Meningen

Verbaast me toch dat Del Toro zich laat lenen voor dit soort Michael Bay werk. En ondanks zijn hand blijft het een erg commercieel product met een overdaad aan cgi die soms pijn aan de ogen doet en zelden een echt overtuigend schouwspel laat zien. De acteurs zijn prima maar blijven te vaak wat vlakjes en clichematig. Hier en daar, als de karakters iets meer van zichzelf mogen laten zien, blinkt de film uit maar helaas worden die momenten overstemd door bombastisch gedoe.

Grootste probleem: de compleet onpersoonlijke vijand, niets dan saaie monsters. Uit een andere dimensie. Of zo iets. Er zit meer karakter in 1 seconde van het monster in Alien dan wat we voorbij zien komen aan een handvol dino-achtige monsters hier. Qua ontwerp gewoon drie keer niks. Een ander probleem: de situering in en boven de oceaanbodem doet elk gevoel van grootschaligheid compleet teniet. Dus men kan het visuele wel het sterke punt noemen maar dat zit hem helaas niet in de grafische ontwerpen en enkel in de gedetailleerde animaties. Waar ik dat liever andersom heb.

Aardig om Tommy Lee Jones en Gene Hackman aan het werk te zien in een koude oorlog complotthriller. Piepklein rolletje nog voor Pam Grier. Aardige locaties zijn er genoeg te zien maar de actie, voor zover die er al is, is typisch het goedkopere type jaren 80 pief paf poef werk zonder dat het echt enerverend wordt. De film voelt door de A-Team achtige muziek ook wat gedateerd aan. Blijft over een complot dat toch wat omslachtig overkomt. Een hoop gedoe om een specifiek iemand een bepaalde opdracht uit te laten voeren. Op het einde is het ook niet geloofwaardig dat Dennis Franz nog zo actief meewerkt. En het einde is nogal anti climactisch, verwacht niets spectaculairs. Voor een thriller ontbeert het gewoon aan spanning. Even goed onderhoudend als tussendoortje.

Geen meesterwerk, ook niet na een tweede kijkbeurt, maar wel een vrij goede film, mooi getekend en met een vrij ontnuchterende blik op het problematische leven van iemand die (te) graag een ster wil zijn en haar niet al te denderende carriere als popzangeres om wil buigen naar die van actrice, met als spiegelbeeld de geobsedeerde, zielige fan in zijn rukbunker vol met foto's van de erg meisjesachtige Mima. Uitgerekend hij is dan weer niet blij dat Mima haar onschuldige imago van zich afschudt met blootfoto's inclusief schaamhaar, terwijl je van zo'n kwijlerige pervert toch verwacht dat hij dat prachtig zou moeten vinden. Maar zo blijkt niemand helemaal wat je zou verwachten.

Af en toe voelt de animatiefilm als exploitatief, zo is er een te langgerekt gedeelte waarin Mima in een verkrachtingsscene moet spelen als lijdend voorwerp en komen de blootfoto's ook vol in beeld. Hoewel de speelduur prettig kort is, is er wel meer overdaad. Er wordt op den duur iets teveel gespeeld met het idee van illusie, fantasie en realiteit die door elkaar heen lopen, op meerdere nivo's: het echte leven, de serie waarin Mima een rolletje speelt (voorafgegaan door de meisjesband, een puberfantasie van zichzelf) en de psychotische illusies. Waardoor het allemaal als een veelvuldig hergebruikte gimmick gaat aanvoelen.

Een knipoog naar Silence of the Lambs wordt in het begin gegeven. Hierna worden thema's als gespleten persoonlijkheid en de vraag wat ware identiteit is aangesneden, zonder er mijlen diep op in te gaan.

Een behoorlijke soundtrack combineert typische J pop met een minimalistischere synth score.

Het einde is net niet bevredigend genoeg omdat het voor mij niet alles verklaart, tenzij...mijn voorlopige conclusie gevolgd wordt, dat een deel van de moorden op het conto van de zielige fan komt en een deel op het conto van de dikke manager (of was enkel die laatste aanval op Mima?)...maar ik kan er flink naast zitten?

Was een leuke film in mijn herinnering maar bij herziening wat gedaald in waardering. Wel blijf ik dit de beste Michael Bay film vinden. Weliswaar heeft ook deze de typische onhebbelijkheden daarvan: het staat weer bol van de stereotypen, platte humor die meestal onder de gordel mikt en is nogal luidruchtig en schreeuwerig, ook qua kleuren. Ditmaal ligt de focus echter niet op kitscherig spektakel maar op een bizar waargebeurd verhaal dat op de een of andere manier goed bij Bay past. En er zitten wel grappige momenten in.

