Meningen

Meestal negeer ik dit soort troep, maar ik vind het af en toe ook wel leuk om mezelf expres te pijnigen door naar dit soort bagger te kijken. En een tijdje terug heb ik toch best kunnen lachen om de Sharknado films, dus wie weet is deze Mega Shark reeks ook wel zo slecht dat het leuk wordt.

Helaas valt dat vies tegen. Ik kijk dit soort pulp om slecht uitgevoerde actiemomenten te zien, niet om een hoop C acteurs een hele film vol te zien lullen met droevige dialogen. Die Chinees heeft werkelijk alle clichés eruit gekregen zeg. De film kent wel 1 briljante scene, die iedereen wel zal opnoemen wie de film heeft gezien: Mega Shark vs Giant Octopus - Plane Attack!? - YouTube

Voor dit soort lachwekkende onzin kijk ik dit. Jammer genoeg was dit het enige hoogtepunt, want daarna zien we alleen nog maar dezelfde scenes, soms gespiegeld, soms ietsjes anders, maar wel heel goedkoop. Om nu de halve film een haai te zien die steeds naar de camera toe zwemt is zelfs voor dit soort films wel sneu. Het eindgevecht viel ook zwaar tegen, je kijkt ook daar constant naar hetzelfde. Toch jammer dat een concept waar potentie in zit, ook op C film niveau, zo hopeloos matig wordt uitgevoerd. Meer humor, meer zelfspot en meer slechte actie had de film zoveel leuker gemaakt. Nogmaals, de Sharknado films doen dit veel beter.

Ik had stiekem gehoopt hier nog wel 2* of 2,5* voor te kunnen geven als guilty pleasure, maar het zit er gewoon niet in. Misschien dat de andere delen nog iets vermakelijker zijn.

1*

Het is jammer dat ik zo'n vervelend trekje bezit dat ik perse alle delen van een serie wil kijken als ik er een paar van heb gezien, ook al weet ik dat het complete rommel is. Denk aan de Wrong Turn vervolgen, maar nog veel meer aan deze Mega Shark films. Niet al te lang terug heb ik de drie vorige delen gezien en ze ''beloond'' met liefst een 1*, 1,5* en 0,5*. Dan weet je het wel bij dit vierde deel.

Opvallend genoeg begint deze film best aardig en voelt het qua effecten, plot en acteerwerk nog niet eens zo enorm slecht. De Kolossus is een leukere vijand dan de tegenstanders uit de vorige drie delen, al ziet deze Kolossus er wel weer enorm slecht geanimeerd uit, maar dat was geen verrassing. Jammer genoeg is het aardige er na een 3 kwartier wel weer af en is het toch weer diezelfde vreselijke bagger die we nu al vier films aanschouwen. De actie is zo enorm rommelig, gehaast en onoverzichtelijk, dat er eigenlijk niets te genieten valt. Je hoopt op enkele leuke clashes tussen de haai en de robot, maar het is wederom niet de moeite. De mooie dames uit het begin zijn we tegen die tijd ook al kwijt waardoor het weer aftellen tot de aftiteling is. Ik blijf overigens maar niet snappen dat deze films zo serieus worden gebracht. De Sharknado reeks blijft daarom veel leuker. Als je weet dat je een baggerproduct maakt, zorg dan tenminste voor zelfspot.

1,5* dan maar weer.

Bij elkaar opgeteld komen de vier films qua beoordeling niet eens nog op een voldoende uit

Net nu ik dacht dat dit misschien wel een beetje geinig kon worden, omdat de voorganger Mega Shark vs Crocosaurus toch iets leuker dan voorganger Giant Octopus was, viel dit weer keihard tegen. Alles wat je verwacht wat kut zou zijn, is ook kut (effecten, acteren, plot), maar dat ze zo'n lamlendige clash verzinnen tussen 2 haaien is wel erg lame. De crocosaurus uit de vorige film was wat dat betreft heel wat leuker. Nu was het echt dodelijk suf, tot het einde toe. De film kent echt nauwelijks zelfspot of humor en de cheesy dialogen en scenes kabbelen voort totdat we eigenlijk met niks eindigen. Best jammer dat The Asylum met deze 3 films niet volledig over de top is gegaan door ze in het belachelijke te trekken qua humor. Hier doe je toch niemand een plezier mee?

