Logboek

Flauw en overbodig vervolg. Na de eerste 3 delen (en dit is kennelijk al de 6e in de reeks) was de koek echt wel op. Die hadden ook een leukere cast. De bizarre ongelukken zijn dit keer echt te vergezocht en er vooral op uit zo goor mogelijk te zijn. Knap in beeld gebracht maar echt niet beter dan de vroegere delen.

Voorloper van Drive. Minder enerverend gefilmd maar wel realistischer. Fraaie achtervolgingen bij nacht, soms met een hoop politie. Het plot is simpel maar onderhoudend. Agent Bruce Dern probeert de driver in de val te zetten met een nieuwe klus. Vooral Dern steelt de show, Ryan O'Neal is de acteur die vooral bekend werd van de tenenkrommend slecht geacteerde "oh god, oh man" scene in Tough Guys Don't Dance. Einde is matig bevredigend. Speelduur is lekker efficient, maar het is dan ook nog net geen niemendalletje. Voelt als een vakkundig tussendoortje voor Walter Hill.

Prima onderhoudend en realistisch. Je krijgt wel al snel een hekel aan die schreeuwende Somaliers. Gelukkig geen goedpraterij met "ja maar ze moeten toch ook wat te eten hebben". Dit zijn gewoon criminelen zonder mededogen die snel rijk willen worden. Wel bizar dat die grote vervoersschepen geen wapens meenemen. Dan ben je toch wat sneller af van die piraten. Genoeg spanning en vrijwel volledig op zee.

Blijft genietbaar, door een ingenieus plot en een flinke vaart. Het oorspronkelijke verhaal was een short story van Philip K Dick van slechts 10 pagina's. De makers hebben veel snufjes bedacht die in de toekomst gebruikt kunnen worden, waarvan de "sick stick" wel erg onpraktisch lijkt: wat heb je er aan als arrestanten allemaal gaan kotsen? Het beste uit de verf komt Colin Farrell maar Cruise doet het ook prima. De manier waarop hij blijft ontsnappen is spectaculair maar soms wel erg overdreven.

Samanta Morthon werd op de kaart gezet dankzij deze film door haar vertolking als precog Agatha, die met zichtbaar ongemak als een vis die uit het water wordt gehaald.

De filosofische vraag blijft interessant. Als je iemand opsluit voor een moord die hij ging plegen, hoe weet je echt zeker of hij op het laatste moment daadwerkelijk die beslissing zou nemen?

Opvallend is hoe vies de toekomst er uit ziet hier. Hoewel moorden tot 0 zijn gereduceerd zien veel delen van de stad er troosteloos uit. De scene met de oogoperatie is ook wat grotesk en onsmakelijk. Het thema van zien en het belang van ogen komt continue terug. Er zitten mooie muziekstukjes van John Williams tussen. De hand van Spielberg is eigenlijk onherkenbaar door een totaal andere stijl dan die van zijn traditionelere jaren 80 films. De toon wat somberder ook, hoewel soms wat bizarre humor niet ontbreekt. Scenes zijn vaak sterk opgezet, zoals die bij de kas met de bewegende planten. Er is altijd een spanning, iets onverwachts en iets bizars aan de hand.

De meest bekritiseerde van de eerste reeks X-men. Misschien teveel in 1 verhaal? Gecombineerd worden een nieuw serum dat mutaties definitief ongedaan maakt en de verandering van Jean Grey in Dark Phoenix. Teveel karakters blijven net wat te veel op de oppervlakte. Maar het vermaakte me weer prima.

Je ziet bij X-Men wel elke keer hetzelfde thema herkauwd worden. Een groep machtige mensen wil van de mutanten af of Magneto wil van de mensen af. Je ziet wat dat betreft, anders dan bij bijv Spiderman, weinig mensdienende heldendaden.

Destijds in de bios snapte ik niet dat de helft van de zaal moest schateren bij "I'm The Juggernaut, bitch!" Maar het meme tijdperk was toen al aangebroken en dat was kennelijk uit een veel bekeken YouTube fimpje met Juggernaut.

Ellen Page als Kittie Pryde, wat een schatje was het toen. Jammer dat ze zich zo verminkt heeft.

Beast is ook een leuke. Pyro en de Iceman mogen hun vete verder uitvechten terwijl Jean Grey in destructieve godmode raakt.

Opvallend korte speelduur in vergelijking met X2. Dat laat je toch met een gevoel achter dat er meer in had gezeten.

De beste uit de reeks. Vlot, spectaculair, veel actie, een interessante uitdieping van Wolverine, Mystique op haar best en een aantal nieuwe mutanten presenteren zich. Hoogtepunt is de ontsnapping van Magneto.

