The Party (2017)

Vanaf 14 december in de bioscoop (Cinéart)

Wie van Engelse humor houdt zit goed bij deze film. Prachtig in zwart-wit gemaakt.

Heb deze film gekeken omwille van Kristin Scott Thomas, actrice die ik graag aan het werk zie, maar zij is niet de enige die de pannen van het dak acteert. Bruno Ganz (iedere keer als ik die man zie opdraven in een film zie ik hem in de rol van Hitler uit Der Untergang, een rol die aan hem blijft kleven vrees ik) , Cillian Murphy, Timothy Spall.... allemaal karakterkoppen.

Deze worden nog eens extra uitvergroot in de film doordat die in het zwart-wit gedraaid is.

Het verhaal zelf is niet slecht en weet wel de aandacht vast te houden maar de film speelt zich helemaal af binnen de woonkamer -keuken -badkamer -tuin van één en hetzelfde huis, waardoor, ik althans, het gevoel kreeg dat je naar een toneelstuk aan het kijken was.

Films over mensen die gezellig samen komen om dan vanalles te onthullen en met elkaar in de clinch te gaan zijn niet nieuw.... Festen uit 1998 van Thomas Vinterberg was daar koploper in.

Deze film zit vol met bekende koppen en voelt als een toneelstuk aan. De bekende koppen spelen allemaal erg sterk en de film ziet er mooi uit. (zwart wit) En gaat over een groepje mensen die mensen komen, die dan gaandeweg achter geheimen komen. Maar deze film kreeg me niet echt mee, voelt te afstandelijk, al is het verhaal goed. Van mij krijgt deze een gemiddeld cijfer, al vind ik de film niet slecht, kom er alleen niet in.

Het ziet eruit als een artfilm, bekende acteurs uit die hoek en zwart wit. Ik verwacht dan ook lovende recensies in de pers. En dat is jammer, want het rammelt aan alle kanten. Met als grootste probleem de uitwerking van de karakters. Veel te oppervlakkig, met als triest resultaat dat het niet boeit wat ze overkomt.

De cinematografie is prima, maar ik zie niet direct in wat het zwart / wit of CinemaScope beeld toevoegt. Eigenlijk als je er over nadenkt. Een hele rare keuze voor een "kammerspiel". Prima acteerwerk, daar niet van. Maar haalt het niet bij het vergelijkbare Carnage van Polanksi. Ik denk dat het script teveel wil in te korte tijd.

Misschien was een kort verhaal van een blz. of 30 een betere vorm geweest.

Na 7000 films begreep ik het einde niet. help?

Een schandalige verspilling van talent in een komisch drama dat op alle fronten de plank misslaat. Timothy Spall Patricia Clarkson Kristin Scott Thomas Cillian Murphy Emily Mortimer Cherry Jones en Bruno Ganz zijn opgezadeld met een script vol afstotelijke, zelfingenomen karakters en regisseur Sally Potter geeft de clou feitelijk al weg in de opening. Het verhaal - voor zover je daarvan kunt spreken - betreft zeven vrienden die samen komen om de promotie te vieren van één van hen. Dan volgen er verschillende onthullingen die niet verrassend en niet interessant zijn. Melodramatisch geneuzel vol onzinnige dialogen doen je afvragen of de acteurs Potters scenario wel hadden gelezen voor ze hun medewerking verleenden aan dit onding!? Om volstrekt onduidelijke redenen in zwart wit gefilmd.

De film kijkt als een klucht, maar als je daarvoor open staat is ie prima en vermakelijk.

Lijkt me ook heerlijk acteren in een film als deze, met zoveel bijzondere karakters.

De ontknoping kwam voor ons als een verrassing.

Tegen de flashforward! Meestal een zwaktebod zeker bij deze film.

Het is in feite gefilmd toneel, ben ik ook geen fan van, een klucht inderdaad en zeker niet de beste uitvoering, en er staat nogal wat op het toneel. Het is op zich prima gefilmd, al wordt er met het medium film verder weinig gedaan. Dan draaien we het naar zwart-wit, lijkt het nog wat, zal ze gedacht hebben.....

Af en toe best vermakelijk, maar als film toch niet geslaagd.

Je vraagt je idd af of de heren en dames bekende acteurs het script wel hebben gelezen....

De bekende acteurs ten spijt, deze film of beter gezegd dit gefilmd toneel deed mij helemaal niks. Ik kon mij niet in het minst in de karakters inleven. Zij lieten mij Siberisch koud. Gelukkig duurde de film niet langer dan 71 minuten. Hiermee heb ik alles gezegd.

2.0*

Sterke acteursfilm en mooi gefilmd bovendien. Het verhaal heeft vrij weinig om het lijf en ik moest maar twee keer een beetje lachen, maar ik vermaakte mij toch prima tot het einde. Dat heeft ook met de korte speelduur te maken; ik vermoed dat er per tien minuten extra een halve ster af was gegaan. Dat is eigenlijk best vaak het geval. Veel films zouden er beter van worden als ze met een minuut of twintig worden ingekort.