Lang geleden dat ik dit cijfer gaf, maar hier gaat gewoon een 0,5* naar toe.

Verrassend leuke film!

Zo heb je ze nooit en zo krijg je 2 animatiefilms met een schurk in de hoofdrol. Na een tijdje terug Dispicable Me te hebben gezien, was het vanavond de beurt aan deze Megamind. En die 2e heeft de strijd der schurken gewonnen. Nipt, want Dispicable Me was ook erg leuk, maar deze was nog net wat leuker.

Het verhaal is wel enigzins standaard, maar de uitwerking is erg leuk. De film kent veel leuke en grappige karakters en de humor is gelukkig niet erg kinderachtig. Ook volwassen zullen genoeg leuke grappen of woordgrappen tegenkomen (No you can't als motto , mooie verwijzing). Vooral de sidekick Minion liet me toch regelmatig wel grijnzen. Ik lag ook bij 1 scene echt in een deuk. Dit was nadat Megamind de stad had veroverd en ze naar het gemeentehuis gingen waar de politie hen opwachtte. Onder begeleiding van Minion met een grote radio op zijn schouder schalt het stoere ''Highway to hell'' uit de boxen, maar daarna stoort de radio en krijg je het mierzoete ''Loving You'' per ongeluk te horen . Ik lag even in een deuk hehe.

Meestal is de hoofdpersoon in een animatiefilm niet meteen de leukste van het stel, maar Megamind was toch wel een amusant persoon. Zijn rivaal Metro Man was weer wat duf, maar dat zal ook wel expres gedaan zijn, een iets te perfecte held. De nieuwe ''held'' Titan vond ik weer weinig aan, maar zijn aanwezigheid bracht wel weer leven in de brouwerij.

Een groot compliment nog voor de heerlijke, gevarieerde soundtracks van de film. Er komen wel een paar classic hits voorbij die echt wel de moeite zijn. Fijn dat ze daar flink hun best op hebben gedaan! Wat ook erg geslaagd is, dat is de grafische weergave van de film. Het zag er allemaal erg kleurrijk en mooi uit, vol details en een lust om naar te kijken. Idem voor de stemmen, die ook erg passend zijn.

Ik heb eigenlijk weinig op de film aan te merken. Sure, het verhaal kon soms wat origineler, maar dat is dan ook het enige. Verder een heerlijke film die zeker ook oudere kijkers zeker moeten proberen.

4*

Nou, ik verwachtte een geweldig flauwe film waarin men Hitler effe lekker voor lul zetten met goede grappen. Maar dat viel echt tegen. Een verhaal dat nergens op sloeg, ondermaats acteren (Hitler kwam echt niet grappig of goed over) en de grappen heb ik eigenlijk niet gezien. Gemiste kans, je had zoveel leuks met zoiets kunnen doen. De film was niet totale bagger, maar levert zeker wel een vette onvoldoende op.

1,5*

Mooie oorlogsthriller met het verhaal van een dappere verzetsstrijdster. Je moet toch maar lef hebben als je in zon tijd tegen de vijand in gaat en zo je leven riskeert. Renee Soutendijk zet een mooie rol neer. Het einde van de film blijf ik triest vinden, wilde altijd dat ie beter afliep..

3,5*

Flauwe herhalingsoefening van de vorige film, met opnieuw Mechagodzilla erbij. Maar nu is het allemaal redelijk saai. Paar aardige gevechten, maar verder eigenlijk geen enkel interessant moment.

2*

Je moet er denk ik van houden, mij was de film te vaag en landradig.

