The Party (2017)

Een schandalige verspilling van talent in een komisch drama dat op alle fronten de plank misslaat. Timothy Spall Patricia Clarkson Kristin Scott Thomas Cillian Murphy Emily Mortimer Cherry Jones en Bruno Ganz zijn opgezadeld met een script vol afstotelijke, zelfingenomen karakters en regisseur Sally Potter geeft de clou feitelijk al weg in de opening. Het verhaal - voor zover je daarvan kunt spreken - betreft zeven vrienden die samen komen om de promotie te vieren van één van hen. Dan volgen er verschillende onthullingen die niet verrassend en niet interessant zijn. Melodramatisch geneuzel vol onzinnige dialogen doen je afvragen of de acteurs Potters scenario wel hadden gelezen voor ze hun medewerking verleenden aan dit onding!? Om volstrekt onduidelijke redenen in zwart wit gefilmd.

Tegen de flashforward! Meestal een zwaktebod zeker bij deze film.

Het is in feite gefilmd toneel, ben ik ook geen fan van, een klucht inderdaad en zeker niet de beste uitvoering, en er staat nogal wat op het toneel. Het is op zich prima gefilmd, al wordt er met het medium film verder weinig gedaan. Dan draaien we het naar zwart-wit, lijkt het nog wat, zal ze gedacht hebben.....

Af en toe best vermakelijk, maar als film toch niet geslaagd.

Je vraagt je idd af of de heren en dames bekende acteurs het script wel hebben gelezen....

De bekende acteurs ten spijt, deze film of beter gezegd dit gefilmd toneel deed mij helemaal niks. Ik kon mij niet in het minst in de karakters inleven. Zij lieten mij Siberisch koud. Gelukkig duurde de film niet langer dan 71 minuten. Hiermee heb ik alles gezegd.

2.0*

Mooi zwartwit en mooi geacteerd. Maar wellicht niet iets om in een film te doen, het is teveel een toneelstuk en het idee bekroop me dat juist deze film misschien een voorbeeld is dat je die twee vormen niet moet mengen.

Evengoed wel de moeite voor mij, maar dat is wellicht omdat ik alle acteurs/trices graag mag zien - misschien met uitzondering van Murphy, die me naar mijn smaak iets te vaak langskomt en daardoor aan geloofwaardigheid inboet. Dit is ook zeker niet zijn sterkste rol. KST daarentegen herpakt zich na de laatste zoveel mindere rollen, en Clarkson kan geloof ik gewoon niet stuk. Net als Spall.

Matige film waarin een groep vrienden bij elkaar komen om de promotie van één van hen te vieren. Niet gebaseerd op een toneelstuk, maar dat had het net zo goed wel kunnen zijn. Het plotje is nogal mager en het komt vooral te geforceerd over allemaal. De cast acteert goed, waardoor dit nog net het bekijken waard is (en het duurt ook zeker niet te lang).

Toch enigszins tegenvallend werkje dat ondanks de korte speelduur en het acteergeweld niet kan overtuigen. Zoals al vaker opgemerkt heeft de film veel weg van een toneelstuk waardoor helaas niet alles even goed uit de verf komt. Er zitten te veel geforceerde dialogen in en Clarkson en Ganz zijn 'flat characters' en pure karikaturen; zonde. Scott Thomas, Spall en met name Murphy doen het echter meer dan behoorlijk en weten de aandacht van de kijker erbij te houden. Zesje.

Mooie zwart wit beelden, maar verder weinig om dit niet geheel geslaagde real time experiment hoog te waarderen. Duurt gelukkig kort genoeg om je er in ieder geval niet aan te gaan ergeren, en bij zo een acteursfilm zitten er altijd wel een paar spelers bij die door iets meer uit hun rol te halen dit boven de middelmaat lijken uit te tillen(in mijn geval Jones en Scott Thomas), maar schijn bedriegt in deze, want dit feestje kun je gerust overslaan.

Deze deed me wel wat aan Carnage denken, maar die vond ik toch wel beter. In deze film vond ik het allemaal wat minder meeslepend. De cast deed het zeker niet slecht en ondanks dat het grotendeel in één ruimte afspeelt, stoorde het niet.

De speelduur is erg kort, maar erg jammer vond ik het ook niet.

Goh, goed voor een keertje, maar vond het allemaal niet zo bijzonder.

