Meningen

Aardig niemandalletje, vakkundig en fraai gefilmd, over een sympathieke kraker die de klus van zijn leven krijgt, die meer om de uitdaging dan het geld draait. Het geheel is erg infantiel, met belachelijke typetjes, niettemin vermakelijk. Leuke vertolkingen, vooral van Matthias Schweighofer. Nathalie Emmanuel doet denken aan een jonge Jada Pinkett.

Oh ja en kennelijk is dit een prequel van een andere film die ik niet kende. Met een aantal verwijzinkjes daar naar. Had van mij weggelaten mogen worden. Die hele zombie plaag sloeg nergens op.

Zwaar ondergewaardeerd! Charlie Sheen gaat op zoek naar de (inconvenient) "truth out there" en "trusts no one".

Dit was destijds eentje die ik oppikte in de videotheek met niet al te veel verwachtingen. Het was wel mijn favo genre, sf en Charlie Sheen was natuurlijk wel een bekende. Het bleek een enorme positieve verassing. Arrival had een actueel en tof verhaal (opwarming van de aarde, pas met de eeuwwisseling nam die een lange pauze) wat echt spekkie voor het bekkie was van liefhebbers van de toen razend populaire X-files. Met genoeg twists, buitenaardse samenzwering en paranoia om te boeien. Verwacht zeker geen actie of superspannende scenes (hoewel de scene op die basis echt wel goed is). Jammer genoeg is het nooit een bekende titel geworden. Wel kwam er een redelijk vervolg nog later.

David Twohy's grote talent is duidelijk: met heel weinig budget toch een boel doen (zie verder Pitch Black daarvoor). De special effects mogen niet aan de hoogste eisen voldoen, ze volstaan en de locaties binnen en buiten zijn ook fraai gedaan, zeker in Zuid Amerika.

Er zitten nog de nodige merkwaardigheden in de film die niet storen maar wel apart zijn. Zo zien we in Zuid Amerika een oudere man die een houten pop bedient maar ook moorden pleegt met door het plafond vallende badkuipen. Daarnaast een bijzondere voorkeur voor schorpioenen heeft als moordwapen. Verder zijn er koperen ballen die een soort mini zwart gat lijken te maken.

Sheen loopt vooral de hele film boos te kijken maar zijn karakter, wetenschapper Zane Zaminski is wel lekker paranoide, zelfs naar zijn eigen vrouw (wat een lekkertje is dat zeg, Terri Polo...). Er is ook een stille rol van varkenskop Leon Rippy (Moon 44) als stiekeme killer (gekleed als klusjesman) die opvallend veel gelijkenis vertoont met Larry Drake (de bad guy in Darkman).

Slimme combinatie van global warming en alien conspiracy waarbij met minimale middelen toch wel het maximum wordt bereikt. Was een geschikte titel vandaag, waarschijnlijk toch wel de warmste dag van 2022 (graadje of 37 buiten).

Redelijke coming of age met voornamelijk prettige vertolkingen. Alleen heb ik niks met Emma Roberts. En ietwat cliche misschien: de gekwelde jonge kunstenaarsziel die de zinloosheid van het middelbare schoolleven ervaart en zijn eerste stappen zet op relatiegebied. Een niemendalletje vergeleken met betere films als Art School Confidential, Thumbsucker en Ghost World.

Een comedy is het niet, eerder een duistere indiefilm die helaas niet in de buurt kan komen van Fight Club. Hier en daar kon ik best lachen hoor, om de kleinere grapjes, zoals over metal of het leren van Duits, maar dat was spaarzaam.

Het is een best onderhoudende film die uiteindelijk helaas niet zoveel raad weet met hoe te eindigen (hoewel ik het einde van Fight Club ook niet heel denderend vond). Wie het allemaal afdoet als absurdisme geeft te weinig toe dat het meeste wat de film laat zien niet eens zo absurdistisch is. En juist waar het wat realistischer aandoet wint de film ook in kracht. De film laat wel degelijk zien waartoe het blinde geloof in een mentor kan leiden. Op zich is het plot best aardig bedacht maar het is veel te weinig uitgewerkt en eindigt gewoon raar en ongeloofwaardig. Dan kun je dat wel proberen te verdedigen met wederom het absurde maar nogmaals, de absurde toon van de film is gewoon te zwak en niet consequent genoeg.

Uitermate vreemd zijn de zwaar gedateerd aandoende dikke computer monitoren, telefoons, tv's en videocassettes. Misschien mede een halfbakken poging om je als toeschouwer wat meer uit de hedendaagse realiteit te halen maar daar slaagt de film toch te weinig in, hoewel Jesse Eisenberg natuurlijk geknipt is voor zo'n aparte film en Alessandro Nivola als eigenzinnige sensei, met diens observaties over mannelijkheid, ook genoeg intrigeert.

