Meningen

Een nieuwe Tarantino is iets om naar uit te kijken. Zijn unieke stijl, zijn gevoel voor sfeer en dialogen, de soms snoeiharde actie, de creativiteit. Eens in de paar jaar mag je je erop verheugen. Ik vond alleen zijn twee recente westerns best aardig, maar zeker niet zijn beste werk. Toch heeft Tarantino hét nog.

En zo zat ik vanmiddag al in de bioscoop, was toevallig een middagje vrij en had tijd over. Eigenlijk ging ik er wel redelijk gedachteloos in, want de trailers gaven nog steeds maar weinig weg. Waar ik in mijn hoofd had dat alles zou leiden naar de moord op Sharon Tate, daar blijkt zij maar een minimale bijzaak te zijn. Sterker, die moord zie je niet eens. Het gaat vooral over de loopbaan van Rick Dalton en zijn trouwe beste vriend en tevens zijn stuntman Cliff Booth. Het zorgde er wel voor dat ik een vrij lange tijd nodig had om lekker in de film te komen. De start is retetraag en echt niet boeiend op zijn Tarantino's. Ik kan genieten van zijn lange dialogen die in tig van zijn films zaten, maar hier kwam het niet zo lekker los. Pas bij de scène met het kleine meisje die zat te lezen nam het tempo toe en werd het een stuk vermakelijker.

Daarna kabbelt de film nog steeds een beetje door, maar komen er genoeg toffe momenten. Dalton zijn boosheid op zichzelf dat hij teveel drinkt, het gevecht met Bruce Lee (echt heel hard om gelachen) het bezoek aan de ranch (heerlijke opbouw waar je verwacht dat de hel los breekt als Booth naar George zijn slaapkamer loopt), de lekke band die geplakt moet worden, de hippie's in de auto die afgeblaft worden door Booth en uiteraard de snoeiharde, briljante moordpartij op diezelfde lui in de woning. Dat waren vijf minuten die me nog heel lang bij blijven, puur genot met die hond en de vlammenwerper. Tarantino zoals we hem kennen.

Maar de film moet het vooral hebben van de jaren 60 Hollywood sfeer. Je waant je gewoon écht in die tijd. De hele aankleding, muziek (de trage versie van California Dreaming!) en namen zijn geweldig. Maar ook de fake trailers, posters, bioscooptitels. DiCaprio en Pitt zijn fenomenaal, vooral die laatste is echt een genot om naar te kijken. Zijn houding is zo cool. En Margot Robbie, wow. Just wow. Wat is zij toch een ongelofelijke schoonheid. Dat korte rokje en die benen. Er zat sowieso genoeg vrouwelijk schoon in de film, precies zo gefilmd dat je niks ziet, maar wel mag genieten. Net als het gehele camerawerk weer uniek en intrigerend is. Van die heerlijke shots met koplampen van de auto of met de mooie landschappen op de achtergrond.

Wat ik van de week hier al postte; ik had niet verwacht dat dit in de buurt zou komen van de allerbeste titels van Tarantino, maar dat hoeft ook niet. Ik heb me er erg goed mee vermaakt. De film had best een half uur korter gemogen, maar als je dat begin door bent dan heb je nog bijna twee uur erg leuk vermaak. Het is alleen geen film die ik nog snel eens een tweede keer ga bekijken denk ik.

Vooruit, ik ben gul: 4*

1 van de betere films over het leven op een ''zwarte'' school in de VS. De film is rauw, soms indrukwekkend en interessant. Dit genre boeit me sowieso wel. Raar dat dit op scholen voor kan komen, omdat ik tot op de dag van vandaag me nooit onveilig of bedreigd hebt gevoeld op een school.

Jackson zet ook een prima rol neer. Had niet anders verwacht van 1 van mijn favoriete acteurs.

4*

Zo, ook deze klassieker heb ik eindelijk eens gezien. Ik was benieuwd naar de film, je bent niet voor niets de nummer 11 in de Moviemeter top 250. Daarbij, Jack Nicholson is 1 van de beste acteurs ooit. De interesse is gewekt...

Ik moet achteraf zeggen dat ik die 11e plek wel heel erg hoog vind voor deze film. Zeker, een prima film, uitstekend zelfs met een sterk acteerniveau, Jack Nicholson uiteraard voorop, maar het is niet dat ik na afloop dacht dat ik 1 van de beste films ooit heb gezien. Wel een bovengemiddeld goede film, dat wel.

Kijk, de film duurt 2 uur en in de 1e anderhalf uur vond ik te weinig diepgang bezitten. Er waren dialogen, er was wat karakter uitwerking, Nicholson stal de show met zijn personage en Louise Fletcher was erg goed als de kille dokter maar het was niet grensverleggend in mijn ogen.