Het concept is zeer goed verzonnen, de uitwerking is eigenlijk briljant maar mij boeide het niet genoeg. Ik vond de film vaag. Echt vaag. Nou moet ik zeggen dat zon film vaak beter wordt gewaardeerd als je hem een keer of 2, 3 heb gezien maar ik vrees dat ik deze een lange tijd niet meer ga zien.

3*

Dit leek me gezien de goede trailer wel een film met een beetje eerherstel voor de ingezakte loopbaan van Liam Neeson die echt alleen nog maar matige b-filmpjes uit poept, maar helaas. Ook Memory is gewoon niet veel aan. Rommelig, langdradig, veel te donker gefilmd en met een Neeson die ook hier niks interessants meer doet. Ongelofelijk dat Martin Campbell hier de regie heeft gedaan, een van mijn favoriete James Bond regisseurs, want het straalt er zeker niet vanaf.

2*

Zwakke aflevering, maar dat valt al wel te merken aan de score en aan de reviews op de pagina hier. Het had een interessant verhaal kunnen zijn, maar ze brengen het te geforceerd. Visueel is het allemaal ook niet zo fraai en Black Mirror heeft wel eens betere scripts gehad.

2*

Vreemd genoeg dacht ik deze film gezien te hebben en ook een stem te hebben gegeven, maar schijnbaar niet. En dat terwijl ik hem wel thuis al lange tijd in de kast heb staan. Ik heb hem daarom maar eens opnieuw gekeken na vele vele jaren.

Het is een geslaagde film met een prettige mix van actie en humor. De chemie tussen Smith en Jones is erg aardig (2 prima rollen) en het levert een stel geinige dialogen op. De film is verder lekker over the top en dat mag best. Het vermaakt en dat was ook de bedoeling. De effecten zien er overigens heel behoorlijk uit wat de film zeker ten goede is gekomen. Er zaten best wat spectaculaire momenten in. De film is zeker geen topper maar wel prima vermaak. Het gemiddelde van 3,08 vind ik dan op zich ook best wat laag. Voor mij een meer dan mooie voldoende waard.

3,5*

Bah, wat een tegenvaller. Ik vond de MIB reeks vroeger best leuk, maar de films waren ook weer niet top. Maar de mix van actie, avontuur en humor deed het best goed. Smith en Jones waren een leuk koppel en het verhaal was wel origineel. Kortom, zo raar was een 3e deel niet. Alleen hadden ze het beter niet kunnen doen, want er was echt niks aan. Het voelde als een saaie, eentonige herhalingsoefening met een chronisch gebrek aan geslaagde grappen. Ook het tijdreiselement vond ik vrij matig overkomen, had je meer mee moeten doen. Smith en Jones doen het nog aardig, maar de echte chemie ontbrak.

Maar het allerergste vond ik nog wel de afschuwelijke special effects. De film heeft een fortuin gekost, maar dat valt aan de beelden ieder geval niet te zien. Ze stellen niet eens een beetje teleur, nee het ziet er gewoon niet uit. Heel jammer.

Kortom, laat deel 4 maar lekker zitten.

2*

Smith en Jones zijn wederom een sterk koppel in een film met een apart verhaal en een paar prima grappen. Toch was het 1e deel origineler en beter, dat moge duidelijk zijn. Het kwam over als een herhaling. Maar goed, aangezien deel 1 ook geinig was, is deze dat ook best wel.

3*

De Men in Black reeks stelt al niet zo heel veel voor, op een leuke eerste film na dan, maar als je dan nog eens in een nieuwe film het sterkste aspect eruit haalt (Smith en Jones) en dat vervangt door, hoe voorspelbaar vandaag de dag, een vrouw in de hoofdrol, dan weet je wel weer hoe laat het is. En het gekke is dat ik bevoordeeld ging kijken, maar dat Tessa Thompson het eigenlijk nog best leuk doet. Niet top, wel oké. Ze is best leuk. Chris Hemsworth acteert als een houten klaas en Liam Neeson gromt zich door zijn scènes heen zoals we gewend van hem zijn.