Fijne introductie van de X-Men. Minder spectaculair dan de vervolgen, maar nog steeds prima vermaak. De krachten van de mutanten worden creatief uitgebuit, de leukste is Toad. De cast is heel slim bij elkaar gevonden ook. Het is genieten altijd van vooral de aan elkaar gewaagde Ian McKellen en Patrick Stewart.

Mooi getekend en in die tijd de absolute top van animatie vermoed ik. Studio Ghibli en Miyazaki hebben sindsdien nog veel moois gemaakt waar ik nog te weinig van gezien heb. Voor het merendeel ook mooie muziek hoewel ik het lalala liedje vreselijk irritant vond. Beetje raar soms ook om prinses Nausicaa in de blote bips te zien elke keer, als, oepserdefloeps, de wind haar rokje omhoog waait. Vreemd vond ik ook dat drijfzand...ze komt terecht in een grot daaronder, maar dan kun je daarboven toch geen bak met drijfzand hebben om in te vallen? Dat zand zou immers ook naar beneden vallen...

De Engelse dub is prima, met herkenbaar stemmenwerk van Patrick Stewart en Edward James Olmos.

De film heeft vooral een positieve boodschap, zonder al te drammerig te worden. Coexistentie is waar het om gaat, de manier waarop vele levensvormen hun rol spelen in harmonie. En de film toont intelligentie door elke keer te wijzen op geweldloze oplossingen.

De thriller is onderhoudend maar heeft te lijden onder een gebrek aan geloofwaardigheid, vooral wanneer Seyfried wel erg makkelijk aan heel precieze aanwijzingen komt. Verder ontkomt ze ook te makkelijk aan de politie. Het einde biedt weinig suspense. Tot die tijd is het allemaal redelijk vermakelijk en fraai geschoten, maar veel meer ook niet. Je zit de hele tijd te wachten op een twist.

(Te) kleine bijrolletjes van Jennifer Carpenter (Dexter) en Joel David Moore (Bardo in Art School Confidential). Wes Bentley krijgt ook weinig te doen. Er had meer in gezeten qua spanning, sfeer en een beter doordacht script.

Eerder zaten Judd en Freeman al tezamen in Along Came A Spider en de voorganger Kiss The Girls. Deze film staat geheel los van die twee en richt zich meer op een militaire rechtszaak. Judd krijgt te maken met vele vuile en vaak ook gewelddadige spelletjes die een doofpotaffaire proberen te beschermen van openbaring. Haar man blijkt getuige te zijn geweest van een oorlogsmisdaad. Zeer onderhoudend, hoewel je bij het einde toch hoopt op net wat meer.

Prima film met een geheel eigen invulling van het seriemoordenaarsgenre. In dit geval gaat het om eentje die erg jonge meisjes verkracht en vermoordt...en waarvan men al snel denkt de dader te hebben. Nicholson twijfelt als enige en bijt zich in de zaak vast, ondanks zijn pensioen. Het wordt een obsessie.

Opvallend is de grote hoeveelheid bijrolletjes van grote acteursnamen: Mirren, Shepard, Del Toro. Niet helemaal nodig want de film wordt door Nicholson en het sterke plot al met gemak gedragen.

Het einde zal echter niet iedereen bekoren.

Net iets minder dan de uitstekende voorganger. Er zit wat meer humor in maar daarom voelt het wat minder beklemmend. De hele achtergrond van The Accountant is ook al een gegeven dus het boeiende daarvan kan niet meer worden uitgebuit. Zeer vermakelijk evengoed, hoewel iets te lang. De hele cast is wederom genietbaar, van Affleck en Bernthal tot JK Simmons en de minder bekende actrice die Medina speelt.

Een aangename verrassing en niet alleen door het spel van de net te slimme Foster, die nooit helemaal te vertrouwen is in een verhaal waarbij je langzaam aan ontdekt wat nu echt aan de hand is. De omringende cast is ook uitstekend, van viespeuk Martin Sheen tot de jonge Scott Jacoby. Er was een vermommingsscene die me te ver ging qua geloofwaardigheid, maar verder is de film spannend, intrigerend en zeer onderhoudend. Gewaagd ook want de minderjarige Foster gaat ook nog (even) uit de kleren. Andere tijden. Dat het grotendeels op 1 locatie plaatsvindt deert niet, want de film kijkt zeer prettig weg.

Een extra half puntje omdat het thema ook stof tot nadenken biedt. In hoeverre is leven binnen het voorgeschreven systeem eigenlijk wenselijk?

De flinke vaart van deze actiefilm gaat bij de dialogen ten koste van een prettige kijkervaring. De hoofdpersoon, gespeeld door Walhberg is ook onaangenaam met zijn cynische verbale aanvallen.

Qua actie is de film wel lekker. Van dik hout zaagt men planken, met een flinke bodycount...maar je kunt niet klagen over te weinig actie.

Het einde stelt dan weer clichematig teleur met een typische vijand die te populair is geworden om aan te wijzen als zondebok elke keer als er problemen zijn...