Het laatste half uur vond ik dan ook een stuk boeiender. Eindelijk kreeg het verhaal meer lijn waar het naar toe wilde en zeker het sterke einde maakte van het verhaal een mooie afsluiter. Je moet het einde snappen, al kan je hem zelf interpreteren zoals je wilt. Ik lees op de site wat theorien en kan me er wel in vinden.

De film is een beetje een tragische komedie en dat pakt wel goed uit. De bijrollen van de andere patienten vond ik erg goed, er zaten boeiende personages tussen. Regelmatig zaten er grappige of wat ontroerende stukken in terwijl je wel goed ziet wat men in die tijd met patienten in een psychiatische inrichting deed. Gelukkig is het tegenwoordig niet meer zo kil en primitief.

Alles bij elkaar 4*

In het kader van Robin Williams' zijn overlijden ben ik nu enkele van zijn films die ik nog niet had gezien aan het kijken. One Hour Photo scoorde goed en het plot sprak me wel aan voor een drama, dus de verwachtingen waren wel hoog. En gelukkig worden ze grotendeels waargemaakt. Williams is echt fantastisch als de eenzame, geobsedeerde foto-ontwikkelaar Sy, die steeds gekkere trekjes gaat vertonen bij een bepaald gezin. De film voelt ieder geval erg ongemakkelijk aan om te kijken. Alles wat hij doet is zo pijnlijk en schrijnend, dat je meerdere emoties bij hem voelt. Ook visueel maakt de film indruk, met de veelal witte achtergronden en kleding.
Afkeer en soms ook enig medelijden wisselen elkaar bij Sy zijn gedrag af, maar toen hij echt doorsloeg zakte de film wel wat in. Zeker die gewelddadige mes-scene paste helemaal niet bij zijn karakter en bij deze film.

Het einde is weer tweeslachtig, als er een verklaring naar boven komt. Van mij had dat Hollywoodiaanse slot niet perse gehoeven. Williams wekt toch dan weer medelijden op, terwijl hij vrij gestoorde dingen deed. Sowieso had de film best 20 minuten erbij mogen krijgen om bepaalde zaken iets meer uit te diepen. De achtergrond van Sy of de reden waarom hij precies door DAT gezin geobsedeerd raakte had beter uitgewerkt gekund.

3,5*

Herziening gedaan die me goed is bevallen. Dat komt vooral door de leuke karakters en de hoge aaibaarheidsfactor van de hondjes. Ik vond het eerste deel van de film leuker dan het vervolg met de 2 schurken. Dat deel vond ik wat clichematig. Het eerste deel met een blik op Roger zijn vrijgezellenleven en eerste ontmoeting met Anita was echt leuk. Daarna wordt het wat minder, al vond ik de communicatie tussen alle honden in de stad toch wel geinig. Memorabel is de film nergens, wel onderhoudend. En na alle boze koninginnen uit oudere Disney films is zo'n aparte Cruella de Vil ook wel eens een leuke afwisseling. De liedjes van Roger over haar waren ook best geslaagd.

3,5* (was 4*)

Ik kwam deze recent tegen in een koopjesbak, toch maar geprobeerd. Een horrorfilm met een geinig concept in de sfeer van titels als The Ring en in de uitwerking is er gekeken naar Final Destination, maar de uitwerking is vrij zwak. Matig acteerwerk, rare acties. Het voelt allemaal als een goedkope productie met weinig kwaliteiten. Spanning ontbreekt ook volledig. Op zijn best een redelijke wegkijker.

2*

Ong Bak 2 beviel me eigenlijk beter dan de eerste. Leuker verhaal (al blijft het simpel en standaard), een prima hoofdpersoon (wat kan die knul vechten zeg!) en een leukere setting. De jungle doet het toch beter dan de stad van Ong Bak 1. Deel 2 kent enkele toffe momenten, maar het wordt ook wel regelmatig eentonig. Ik ben ook geen hele grote liefhebber van pure vechtfilms. Na een half uur heb je al zoveel gave moves gezien dat de rest nog weinig indruk meer maakt. Benieuwd of Ong Bak 3 me ook nog kan vermaken. Deel 2 is ieder geval voldoende.

3*

Het is mij werkelijk een raadsel waarom deze Ong Bak een cultstatus en zo'n hoge score heeft, want het is niks meer dan een dertien in een dozijn knokfilmpje met Aziaten. Ik kreeg er een Jackie Chan gevoel bij, die ook in zijn films steeds allerlei voorwerpen en gebouwen gebruikte tijdens het knokken. De lange achtervolgingsscène was wel erg gaaf, maar al die man tegen man knokpartijtjes deden me weinig, dat heb ik al zo vaak gezien. Ik moet wel zeggen dat het er prima uit zag hoor, knap gedaan, maar ook weer niet vernieuwend ofzo. De laatste drie kwartier leek de film maar niet voorbij te willen gaan. Verder heb ik me ook enorm gestoord aan het uitermate beroerde acteerwerk van bijna iedereen minus Tony Jaa en was de muziek in de film echt verschrikkelijk irritant. Het zou zo uit de jaren 80 kunnen komen...