Het gegeven van een stelletje opgepompte sportschooljongens die zich gek laten maken door een goeroe met een typisch "pak wat je pakken kunt, succes is een keuze" motto geeft wel een sterke basis. Ook zij willen een dikke speedboot met 7 half blote, giechelende en lekkere meiden erin. Hoe oppervlakkig het allemaal ook is, ze voelen in ieder geval dat ze beter kunnen dan het middelmatige leventje wat ze hebben en hoeveel mensen voelen dat soms niet?

Opvallend is de nadruk op platte seks, de film zit zo vol met seksspeeltjes, pornoboeren, strippers en amper bedekte billen en borsten dat je denkt dat Bay het erom doet en de helft erbij verzonnen heeft. Natuurlijk, dit is Miami. Net zo'n lichaamscultuur als in Californie en net zo'n decadentie. Maar het wordt flink uitgebuit.

De film blijft onderhoudend maar is af en toe ook wel heel onsmakelijk. Het is ook moeilijk om te schakelen als dingen te crimineel worden want je zit lange tijd tot dan toe naar een vooral komische film te kijken.

De American Dream blijft een boeiend onderwerp, ook als de donkere kant daarvan verkend wordt zoals in Wolf of Wall Street of Nightcrawler. Ergens moest ik ook denken aan Dog Day Afternoon, nog zo'n bizar waar verhaal. Daarnaast uiteraard America's Dumbest Criminals. Want grote lichten zijn dit niet. Verbazingwekkend is dat ze nog zo ver gekomen zijn met al hun gestuntel.

Met beter camerawerk, een wat strakkere opbouw en iets betere cast (voor met name de bijrollen) had dit misschien een klassieker kunnen worden. Nu gewoon een aardig tussendoortje.

Voor de tweede keer bekeken, hij bleef boeiend. Het is een film die weinig wil vertellen en veel wil laten zien. Weinig dialoog en expositie dus. Soms moet je erg goed op visuele hints letten. Het is een aparte stijl die intrigeert. De typische jaren 70 paranoia werkt erg goed. Echt spannend bij vlagen, niemand is te vertrouwen. De hoofdpersoon is bijna continue in gevaar maar de vijand heeft geen gezicht.

Het camerawerk is soms opvallend afstandelijk, laat weidse omgevingen zien, zowel in de stad als daarbuiten of in grote gebouwen en dit maakt veel indruk. Scenes die binnen kleinere kamers afspelen steken daar erg mager bij af.

Beatty is prima als gewezen bulldog reporter die zijn laatste kans ruikt iets belangrijks te ontdekken.

Bepaald snijwerk is slordig uitgevoerd (of gedaan bij gebrek aan goede beelden), bijvoorbeeld bij de dam. Je ziet iemand in een heel andere hoek plotseling een pistool vasthouden. Met een knullige actiescene erna. Die op het dak in het begin was dat ook, echt van dat rare Grieks Romeinse geworstel van acteurs die bang zijn elkaar pijn te doen.

Aangename, kluchtige en licht absurde korte prent van Britse snit die beter in kleur had kunnen worden geschoten, maar dat kan de pret niet bederven. Ijzersterk acteerwerk met veel onderlinge, soms amper verbloemde verachting en vieze geheimen. Het is zeker niet iets nieuws, zo'n feestje met pijnlijke bekentenissen, maar ik heb me geen moment verveeld en kon er af en toe wel hard om lachen.

Vooral voor de geinteresseerden met betrekking tot de ideeen van Rand (of filosofie in het algemeen) erg leuk om te zien want je krijgt dus in de film te zien dat ze haar eigen waarden lang niet altijd trouw is. Zo is ze erg gevoelig voor kritiek en overspel. Ook kun je zien dat de mores van toen (scheiden deed je gewoon niet) als een molensteen om de nek van mensen woog en dat liefde niet zo voorspelbaar en logisch is als Rand geloofde.

Fijn dat zulke klasse acteurs zijn gecast, ik heb genoten van Mirren, Stolz en Fonda, verder een heerlijk jazzy soundtrack. Er wordt gelukkig geen karikatuur geschetst van Rand en je ziet toch wel dat het een heel bijzondere en ook humorvolle vrouw was die heel veel Amerikanen geinspireerd heeft en een enorme bewondering afdwong.