Waar ik wel echt klaar mee ben is dat tergend irritante powerwoman-sausje, wat tegenwoordig in al dit soort Hollywoodfilms wordt geramd. Ik ben net als iedereen voor gelijke rechten, maar dram dit soort dingen toch niet steeds zo door in films.

Neem nou deze lachwekkende (vanaf 1.50 min) scène:

-Are you a queen?

-Well…I mean…to the extent all women are.

Buiten dat zit MiB: International vol met middelmatige special effects, flauwe familievriendelijke humor en is zo'n beetje alles wat de eerste film(s) cool maakte verdwenen. Ook had dit best in 90 minuten gestopt kunnen worden, zeker dat tweede uur was enorm langdradig. Geen idee waarom dit is gemaakt, maar het is wel terecht geflopt. Beter begraven ze deze serie gewoon.

2*

Saai en oninteressant.

Wat moet ik eigenlijk zeggen over zon film? Een apart en raar verhaal dat waarschijnlijk een deel van de mensen geweldig vind en wat een ander deels niet boeit. Ik behoor tot groep 2.

Ik wist ook niet echt wat te verwachten, omdat ik deze film niet echt heb gevolgd. Uiteindelijk bleef het een film te zien die me gewoon niets deed. Op een paar geinige dingetjes na is het gewoon een erg saaie film voor mij. De cast zit vol bekende namen en doet het aardig, zonder dat ik een rol er echt vind uitspringen.

De humor..sja, het zal niet voor iedereen zijn. Ik snap er niks van dat mensen dit wel enorm leuk kunnen vinden. Zo zie je maar, smaken verschillen. De Jedi quotes waren wel geinig, maar ook weer niet meer dan dat.

Ik geef de film 1,5*.

Blij dat de tijd er na anderhalf uur weer op zat.

Misschien had ik niet in hetzelfde weekend de Netflixserie moeten afkijken en de Netflixfilm over deze twee broers moeten bekijken. Het is net too much om me nog echt geboeid te hebben laten kijken naar nog meer info over de broers. Maar eigenlijk is deze docu net wat interessanter dan de serie, omdat je gewoon in twee uurtjes het hele verhaal krijgt te horen en ook vooral meerdere mensen die ermee te maken hebben gehad hun zegje hoort doen. Zelfs de broers hebben hier inbreng gehad en dat maakt het de moeite van het kijken na de serie waard. Waar de serie de broers redelijk als fantasten neer leek te zetten krijg je na het zien van deze docu weer vraagtekens of dat echt zo is. Ik las recent dat hun zaak opnieuw behandeld gaat worden wegens nieuw bewijs over het misbruik van hun vader. Dat ga ik wel volgen, benieuwd wat er beslist gaat worden.

3*

Ik had er weinig van verwacht door de negatieve reacties, maar ik heb me prima vermaakt met deze Mercury Rising.

Sure, het is natuurlijk voorspelbaar en weinig bijzonder, maar het weet wel te amuseren als actie-thriller. Bruce Willis is best lekker op dreef in een soort John McClane achtige rol. Het jochie deed het ook wel aardig als autistisch kind, al was hij soms best vervelend met dat geschreeuw en gekrijs. Alec Baldwin was ook prima. Opvallend dat 2 van zulke grote namen akkoord zijn gegaan met een simpel plotje als in deze film.

Het plot kent op zich wel veel gaten en is verre van geloofwaardig, maar ik zit daar niet zo mee. De regelmatige actie en de aanwezigheid van Willis zorgen voor genoeg fun. Jammer dat het allemaal niet spannend wil worden en dat je niks vernieuwends ziet, maar desalniettemin is het wel een voldoende waard. Wel jammer van die veel te kleffe slotscene op de school.

3*

Origineel: Een gezin die verhuist naar het platteland in een ...jawel, behekst huis.

Maar deze film vond ik wel een stuk beter dan de gemiddelde horrorfilm die hier om draait. Het 1e half uur was wat saaiig, maar das begrijpelijk want zon film moet altijd even starten. Maar daarna werd hij best spannend en ook best origineel. Leuk verhaal en het is eens niet een geest die er rond spookt, maar wat anders...