En een klein beetje betere verhaallijn had de film ook wel goed gedaan trouwens.

Teleurstellend, had er veel van verwacht, maar hier werd ik niet vrolijk van.

2,5*

Saai.

Ik vond Ong Bak 1 en 2 al niet zo bijzonder (wel redelijk vermakelijk), maar deel 3 is gewoon erg matig. Het begint nog best sterk met de afranselingen en bijna executie, maar daarna krijg je echt een vreselijk vervelend middenstuk. Het einde stelde ook al weinig voor. Eerlijk gezegd gaan al die vechtpartijen enorm vervelen. Allemaal erg knap gedaan, maar na een paar keer kan je de rest wel dromen. Deel 3 brengt niks nieuws, maar brengt het bekende ook een stuk saaier. Wat mij betreft houden ze het bij deze 3 delen.

PS: De pogingen tot humor waren echt vreselijk.

2*

Only God Forgives zal vast wel vaker worden vergeleken met Drive, een film die ik pas na een 2e kijkbeurt echt ging waarderen. Wie weet geldt dit ook wel voor OGF, want ik ben er niet echt door weggeblazen. Op gebied van sfeer (camerawerk, soundtrack, camerawerk, editing) zit de film gewoon heel goed in elkaar en Gosling zet wederom een sterke rol neer, maar daartegen is het wel een zeer trage, ietswat overschatte film. En nee, ik had geen actievolle wraakfilm verwacht, want ik had me vooral al een beetje ingelezen nadat Drive me destijds tegenviel omdat ik met de verkeerde intenties ging kijken.

Ik heb me overigens wel gestoord aan de rol van die moeder, wat een vervelend mens zeg. Het was dan ook wel bevredigend dat ze nog dood ging op het einde. Uiteindelijk is OGF wel een goede voldoende waard, er valt genoeg te genieten aan de film. Misschien ooit eens herzien voor een eventuele verhoging.

Voor nu een (kleine) 3,5*

Hele aangename verrassing!

Op basis van de trailer en de hele suffe poster verwachtte ik er echt niks van, maar Onward is een hele boeiende, sympathieke en emotionele nieuwe Pixarfilm geworden, waarbij een aantal belangrijke levensproblemen zoals rouw, gemis en je identiteit vinden op een prima manier worden behandeld.

We volgen de broers Ian en Barley, die al jaren hun vader niet meer hebben na een ziekbed, waar Barley niet goed afscheid heeft kunnen nemen en Ian nog te klein was om zijn vader te herinneren. Met die gevoelens lopen beiden geregeld rond, verder leiden ze samen met hun moeder een redelijk normaal leven. Al is normaal een groot woord, want magie en realiteit hebben zich in een wereld samen gemengd, waardoor Hells Angel-elfjes, draken als huisdier (erg leuk, ik had graag gezien dat ze hem mee op de tocht hadden genomen!) en tovenaars niet vreemd zijn. Ik vind dat die wereld erg leuk is uitgewerkt, met een stel leuke grappen en visuele geintjes. Je buldert nooit van het lachen uit je bioscoopstoel, maar ik moest toch geregeld glimlachen. Maar de kracht van de film zit hem vooral in de dialogen, vooral tussen beide broers die elkaar op een quest naar een magische steen om hun vader voor een dag terug te halen steeds meer leren kennen en begrijpen. Origineel? Nee. Maar het werkt wel. Er zitten gewoon mooie momenten tussen, zoals de broers die met hun vader dansen of Ian die beseft dat hij die dag eigenlijk alles heeft gedaan wat hij met zijn vader had willen doen. Het einde met de draak vond ik wat overbodig, maar dat Ian zijn broer afscheid van zijn vader liet nemen en zelf dit niet deed omdat zijn broer een vaderfiguur voor hem is geweest pakte me wel.

Met beeld en geluid zit de film meer dan goed, maar ook niet op een manier dat je er ondersteboven van raakt. We zitten nu eenmaal in jaren dat praktisch elke animatiefilm, zeker die van Pixar, er fantastisch uit ziet. En dus is de inhoud gewoon steeds belangrijker. Dit is Pixar vorig decennium nogal vaak vergeten, waardoor de echte magie een beetje van hen af is. Inside Out was 5 jaar geleden nog wel zo'n hele goede uitschieter en Onward is weer de beste Pixar sinds die film. Met afstand. Al was Coco of Finding Dory best behoorlijk, maar nergens bovengemiddeld. Onward is dit wel. En als je me als kijker raakt, dan krijg je van mij een topscore.