Sappig ook is de relatie tussen Branden en Rand, die 25 jaar ouder is. Daar wordt niet moeilijk over gedaan met een paar gepassioneerde seksscenes. Branden is op zichzelf ook al een interessant man, zo heeft hij o.a. met The Psychology Of Self Esteem (uit de zelfhulphoek, maar toch) nuttige inzichten gedeeld.

Natuurlijk is het verkeerd wat zowel Rand als Branden doen voor hunzelf en hun omgeving en eigenlijk is het niet trouw aan de ideeen van Rand voor ze om getrouwd te blijven met iemand van wie ze niet genoeg houden. Dat Branden dan ook nog eens van een jong blaadje gaat snoepen maakt hem nog wat fouter, maar waar Rand te trots is geeft hij uiteindelijk ook ruiterlijk toe dat hij fout zat waardoor hij zijn commercieel succesvolle instituut opoffert.

Voor de derde keer bekeken en ondanks de ongeloofwaardigheden hier en daar (de rookmelder, de kogel) blijft het een leuke film. Sommigen zullen misschien het gebrek aan high-tech en futurisme jammer vinden maar het ziet er allemaal goed uit, zeker met de dynamische camera-regie van Woo. Hij is wel iets teveel fan van de Mexican stand-off waardoor dat te geposeerd overkomt. Zeker niet de beste Philip K Dick bewerking maar toch 1 van de betere en je moet wederom nagaan dat ook dit maar een bewerking van een kort verhaaltje was. Thurman ziet er niet altijd even goed uit en Affleck blijft zoals wel vaker wat vlakjes maar er zit genoeg schwung en plezier in zonder dat het al te serieus wordt.

Verder zitten er wat verborgen grapjes in die naar het verhaal verwijzen. Bijvoorbeeld Affleck die tegen Thurman hint op het overslaan van allerlei obligate praatjes en gedoe en meteen maar to the point te handelen alsof ze elkaar al lang kennen...wat daarna ook feitelijk gebeurt.

Geweldige, beetje anarchistische en chaotische docu met veel creatieve fan-made filmpjes en gepassioneerde fans aan het woord die ik af en toe weer opzet. De hele film gaat eigenlijk over liefde. Liefde voor Star Wars (en een beetje Indy) en de keerzijde daarvan. En over hoe Lucas (wat hij zelf ook toegegeven heeft) toetrad tot de Dark Side, verstrikt in de machinaties van een groot bedrijf dat enkel nog om winst leek te draaien. Het hoogtepunt blijft voor mij het animatiefilmpje waarin dit prachtig verbeeld wordt: Lucas op een eigen Death Star, met in de kern een klein kind, boordevol fantasie, dat gevangen zit in zijn eigen constructie.

Best lekker tussendoortje, maar niet verzadigend genoeg. De balans tussen het best serieuze begin, waar het meer richting The Brave One (2007) of Death Wish (1974) lijkt te gaan, en de knallende tweede helft, die zich meer ontpopt als Death Sentence (2007) is wel nogal zoek. En Riley had meer achtergrondverhaal verdiend, bijvoorbeeld een militair verleden of zo, om het ietsje geloofwaardiger te houden. Garner is niet alleen goed getoned maar acteert zelfs nog hier en daar.

Voor het piepkleine bijrolletje van Method Man hoeft niemand de moeite te nemen. En voor echt iets nieuws ook niet, behalve dan het te grazen nemen van die softe en corrupte rechter, dat vond ik wel een goeie. Hoeveel rechters in Nederland hebben al niet het vrij rond lopen van tuig op hun geweten? Ach ja, in film kan men wat fantasie uitleven. En dan denk ik ook, oppakken die schoften en in rijen van 6 op de stoeprand afknallen! Ik heb dus geen probleem met de guilty pleasure die zo'n film als deze biedt maar zachter gekookte eitjes zullen ongetwijfeld moraliserend gaan vingerwapperen dat dit allemaal echt niet kan in een rechtstaat....ja duh. Ik vond dat hier eigenlijk wel goed afgehandeld op het einde , de politie zou zo iemand inderdaad moeten steunen en die agent laat haar dus terecht ontsnappen.

Een misser die Chris Stuckmann ook noemde is dat er eigenlijk niet genoeg aandacht wordt gegeven aan de schurken die het publiek het liefst wraak ziet ontvangen, dat is allemaal veels te afgeraffeld.

De actie is vlot en verdienstelijk uitgevoerd en zo'n beetje wat je in Taken ook voorgeschoteld krijgt. Zeker niet de eredivisie maar als een soort van videovoer gaat dit er prima in.