Aangename, kluchtige en licht absurde korte prent van Britse snit die beter in kleur had kunnen worden geschoten, maar dat kan de pret niet bederven. Ijzersterk acteerwerk met veel onderlinge, soms amper verbloemde verachting en vieze geheimen. Het is zeker niet iets nieuws, zo'n feestje met pijnlijke bekentenissen, maar ik heb me geen moment verveeld en kon er af en toe wel hard om lachen.

Babies, excuse me Jinny, Martha, babies get born every day in extremely large numbers to the point of endangering the planet and all our futures. It's not every day, however, that one of us becomes a minister.

Wat een heerlijke rol zet Patricia Clarkson hier als April neer. Bovenstaande quote is een van de vele zwartgallige opmerkingen die haar personage maakt en zij is, samen met positiviteitsgoeroe Gottfried, het hoogtepunt van deze satire. Het schijnen dan ook niet de minste acteurs te zijn: hoewel ik buiten Cillian Murphy de andere acteurs niet gelijk vanuit andere producties herkende, werd wel duidelijk zichtbaar dat het hier om acteergrootheden gaat.

Dit is dan ook een veelgehoord kritiekpunt op deze titel: het verspillen van zoveel talent in een verder matige satire. Persoonlijk had ik deze beleving niet. Hoewel ik dit allesbehalve een hoogvlieger vond en het geheel naar verloop van tijd wat slepend en langdradig werd, was de ontknoping aardig. Ook is de film met een ruim uur, een kleine zit en vermakelijke snack, die je ook makkelijk ter vervanging van een aflevering van een serie op kunt zetten. Je mist niet perse iets wanneer je deze skipt, maar valt je er ook zeker geen buil aan wanneer je deze besluit op te zetten. Met als kanttekening dat de korte flash forward in het begin wel totaal overbodig is en een klein beetje van de impact van het slot wegneemt. Deze had de regisseur er dan ook beter uit kunnen laten.

3,0*

Anders dan de beschrijving doet vermoeden gaat de film gelukkig nauwelijks over politiek maar is het meer een soort Britse Woody Allen-film vol amoreuze complicaties en intellectuele snedigheden waardoor het een vermakelijke tragikomedie is.

Dat een feestje niet altijd even feestelijk verloopt als gehoopt is eenzelfde bevinding als de ondervinding dat bekenden onverkwikkelijke geheimen bij zich dragen. In The Party vertelt regisseur en schrijver Sally Potter in eerste instantie niets nieuws als tijdens een prettig samenzijn opeens geheimen worden geopenbaard die de sfeer onprettig doen omslaan.

De film rekent vinnig af met de intellectuele en financiële elite en met hun comfortabele levens- en politieke beschouwingen. De genodigden zijn karikaturen. Ze vertegenwoordigen ideeën en concepten. De één spuit filosofische onzin, de ander haalt de wijsheid uit genderstudies en weer een ander ontleent zijn bestaansrecht aan financieel succes. Tussendoor passeren nog diverse schimscheuten over de Britse gezondheidszorg, waar de organisatrice van het feestje als schaduwminister deel van gaat uitmaken. Leuk.

Nog leuker wordt het als blijkt dat achter die indrukwekkende intellectuele façaden geheimen schuilgaan, die de personages liever niet ontdekt zien worden. De geheimhouding staat echter onder druk als het ongemak tussen de personages toeneemt. Als dan onvermijdelijk de knuppel in het hoenderhok wordt gegooid, verliest het gezelschap al snel zijn gedistingeerde welsprekende pantser. De dialogen worden scherper, nijdiger, primitiever en hatelijker. Het is vermakelijk en spannend om te aanschouwen hoe ver de personages gaan in hun driften en welke smerige geheimen er zoal tevoorschijn komen.

De film speelt zich af in een aantal kamers in een huis. Een kleine setting die toneelmatig aandoet. Weinig handeling en veel dialoog. Het acteerwerk is dan belangrijk. En met een aansprekende cast zit dat wel goed. Tot slot nog de opmerking dat de film in ongeveer twee weken tijd werd opgenomen, dat hij in contrasterend zwart-wit is gedraaid en daarmee de tegenstellingen tussen de personages mooi scherp weergeeft. Leuke film. Prettig kort ook.