1BR (2019)

Best fijn.

Het begin leek wat mak te worden, maar er zitten een paar onverwachte wendingen in deze film die best positief uitpakken. Het maakt de film een beetje onvoorspelbaarder, al moet je nu ook weer niet verwachten dat de film vol grootse twists zit. Maar ik was voor een keer eens wat minder zeker van het verloop van de film.

Echt superspannend is het niet, veel gore hoef je ook zeker niet te verwachten. Het is meer een gevoel van onbehagen, Marmor slaagt er ook echt in om het complex/de commune als een soort van gevangenis te laten aanvoelen, eentje waar geen ontsnappen aan is. Het is daardoor dat de film vooral effectief weet te zijn.

Verder ook best aardig acteerwerk, ook de regie is niet verkeerd. Een echte hoogvlieger is het niet, maar het is wel een memorabel filmpje, het duurt niet te lang en het is perfecte horror filler. Aanrader voor de genreliefhebber die graag een beetje variatie ziet, maar niet meteen een compleet unieke film verwacht.

3.5*

“You missed one here, any pets? -No...”

Toch nog wel een redelijk vermakelijk thriller filmpje. De film begint vrij leuk maar soms wat verwarrend met de zogenaamde ruzie tussen vader en dochter. We weten dan nog niet alle feiten wat er gebeurd is en dat maakt de personage van ‘Sarah’ toch wel een kleine tuttebel. De film begint daarnaast ook rustig, even kennismaken met de cast en dat duurt gelukkig niet al te lang want al snel komen we uit bij de mysterieuze gebeurtenissen en de spannende momenten.

Toch is de film zeker niet bijzonder te noemen, de film kent dan best een leuk verhaal maar qua horror valt het toch allemaal nog wel wat tegen. De film oogt duidelijk op een b-film en vaak kunnen dit tegenvallers zijn, hoewel ‘1BR’ toch verrassend genoeg best leuk uit de kast kwam. De film voelde namelijk nogal doorsnee aan maar niks was minder waar.

De cast deed het oprecht allemaal best tof. Ik vond natuurlijk de hoofdrolspeelster een strakke rol spelen. ‘Nicole Brydon Bloom’ weet als ‘Sarah’ sterk over te komen. De dame weet een goed, angstige blik over te brengen en ze zat heerlijk in haar rol. Ik ben best positief dat ik haar in de toekomst ook wel in de ‘grotere’ titels te zien zou krijgen. Ook ‘Giles Matthey’ deed het aardig.

We volgen ‘Sarah’ die is gevlucht uit haar ‘huidige’ leven om opnieuw op te starten in L.A. Ze heeft namelijk haar vader betrapt op het vreemdgaan met de verpleegster van haar zieke moeder en wil hem daarom nooit meer zien. Ze gaat opzoek naar een huisje en komt in een appartementen complex uit waarna ze er intrekt en een leuke toekomst tegemoet lijkt te gaan met een leuke buurt en een erg leuke buurman.

Maar niks is minder waar als ‘Sarah’ constant s’ nachts wakker word door geluiden die de leidingen maakt en iets wat rond dwaalde in haar huis, het is namelijk verboden om dieren mee te nemen en dat heeft ‘Sarah’ wel gedaan, ze word hierna bedreigt en het word ook serieuzer. Tot op een avond dat haar kat in de oven gestopt is door de inbreker en ze gegijzeld word. Het blijkt dat de o zo leuke buurt toch niet is wat het leek en het is een soort community om het leven beter te laten worden. Het complex veranderd in een gevangenis en ‘Sarah’ word als het ware ‘gebrainwasht’ om het leuk te vinden en er bij te willen horen. Ze krijgt de mogelijkheid te ontsnappen, dit lukt haar en daarna eindigt de film vrij snel.

‘David Marmor’ weet een perfectie sfeer te creëren op het gebied van spanning en angst maar, ook op het feit dat we in een gesloten en geïsoleerde plek zitten. Zeer aangename film, die ook zeker niet lang duurt. Ik had echter wel wat gehoopt op meer horror in de film. Dit was echt weinig en vrij zwak dat ik deze 'bloederige' scenes wel wat mis.