Een paar dollar meer? Een eufemistische titel in alle opzichten. Niet alleen staat er veel meer geld op het spel, een enorm fortuin, namelijik zowel een zwaarbewaakte kluis in El Paso als forse premies op de schurken. Ook is de film veel beter. Prachtige shots van de omgeving, geweldige close ups in combinatie met de typische Morricone geluidjes en een beter verhaal. En de 3 acteurs maken de film: Eastwood, Van Cleef en Volonte. Van Cleef is hier minstens zo cool als de Naamloze, zo niet cooler. Een kolonel die premiejager werd nadat zijn broer in koelen bloede vermoord werd.

Er blijft tussen Eastwood en Van Cleef ook extra spanning hangen omdat je toch denkt, ze gaan elkaar verlinken. Dan ook nog dat onvergetelijke muziekklokje waarbij pas geschoten mag worden als het muziekje klaar is...briljant. En natuurlijk volledig uitgebuit door Morricone. En de manier waarop Leone de film schoot. Ditmaal met alle registers open. Over de top soms misschien, maar het is vaak geimiteerd en zelden gevenaard.

Een klein maar opvallend rolletje van Klaus Kinski die in een paar prachtige scenes botst met Van Cleef. Ook dat zijn vindingrijke scenes. In alle opzichten is deze western een triomf. Of GBU beter is, ga ik binnenkort oordelen. Maar omdat ik Van Cleef zo cool vind en hij hier niet de bad guy is, zal deze mogelijk mijn favoriet blijven.

Opvallend en verwarrend aan de Dollars trilogie van Sergio Leone is dat 2 acteurs verschillende rollen spelen in de reeks. Gian Maria Volontè speelt de bad guy in de eerste twee films: Ramon Rojo en El Indio. En dat doet hij heel goed. Die smeulende ogen, je ziet het pure kwaad, de jaloezie, het sadisme. De rollen lijken wel op elkaar.

Lee Van Cleef speelt een voormalige kolonel in For A Few Dollars More en een andere rol, Angel Eyes, in The Good, the Bad and the Ugly. Hij is ook geweldig maar je moet het in dit deel dus nog even zonder hem doen.

Deze eerste in de reeks toont al veel potentieel maar is slechts een vingeroefening. De basis is gezet met de onvergetelijke deuntjes van Morricone, de samengeknepen oogjes en de sigaar van de Naamloze vreemdeling (Eastwood) en natuurlijk zijn snelle en trefzekere schoten. Met deze filim werd wel een nieuw soort western neergezet, meedogenloos hard, met anti helden en een ieder voor zich mentaliteit. Hoewel de Naamloze nietcompleet harteloos blijkt.

Qua beelden zijn de latere delen mooier. Qua compositie ook. Deze Fistful bevat wel een aardige vondst op het einde maar die leunt vooral toch op de domheid van Ramon. Wel een efficiente speelduur. Alleszins verdienstelijk en een goede introductie op een uiteindelijk vrij geniale trilogie waarmee Leone zijn nadrukkelijke stempel en indruk achterliet op latere regisseurs.

Slecht. Zo subtiel als een baksteen. Wat een interessante film van nivo had kunnen worden over obsessie en de donkere kant van de American Dream, ala Black Swan, met een verstikkende, ongezonde relatie tussen meester en leerling, wordt een platte slasher met steeds ongeloofwaardigere wendingen waarin toch wel vrij smakeloos omgegaan wordt met thema's zoals misbruik. Die verkrachting met de stomp was echt te ziek. Ik heb geen probleem met horror maar hier paste het gewoon niet en blijft het steken bij goedkope rommel, alsof een chique dame verdwaald is in een sloppenwijk en vervolgens gaat tippelen.

De strontverwende Maureen is medium maar het lukt haar maar zelden om een geest te ontwaren en helaas vooral niet die van haar overleden broer, terwijl die nog beloofd had iets door te geven van gene zijde. Ze is ontevreden ondanks haar luie baantje als Personal Shopper, loopt een groot deel van de tijd met een verveeld smoelwerk rond en vindt dan wat afleiding in vele mysterieuze berichtjes op haar smartphone, die maar blijven komen, tot vervelens van vooral de kijker toe.

De tietjes van Kristen Stewart (die zich ook nog eventjes vingert) maken weinig goed. Ergens in het begin leek het nog interessant te worden, een serieuze behandeling van spiritualisme, maar de uitwerking is vooral saai en oninteressant.

Flutfilm.