4*

Als dit als een Nederlandse topfilm wordt gezien dan is het nog altijd zeer droevig gesteld met Nederland filmland.

Mensen, mensen wat een ongeinspireerde bagger! Ik was een klein kind toen ik het boek heb gelezen. Dat was een fase toen ik alle jeugdboeken over WO 2 verslond. Als pakweg 10 jarige zijn zulke verhalen best spannend maar anno 2009 op het witte doek bleef er weinig, heel weinig over.

Sowieso is het maar een heel karig verhaal waar eigenlijk geen hol in gebeurd. Men springt van hot naar haar. Dan weer een scene met paps, dan weer met de piloot, dan weer met zusje, dan weer met mams...pffff. Enige geslaagde scene was met Michiel die zijn vaders executie ziet. Al werd dat ook wel weer overgedramatiseerd met alle slomotion en tranen.
Uiteindelijk vond ik 1 iemand die een redelijk acteerniveau haalde en dat was ''oom Ben''. De rest was echt vreselijk. Dat jochie deed erg zijn best maar het kwam totaal niet uit de verf. Alle teksten leken wel opgelezen van een papiertje wat hij 5 minuut voor opname had gelezen. Bedroevend. Geldt overigens voor zon beetje iedereen die meespeelde. En wat ze oplazen aan dialoog was echt vreselijk oudbollig en slecht geschreven.

Pluspunten? Nederland anno 1944 in de winter zag er fraai uit. De film had verder enkele mooie camerashots van dijken, bossen en dorpjes maar als dat al de hoogtepunten van de film genoemd worden, dan weet je genoeg. De muziek viel me ook wel mee trouwens.

Nederland kan het overigens wel hoor; een goede oorlogsfilm afleveren vandaag de dag. Zie het uitstekende Zwartboek.

Jammer van dit. Het boek was zo goed in mijn gedachten. Misschien had ik het toch daarbij moeten laten...

1* (vanwege de natuurbeelden)

De Oost is na het zien van de film weer zo'n product uit eigen land dat groter is gemaakt door de ophef, dan dat de film eigenlijk waard is. Laten we wel eerlijk blijven, we hebben als Nederland daar best wel nasty dingen gedaan en dus mag dat ook best in beeld komen. Niet iets om trots op te zijn, maar geschiedenis moet je blijven vertellen en er vooral van leren in plaats van het te negeren. Of het nu allemaal volledig historisch correct is weet ik niet, want Nederlands-Indië is niet meteen iets wat me nu enorm interesseert. Maar men vond het wel boeiend genoeg voor een film, eentje die me trouwens veel te lang duurde. Wel krijg je een goed beeld van de vrij verknipte instelling van onze soldaten daar, die de bevolking maar als minderwaardig volk zag.

Zeker het eerste uur schoot niet zo op en was vrij stroef. Beetje standaard en voorspelbaar allemaal. Je ziet wel dat er best moeite in de film is gestoken, want het ziet er prima uit. Jammer dat de dialogen dan weer soms zo tenenkrommend zijn, zoals de sekspraatjes van de soldaten tijdens hun wandeling met de groep. Mijn hemel, waarom toch altijd? Sowieso is het acteerwerk van wisselend niveau (Lakemeier blinkt niet uit zeg ik maar netjes), maar verre van hoogstaand. Of dat nu typisch Nederlands is weet ik niet, maar iets te vaak voelt het of onze acteurs iets oplezen in plaats van dat ze echt het personage van hun rol zijn. Wat ik jammer vind is dat de film zich later steeds meer op de gevoelens van een personage richt, terwijl ik dat nou niet al te interessant vond. Beetje onnodig, omdat dit niet al te best is uitgewerkt. Qua geweld vond ik de film ook wel meevallen, alleen zo richting het einde komen er een paar genadeloze executies in beeld, maar dat was het wel. Zoals al gezegd, ik ben geen enorme kenner van die periode, maar volgens mij zijn er echt wrede dingen gebeurd en is deze film nog vrij netjes gebleven. Beetje een gemiste kans wat mij betreft.

Voldoende, meer niet. Wel prima om eens gezien te hebben omdat je zulke periodes niet moet vergeten.

3*

Toch maar even deze week meegepakt in de bioscoop, omdat ik de voorganger Ome Cor best kon waarderen en omdat Martin van Waardenberg wel een prima acteur is die ik recent ook in De Terugreis weer sterk vond. We volgens dus opnieuw de man die vader, opa en mislukkeling is. Iemand die te vaak drinkt, waarbij werken niet in zijn woordenboek staat en die de domste dingen doet om maar boven water te blijven. En Feyenoorder is. En die ook in deze film zijn kleinzoon uit het oog verliest en daardoor geen contact meer mag hebben met zijn dochter en kleinzoon. Waarna Cor weer eens denkt dat hij makkelijk aan geld kan komen door te doen of hij overleden is.