3.0*

Dit vond ik verrassend fijn filmpje, had er pak minder van verwacht eigenlijk. Een soort van community, zeg maar sekte die wooncomplexen bezit en mensen op een nogal wrede manier laat bezinnen en tot inkeer komen. Ik vond er doorheen de film voldoende spanning hangen, zat redelijk aan m'n scherm gekluisterd. Ik ben hier wel fan van. Ook fijn einde.

Best aardig. Leuk ook om een keer een sektefilm te zien die zich niet in één of ander afgelegen gehucht of in een historische setting afspeelt. Een appartementencomplex in de moderne tijd dit keer, alleen dat is op zich al verfrissend. Verder ook een sterk sfeertje, een paar leuke (maar toch best voorspelbare) twists en ook het acteerwerk is zeker voldoende.

De film volgt verder gewoon braaf een nogal voorspelbaar plotlijntje en er echt uitspringen doet het ook nergens, maar al bij al geen onaardig genrewerkje. Ruime 3*

David Marmor heet de regisseur en de schrijver, die met 1BR zijn eerste langspeler aflevert. Een fijne psychologisch thriller die zich in een aantrekkelijk appartementencomplex afspeelt waar de sympathieke en eenzame Sarah haar intrek neemt. Opvallend vriendelijke medewoners ontvangen haar bijzonder hartelijk. Sarah lijkt een waar paradijsje te hebben gevonden om in te wonen. Hm. De geoefende kijker voelt de ontnuchterende bui al hangen.

En dat gevoel klopt. Aan paradijselijke toestanden valt in een thriller niet veel plezier te beleven. Er ontspint zich een spannend verhaal dat zijn fundament vindt in een twist. De twist wordt al vroeg geopenbaard en zorgt voor een beklemmende laag in het verhaal. Veel meer moet je voorafgaande aan de film eigenlijk niet willen weten. De film kijkt veel beter met minieme voorkennis. Lees dus niet verder.

David Marmor kreeg het idee voor de film toen hij als midtwintiger naar de grote stad trok. Een bevreemdende gewaarwording voor Marmor die in de stad niemand kende en zich alleen voelde. Niet leuk natuurlijk, maar de anonimiteit prikkelde echter ook zijn fantasie.

Het idee voor de film kreeg vaste vorm toen hij zich ter vermaak ging afvragen of al die vriendelijke buren in zijn appartementencomplex achter gesloten deuren nog even vriendelijk zouden zijn. Toen hij daarenboven hoogte kreeg van allerhande utopische gemeenschappen die zich schijnbaar ondergronds in Los Angeles bezig waren te grondvesten, braken de dijken der fantasie definitief door. Et voilà. Een film was geboren.

1BR is een beklemmende film die een rustige opbouw plotsklaps loslaat om de kijker mee te trekken in een zenuwtergend verhaal. Een film zonder veel fysiek geweld, maar met veel effectieve psychologische lading. Regisseur Marmor doorspekt zijn verhaal met voldoende wendingen om de spanningsboog strak te houden. Dat lukt zodanig goed dat de punt die aan het einde wordt gezet, prettig shockeert.

Ja, het is fascinerend wat zich allemaal achter gesloten deuren afspeelt.

Goed, maar erg moeilijk er iets over te zeggen zonder iets te verklappen. Efficient verteld met een prettige korte speelduur, prima gefilmd, goede casting en beklemmend. De scene met de spijkers beitelt er alvast goed in. Maar extra eng wordt het zodra je het idee krijgt dat Sarah al compleet gehersenspoeld is.

Van mij mag er een vervolg komen.

Ik vond het toch wel een verrassende film moet ik zeggen.

Toch wel obscuur waar het allemaal heengaat.

Ook wel een concept wat ik nog niet eerder ben tegengekomen.

Ik bleef best wel geboeid kijken om de climax te zien.