Mijn verwachtingen zijn waarschijnlijk te hoog als David Mamet iets geschreven heeft. Toch de man achter het knallende acteerspectakel Glengarry Glenn Ross. Dit voelt als een wat al te gemakzuchtig geschoten tussendoortje.

Als rechtbankdrama niet helemaal geslaagd, het ontbeert de spanning, het venijn en de emoties van zo'n zaak. Teveel belangrijke aspecten worden ook overgeslagen, zoals wat de chauffeur meende te hebben gehoord. De case om Spector vrij te pleiten vond ik best sterk. Hij had nooit vlakbij kunnen staan. Daarom was ik verbaast over de afloop die even snel met wat tekst wordt afgeraffeld. Mirren en vooral de eccentrieke Pacino, die ook nog even een explosief Tony Montana momentje heeft bij een oefening van de zitting, zijn zeker genietbaar. Hoewel het thema (de vooroordelen bij een rechtzaak als deze, de rol van de media, hoe belangrijk de "optics" zijn) misschien beter is behandeld in zat andere films, weet de film je goed in te laten leven in het personage van Mirren die oprecht twijfelt aan Spector's schuld.

De voornaamste misdaad van Spector lijkt succesvol en bovendien een raar mannetje te zijn. Men wil graag dat hij een monster is. Maar hij trekt zelfdestructieve randfiguren aan die een laatste kans zien om het te maken...op zijn minst tot de krantenkoppen. Stof tot nadenken.

Strikt voor de liefhebber...ik wist van te voren dat dit niet heel veel zou voorstellen. Het verhaal is even simpel als aardig, met genoeg potentieel. Iemand uit een verder verleden belandt in de huidige tijd, als een vis uit het water. Daar kun je heel leuke of ontroerende dingen mee doen. Maar dat is amper gelukt.

Sommigen zullen dat deels wijten aan de weinig charismatische prettyboy Paré. Maar het script is ook niet heel sterk geschreven. Zo vraagt hij bijvoorbeeld aan de altijd bevallige Nancy Allen waarom ze hem helpt en het blijft bij een "tsja...kweenie". En weliswaar hier en daar geinige dingetjes, hij snapt een Cola blikje niet en kijkt gebiologeerd naar een kleuren TV...maar er had zoveel meer in gezeten. En er zit ook geen spanning in de achtervolging.

Al met al vond ik dit redelijk tijdverdrijf, vooral de bijna engelachtige Allen lijkt het nog een beetje te redden. Wie hoogstaander spektakel, spanning of drama zoekt, is zo iets als Back to the Future geschikter.

Wie Michael Paré wel ziet zitten kan het nog proberen met een andere SF B-film, het niet al te hoogstaande (maar bij vlagen wel onbedoeld buikschuddend grappige) Moon 44.

Prima onderhoudend tussendoortje met efficiente speelduur en een beklemmende situatie waarin enkel vechten een uitweg kan bieden.

Het typische verwijt bij dit soort actiefilms is de geloofwaardigheid maar ik heb erger gezien. Je moet maar accepteren dat piloot Butler ook een vechtersbaas eerste klas is.

Stiekum zit er ook nog een stukje kritiek in op vliegmaatschappijen, die veiligheid offeren voor nog meer winst. Denk bijv aan Ryanair, die expres de brandstof tanks niet vol liet lopen omdat dat teveel tijd kostte en de omzet verlaagde.

Lekker groezelig, fout en smerig allemaal en veel beter dan Death Proof, vooral doordat het technisch veel beter in elkaar zit (consequent krassen in het beeld, typische 80s synth soundtrack en knappe special effects). Voor de dialogen of het verhaal hoef je hem niet te kijken maar wel voor het lekker bizarre, soms hilarische gorefest en het aparte sfeertje. Leuke cast en Mc Gowan is ook met slechts 1 been nog heter dan een rode peper. Naast de goede effecten zie je hier en daar juist grappige persiflages op slechte special effects, dat je eerst een normaal gezicht ziet met heftig etterende zweren en daarna, na een cut, opeens een monsterlijk gedrocht, zonder overgang. Moest gieren om de geinfecteerde Tarantino die een erectie met lekkageproblemen kreeg!

Mooiste oneliner is van Michael Parks (geweldige kop en performance heeft die vent ook, check zijn dubbelrol in Kill Bill, ik had het niet eens door) en RIP hij is vorig jaar heengegaan:

he was about as useless as a pecker on a pope

Enne...dat Fergie geen hersenen heeft dat wisten we toch al?