Ja, een Oscar voor het beste script gaat Opa Cor niet winnen, maar toch kijkt het opnieuw wel goed weg. De film zit weer vol met cameo's van bekende Nederlanders. Soms best grappig (Theo Maassen in de kliniek, Johan Derksen als lijk!) en soms ook niet (Carice van Houten enzo). De film had sowieso wel wat grappiger gemogen, iets waar deel 1 ook een beetje last van had. Het dramadeel is vaak te sterk en omdat dat ook niet zo goed uit de verf komt hoop je toch dat er dan geregeld wat te lachen valt, maar helaas. Blijft wel over dat het op feel-good vlak best oké is en dat het na anderhalf uur ook weer klaar is.

Mocht er nog een derde deel komen, maak het dan svp nog absurdistischer. Nu hangt het een beetje tussen drama en tragi-komedie, maar het is beiden net niet goed genoeg. Ondanks dat van Waardenberg zijn rol weer prima in weet te vullen.

3*

Open Range kijkt lekker weg, is ook redelijk standaard als western, maar daar is niet zo veel mis mee. Ook de voorspelbaarheid stoorde me niet zo. Dankzij voldoende interessante momenten, een goede cast en een paar sterke actiemomenten heb je er zo een avondje vol mee. Het had van mij wel een half uurtje ingekort mogen worden, lang niet alles wist te boeien. Ik kan tig betere westerns op noemen, vooral de bekende klassiekers, maar het is geen schande om het niveau van een Once upon a time in the west niet te halen natuurlijk.

3*

Heel erg leuke film. De film ziet er goed uit en de humor is rijkelijk aanwezig. Scherpe en vermakelijke humor wisselen elkaar af. De characters in de film zijn gewoon leuk, das wel zo belangrijk.

Voor kids als volwassenen een aanrader.

3,5*

Haha misschien moet ik me schamen maar ik heb me weer kostelijk vermaakt met deze animatiefilm. De 1e vond ik al grappig, het vervolg dus ook. De film duurde niet lang, maar dat is niet erg bij dit soort films. Te lang maakt zon film saaier. Ik moet bij dit soort films gewoon vaak gniffelen om de leuke personages. Ik vond hier de 2 eenden, de groep konijnen en Mr Weenie, de tekkel met een zwaar Duits accent het leukste. De film was niet origineel, had geen goed verhaal maar het was wel weer vermakelijk, keek weer prima weg. De film had grappen en momenten genoeg die leuk waren dus voor de animatieliefhebber zonder al te veel eisen, gewoon kijken. Grafisch was de film trouwens ook goed genoeg. Niet zo super geanimeerd als een Finding Nemo, maar dat lukt ook maar weinig films.

3,5*

Zeer zwak en nutteloos 3e deel.

Waar deel 1 oprecht grappig was, daar was deel 2 iets minder, maar zeker ook genietbaar. Maar waarom dit 3e deel gemaakt is?

Een waardeloos plot en een chronisch gebrek aan leuke humor maakt deze prent gewoon zinloze troep. Het verhaaltje met een moraaltje is gewoon suf. Sowieso werkt het nooit zo als een hoofdpersoon de groep verlaat. De interactie tussen de beesten was toch in voorgaande delen bepalend.

Grafisch weet de film ook bepaald niet aan te haken bij de toppers van het animatiegenre. Kale omgevingen, weinig details bij de beesten...nee, niet zo best.

Er valt verder gewoon weinig over de film te zeggen. Het is nu wel allemaal erg uitgekauwd.

Waar bv in het 2e deel de Duitse teckel de show stal, daar was zijn rol in deze film wel erg beperkt. Zo is het met de meeste leuke bijrollen uit de vorige delen.

1*

Alle voorgaande delen gekeken, dus dan pak ik deze ook maar mee, ook al was het niet iets om je op te verheugen aangezien deel 3 vreselijk slecht was. Deel 4 is helaas weinig beter. Iets amusanter, maar dat weerwolf verhaaltje is vervelend. Gelukkig is de groep in deze film wel weer samen, waardoor er af en toe nog een beetje wat te genieten viel, al wordt het nooit echt geinig. En visueel is de film gewoon lelijk, net als de vorige. Weinig details en simpele omgevingen, waardoor het allemaal wel erg goedkoop aan voelt.

Kleine 2* dan maar en hopelijk komt er geen vijfde deel, want dan moet ik die ook weer kijken

Dit is een erg aparte film. Je moet hem niet in een genre plaatsen, want dat lukt bijna niet. Het lijkt me toch nog meer een soort thriller, omdat ie probeert eng en beangstigend te zijn. Niet dat ik hem erg beangstigend of eng vond, maar toch...

