Heerlijke begintune van T BoneT Burnett weer (nog beter dan seizoen 1 wat mij betreft). Ik geloof dat HBO zo'n beetje de enige series maakt waarbij ik de begintune meestal niet doorspoel.

Als dit het niveau is mag seizoen vier er ook snel aankomen.

Wat een uitstekend 3e seizoen leveren de makers hiermee af. Het niveau van seizoen 1 wordt weliswaar nergens aangetikt, maar men heeft de weg naar boven weer weten in te zetten. Seizoen 2 werd toch door velen als tegenvallend ervaren, waarna de makers volgens mij toch goed naar de kritiek van de fans hebben geluisterd. Seizoen 3 schotelt ons weer een sterk uitgedacht verhaal voor, alsmede een nieuw en overtuigend duo in de vorm van Mahershala Ali en Stephen Dorff. Beiden acteren sterk hier. Verder zijn de settings goed uitgekozen en zeer sfeervol in beeld gebracht. 4 Sterren.

Dit is en goed seizoen geworden. Om een of andere reden vond ik de ontknoping toch iets tegen vallen, waardoor mijn cijfer toch een 3,5 is geworden.

Ipv 8 aflevering. Waren 4 ook wel goed geweest.

Een nieuw verhaal met een kleine link naar het gebeuren in seizoen 1. Dit derde seizoen lijkt langer te duren dan de vorige twee, maar dat komt voornamelijk door het lagere tempo waarin alles verloopt. Qua diepgang van het plot is dit seizoen daardoor tot nu toe wel het beste uit deze serie. De setting is wederom uitstekend, met een iets mysterieuzere inslag. In dit seizoen is het wel bij de les blijven, want het geflipper tussen 3 tijdsperiodes, vooral tussen de twee oudsten, is af en toe maar net bij te houden. Prima cast, alhoewel Wayne hier en daar iets te gedeprimeerd werd neergezet.

Ik was verbaasd dat ik dit seizoen nog niet gerated had, waarschijnlijk zag ik deze net voor de samenvoeging van de series en films hier op Moviemeter, daarom de afgelopen vrije dagen maar even gebruikt om seizoen 3 te herzien. En daarmee een seizoen die volgens velen beter is dan seizoen 2 en het eerste weergalloze seizoen benadert. Nu zag ik vorig jaar rond de kerst de 1ste voor een rating en comment, in mei zag ik de 2de die mij toch echt niet zo tegenviel als sommigen beweren om binnen een jaar dus te eindigen met de herkijk van de laatste. En daarmee een serie die ik twee jaar terug degelijk maar niet super vond, en helaas is met de herkijk dat beeld nog verder afgebrokkelt en ga ik liever het 2e seizoen nog een keer zien dan deze.

Met een sterke cast, andermaal de soundtrack van T-bone Burnett en wat is die weer goed jeetje mina, een simpele startpunt rond een vermissing, en de simpel insteek van het duo Hayes en West lijkt er op voorhand weinig mis te kunnen gaan. Zwakpunt aan het tweede seizoen is juist het wollige plot met een teveel aan karakters en namen, dus in die zin is het aangenaam dat men het weer bij één en de zelfde duo houdt net als in seizoen 1. Sterk is de sfeer, het tijdsbeeld en de muziek in de jaren '80 setting rond de familie Purcell met tevens een uitstekkende McNairy. De zoektocht is sterk, wordt mooi gebracht, de link tussen Hayes en zijn Vietnamverleden en intuitieve inslag plus spoorzoekerskwaliteiten geven het geheel weer een lekker mystiek tintje. Lekker tot daar aan toe in een omgeving die bij tijd en wijlen troosteloos, verlopen en naargeestig overkomt en Amerika zijn 'ugly side' laat zien met een toefje Vietnam trauma, de toestand en discriminatie rond Woodard en de fantastische shoot out rond diens huis. Daarnaast vind ik Stephen Dorf geweldig met zijn presentatie en hese stem, wat een karakter, wat een acteur.