Prima film met een geheel eigen invulling van het seriemoordenaarsgenre. In dit geval gaat het om eentje die erg jonge meisjes verkracht en vermoordt...en waarvan men al snel denkt de dader te hebben. Nicholson twijfelt als enige en bijt zich in de zaak vast, ondanks zijn pensioen. Het wordt een obsessie.

Opvallend is de grote hoeveelheid bijrolletjes van grote acteursnamen: Mirren, Shepard, Del Toro. Niet helemaal nodig want de film wordt door Nicholson en het sterke plot al met gemak gedragen.

Het einde zal echter niet iedereen bekoren.

There's no stopping what can't be stopped, no killing what can't be killed.

Zonder de strakke regie, montage, muziek, sfeer of het camerawerk van deel 1 en de spanning moet grotendeels plaats maken voor humor en wat satire over hoe onze toekomst eruit ziet. En dan ook nog geen Schwarzenegger. Maar toch vermakelijk. En het idee van de stad als nieuwe jungle is nog best aardig uitgewerkt, met grotesk uitgedoste misdaadsyndicaten van exotische komaf. Adam Baldwin is te herkennen in een klein bijrolletje als medewerker van cocaine grootverbruiker Busey. Bill Paxton mag weer in de brigadier Hudson modus: grote waffel maar wordt niet helemaal serieus genomen. Maria Conchita Alonso was eerder te zien in The Running Man. Glover is hier eigenlijk al "too old for this shit", maar prima te genieten. De Predator is hier wat meer van dichtbij te zien en de ontknoping laat interessante nieuwe dingen zien: het interieur van zijn ruimteschip, hoe de Predators al veel eerder op aarde gejaagd hebben, het skelet van de Alien uit die andere 21st Century Fox filmreeks...helaas zijn ze bij de Alien vs Predator films vergeten om goede vakmensen te zetten op regie, vormgeving en script.

Gaat wel.

Een humoristische toevoeging aan een inmiddels behoorlijk matige reeks Predator films, die wat meer vermaak biedt dan de Alien vs Predator reut van een tijd terug maar deze is wel erg laconiek en lomp af en toe. Er worden door de mensen lukraak andere mensen doodgeschoten zonder noodzaak en het geheel is behoorlijk chaotisch, gelardeerd met de nodige onderbroekenlol. Hier en daar wel geslaagde grapjes maar spanning, anders dan in het redelijke Predators en de klassieke eerste film, is er nooit en visueel wil het evenmin echt interessant worden, ondanks de nieuwe vondsten. De actie gaat vaak te snel om er echt van te kunnen genieten. Hergebruik van de muziekfragmenten van Alan Silvestri doet de film goed maar het zijn parels voor de zwijnen.

Redelijk onderhoudende whodunnit met wat actie op het einde. De cast is prima maar vooral Sean Connery is uitstekend. Er zitten een aantal mooie scenes met hem in, zoals het gevecht met de duim. Het gedoe met Meg Ryan kon me niet zo boeien. Het voelt daardoor een beetje als een opgerekte tv-aflevering. Echt ondergedompeld in het militaire wereldje raak je ook niet, weinig sfeer.

Let op het piepkleine rolletje van Jenette Goldstein, soldate Vasquez in Aliens, helemaal in het begin.

De film strooit wat teveel met namen waarbij ik echt moest opzoeken wie nou wie was. Maar het verhaal zit erg goed in elkaar. Er zijn behoorlijk wat personages die je gaat wantrouwen op den duur. Maar tot op het laatste blijft de film verassen. Het ontbreekt misschien aan vuurwerk en spanning maar de acteerprestaties van de cast zijn subliem, waarbij Ford met kop en schouders uitsteekt. Hij blijft ingetogen maar de emoties zijn zeer voelbaar en overtuigen. Regisseur Pakula staat bijna altijd wel garant voor een interessante film met meestal een duistere wending of aanvankelijk schimmig complot.

Voor wie veel whodunnits heeft gezien (en inmiddels zijn er ook aardig wat waarbij de beschuldigde zelf de dader moet zien te achterhalen) is het misschien niet heel bijzonder meer, maar het einde is toch wel origineel en doet nu denken aan een modernere klassieker: Gone Girl.

Prey evolueert binnen 1,5 uur gestaag van saai naar lachwekkend slecht.

Een indianenmeisje en haar stam nemen het op tegen een zwakzinnig exemplaar van de Predators. Je weet wel, zo eentje die zowat 10 kansen krijgt voor de kill maar liever een beetje verloren voor zich uitkijkt, nog even brult en dan zichzelf in de voet schiet. Nee dit is geen spoiler maar het geeft alvast een idee.