Zeker niet zo meesterlijk als Ghost World maar toch: een onderschatte film met genoeg satirische steken richting de kunstwereld en wat er aan schort...het had allemaal wat gerichter en scherper gekund maar het is zeker vermakelijk. Ik ergerde me niet aan de hoofdpersoon, zeker gezien zijn leeftijd worstelt deze zich door een begrijpelijk lastige leerperiode heen, het is eerder Audrey die duidelijk een bord voor de kop heeft, net als de andere kunststudenten. En het einde is een mooi statement dat duidelijk maakt dat het meer gaat om (op het goede moment) slim scoren dan om goede kunst maken. Is iemand bijvoorbeeld nog echt geinteresseerd in Micha Klein?

Het lijkt er op dat ik niet jaloers hoef te zijn op die lui die een kunstopleiding gedaan hebben...ik kan me voorstellen dat er inderdaad een hoop wannabe's en gestoorde prutsers in rondlopen, tussen de jaloezie opwekkende getalenteerden, of de nepstudenten die vooral op zoek zijn naar vrije seks...

Zwigoff's wereldbeeld is gewoon te duister en somber voor de meeste mensen om voor realistisch door te mogen gaan...maar zij moeten dat roze brilletje nog leren afzetten. Als de film daar met zichtbaar plezier een paar extra scheurtjes in aanbrengt heeft deze zijn werk gedaan.

De film wordt bij voorbaat afgekraakt omdat deze gebaseerd is op games. Onzin in dit geval, want het idee achter het verhaal van de game is best interessant. De problemen zitten hem in andere zaken.

Ook ik vond het wel jammer dat het zich niet in het middeleeuwse Florence afspeelde wat de game zo prachtig heeft kunnen namaken. De Animus is ook niet heel bijzonder gefilmd.

Sympathie voor de hoofdpersoon wordt niet gegeven (in de game evenmin) maar het credo van de Assassins komt me plezierig praktisch en nuchter over: het licht dienen vanuit het duister. Je kunt niet alle problemen op een brave manier oplossen en sommige dingen moeten stiekum.

Visueel is de film niet consequent: soms gewoon te donker en te vaag. Er is een prachtige achtervolgingsscene in een Spaanse stad maar helaas te sporadisch. Wat zich afspeelt binnen het gebouw waar de Animus wordt gehanteerd, is toch minder interessant.

De vechtscenes lijden onder hetzelfde euvel als het merendeel van alle moderne actiefilms: veel te veel snelle cuts om te verbloemen dat er stand ins worden gebruikt.

Al met al een redelijke film om een keertje te bekijken. Vergelijkbaar met de Underworld films wat dat betreft (en ipv Lycans vs Vampieren heb je dan Assasins vs Tempeliers en ipv bloed de Animus). Een vervolg zou ik best willen zien met de wetenschap dat het wegwerp materiaal is.

Gebaseerd op een kort relaas van wereldberoemde neuroloog Oliver Sacks en in dat opzicht heeft het iets van Awakenings. De man zelf is ook eventjes te zien in het publiek als Kilmer zijn toespraak houdt.

Wie afgaat op de tekst zal iets sentimenteels en gemakzuchtigs verwachten, maar de film verzandt daar gelukkig niet in. Het begint romantisch maar de film wordt interessanter naarmate de problemen de kop op steken.

Thematisch is de film sterk uitgewerkt. We zien allerlei verschillende niveau's van verwachtingen. En hoe die een keurslijf worden die iedereen ongelukkig kan maken. De dwaasheid van alles willen fixen en veranderen.

De vader die perse wil slagen in het geven van zicht aan zijn zoon. Sorvino die dezelfde fout maakt maar ook te hoge verwachtingen heeft van haar kunstwerk.

Goed acteerwerk. Sorvino blijft altijd iets bescheidens, introverts, bijna verlegens houden. Kilmer overtuigt als man die van een betrekkelijk geisoleerd bestaan opeens een rollercoaster mee maakt. Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar het is wat hij meemaakt (de hersenen moeten op hol slaan zodra zijn ogen beginnen te werken) maar je leeft mee. De McGillis zoals je die zag in Top Gun is hier al lang vergane glorie, maar je ziet in haar uitdrukking wel de tol die alle zorg voor haar broer heeft gekost.