Maar dan toch, zand in de motor, en dat ondanks het goede begin, want het lijkt er op dat seizoen drie teveel hooi op de vork probeert te nemen en daar onder bezwijkt met de driedeling die men poogt te creeeren. De eerste fase is goed te noemen met de zaak, het mysterie dat op de juiste momenten een zetje krijgt, de licht bovennatuurlijk sfeer rond Hayes en alle verdenkingen. De tweede fase kenmerkt zich toch vooral door veel vraagtekens rond het destijds gevoerde onderzoek, het opnieuw opstarten van de zaak, maar vooral de vooroordelen waar Hayes tegen aanloopt, etnische profileren, het uitblijven van promotie en zelfs gedegradeert worden, de daaropvolgende machtsverhoudingen, zogenaamde rechtvaardigheid en verbittering. 'It's not eays being green' zou Kermit zeggen, maar in het geval van Hayes heeft het net een ander tintje. De zaak blijft daarnaast interessant, en de tips duwen het geheel nog meer naar een boeiend mysterie. Maar dan toch, de eerder genoemde zand in de motor, en daarmee de derde fase waar Hayes niet geheel helder terug kijkt op de zaak. Het is toch vooral die derde fase die geschrapt had mogen worden om de eerste en tweede fase meer tijd te geven, uit te diepen en daar te eindigen. Want de fase van de dementerende Hayes zijn volstrekt oninteressant, er zit geen tempo en voegt wat mij betreft heel weinig toe.

Maar helaas is dat niet de enige kritiek, want na de ontmoeting met de speciale vaardigheden van Hayes en het mystieke sfeertje dat dit creeert, stort mijn interesse en binding met het hoofdkarakter volledig in. Wat een saaie, stroeve, stugge en vervelende man, en zo ook de latere wisselwerking met zijn vrouw. Wat een stel irritante mensen, en wat een gezeur en gezeik. En buiten de saaie, nietstoevoegende en soms gekunsteld aanvoelende verschijningen in de derde fase is het toch vooral de veel te lang doorgevoerde scenes tussen Hayes en zijn vrouw die alle tempo en interesse vakkundige uit de serie laten lopen. Neem bijvoorbeeld dat etentje tussen de twee, zo'n typische scene die veel te lang wordt doorgevoerd, doodsaai is en niets toevoegt. Dat dit anders en beter gekund had wordt bewezen in het eerste seizoen waar de relationele problemen rond Cole en Hart wel van toegevoegde waarde zijn. Met Hayes wordt in die zin gepoogd om een dergelijk gelaagd karakter als Rusty Cole te creeeren, een buitenstaander die anders kijkt naar dingen qua logica, inzichten, diepte en andere problemen, maar het enige waar men in slaagt men Dwayne Hayes is een buitengewoon vervelend, stijf en moeilijk karakter die het lastig maakt om de serie te laten boeien. Wellicht dat dit allemaal onderdeel is en gezien moet worden in de trant van de maatschappelijke problemen, maar toch...

Het is op een gegeven moment saaiheid troef als Hayes weer ruzie heeft met zijn vrouw en Tom Purcell in zijn eentje het mysterie weer aanzwengelt en de aandacht weer op de zaak vestigt. En richting het einde toch wel voor een bijzonder wrange conclusie zorgt, alhoewel...en dan ben ik toch blij dat het derde seizoen er op zit en valt de serie me nog meer tegen dan het de eerste keer deed omdat de zaak zelf bijna bijzaak lijkt temidden van alle ruzies binnen het gezin Hayes. Voordeel op zijn minst aan de derde fase is de prachtige Sarah Gadon die veelvuldig in beeld is en vind ik McNairy sterk en Dorf geweldig. Grappig te benoemen is ook nog wel even het vooroordeel en rare blik die een van de leerlingen krijgt tijdens ondervraging vanwege zijn Black Sabbath shirt. Het mag duidelijk zijn dat seizoen 3 degelijk te noemen is maar ook verweg van het niveau van de eerste verwijdert blijft en zo nu en dan ronduit saai is. Ik ben benieuwd wat seizoen 4 gaat brengen na de eerste schrik dat Jodie Foster daarin schijnt te spelen, maar goed, we zullen zien.

Wederom een prima uitgewerkt seizoen, echt een top serie dit

Prima seizoen. Ik kom net van S4 en dat was best okay, maar deze is toch duidelijk beter.

De vertelwijze is wel wat lastig te volgen op sommige momenten, er wordt aardig heen en weer gesprongen, vooral als we eenmaal wat verder in het seizoen zijn. Tip is: Kijk goed naar de kapsels, die vertellen vrij goed waar je zit.

Uiteindelijk zien we een agent die zo beheerst wordt door een (moord)mysterie dat zijn hele leven er eigenlijk van naar de kloten gaat. Ook zijn relatie lijdt er flink onder. De scenes met Amelia zijn gruwelijk ongemakkelijk en ze gaan keihard tekeer wanneer ze ruzie maken. Dit is geen goede relatie. Hij is ook werkverslaafd en ontvlucht zijn family leven het liefste wat het geheel niet beter maakt.

