En zo is er meer op zijn kop gezet. Denk je dat de planeet teveel opwarmt, blijkt dat we allemaal doodgaan doordat het veels te koud wordt!
Onderhoudende en luchtige SF ondanks het dreigende onheil voor de mensheid. De zon wordt opgegeten door kleine bacterie-achtige organismen die energie vasthouden en zich verspreiden over het heelal. Deze blijken daardoor ook bruikbaar als opslag voor lange ruimtereizen. Deze kan worden ingezet om te reizen naar een planeet waar de organismen geen invloed op lijken hebben. Deze missie biedt de enige hoop, maar niet veel: een Hail Mary.
Het is leuk bedacht, hoewel de geloofwaardigheid niet het sterkste punt is. Een onervaren astronaut die zowat zelfstandig een ruimtemissie moet voltooien. Sondes die in no time de aarde bereiken. Ingewikkelde oplossingen die met zevenmijlslaarzen op lichtsnelheid gerealiseerd worden waar de wetenschap waarschijnlijk decennia voor nodig zou hebben. En hoe zit het overigens met al die sterren die niet uitgedoofd zijn? En wat er misgaat komt wel dramatisch over maar blijkt uiteindelijk weinig tot geen consequentie te hebben. Zo wordt er op een kunstmatige manier hopeloosheid in het plot geinjecteerd, die vals blijkt te zijn.
Het buitenaardse rotswezen en de interactie ermee behoren tot de leukere momenten in de, wel wat langdurige, film. Gosling is ook in zijn element hoewel ik onderhand denk: bedenk eens een andere acteur als je een film gaat maken. Hij zit in dat rijtje van "veilige keuzes" en niet onverdiend (ik vond hem het leukst in The Nice Guys) maar is zo'n beetje de nieuwe Matt Damon geworden (en die werd voor de voorganger gekozen, het wat saaiere The Martian).
Leuke film maar een kinderhand is snel gevuld tegenwoordig. Er wordt zoveel bagger gemaakt dat men veel eerder tevreden is. Want men is al lang niet meer een fatsoenlijk verhaal gewend en hier zit eindelijk wat meer creativiteit in.