Je moet voor deze film veel inbeeldingsvermogen hebben. Stel dat jij daar drijft....

Ik vond de film op zijn tijd best goed en spannend, maar overall gebeurde er echt gewoon te weinig om lang boeiend te blijven. Wel vond ik het concept erg origineel. Er had meer in kunnen zitten, maar het resultaat is zeker niet slecht.

3*

Operation Finale heeft een erg boeiend onderwerp, maar is als film wat minder geworden. Dat komt deels doordat je als kijker (als je een beetje historisch besef hebt) weet wat er gaat komen, maar ook omdat het een tikje langdradig is bij het middenstuk. Maar zeker het einde hakt er weer even in, bij de rechtszaak. Als je weer even de kille feiten hoort of beelden van emotionele nabestaanden ziet, dan weet je weer even duidelijk waarom het zo goed is dat die schoft opgespoord werd.

Alhoewel, opsporen. De CIA scheen volledig op de hoogte te zijn geweest van zijn aanwezigheid in Argentinië, maar dat ze hem met rust lieten in verband met politieke gevolgen. Er zouden dan nogal wat lijken uit de kast komen die hoge regeringsmedewerkers zouden schaden. Ook wel een bijzondere laatste opmerking aan het einde van de film dat de as van Eichmann uitgestrooid is over de zee, zodat hij nooit een laatste rustplaats zou vinden. Het zegt alles over de man die voor een groot deel verantwoordelijk was voor een van de grootste misdaden in de geschiedenis van de mensheid.

3*

Niet heel slecht ofzo, maar het wist me ook nauwelijks te boeien. Ik hou niet van Guy Ritchie op zijn eerste films na. Hij wil altijd lekker hip en anders zijn, maar vaak zijn het gewoon slappe films. Deze Operation Fortune laat zijn kenmerkende stijltje gelukkig voor een groot deel achterwege, maar dat levert nog geen hele goede film op. Statham is solide zoals altijd, de humor kan er best mee door en de actie mag er best wezen, maar verder weet de film zich nooit met iets te onderscheiden.

2,5*

Geweldige film, maar wel een tikje overdreven omhoog geschreven.

Dit is voor mij niet een van de beste films in vele jaren en ook niet Nolan zijn beste, zoals bepaalde media al lieten weten, maar het is een verdomd goede biopic geworden over een van de belangrijkste mannen van vorige eeuw. We volgen J. Robert Oppenheimer die uit wist te groeien tot de belangrijkste man in de ontwikkeling van de atoombom. Het is niet eens een film die zich op WO II richt, maar puur op Oppenheimer zelf, dus de jaren voor de oorlog en de jaren na de oorlog nemen ook belangrijke screentime in. Of iedereen dit de beste verdeling vind, geen idee. Zelf had ik meer van de oorlogsjaren willen zien, want de bommen die in Japan vielen komen alleen via een radiobericht voorbij.

De film straalt wel van begin tot eind Nolan-klasse uit. Beeld, montage, geluid en soundtrack zijn weer imponerend goed. Vooral het geluid was om van te smullen en dan vooral in de scène die iedereen zich zal onthouden, met de atoombom-test. Het lange wachten zonder geluid en dan plots de knetterende impact. Schitterend gedaan. Dat was ook veruit het beste stuk van de film. De cast is ook erg overtuigend en Cillian Murphy gaat zeker een kanshebber bij de Oscars voor beste hoofdrol zijn vermoed ik. Leukste bijrol vond ik trouwens die van Albert Einstein. Hij maakte de film iets luchtiger en dat was soms nodig.

Ik moet zeggen dat het vooraf lastig was om in te beelden wat je hier allemaal zou gaan zien en met drie uur nemen ze ook flink de tijd, maar het blijft wel aardig boeiend. Al denk ik dat de film ook wel 20 of 30 minuten korter had gekund want niet elk subplot was even interessant. Zijn minnaressen of gezinsleven zijn niet zo heel boeiend uitgewerkt. Het eerste uur had wat meer vaart kunnen gebruiken, maar eenmaal ze het woestijndorp op hebben gebouwd krijgt de film wel echt tempo en wisselen een hoop heel sterke stukken zich af. Vooral het moment dat Oppenheimer tijdens zijn speech zich in weet te beelden hoe de slachtoffers in Japan er gruwelijk aan gaan door zijn bom vond ik sterk. De nasleep met de politieke gevolgen voor Oppenheimer op het eind was wel goed gedaan, maar duurde iets te lang en was een lange nabrander.