Aanrader voor horror/thriller liefhebbers.

3*

Aardig idee, maar de uitwerking past niet zo bij mijn smaak. Nogal warrig allemaal en visueel was het al helemaal niet mijn stijl. Wel blijft robotica een onderwerp waar je vele kanten mee op kan gaan en waar mijn interesse wel ligt.

2,5*

Dit moet toch wel 1 van de bekendste films uit de film oudheid zijn en daarom ben ik hem ook maar eens gaan kijken. Vooral eigenlijk omdat ik benieuwd ben hoe het voelt om zon vreselijk oude film te kijken. De film is maar liefst 83 jaar oud! Mijn oma was toen een klein meisje, kan je nagaan. Historisch gezien was de klassieke Titanic ramp net 15 jaar oud en zou het nog ruim 10 jaar duren voor de Tweede Wereldoorlog zou beginnen. Film historisch gezien zou je nog 35 jaar moeten wachten voordat bijvoorbeeld de 1e James Bond film uit kwam. Kan je nagaan....ik vind het wel mooi om zoiets in zo'n perspectief te overdenken.

Metropolis toont mij 2 dingen die ik nog nooit gekeken heb bij een film. Een 'stomme' film en een zwart-wit film. Ik heb beide nog nooit geprobeerd. Eigenlijk heb ik geloof ik geen film onder de jaren 60 gezien. Van Metropolis heb ik vanavond de gerestaureerde versie van 2 uur gekeken.

Metropolis toont het beeld van de wereld in het jaar 2000. Interessant, aangezien die periode nu pas kort is gepasseerd. Het is boeiend om de visie van de maker te zien hoe hij dacht dat we nu zouden leven. Grappig dat een aantal zaken toch wel zijn uitgekomen. Robots/Automatisering beheersen het dagelijkse leven nu echt om eens wat te noemen...

De film ziet er visueel heel behoorlijk uit met het tonen van de boven en onderstad en alles daarbij. Dat men dit 83 (!) jaar terug al kon vind ik gewoon erg knap. Verder is de film camera-technisch ook heel aardig met mooie standpunten. Er is duidelijk aandacht aan besteed. Er deden trouwens een hoop acteurs mee aan de film zeg. Soms zag je honderden mensen tegelijk in beeld.

Alleen...mijn gevoel vond het verder een redelijk saaie film. De amusentswaarde zelf vond ik erg laag. Ik mis dan toch de stemmen en filmgeluiden. Op den duur was ik helemaal klaar met de klassieke muziek die je constant hoort. Ik veroordeel de film zelf daar niet op, want toen kon het niet anders, maar ik ben blij dat het toch tegenwoordig anders kan

Verder deed het verhaal me ook niet veel. Soms lastig te volgen en ik vond het ook lang niet altijd interessant. Het laatste half uur vond ik nog het sterkst. Door dat deel geef ik de film een half puntje meer dan ik van plan was. Het is ook best lastig om een verhaal te vertellen zonder dialogen. Ja, je krijgt continue tekst in beeld maar dat vond ik nou niet heel geslaagd. Je moet toch veel zien aan de mimiek van de personages. Ik hou niet van dat soort overacting. Het kwam een beetje lachwekkend over bij mij. Maar goed, de film heeft natuurlijk weinig keus als je het in de tijdsgeest van toen zet met de technologien van toen.

Kortom; interessante film. Prima om een keer te proberen. Ik zal alleen voorlopig geen films van zoiets snel weer proberen. Interessant, maar niet erg amusant. En dat 2e is toch het belangrijkste.

3,5*

Vanochtend ook maar even teruggekeken. De MH17 ramp is een indrukwekkend en voor velen logischerwijs pijnlijk onderwerp, maar dat neemt niet weg dat dit best wel een matige, open deuren docu is geworden. De maker weet eigenlijk niet goed of ze nou een docu maken met daarin een verslag van de nasleep van de ramp, of dat het een emotie opwekkend verhaal over de nabestaanden moest worden. Ik vind beide kanten namelijk matig uitgewerkt. Het is een wat te zakelijk verhaal geworden.