Dit deel richt zich vooral op hoe de staat een noodtoestand uitroept en daarbij steeds idiotere maatregelen gaat nemen en daarmee de eigen macht versterkt. Zo moet iedereen krijgen wat hij nodig heeft, ongeacht verrichte arbeid. Niemand mag ontslagen worden of ontslag nemen. En zo wordt er een hele trits maatregelen bedacht die bedoeld zijn er voor te zorgen dat iedereen te eten heeft maar vooral in de wielen van de bedrijven rijden. Groot moet de verbazing zijn van sommigen dat dit voor de economie niet zo goed werkt ondanks alle fantastische resultaten in de voormalige Sovjet Unie en Noord Korea. Er ontstaat ondanks het collectivistische doel alle monden te voeden een ongekende hongersnood en armoede.

In het begin even wennen natuurlijk, andere acteurs voor dezelfde rollen. Een noodgreep door een krap tijdschema.

Hank Rearden en Dagny Taggart en hun John Galt lijn blijven centraal in dit deel van het verhaal. The Strike geheten omdat het aantal ondernemers dat de benen neemt toeneemt. In dit geval gaan ze niet naar Portugal zoals steeds meer Nederlanders of naar Zweden zoals sommige boeren. Ze gaan naar Galt's Gulch, een geheimzinnige plaats die nog ontdekt moet worden door de twee. Er bloeit een romance tussen Dagny en Hank maar staaltycoon Rearden staat flink onder vuur omdat hij niet wil buigen voor de macht, die in wezen alles wat hij gemaakt heeft van hem af wil pakken. Taggart is de Bolsjewistische tirannie zat en vlucht tijdelijk naar een vakantiehuisje. Maar haar incompetente broer maakt een puinhoop van de spoorwegen. Rearden wordt vervolgd. Taggart komt op het spoor van een bijzondere innovatie waar John Galt mee te maken heeft.

De draconische maatregelen van de staat zijn een duidelijk statement tegen collectivisme. Als iedereen ontvangt wat hij nodig heeft, ontstaat er juist egoisme doordat mensen niet meer hard willen werken voor hun geld.

Een belangrijke scene naast de rechtzaak tegen Rearden is het ongeluk met de trein. Interessant is hoezeer de antagonisten op pull leunen. Waar Dagny problemen oplost door inventiviteit, lossen zijn hun zaakjes op door hun invloed te gebruiken en forceren zij iets wat het probleem niet echt oplost en zelfs een ramp veroorzaakt. Hier komt het gedachtengoed van Rand terug over second handers. Dit zijn mensen die zelfs niks kunnen maar meeliften op het collectief. Een goed voorbeeld van zo'n (s)linkse gluiperd is de broer van Dagny Taggart (hij speelde de rivaal van Jimmy in Better Call Saul). Die gaat zelfs pronken met dingen die niet hij gedaan heeft, maar het resultaat zijn van Dagny's werk.

Het beste deel denk ik.

Hoewel het beter kon, is de miniserie Atlas Shrugged is zeker de moeite voor wie oprecht geinteresseerd is in het gedachtengoed van Ayn Rand en dus geen genoegen neemt met de karikatuur die er meestal van gemaakt wordt. Het is haar magnum opus geweest en een bijzonder dikke pil om te verfilmen. Om het geheel samen te vatten binnen een miniserie van bij elkaar 4,5 uur betekent dat nogal wat sprongen gemaakt zijn. Verder ziet het er uit als een (prima verzorgde) tv-productie dus verwacht geen Hollywood productienivo van de bovenste plank.

Daarnaast is de volgende waarschuwing op zijn plaats: elk deel heeft andere acteurs voor dezelfde karakters. Dit was helaas niet te voorkomen door het krappe tijdschema waarin men de films moest maken. Het is zeker raar, maar tegelijkertijd moet ik zeggen dat de casting voor elk deel uitstekend is en dat elke acteur bijzonder goed gekozen is en de belangrijkste karakters vaak direct te herkennen zijn. Veel gezichten zijn ook wel herkenbaar omdat ze vaker in vooral series gespeeld hebben.

De belangrijkste karakters in de eerste twee delen zijn de protagonist Dagny Taggart, eigenaar van een spoorbedrijf en de staalproducent Hank Rearden. Zij proberen het hoofd boven water te houden in een Amerika waarin de staat zich steeds meer bemoeit met de economie en deze door die bemoeienis grondig aan het slopen is, uiteraard onder het mom van het algemene belang. En wie Amerika wat beter volgt weet dat dit sloopbeleid al heel lang aan de gang is en dat de omvang van de overheid er gigantisch is.