Zeker een aanrader deze film.

Wat een heerlijke verrassing ség!
in het begin leek de film wat goedkoop overkomen, maar het verhaal zuigt je helemaal op. Verscheide keren OMG en F*ck gezegd tijdens het bekijken, dat het zo onbeghagelijk werd...
Deze doet me aan The Invitation denken, en de climax is echt wel vet...
Een sequel of prequel lijkt niet uitgeslotren, kom maar op!

Best wel een aardig filmpje dit. In het begin weet je niet goed welke kant het opgaat. Ben aangenaam verrast door deze thriller

Uitstekende horror film .

waar je je aandacht makkelijk anderhalf uur bij weet te houden , sterker nog het had nog wel langer gemogen . Niet noodzakelijk , maar de wereld was zo interessant dat ik gewoon meer wilde weten.

Ook wel heftig ,en spannend . precies wat de bedoeling was .

Dikke 4 * hier .

De light versie van SAW .

Degelijk. Concept is duidelijk intrigerender dan de presentatie. En eigenlijk is dat al wel genoeg voor een genrefilm van dit kaliber om op te teren. Het is de nogal droge, fletse visuele stijl die een aantal kansen onbenut laat. Het appartementencomplex voelt in de aankleding al iets te kaal en veilig aan. Dat échte unheimliche gevoel blijft daarmee uit. En dat terwijl hetgeen zich er afspeelt wel met de nodige overtuiging wordt gebracht. De kracht zit hem dus echt in het inhoudelijke, maar mist net dat scherpe randje om echt te verrassen. En of dat gemis nou in een sfeervollere aankleding of juist extra smerigheid zit... dat is om het even.

"Do you want to be a part of this community?"

Op voorhand had ik iets meer horror verwacht.

De enigszins kwetsbare Sarah verhuist naar Los Angeles om een nieuw bestaan op te bouwen. Ze kan haar geluk niet op als ze haar intrek mag nemen in een ruim appartementencomplex. Alle buren lijken het beste met elkaar voor te hebben, maar ondertussen is er toch iets waar ze haar vinger niet op kan leggen...

Als kijker word je in het ongewisse gelaten, omdat je niet goed weet waar het gevaar vandaan komt; speelt er iets bovennatuurlijks of kan het de kant opgaan van een 'Rosemary's Baby'? Het zorgt voor een aardig sfeertje. De onthulling lijkt te leiden naar een hoop torture porn, maar pakt nogal anders uit.

Voor het merendeel lijk je in slaap gesust te worden in een situatie die eigenlijk abnormaal is. Het kan liggen aan de fletse karakters of de karige presentatie. Daarentegen slaagt men er wel in om de boel in de laatste akte flink op te schudden, waardoor het verhaal een nieuw leven krijgt.

Al met al is '1BR' een redelijke horror, maar uit dit concept had duidelijk meer gehaald kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

Slecht en voorspelbaar acteerwerk. Paar leuke momenten. Maar oaw my wat een slechte film

Ja aardig. Het is een beetje The Handmaid's Tale-light, want in die serie draait het ook om het je gedwongen aanpassen aan een samenleving, waarbij je voortdurend op de vingers gekeken wordt. Hier wordt de hoofdpersone overigens ook gedwongen aan iemand gekoppeld.[/i]

Maar light dus, de sfeer is redelijk beklemmend, maar niet zo erg als bij The Handmaid's Tale. Het einde is overigens sterk, denk je dat ze ontsnapt is, blijkt de hele buurt vol te zitten met die gekken.

3*.

Weinig info voor het zien van de film, alleen wat reviews gelezen die niet onaardig waren.
Zo dus de film ingegaan met niet veel wetende waar het over zou gaan.
Helaas was dit achteraf niet mijn ding. Allemaal vrij traag en het verhaal wist me niet te pakken, al had ik niet verwacht dat het om een soort sekte zou draaien.
Er gebeurde te weinig om het interessant te houden tot het eind.