Geen nieuwe invalshoeken, geen diepere vragen die inzicht geven over hoe nabestaanden zoiets afschuwelijks moeten verwerken. Het enige interessante stuk vond ik met de 2 zussen in de auto die lieten blijken dat ze niet constant zielig willen worden gevonden en dat mensen op Facebook zich anders gingen gedragen na de ramp. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen behoefte heeft om constant met de ramp te worden geconfronteerd.

Maar de docu blijft zo oppervlakkig. Zo simpel. Neem nou de momenten in de Oekraïne. Uit de gesprekken met die inwoners had een veel beter verhaal kunnen komen, lijkt mij.

Matig.

2*

Lekkere actiefilm moet ik zeggen. Ik heb trouwens nooit iets van de oude serie gezien, dus ik kan dingen niet vergelijken. Ik beoordeel hem dan ook neutraal. Het was allemaal niet dipegaand maar wel vermakelijk. Farell en Foxx spelen een prima duo. Ze maken de film.

3*

Enorme meevaller zeg.

Ik vind de meeste films uit Nederland gewoon rommel. Te weinig budget, te weinig goede acteurs en gewoon totaal oninteressant om te bekijken. Zeker als het om zogenaamde blockbusters gaat. Een paar jaar terug probeerde Nova Zembla (2011) het nog eens, maar dat was echt een afschuwelijk beroerde film. Michiel de Ruyter pakt het gelukkig beter aan en het eindresultaat mag er dan ook zeker wezen.

Als 1 van de duurste Nederlandse films ooit is er overduidelijk meer budget besteed aan zaken als de aankleding en de actiemomenten. Het komt allemaal vrij aardig en overtuigend over. Niet perfect, maar wel goed. Helaas valt wel op dat bepaalde zaken wel erg aanwezig zijn, zoals slowmotion momenten en close-ups tijdens de actie. Ook zie je lang niet altijd de grootschalige impact, doordat veel scenes kleinschalig zijn gehouden. Ik had graag wat meer oorlog op zee willen zien, inclusief schepen die ten onder gaan, maar helaas. Toch was het wel de moeite, ook al komt veel duidelijk uit de computer.

Wat me meestal zwaar irriteert in Nederlandse producties is het afschuwelijke acteerwerk, inclusief totaal niet geloofwaardige dialogen die zo van een papiertje lijken opgelezen. Het valt me dan ook reuze mee dat het hier wel oké is. Wederom zitten er veel bekende acteurs en actrices in de film, maar de meesten storen niet al halen een aantal het niveau wel omlaag. Frank Lammers vind ik nou niet echt een Michiel de Ruyter type, maar heeft het toch nog wel aardig gedaan.

Het verhaal zelf duurde me wel veel te lang. Die 2,5 uur is gewoon een half uur te lang. Tussen de actie door wist het verhaal me lang niet genoeg te boeien. De thuissituaties van De Ruyter waren er teveel en deden me niks. Sowieso kreeg ik nauwelijks binding met 1 van de personages.

De achterkamertjespolitiek vond ik wel weer aardig weergegeven. Ik ben alleen te weinig op de hoogte van alles uit de tijd om te kunnen oordelen of het vrij waarheidsgetrouw is. Het was ieder geval vermakelijk, zoals de hele film dat wel is. Misschien gaan door dit soort films eens de ogen open bij de nationale filmwereld en beseffen ze dat er wat meer nodig is dan wat bekende koppen en flink wat reclame om iets goeds te maken.

3,5*

Afschuwelijk.