Blijft over de vraag waarom je de bommen niet ziet vallen op Hiroshima en Nagasaki. Het kan een creatieve keuze zijn, maar ook eentje uit technisch oogpunt want Nolan werkt niet graag met CGI, dus hoe breng je het dan in beeld? Je werkt zolang naar het einde van WO II toe dat ik het wat te snel voorbij vond gaan. Verder gewoon een klasse-film, maar niet eentje die ik snel weer op zou zetten. Daarvoor is dit wel taaie kost. Maar ga dit echt gewoon in de bios zien met het beste beeld en geluid dat je kan vinden.

4*

Sterke bovennatuurlijke thriller (ik vind het geen horror) met een na een tijdje behoorlijk boeiend en bij vlagen spannend verhaal. Het was in het begin eventjes inkomen in het plot maar het ging me al snel interesseren. Sowieso ben ik liefhebber van bovennatuurlijke films. Ik vind ze vaak beklemmend en creapy omdat het gaat over een onderwerp wat in mijn ogen bestaat. Lijkt me doodeng zoiets te moeten meemaken zeg.

De film richt zich vooral op het psychologische aspect en niet op het tonen van gruwel of het tonen van de bekende zaken van geesten die in het huis zitten. Ja, er zijn dichtklappende deuren en een bewegend speeltoestel buiten maar dit maal geen geest in raam of vliegend bed. De film was met dat soort momenten spaarzaam. Het had van mij wel wat grauwer en beklemmender gemogen bij momenten, maar het was ook niet slecht. Ook grote complimenten voor het sterke acteerwerk van vooral moeder, kind en oud vrouwtje. Ook de soundtrack en zeker de geluidseffecten droegen bij aan de sfeer. Het maakte de film regelmatig beklemmend.

Ik miste alleen wel enkele memorabele momenten waarbij ik echt gespannen was. De scene waarin de volwassen Laura op het einde het kinderspelletje speelt met de geesten waarna ze zichtbaar achter haar staan vond ik wel creapy. Ook de 2 momenten in de schuur (met oud vrouwtje en later als ze het deurtje intrapt) vond ik sterk, net als de scene met de paragnoste die langs kwam. Het einde vond ik ietswat overdreven. Al bij al is het niet happy omdat zowel zij als haar kind dood zijn, maar het was wel ietswat Disney happy ending als men snapt wat ik hiermee bedoel. Ik zie graag dit soort films die eens echt fout aflopen.
Maar goed, als conclusie mag ik wel zeggen dat ik genoten heb. Zeker 1 van de betere bovennatuurlijke films in zijn genre. Net als REC een erg geslaagde Spaanse (horror)-thriller.

4*

Ik ben vast niet de enige die deze film opnieuw heeft gekeken vanwege het tweede deel dat er nu is. Geinig om mijn review van bijna 13 jaar terug te lezen en te constateren dat ik nog achter elk woord sta. Ik verander na zo'n lange tijd soms best van mening, maar hier niet. Orphan heeft enorm veel potentie, maar maakt het door een afschuwelijk lange, saaie opbouw, bizar veel clichés en het feit dat niemand moeder Kate gelooft ook al valt iedereen om haar heen dood of gewond neer allemaal niet waar. De film duurt ook gewoon een half uur te lang en er zit veel te veel bullshit in wat gewoon niet interessant is. Maar ik kan vooral niet tegen verhalen waar zo overduidelijk is dat er iets mis is en niemand die het wil zien. Dat vader John geen happy end had was bijna zijn verdiende loon zou ik zeggen, wat een naïviteit. Sowieso had iedereen in het gezin tig kansen om Esther erbij te lappen en vooral haar uit te schakelen, maar helaas. Niemand die een beetje na wilde denken.

Het neemt verder niet weg dat de film best behoorlijk is, met een ongemakkelijke sfeer en met een prima rol van hoofdrolspeelster Esther die uiteindelijk een psycho-dwerg met stoornis speelt. Dat was nog wel een aardige twist, al mist haar karakter wel verdieping met achtergronden en motieven. De zoektocht van Kate in het verleden van Esther vond ik geslaagd, maar aangezien ze niks deelde was het ook maar een beetje een zijplotje.

Beetje onbevredigend allemaal, maar wel genoeg voor een avondje vermaak. En nu ben ik benieuwd naar de nieuwe film.

3* (was 3,5*)

Matig.

Het eerste deel was best tof, door de duistere sfeer en het interessante concept, maar een vervolg was niet echt nodig. Meevaller is dat we hier geen 1 op 1 kopie krijgen van de vorige film, doordat hier al snel duidelijk is dat er wat aan Esther mankeert en ze ook al snel weten wat.

Maar het verandert de insteek van de film verder niet echt. Daarbij was dit gewoon niet spannend of ongemakkelijk freaky en doet Isabelle Fuhrman het best goed, maar is ze echt veel en veel te oud om deze rol nog overtuigend te kunnen spelen aangezien ze een jong kind moet zijn.

