Meningen

Cult klassieker. Als kind heb ik een paar afleveringen gezien van V en hoewel ik het aanvankelijk wat eng vond, was het toch wel gaaf toen. De remake van meer dan een decennium terug stopte helaas voortijdig.

Nu ben ik gaan zitten voor het geheel, van begin af aan. De miniserie is erg goed bevallen. Enkele praktische effecten zijn niet geslaagd, zoals wanneer queen bitch Diana (lekkere rol) haar mond wagenwijd openzet voor een muis, maar indruk maken de grote decors en de schepen. Er is opvallend veel actie ook met de nodige shoot outs en gelukkig niet teveel soap achtige melodrama. Enkele keren valt op dat Donovan wel enorm veel plotpantser aangetrokken heeft, die man is niet raak te schieten, met geen enkel leger. Ook kan hij voor een journalist wel opvallend goed vechten, schieten en noem maar op...

Aardig detail is dat de aliens allemaal een beetje ingeblikt praten, alsof ze een soort vertaal apparaatje hebben.

Oorspronkelijk als zowat letterlijke parabel bedoeld voor overname door nationaal socialisten (het symbool van de bezoekers lijkt vagelijk op een swastika), maar na het succes van Star Wars had men wel interesse in een SF jasje. En dat pakt goed uit bij deze productie. Over Star Wars gesproken, dit was uit 1983 maar ze hebben in het begin een fanfare band gebruikt die de Star Wars muziek speelt, leuk.

De manier waarop het verzet wordt georganiseerd, daarbij worden wel de zevenmijlslaarzen aangetrokken. Maar het is een opvallend vlotte serie. En lekker duister als je ontdekt waar de aliens allemaal op uit zijn.

Robert Englund was nog niet bekend als Freddy Krueger in Nightmare on Elm Street en is hier een goedaardige alien. Sowieso slim om de vijand niet als 1 pot nat te beschrijven, sommigen zijn erg tegen de duivelse plannen maar de gewelddadige potentaten hebben de macht.

De eerste afleveringen hebben een klassieke soundtrack, daarna wordt lekker overgegaan op synth. De miniserie staat mooi op zich zelf met een bevallig einde dat ruimte openlaat voor de vervolgserie.