Ik was al bang dat ik dit vreselijk zou gaan vinden na het zien van de trailer, maar aangezien ik trendgevoelig ben wilde ik Midsommar toch gezien hebben. Ik vond de vorige film van deze regisseur, Hereditary, al niet erg goed. Kleine voldoende, maar zeker niet meer dan dat. Midsommar is vele malen erger. Met twee en half uur duurt dit ook nog eens extreem lang, er kwam maar geen einde aan. Toen ik voor de eerste keer keek hoelang de film bezig was dacht ik dat er anderhalf uur voorbij was. Bleek het de 38e minuut te zijn. Oef. Het eerste gedeelte vond ik nog redelijk, met alles wat er gebeurde voordat ze naar Zweden gingen. Daarna werd het een grote wazige bende. De zelfmoorden van de hoge rots vond ik nog wel lekker absurd en gestoord, maar het hele sekteverhaal kon me voor geen meter boeien. Richting het einde had je nog een grote seksceremonie die nogal bizar was, maar dat was het dan ook wel. Ik heb zelden het gevoel gehad dat ik mijn tijd zo aan het uitzitten tot het einde was als hier. Ik kan me bij een hoop films die ik slecht vond best inbeelden dat mensen er ook van hebben kunnen genieten, maar ik kan het me hier gewoon echt niet voorstellen. Echt niet.
Een derde film van deze Asten hoef ik ook niet meer te zien.

1*

Bij Midway dacht ik vooral dat mijn cijfer alle kanten op kon. De trailer was best tof, maar Roland Emmerich maakt eigenlijk al een jaar of 15 niet voor soeps meer, zelfs niet voor zijn doen. Toch sla ik de man die alles kan laten vergaan wel een stuk hoger aan dan bv Michael Bay, die wel alles laat ontploffen maar echt waardeloze verhalen af levert. De scrips van Emmerich zijn ook geen kunstwerkjes, maar wel beter te pruimen.

Ik ben ieder geval blij dat ik Midway in de bioscoop heb gezien, want dit was me wel een heerlijke rollercoasterfilm zeg. Sowieso spreekt WO II me al enorm aan, dat is al een dik pluspunt. Maar Emmerich heeft het ook nog eens op een manier uitgewerkt die me best beviel. Het tempo ligt enorm hoog, we krijgen meerdere zeeslagen te zien, maar zonder een overdreven ‘’America the best’’ sausje. Ik had veel meer heroïsme verwacht en ook wel dat de Japanse vijand als onmenselijk en dom neer zou worden gezet. Dat alles is zeker niet gebeurd. In tegendeel, de Japanse vijand krijgt ook veel screentijd, waarbij we weer voldoende over hun motieven en tactieken horen. En gelukkig praten ze ook gewoon Japans. Ik gruwel altijd van oorlogsfilms waar alle kampen Engels praten.

Maar het blijft natuurlijk wel een typische Emmerich film, dus er zit niet al te veel diepgang in en aan de personages ga je je ook niet hechten. Ze zijn er vooral om de diverse actiemomenten met elkaar te verbinden. En op dat vlak scoort de film echt wel goed. Visueel is het overtuigend en ook het camerawerk is lekker met een paar mooie shots. Zinkende schepen, vallende bommen, gigantische explosies, luchtgevechten. Het ziet er subliem uit. Jammer genoeg ontbreekt de R-rating, want het had soms van mij wel bloederiger gekund, maar dat zoek je misschien ook niet direct in een film als deze. De aanval op Pearl Harbor vond ik misschien wel mooier nog in beeld gebracht dan de slag om Midway, die me overigens te lang duurde. De film duurt met 150 minuten ook gewoon een half uurtje te lang. Er hadden heel wat nutteloze dialogen uitgesneden kunnen worden en de slag om Midway had wat bondiger kunnen zijn. Wel sterk acteerwerk van een behoorlijk aansprekende cast. Dit was gewoon gaaf, gewoon oorlog en popcornvermaak in een film. Er zijn genoeg emotioneel pakkende oorlogsfilms, af en toe hersenloos plat vermaak bij iets als dit mag ook best.