2,5*

Komaan gasten, sekte is echt een dikke spoiler. Zoiets kun je pas na een halfuur in de film beginnen vermoeden.

Verder was dit echt nog eens onverwacht heerlijke horror mystery. Echt spannend, gruwelijk en structureel onvoorspelbaar (alle spoilers hieronder niet in acht genomen). Je weet nooit waar het heen gaat of wat je moet verwachten. Zelden dat ik nog eens zo op het puntje van mijn stoel zat.

Sorry, Gelijk een spoiler geplaatst. Ik was het helemaal vergeten, excuus!!

Best een goed filmpje. Toch zit er iets 'vervelends' in het hele geheel. Kan de locatie zijn, de spelers, de muziek, camera werk, belichting, bepaalde dialogen. Ik weet niet precies waar het hem in zit.

Los daarvan krijg je echt best wel een leuk en interessant gegeven voorgeschoteld. De hoofdrolspeelster doet goed haar best om overtuigend over te komen.

Soms is het filmpje braaf en dan soms op eens best wel bruut.

Samengevat best een aardige thriller/horror. Maar verwacht niet teveel. De film krijgt net *** van mij.

We're so glad to have

you in the building.

Twee maanden zijn het geworden. Twee maanden dat ik niet de drang voelde om een genuanceerde en oprechte mening over een juist gekeken film neer te pennen. Misschien was het een gebrek aan motivatie vanwege de beperkt feedback op mijn vorige schrijfsels. Misschien was het door het enthousiasme waarmee ik me op een “Horror Challenge” gestort heb. Een “Challenge” waarbij ik uiteindelijke zo’n slordige 89 films gekeken heb in een periode van om en bij de 7 weken. En na deze resem films besefte ik dat ik toch wel enorm kon genieten van jaren 50 en 60 horror. Toevallig passeerde de film “1BR” tijdens dit evenement en klonken er toch lovende woorden over deze horror. Met enthousiasme ging ik dan ook in op de uitnodiging van Alok Mishra (één van de producers) om me een link door te sturen naar een screener. En vanzelfsprekend bewijs ik dan een wederdienst met deze recensie. Dus alvast bedankt Alok voor het doorsturen van de link.

Nu zullen kwatongen wel beweren dat ik een positieve recensie zal schrijven uit dankbaarheid omdat ik een gratis linkje heb verkregen. Of omdat goedhartigheid bij deze periode van het jaar past. Niets is minder waar. Als “1BR” een draak van een film zou zijn, dan zou ik dat ook probleemloos hier neerschrijven. Voordat Alok last krijgt van een paniekaanval zal ik hem al direct geruststellen. “1BR” is een degelijke film met een verassende wending. Ondanks het gebrek aan bloederige toestanden of demonische, paranormale openbaringen, werd het toch een beangstigende film. Zo eentje waarbij je je ongemakkelijk voelt over de gehele situatie. Echt veel vertellen kan ik echter niet over het verhaal zelf. Dat zou de pret alleen maar bederven. Best dat je in alle onwetendheid aan deze film begint zodanig dat het centrale onderwerp je plotsklaps overvalt. Wat Sarah (Nicole Brydon Bloom) niet beseft op het moment dat ze in “Asilo del Mar” een appartement betrekt dat de situatie er heel snel anders voor haar uitziet. Sarah is een schuchtere jongvolwassene die een nieuw leven wil opbouwen in L.A. ver van haar familie. Ze wil het maken als modeontwerpster en is vast van plan om haar verleden ver achter zich te laten. Een scheefgegroeide relatie met haar vader zorgde ervoor dat ze gepakt en gezakt naar de stad der engelen trok. Iets wat later in de film duidelijker wordt.