Het Mary Sue gehalte valt met name in het begin mee. Ze maakt fouten, zelfs meerdere. Maar dit blijkt uiteindelijk zwakke compensatie voor het laatste half uur en een compleet ridicule finale...

Plotseling kan ze vechten als de beste schakelt ze ongetraind 4 bewapende Fransozen uit. Tegen de Predator houdt ze in 1 op 1 gevechten veel langer stand dan haar getrainde mannelijke stamgenoten. "Ja maar die Predator is al verzwakt" nou dat is niet te zien aan de sprints en sprongen die hij nog maakt.

Afvinkgedrag in het plot zien we met dat geschoenlepelde pistool van deel 2 en het zinnetje "if it bleeds we can kill it" wat uit de lucht komt vallen (in deel 1 werd het gezegd vanwege dat groene bloed). Het valt nog mee dat ze niet "you ugly motherfucker" gaan gillen of een Comanche-wapen wordt gepakt dat "painless" heet.

Over afvinken gesproken de film serveert nog een paar platitudes recht uit de recepten in Joke's woke kookboekje:

Why do you want to hunt?

-Because you all think I can't.

of:

You think that I am not a hunter like you. That I am not a threat. That is what makes me dangerous.

En daar gaat nog een schepje bovenop door van de Predator ook een walgelijke seksistisch varken te maken: want elke keer als zij een wapen draagt denkt die "oh dat meissie meh lekker boeien die zal ze toch niet gebruiken".

Het idee was natuurlijk uit deel 1 en 2: de onbewapende die niet een vechthouding aanneemt, blijft ongedeerd. Maar hier smokkelt Prey dus. Want die droegen geen wapen. Een roofdier laat zich niet zo besluipen.

Het ziet er nergens bijzonder uit en de filmmuziek maakt ook geen enkele indruk. Visueel lijdt Prey onder het bekende probleem: belangrijke scenes zijn veel te donker waardoor je niet goed ziet wat er gebeurt. Ik zie dit echt steeds vaker. Dit verpest de finale van de film, terwijl je tot die tijd nou niet bepaald op het puntje van je stoel zit. Je ziet niet goed wat er gebeurt. Het ontwerp van de Predator is ook niet cool en de effecten zijn bepaald niet spectaculair. Ook ontbreekt een sterk blood and gore horror effect wat zo goed werkte in de betere delen. Nu gaat de Predator niet altijd zachtzinnig te werk (het nodige hakwerk), dat (en vooral zwakzinnig) is hij alleen in gevecht met het meisje..

Werkelijk compleet bespottelijk wordt het als de Predator per ongeluk, oepserdefloepsie, zijn EIGEN ARM eraf snijdt. Hij pareert de speer van het meisje met zijn scherpgerande schild terwijl zijn hand vastzit in een boom. In een beweging waar die pareerkracht helemaal niet de richting van zijn arm op hoeft te gaan en lang niet die intensiteit hoeft te hebben Uiteraard is dit zo snel gemonteerd dat je geen tijd hebt erbij stil te staan.

Ook moest ik lachen toen het meisje de Predator even met een touw vloerde, niet met haar gewicht maar met haar spierkracht. Nu is zo'n jojo-Tomahawk al een slechte gimmick want zo iets kan niet. Maar we moeten echt geloven dat zij letterlijk zo sterk is als een beer. En ook geniaal op technisch gebied want ze weet direct hoe de gadgets van Predator werken (die finisher op het einde pff nondeju, is totaal geen setup voor gedaan ook).

Het acteerwerk is abominabel. De Fransozen zijn duidelijk niet echt Frans. Amber Midthunder komt niet verder dan met grote ogen en open mond kijken als ze angst moet uitdrukken, nergens overtuigt ze. En ze gaat als de regisseur weer even niet opgelet heeft direct weer in de blase modus. Zelfs als die vertaler ligt te creperen heeft ze het verveelde smoelwerk van een chagrijnige tiener die even wat appjes checkt.

Ze heeft ook nul komma nul persoonlijkheid, als we twee sarcastische grapjes tegen haar broer niet meerekenen. En dat is dan de protagoniste waar we ons mee in moeten leven.

Nergens wordt deze film spannend, boeiend of anderszins vermakelijk.

Nee, dit lijkt echt helemaal nergens naar. Echt nivootje Alien vs Predator maar dan met een nog talentlozere regisseur dan Paul WS Anderson. Ik denk dat ik zelfs het mislukte The Predator van Shane Black nog leuker vond.