Centraal in Atlas Shrugged staat de vraag of je anderen mag dwingen om te leven ten dienste van anderen. En of het niet vals is om mensen die dat niet willen als egoistisch af te schilderen. Het gaat om fundamentele rechten, die maar al te vaak verward worden met materiele aanspraken.

Collectivisme is in Atlas Shrugged de grote sloophamer en de ondernemers zijn het zat om hun bedrijf ten onder te zien gaan door maatregelen van de staat. Zij zijn Atlas, ze dragen de wereld maar willen dat niet meer omdat ze kapot gemaakt worden. Het verzet krijgt een naam: John Galt. Steeds meer grote namen verdwijnen op geheimzinnige manier.

In het eerste deel gaat het vooral om de eigenzinnige Dagny die door de even standvastige Rearden een nieuwe spoorweg laat bouwen met zijn bijzondere metaal. Het project staat symbool voor die weliswaar uit eigen belang worden gerealiseerd maar waar velen van profiteren. Het symbiotische daarvan wordt gecontrasteerd met het parasitaire van minder getalenteerde mensen die vooral in achterkamertjes hun zaakjes regelen en meer leunen op de macht door hun connecties dan op hun eigen bijdrage aan de wereld. Maar het project kent veel tegenslagen, niet in de laatste plaats door instituties die meer in de weg zitten dan het volk dienen.

Mooi symbolisch is de ketting van Hank Rearden. Zijn vrouw waardeert iets wat echt product is van Rearden's talent niet en wil gewoon iets wat meer status heeft. De gluiperigheid van Dagny's broer komt al wat naar voren, hoewel die in de volgende delen meer in beeld komt.

Tot in het einde der tijden zullen socialisten walgen van Ayn Rand en haar gedachtengoed bestrijden met een valse voorstelling ervan .Natuurlijk omdat ze hopen dat hun systeem na 1000 mislukkingen en het instorten van de sociaal democratie (schaarste blijft een lastig concept voor de fans hiervan) toch echt een keer eindelijk wel zal werken. Maar ook omdat ze in de regel te lui zijn om zich serieus in de nuances in Rand's filosofie te verdiepen. Hoe stampvoetender linkse sufhoofden met kinderlijk geschreeuw tekeer gaan tegen Rand, hoe meer gratis reclame het gedachtengoed krijgt. Hoe stompzinniger de doorzichtige karikatuur alle nuances uitvlakt, hoe meer nieuwsgierigheid ervoor wordt opgewekt.

Wie echt die nuances wil leren zal niet genoeg hebben aan de miniserie of het boek. Zo kan men in the Virtue of Selfishness lezen dat juist wie egoistisch handelt ten koste van een ander, een socialistische parasiet is en daarmee onethisch aangezien dat soort egoisme niet als rationeel wordt gezien, een belangrijk vereiste. Maar de miniserie is een aardige introductie.

Hoewel dit het minste deel is van de reeks, verdient deze zeker een ruime voldoende. En bij een tweede keer kijken ga je meer begrijpen wat er achter zit.

Wederom is het wennen aan nieuwe acteurs door beperkingen in het tijdschema van de producties. Helaas is Dagny in dit deel echt miscast. Een te breekbaar tiepje. John Galt zien we eigenlijk pas voor het eerst. Wel is het raar dat staalboer Hank Rearden bijna buiten beeld blijft. Hij zit in een vliegtuig dat even genoemd wordt en dat is het dan. Dit voelde voor mij verkeerd na de romance in deel 2. Zeker nu Dagny opeens voor John met de benen wijd gaat. In het boek zal het meer fases kennen maar dit is erg gehaast, rondneuken met de zeven mijlslaarzen aan.

De omgeving waar Galt zijn nieuwe samenleving opgebouwd heeft is interessant maar roept teveel vragen op. Hoe zit dat met dat energieschild bijvoorbeeld. Waarschijnlijk gevoed met die revolutionaire energiebron.

Ook andere zaken worden te kort aangestipt. Zo is er een uitvinding van een wetenschapper die uiteindelijk gebruikt wordt voor marteling. Op zich een belangrijk punt: mag een wetenschapper gedwongen worden iets voor het collectief in te zetten? Het antwoord is duidelijk.

Het gehele derde deel rent te haastig naar de finale. Neemt niet weg dat de TV boodschap van John Galt wel mooi is (doet klein beetje denken aan wat gebeurt in Running Man). Hij laat zich gevangen nemen en laat daarbij zijn energieapparaat verwoesten om te voorkomen dat het in verkeerde handen komt. Het martelapparaat waar hij vervolgens mee mag kennis maken laat al zien wat er gebeurt als je zo iets aan mensen geeft die teveel macht hebben.