Echt lang moet je als toeschouwer niet wachten voor het begint te escaleren. Rond het half uur verandert de stemming van gemoedelijk naar regelrecht onaangenaam. Niets wijst erop dat Sarah zich in het hol van de leeuw bevindt. De andere bewoners van het complex zijn hulpvaardig, gastvrij en overvriendelijk. Om eerlijk te zijn vond ik dat eigenlijk al eng aanvoelen. Ik kan me zo’n gemeenschap niet voorstellen in onze huidige narcistische en egocentrische wereld waar iedereen aan een extreme vorm van navelstaarderij lijdt. De sfeer in dit gebouwencomplex is van een hoog “Melrose Place” gehalte. Incluis een centraal zwembad waarrond alle bewoners zich verdoen aan gezellige onderonsjes en gezellige barbecues. Alle inwoners worden aan het begin van de film in slow motion aan je voorgesteld en is een allegaartje van mensen. Waaronder de gepensioneerde actrice Edie (Susan Davis) wiens gezondheid overduidelijk achteruitgaat. De behulpzame, aantrekkelijke buurman Brian (Giles Matthey) die bij Sarah vanaf de eerste minuut zorgt voor amoureuze gevoelens. En zelfs de huisbaas Jerry (Taylor Nichols) doet zijn uiterste best opdat Sarah zich thuis voelt in haar nieuwe stekje.

Er zijn maar enkele storende factoren volgens Sarah. Dat is ten eerste de creepy Lester (Clayton Hoff) die precies als een eenogige piraat haar in de gaten houdt. Vervolgens zijn er de storende geluiden in de nacht die volgens inwoners te wijten zijn aan slecht onderhouden pijpleidingen. En vervolgens het voornaamste feit dat er eigenlijk geen huisdieren toegelaten zijn in dit gebouw waardoor Sarah genoodzaakt is om haar kat Giles angstvallig verborgen te houden. Iets dat niet ongemerkt blijft en het begin is van een soortement psychologische terreur. De voor mij onbekende actrice Nicole Brydon Bloom levert een uitstekende acteerprestatie en is de meest bepalende persoon in deze film. Ze toont een scala aan emoties de gehele film. Eerst enthousiasme. Dan verbijstering. En vervolgens radeloosheid en berusting. Het doortastend overlevingsinstinct steekt tenslotte op het laatste de kop op. Maar niet alleen haar acteren is bij momenten subliem. Ook de manier waarop de nevenpersonages hun gespleten persoonlijkheid spelen is gewoonweg schitterend.

Nogmaals, het feit dat ik een screener toegestuurd kreeg is niet de reden voor mijn positieve uitlatingen. De film “1BR” wist me gewoon eens te verassen. Het ziet er gelikt uit. En om eerlijk te zijn wist ik tot op het laatste moment niet welke kant het zou uitgaan. Het onbehaaglijk gevoel dat ik had is mede dankzij het realistische beeld dat er gecreëerd wordt. Dat gevoel dat je in een situatie verzeilt bent geraakt en je niet weet hoe je jezelf daaruit kan redden. Het enige (minuscule) minpuntje dat ik zou kunnen aanhalen, is dat de ontknoping me wel onmiddellijk deed denken aan “The Invitation”. Maar dat is zo’n verwaarloosbaar element dat ik alleen kan zeggen dat je deze zonder twijfel eens moet kijken.

3.5*

Een redelijke tot goede film die zich afspeelt in het appartementencomplex "Asilo." In Spanje beter bekend als een asiel. Sarah (Nicole Brydon Bloom) besluit om samen met haar kat Giles het appartement in LA te betreden. Daar komt ze in aanraking met de vriendelijke Giles Matthey, die de rol van Brian vertolkt. Het observatorium in het begin van de film, is dezelfde uit Rebel without a Cause. Alan Blumenfeld en Susan Davis waren in het verleden al samen te zien in War Games.

De film is duidelijk met een laag budget gemaakt, en de relatief onbekende cast levert gemiddeld acteerwerk. Het concept van het verhaal is redelijk, en in mijn optiek alles behalve voorspelbaar. Zodoende is de film in staat om je aandacht erbij te houden, en blijft het gissen hoe het verhaal zich verder zal ontwikkelen. Een gemiddelde thriller die niet echt slecht is, maar ook nergens weet uit te blinken.

2,5 *