Niet te lang en redelijk onderhoudend, maar Prospect weet niet het maximale eruit te halen door een gebrek aan suspense of interessante wendingen en het lage budget is daarvoor geen excuus. Het is misschien jammer dat we de landingscapsule niet in de ruimte kunnen bekijken maar da's acceptabel. De laatste scenes evengoed, die toch wel belangrijk zijn, zijn wel erg donker geschoten. Echte spanning heb ik ook niet gevoeld, wel dat de edelsteenzoekers zich op een zeer onaangename en harde wereld bevinden, waarbij de manier van ontginnen van het felbegeerde spul ook erg vies aandoet. Aan de acteurs ligt het niet maar het einde is ook echt afgeraffeld zonder creatieve oplossingen. De planeet doet nog wel overtuigend aan.

De film heeft een aantal opvallende merkwaardigheden. Zo heeft met name schurk Pascal in het begin de neiging veel in rijm te praten en door de film heen heeft hij een aparte manier van praten (niet qua performance maar qua teksten). Verder probeert de film een impressie te geven van popmuziek in de toekomst, het komt vooral lawaaiierig over (en wordt op die manier soms ook als wapen benut).

Eindoordeel: meh.

Meh. Er had veel meer ingezeten.

De film is in hetzelfde bedje ziek als veel andere actiefilms. Denk maar aan zoiets als John Wick, met zulke snelle actie dat je amper kunt volgen wat er gebeurt en waarbij elke spanning ontbeert. Maar dan minder actie.

Hoewel Protege wel meer verhaal probeert te vertellen. Maar bij elke kleine en grote twist wordt de film alleen maar ongeloofwaardiger, totdat er op den duur werkelijk geen bout meer van klopt. Het einde vond ik heel erg zwak ook. De motivaties van de karakters blijven ook slecht uitgewerkt.

Robert Patrick krijgt echt geen klap te doen. En Jackson kan de boel ook niet redden. Maggie Q heeft geen charisma. Michael Keaton mag nog wel lekker tekeer gaan maar is eigenlijk iets te oud.

Pure entertainment, zij het wat langdradig. Na 20 jaar tijd nog een keer bekeken en wederom genoten. Minder efficient opgezet dan Reservoir Dogs, er had echt wel een half uur afgekund door hier en daar de slappere ouwehoerscenes eruit te halen. Maar een erg leuke cast en ingenieuze opzet, wederom uit chronologische volgorde. Naast het nodige machismo (het gaat immers om gangsters) ook veel humor en lekker bizarre situaties. Het is misschien allemaal net iets te cool om echt iets te geven om de karakters maar degenen die ik het meest mocht overleefden het in ieder geval.

Met de opzettelijke anachronismen had ik geen probleem maar wel met het casten van een actrice met een zwaar mediterraan accent (en dito uiterlijk), Maria de medeiros (Portugese) in de rol van een Francaise. Dat werkte echt niet. De slappe scenes met haar hadden er ook makkelijk uitgekund, afgezien misschien dat van dat horloge.

Wie de muziek slecht vond moet zich terdege realiseren dat ten tijde van het enorme succes van de film veel van deze oudere muziek grijs werd gedraaid in menig cafe. Miserlou blijft mijn favoriet.

Een aantal acteurs in bijrolletjes heb ik niet eens herkend! Steve Buscemi als Buddy Holly en Rosanna Arquette (ik was ook in de war met Patricia) als de van top tot teen gepiercte Judy.

Zo zitten er nog wel meer details in de film die ik gemist heb want zo lees ik dat, als Butch terugrijd naar zijn appartement, op de radio vermeld wordt dat de danstrofee van Thurman en Travolta gewoon gestolen is!

De beste Heinlein verfilming die er is denk ik. Ik vond dit een supertoffe film en heb er meerdere keren van genoten. Het is meer Invasion of the body snatchers dan X-Files. De acteurs maken het extra leuk, zeker door de moeizame relatie tussen de prima acterende Thal en Sutherland (zoon en vader in de film) die onder hoogspanning wordt gezet. Het is geen film met enorm veel spektakel maar het gegeven van mind control is gewoon heel cool uitgewerkt en er wordt geen tijd verspild. Gewoon echte sci fi en met dermate veel paranoia dat het zo uit de pen van Philip K Dick had kunnen komen (doet me ook deugd te lezen dat die 2 bijzondere mannen, Heinlein en Dick, bevriend waren). Het einde is misschien wat kortaf.