De redding van Galt hierna is wat kort door de bocht en het doodschieten van die bewaker onnodig, hoezeer die ook een befehl ist befehl houding heeft en voor het kwaad werkt. Misschien een stukje botte Russische inslag van Rand.

Dan het einde. Het is over voor je het weet. Toch is de boodschap over het belang van vrijheid belangrijk.

Wie geen aansluiting ziet met de realiteit kan kijken wat er momenteel gaande is met allerlei initiatieven om eigen soevereniteit te behouden tegenover de staat, die teveel macht is gaan misbruiken. Een voorbeeld is cryptogeld. De staat heeft er niets over te zeggen waardoor gebruikers zich kunnen beschermen tegen monetaire inflatie. Zo zijn er andere voorbeelden waarbij de staat wordt buitengesloten, van thuisonderwijs tot Hart voor Humor die gewoon doorgingen met optreden tijdens de (niet werkende) lockdowns en Herenboeren, die aan leden groenten kunnen leveren zonder BTW. Hoewel bescheiden nog van omvang, de geest van Atlas Shrugged lijkt uit de fles. Maar het merendeel van de mensen kiest nog steeds voor (schijn-)veiligheid boven vrijheid waardoor ze zowel hun vrijheid als hun veiligheid kwijtraken. En ze zullen dit voor de machthebbenden gevaarlijke gedachtengoed nooit tot zich nemen. Hoe het met hun kan eindigen zien we ook in de film, maar die laat wel zien hoeveel mensen eigenlijk toch achter de ideeen van Galt staan.

Typisch een spionagefilm waarbij het verhaal redelijk simpel blijft en er meer focus op actie is dan op spanning. De actie is wisselend. Bepaalde actiescenes zijn bespottelijk (Theron neemt het op tegen 7 politieagenten) en ook niet eens zo goed gefilmd. Maar andere, zoals die bij het trappenhuis, lekker rauw en zonder teveel cuts, Bourne stijl zeg maar. En die autoachtervolging daarna is ook erg goed gefilmd.

Theron zelf is een coole Britse spion en lekker maar ook afstandelijk, emoties zijn hier amper waar te nemen terwijl zij dat echt wel kan als actrice. Dialogen zijn flauwtjes, bijv. als Theron Goodman uitmaakt voor cocksucker waarna ze het kinderachtig ontkent of over de brass balls van McAvoy.

Hip gedoe maakt de film nu ook niet bepaald realistischer of spannender maar toch is de soundtrack het beste aan de film. Fantastische 80s pop zoals Peter Schilling's Major Tom en Depeche Mode's Behind The Weel voegen sfeer toe aan scenes die er aardig bij passen. Natuurlijk ontbreken Nena en Falco ook niet. Door de visuele stijl met veel kleurenfilters lijkt het toch al een videoclip.

Op het eind iets teveel onnodige twists. Verder goedgekeurd .

Aardige sci fi met een eigen stijl. Het komt wat moeizaam op gang maar halverwege wordt het wel boeiend.

De basis is geleend van de robotromans van Asimov. Die had 3 robotwetten bedacht om mensen te beschermen tegen robots. Automata houdt het bij twee:
1 robots mogen levensvormen niet krenken
2 robots mogen zichzelf of andere robots niet aanpassen

Asimov had nog een 3e wet die voorrang moest verlenen aan de eerdere twee maar ervoor zorgde dat robots zichzelf beschermen, ook hadden de robots een plicht om mensen te beschermen, wat voor conflicterende interpretaties zorgde natuurlijk en daarop waren zijn verhalen gebaseerd.

Nu blijkt in Automata al snel dat er robots zijn die toch aangepast zijn, zodanig dat ze zichzelf kunnen repareren. Daar moet dus een mens achter zitten. Een bevredigend antwoord hoe of waarom de robots nu alleen het tweede protocol (ze mogen zichzelf of andere robots niet aanpassen) overboord hebben gegooid, omdat kennelijk toch niet een mens erachter zat, maar dat eerste protocol juist weer gehandhaafd blijft komt helaas niet. Maar interessant is toch dat je gevoelens van mededogen gaat krijgen voor de mechanische mannetjes en vrouwtjes. Die zijn ook erg goed gedaan.

Qua omgeving erg somber en kaal, we zien geen oogstrelende Blade Runner achtige toekomst maar moeten het doen met donkere steden en verdorde zandvlaktes. Toch een budget kwestie vrees ik.

Banderas doet zijn best maar ik heb er te weinig mee, heb liever iemand met meer charisma.

Maar al met al een redelijk goede film. En met uiteindelijk een wat optimistischer blik op AI dan we meestal zien.