Hoe dan ook, ik verwachtte een soort Carnage (2011) en dat was het ook, maar dan een stukje matiger. Evengoed prima vermaak voor op een brakke 2 januari 2018.

Ik heb me zeer vermaakt met deze verfijnde bizarre toneelklucht. Je moet niet verwachten dat je hard gaat schateren, het is meer verwonderd gniffelen. De aan het eind toegevoegde 'ontknoping' vond ik wel heel vergezocht, maar alla.

Wat een geweldige film. Kan me niet herinneren dat ik zo vaak heb zitten lachen in een film. Prachtig karakterspel. En ik geloof niet dat ik zoveel cynisme en absurde uitspraken in 70 minuten gezien heb. Aanrader.

Mooi zwartwit en mooi geacteerd. Maar wellicht niet iets om in een film te doen, het is teveel een toneelstuk en het idee bekroop me dat juist deze film misschien een voorbeeld is dat je die twee vormen niet moet mengen.

Evengoed wel de moeite voor mij, maar dat is wellicht omdat ik alle acteurs/trices graag mag zien - misschien met uitzondering van Murphy, die me naar mijn smaak iets te vaak langskomt en daardoor aan geloofwaardigheid inboet. Dit is ook zeker niet zijn sterkste rol. KST daarentegen herpakt zich na de laatste zoveel mindere rollen, en Clarkson kan geloof ik gewoon niet stuk. Net als Spall.

Heerlijke klucht met absurde karakters.

Matige film waarin een groep vrienden bij elkaar komen om de promotie van één van hen te vieren. Niet gebaseerd op een toneelstuk, maar dat had het net zo goed wel kunnen zijn. Het plotje is nogal mager en het komt vooral te geforceerd over allemaal. De cast acteert goed, waardoor dit nog net het bekijken waard is (en het duurt ook zeker niet te lang).

Toch enigszins tegenvallend werkje dat ondanks de korte speelduur en het acteergeweld niet kan overtuigen. Zoals al vaker opgemerkt heeft de film veel weg van een toneelstuk waardoor helaas niet alles even goed uit de verf komt. Er zitten te veel geforceerde dialogen in en Clarkson en Ganz zijn 'flat characters' en pure karikaturen; zonde. Scott Thomas, Spall en met name Murphy doen het echter meer dan behoorlijk en weten de aandacht van de kijker erbij te houden. Zesje.

Mooie zwart wit beelden, maar verder weinig om dit niet geheel geslaagde real time experiment hoog te waarderen. Duurt gelukkig kort genoeg om je er in ieder geval niet aan te gaan ergeren, en bij zo een acteursfilm zitten er altijd wel een paar spelers bij die door iets meer uit hun rol te halen dit boven de middelmaat lijken uit te tillen(in mijn geval Jones en Scott Thomas), maar schijn bedriegt in deze, want dit feestje kun je gerust overslaan.

Deze deed me wel wat aan Carnage denken, maar die vond ik toch wel beter. In deze film vond ik het allemaal wat minder meeslepend. De cast deed het zeker niet slecht en ondanks dat het grotendeel in één ruimte afspeelt, stoorde het niet.

De speelduur is erg kort, maar erg jammer vond ik het ook niet.

Goh, goed voor een keertje, maar vond het allemaal niet zo bijzonder.

Aangename, kluchtige en licht absurde korte prent van Britse snit die beter in kleur had kunnen worden geschoten, maar dat kan de pret niet bederven. Ijzersterk acteerwerk met veel onderlinge, soms amper verbloemde verachting en vieze geheimen. Het is zeker niet iets nieuws, zo'n feestje met pijnlijke bekentenissen, maar ik heb me geen moment verveeld en kon er af en toe wel hard om lachen.

Babies, excuse me Jinny, Martha, babies get born every day in extremely large numbers to the point of endangering the planet and all our futures. It's not every day, however, that one of us becomes a minister.

Wat een heerlijke rol zet Patricia Clarkson hier als April neer. Bovenstaande quote is een van de vele zwartgallige opmerkingen die haar personage maakt en zij is, samen met positiviteitsgoeroe Gottfried, het hoogtepunt van deze satire. Het schijnen dan ook niet de minste acteurs te zijn: hoewel ik buiten Cillian Murphy de andere acteurs niet gelijk vanuit andere producties herkende, werd wel duidelijk zichtbaar dat het hier om acteergrootheden gaat.

Dit is dan ook een veelgehoord kritiekpunt op deze titel: het verspillen van zoveel talent in een verder matige satire. Persoonlijk had ik deze beleving niet. Hoewel ik dit allesbehalve een hoogvlieger vond en het geheel naar verloop van tijd wat slepend en langdradig werd, was de ontknoping aardig. Ook is de film met een ruim uur, een kleine zit en vermakelijke snack, die je ook makkelijk ter vervanging van een aflevering van een serie op kunt zetten. Je mist niet perse iets wanneer je deze skipt, maar valt je er ook zeker geen buil aan wanneer je deze besluit op te zetten. Met als kanttekening dat de korte flash forward in het begin wel totaal overbodig is en een klein beetje van de impact van het slot wegneemt. Deze had de regisseur er dan ook beter uit kunnen laten.