Buiten dat viel me op dat de film visueel vrij lelijk oogt. Er hangt een soort blurry waas over de film en ook het camerawerk is weinig bijzonders. Geen idee of het ook zo is, maar het komt over als een b niveau-vervolg.

2,5*

Osombie slaat de plank mis.

Geinig concept, matige uitwerking. Uiteindelijk is het vooral een schiet-de-zombie-neer film geworden, wat ik vrij jammer vind omdat je met het thema leukere dingen had kunnen doen. Ik had meer zwarte humor en verwijzingen naar ''de carriere'' van Osama verwacht. Nu is het een simpele actiefilm geworden waarin Osama Bin Laden toevallig de hoofdrol in de titel heeft, maar niet in de film zelf. De actie is trouwens ook redelijk eentonig en saai. Na de 50ste headshot heb ik het wel gezien, maar dan volgen er nog ontelbaar veel. Ondertussen beginnen de zombiefilms van tegenwoordig wel allemaal op elkaar te lijken zeg. Het is onderhand een beetje een overkill aan zombiefilms aan het worden...

B-films kunnen erg leuk zijn, mits er wel echt moeite in wordt gestoken.

1,5*

Tegenvaller.

De film begon zo leuk met Samuel L. Jackson en The Rock die het werk van Will Ferrell totaal niet respecteerden. Maar helaas, al na een kwartier sterven Jackson en The Rock in de film na een sprong van een gebouw en zien we ze niet meer terug. Een cameo rolletje dus? Ik vond het doodzonde. Juist Samuel L. Jackson is vaak geweldig in dit soort films.

Hierna gaan de hoofdrollen naar Ferrell en Wahlberg en ik moet bekennen, hoe leuk ik Ferrell altijd vind, ik had de net genoemde namen er graag nog bij gehad. Maar de combinatie Ferrell en Wahlberg is op zich best wel grappig. Zeker de suffe Ferrell doet het leuk. Grappig dat hij ondanks alles wel een enorme aantrekkingskracht op de vrouwen heeft haha.

Maar helaas weet de film me gewoon niet echt meer te boeien en krijgen we wat standaard politiegedoe te zien die je vaker in dit soort genrefilms tegen bent gekomen. Naar het einde toe had ik zelfs wat moeite met het afkijken van de film.

Het blijkt maar weer eens dat het toch niet makkelijk is om een geslaagde politiefilm te maken zoals bijvoorbeeld Lethal Weapon vroeger. Het recente Cop Out probeerde het ook al, maar was ook bepaald geen topper.

Ik zou deze film nou niet bepaald een aanrader noemen. Leuk om misschien eens een keer thuis op tv te kijken. Krappe voldoende kan er nog wel af, vooral omdat ik Ferrell wel weer leuk vond spelen.

3*

Gezien het hoge gemiddelde had ik wel meer van deze film verwacht eerlijk gezegd. Ik vond het tot het einde toe een vrij simpele, voorspelbare ghostmovie. Maar toen kwam de twist en die was toch wel vrij sterk. Zij habben geen last van geesten, zij zijn de geesten die de echte bewoners lastig vielen. Ik zag het niet aankomen. Ik had wel de hele film het idee dat het personeel misschien dood was, maar niet Kidman en haar kids. Achteraf klinkt het wel vrij logisch. Maar hoe aardig de twist ook is, het is natuurlijk wel gejat van The Sixth Sense waar een zelfde soort verhaal afspeelde op het einde. Wel wat flauw omdat die film maar enkele jaren voor deze uitgekomen was. Buiten de twist was The Others wel sfeervol door de locatie, het gebrek aan electriciteit en doordat de gordijnen dicht bleven. Maar ik had wat meer verwacht. Meer spanning, meer schrikmomenten. Slechts de scene met de oude vrouw onder het gewaad was wel sterk tot aan de grote twist.

3*

Ouija probeert mee te liften op de ghostmovie hype die de laatste jaren ingezet is en nog altijd erg veel nieuwe titels oplevert. Ik vind het prima, want dit horror subgenre vind ik leuk, mits ze het wel goed uitwerken. Helaas is Ouija vrij ongeïnspireerd, clichématig en eigenlijk ook totaal niet eng. Slechts het slot leverde nog een beetje spanning op. Tot dat slot zit je vooral naar een stel pubers te kijken die een ouijabord laten bewegen. Vrij saai. Al moet ik bekennen dat ik dit in real life echt voor geen goud zou doen. Volgens mij kan je er echt wel flinke psychologische klachten van krijgen als je een beetje open zou staan voor paranormale zaken. Maar als film levert het me vooral verveling op. Niet best.

2*