Mahershala Ali speelt de sterren van de hemel en zijn partner maakt ook een coole, weet wat ie doet indruk. In de vroege scene's had ik het idee dat er wat de-aging was gebruikt. Later zit er goede oude mannen makeup op hun gezichten, maar er klopt ergens iets niet, hoe krakkemikkig ze zich ook bewegen, ergens voelen ze nog wat te fit. Veel doet het niet af aan het geheel.

De film heeft eigenlijk een soort van 3 eindes, niet van het type Lord of the Rings, maar als je denkt het is klaar, toch nog iets extra, en dan alsnog iets. Dan blijkt ook dat je als kijker er eigenlijk in geluisd bent om in een bepaalde richting te denken. Daar zit wel het sterke karakter van de serie: je zit echt in de investigation en krijgt net als de hoofdpersonen (vooral in het begin) de feiten een voor een gepresenteerd wat je steeds weer je theorie doet bijspijkeren. Daarin is de serie keigoed. Maar naarmate we heen en weer gaan springen in de tijd krijg je een soort bot toegeworpen: je ontvangt clues uit de toekomst dat iets moet zijn gebeurd, en daarna krijg je meestal dat 'verleden' ook te zien. Als film die het effect van een onderzoek op iemand wil laten zien is die vertelwijze prima, maar andersom was het voor de zaak zelf misschien handiger geweest om chronologisch te vertellen.

Er blijven toch nog wat vraagtekens over aan het einde waarbij de vraag die mij het meeste bezighield was: Hoe is Amelia gestorven?

8/10

Poeh, taaie zit. Het gezeur en gezeik van het stugge vervelende stel, Wayne en Amelia, verknoeien een potentieel aardig seizoen. Doordat het moordmysterie ook maar matig interesseert, en vooral nooit lekker op gang blijft, heb ik het seizoen met moeite afgekeken.

Vermakelijk, degelijk… maar op het einde ook wel een beetje potsierlijk. Staler & Waldorf lossen het op! Eind goed, al goed…

Heb toch de indruk dat de scenaristen een uiteindelijk vrij simpel plotje eindeloos ingewikkeld hebben zitten uit te breien. Dat voelt aan als maakwerk, maar veel ziel zit er niet in.

Rommelig verteld, clichématig en ongeloofwaardig vermissings/'serie'moordverhaaltje, met ook hier weer net als in duizenden andere thrillers een moordenaar die blijkbaar van knutselen houdt of iets met handenarbeid heeft, omdat er op de plaats delict handgemaakte stropoppen worden gevonden.

Tijdsprongen zijn op zich wel aardig, maar lijken vaak geen enkel doel te dienen of niet ter zake doende, of simpelweg niet duidelijk genoeg, slecht geschreven.

Een man met een eng blind oog die 8 afleveringen lang maar niet gevonden wordt, op één enkele scène na; hoe moeilijk moet het zijn om iemand met zo'n opvallend uiterlijk in zo'n godverlaten streek op te sporen?

Het positieve aan dit seizoen is de sereniteit, de unheimische sfeer die in de verte op Se7en en Twin Peaks doet lijken, in een broeierige desolate omgeving: Arkansas. De dialogen vond ik dan weer net iets te lang uitgesponnen.

Maar het is met name het acteerwerk van Mahershala Ali dat zo goed is, zijn lange doordringende blikken. Vond hem hier beter dan in Green Book.

Maar zoals ik dus al zei: het verhaal lijkt geschreven door een fantast die teveel thrillers leest. Het engste vond ik nog een scène in de eerste aflevering waarin de detective een klimtoren beklimt; er gebeurt in feite niks maar heeft toch iets griezeligs. Helaas komt dat gevoel de rest van de serie nauwelijks meer terug.

Haalt zeker niet het niveau van seizoen 1 maar toch terug een pak beter dan seizoen 2, zeker qua verhaallijn en mysterie. De plot was voor mij persoonlijk wel een domper. Voornamelijk het feit dat de moord op het jongetje uiteindelijk een ongeluk was en dat zijn zusje, Julie, enkel werd ontvoerd door een ("begrijpelijke") gestoorde vrouw. Wel was dan weer mooi hoe ze het verhaal afsluiten met haar klasgenoot en haarzelf die nog een dochtertje hebben gehad.

Het sloomste True Detective seizoen tot nu toe en poeh dat zegt wel veel. Traag als stroop. Maar toch intrigerend. En wederom zijn de karakters heel erg sterk geschreven en gespeeld.

Het enige wat me dwars zat op het einde was een onbeantwoorde vraag:

had die vader nu zelfmoord gepleegd of had Harris, die dikbetaalde beveiliging voor Hoyt ging doen, hem vermoord toen hij die rose kamer ontdekt had?