3,0*

Vreselijk elitair werkje waarin Grote Acteurs overduidelijk Acteren omdat het nu eenmaal Grote Acteurs zijn. Ik vind ze stuk voor stuk overigens leuk normaal gesproken, maar dit kwam op mij over als een in-crowd productie waar ik me als gewone sterveling van buiten gesloten voelde. En waarom zwart-wit?? Saai saai saai.

1,0*

Anders dan de beschrijving doet vermoeden gaat de film gelukkig nauwelijks over politiek maar is het meer een soort Britse Woody Allen-film vol amoreuze complicaties en intellectuele snedigheden waardoor het een vermakelijke tragikomedie is.

Dat een feestje niet altijd even feestelijk verloopt als gehoopt is eenzelfde bevinding als de ondervinding dat bekenden onverkwikkelijke geheimen bij zich dragen. In The Party vertelt regisseur en schrijver Sally Potter in eerste instantie niets nieuws als tijdens een prettig samenzijn opeens geheimen worden geopenbaard die de sfeer onprettig doen omslaan.

De film rekent vinnig af met de intellectuele en financiële elite en met hun comfortabele levens- en politieke beschouwingen. De genodigden zijn karikaturen. Ze vertegenwoordigen ideeën en concepten. De één spuit filosofische onzin, de ander haalt de wijsheid uit genderstudies en weer een ander ontleent zijn bestaansrecht aan financieel succes. Tussendoor passeren nog diverse schimscheuten over de Britse gezondheidszorg, waar de organisatrice van het feestje als schaduwminister deel van gaat uitmaken. Leuk.

Nog leuker wordt het als blijkt dat achter die indrukwekkende intellectuele façaden geheimen schuilgaan, die de personages liever niet ontdekt zien worden. De geheimhouding staat echter onder druk als het ongemak tussen de personages toeneemt. Als dan onvermijdelijk de knuppel in het hoenderhok wordt gegooid, verliest het gezelschap al snel zijn gedistingeerde welsprekende pantser. De dialogen worden scherper, nijdiger, primitiever en hatelijker. Het is vermakelijk en spannend om te aanschouwen hoe ver de personages gaan in hun driften en welke smerige geheimen er zoal tevoorschijn komen.

De film speelt zich af in een aantal kamers in een huis. Een kleine setting die toneelmatig aandoet. Weinig handeling en veel dialoog. Het acteerwerk is dan belangrijk. En met een aansprekende cast zit dat wel goed. Tot slot nog de opmerking dat de film in ongeveer twee weken tijd werd opgenomen, dat hij in contrasterend zwart-wit is gedraaid en daarmee de tegenstellingen tussen de personages mooi scherp weergeeft. Leuke film. Prettig kort ook.

Waarom zwart/wit vraag je je af...Wat dacht je van "sfeer" die de zwart/wit/grijstinten uitdrukken. Was het een gezellig samen zijn? Een vrolijk gebeuren..? Een film vol knal rood, oranje , geel , blauw paars....? Kom op...

Heel aardige , onderhoudende "klucht op niveau.".Uitstekende acteurs, die je moeiteloos een uurtje meenemen in hun wereld. het thema is bekend ; mensen komen bij elkaar en de pleuris breekt uit. Of het nou Een reunie is, Een Verjaardag, Een uitje , Kerst.... Boemmmmm

Geweldige , gevatte dialogen, waarin de cynicus April met afstand wint . Zij had ook de beste teksten of one liners. Tegen de 70 denk ik , maar wat een " lekker wijf ", wat een charme.

Zwakke rol van die jonge vent.

Dat Bill ziek is en goed ziek, zie je de eerste seconden al..Waarom zagen zij dat niet?? Of deden ze alsof ze het niet zagen. Hij zit er bij als een dooie..

Het verhaal laat zien dat vrijwel iedereen in een leugen leeft, meestal zijn hele leven lang , en de leugen ook nog onderbouwen met intellectuele en filosofische onzin.. Het erge is dat we er ons niet van bewust zijn of met opzet de ogen sluiten. Leugen gaat makkelijker af dan "het ware". Zelfs de sterk overkomende , April, verhult haar pijn en lijden met haar cynisme. Cynisme als vlucht , weg van de werkelijkheid.

Ze kan haar man ( Ganz) al jaaaaaren niet meer luchten of zien. Waarom niet weg bij hem?? Een ieder heeft zo zijn eigen "excuus "., zelfs de sterke April.

De speelduur doet de film goed Een vol uurtje , meer is niet nodig, dan zou het vervelend worden.