Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party (2016)

Winnaar van de Razzie award voor slechtste film.

Nu ben ik nieuwsgierig geworden. Wat maakt dit zo'n slechte film? Krijgt 4% op RT haha.

Gewoon politieke voorkeur.

Ik ben eigenlijk ook wel nieuwsgierig, dus ik geef hem wel een kans. En ik zou zeker niet op Hillary Clinton gestemd hebben (niet dat Trump een betere kandidaat was), dus we gaan direct zien of politieke voorkeur er iets mee te maken heeft.

(al zal het niet voor nu zijn, want ik vind hem (nog) niet).

Niet geschikt voor mensen die de Democraten in Amerika fantastisch vinden. Veel gespeelde scenes en aangezwollen muziek (met name het einde is daarin tenenkrommend) helpen het verhaal niet altijd. De opbouw is naar mijn smaak ook teveel eentje met reuzensprongen. Het is redelijk feitelijk maar details ontbreken te vaak. Persoonlijk hou ik van veel meer feiten en cijfers. Maar toch was het interessant om kennis van te nemen, zeker als tegenwicht ten opzichte van de dagelijkse agitprop tegen Trump. Als je dit ziet dan ben je toch vooral blij dat Clinton niet gewonnen heeft. Dat is natuurlijk ook de bedoeling geweest van de docu. Maar er worden zeker dingen in genoemd die heel veel mensen nooit geweten hebben.

Het begint best aardig, ook omdat D'Souza de bak in belandt (hij had teveel gedoneerd tijdens een Republikeinse campagne zonder gebruik te maken van de sluwere legale methoden die hier natuurlijk ook voor bestaan). Dan wordt wat meer uitgelegd over hoe een typische zwendel werkt. Eerst een voorwendsel gebruiken dat iets voor een heel goed doel is. Daarna het geld innen en daarna keihard alsmaar blijven ontkennen en/of een ander de schuld geven.

Hierna wordt het duistere verleden van de Democraten uit de doeken gedaan, vol racisme, uitbuiting en criminele praktijken. Ze waren tegen de afschaffing van slavernij en bepaalde Democraten waren lid van de KKK. In de vorige eeuw zijn ze druk bezig geweest hun imago op te poetsen met The Big Switch (alsof al die racistische Democraten overstapten naar het tegenkamp, dit waren er maar enkele) en zijn ze de Republikeinen gewoon de schuld gaan geven van alles. Hun aandeel in ghettovorming wordt ook uit de doeken gedaan net als bevolkingspolitiek via geboorteklinieken die de zwarte bevolking klein moet houden. Zwarten worden lange tijd wijsgemaakt beter af te zijn door toch maar op de Democraten te stemmen (en mochten dat ook verwachten tijdens Roosevelds New Deal) maar ze worden nooit beloond en vaak zelfs uitgesloten van voordelen. Na deze lange aanloop komt Hillary Clinton in beeld. Hoewel het verdere verleden van de Democraten nog veel schokkender is (vooral door al het geweld en diefstal), blijft het meest ontluisterend (omdat nu toch wel meer beschaving mag worden aangenomen) het schandaal van de Clinton Foundation, een dekmantel voor politiek smeergeld, en dan met name al dat geld dat naar het verwoeste Haiti had gemoeten. Ze hebben nog geen cent gezien.

Een misleidende titel voor (alweer) een éénzijdige propagandafilm bestaande uit een combinatie van waarheden, halve waarheden en leugens die tot doel hebben Hillary Clinton en de Democratische Partij in een kwaad daglicht te stellen. Het is namelijk helemaal geen geheim dat de Democraten de grootste verdedigers waren van de slavernij en dat de Republikeinse Partij de thuishaven was voor de Abolitionists. Ongetwijfeld is dat niet bij iedereen bekend en D'Souza houdt zich wat dit onderwerp betreft meer aan de feiten dan gebruikelijk, ook al negeert hij daarbij de economische argumenten die een rol speelden. In de ogen van D'Souza waren (en zijn) de Democraten de racisten en waren (en zijn) de Republikeinen (dus) de partij van rechtsgelijkheid: Roosevelt was een fan van Mussolini en Johnson gaf King zijn zin om maar van het gezeur af te zijn en daarom moet zwart Amerika natuurlijk de Republikeinse partij steunen. Een beetje heel erg kort door de bocht, zoals je van de radicaal-conservatieve D'Souza inmiddels mag verwachten.

Maar D'Souza richt zijn pijlen vooral op Hillary Clinton en dat is een gemakkelijk doelwit. D'Souza hoeft de waarheid nauwelijks te verdraaien om aan te tonen dat Clinton één van de slechtst denkbare Democratische presidentskandidaten ooit was. Vandaar dat deze 'documentaire' minder leugens en verdraaiingen bevat dan zijn andere werkjes. D'Souza gaat wel zover zichzelf af te schilderen als slachtoffer van een heksenjacht en martelaar van het Republikeinse gedachtegoed in de vorm van een knullige reconstructie van zijn eigen rechtszaak (hij werd veroordeeld wegens overtreden van de campagneregels). Deze documentaire suggereert dat hij naar de gevangenis moest (wat niet waar is) en dat hij daar gesprekken voerde met geharde criminelen wiens gedachtegoed erg veel overeenkomt met dat van Clinton. Da's dan weer een beetje erg overdreven, maar van D'Souza hoef je niet beters te verwachten.

Respect voor je doorzettingsvermogen.