3,5*

Dit was geen film die ik nou graag wilde zien, maar commotie vind ik interessant en boeiend, dus toch maar even opgezet. Met anderhalf uur ben je er ook weer snel doorheen. Laat ik vast over de ophef beginnen, echt flauwekul. Misschien was de promotie van de film niet zo goed doordacht met te sexy posters. Daarmee geef je de inhoud en de boodschap van Cuties niet goed weer. Al die mensen die op basis van een minuutje beeld en een poster beginnen te steigeren zijn vermoedelijk van die geitenwollensokken figuren die niks gewend zijn. Loop op straat in een willekeurige plaats en je komt tig van die meiden van die leeftijd tegen met naveltruitjes, strakke jeans en sexy make-up. Tijden veranderen, grow up. Ze kleden zich uitdagender, weten veel meer dankzij internet en social media en spelen op die leeftijd niet meer alleen met poppen maar ontwikkelen zich. Of het allemaal een goede zaak moet je zelf maar bepalen, maar deze film brengt gewoon de tijdsgeest van nu in beeld. En ja, de camera filmt soms een sexy dans of een kont. Erg zeg.

Wat ik vervelender vond is dat het gewoon geen hele goede coming of age film is. Het verhaal spreekt voor zich, een meisje die worstelt met haar traditionele familie, haar eigen dromen (slagen met haar dansgroepje en eigen keuzes maken) en groepsverwachtingen. Af en toe is dat best interessant, maar de meeste scènes zijn vrij vlak en inhoudsloos. De meiden acteren niet slecht, maar hun rollen zijn gewoon niet pakkend. Soms zelf storend, met hun hysterische gegil en onlogische dwarse gedrag, al hoort dat uiteraard bij de leeftijd. Denk bv aan het stuk als de bewaker hun ouders en de politie wil bellen, waarna zij roepen dat hij een pedo is. Beetje vergezocht dat normale meisjes dat zouden doen. De film kabbelt een beetje voort en richting het einde kiest de film een beetje de kant van de traditionele partij, die ook weer een beetje bij is gedraaid. Prima, niks mis mee. Maar toen de film voorbij was vroeg ik me wel af waar ik naar heb gekeken. Zonder de ophef zou vermoedelijk bijna iedereen deze film over hebben geslagen denk ik. Wel complimenten aan Netflix dat ze niet buigen voor de beroepshuilie's die de laatste jaren denken alles te mogen bepalen.

2,5*

Dit was echt tenenkrommend slecht zeg, hopelijk heb ik mijn dieptepunt van 2022 op filmgebied alweer vroeg in het jaar achter de rug, want het amateurisme spat van deze film af. Ik heb de hele film het gevoel gehad om zo'n NPO jeugdfilm te hebben gekeken, zo'n Carry Slee boekverfilming ofzo waar serieuze onderwerpen enorm kinderachtig en onrealistisch worden getoond. Je volgt Anne Frank en haar beste vriendin Hannah tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar als je niet beter weet zou je denken dat de bezetting niks bijzonders is. Ze doen bijdehand tegen een Duitser die hun bal afgepakt heeft (heel verstandig als Joden in die tijd...) en enige dreiging of zelfs angst is er niet. Zelfs niet in het concentratiekamp, waar er nauwelijks nare dingen gebeuren. Ik kan heel slecht tegen dit soort simpele weergaves van de gitzwarte werkelijkheid. Zo'n film als The boy in the striped pyjamas deed zoiets ook al.

Buiten dat zijn de dialogen en het acteerwerk weer typisch van een Nederlandse film, echt gênant af en toe om naar te kijken of luisteren, zoals met die liedjes. En wat misschien nog wel het ergste is, is dat deze film Anne Frank als een irritant kind weg zet die maar doet wat ze zelf wil en vooral mensen ergert. Nou hoef je haar echt niet als heilige te tonen, maar dit kan gewoon niet. Zo'n scène waar ze Hannah met een biologieboek met seksinfo zit te treiteren duurt maar voort en is echt heel overbodig. En dan heeft Anne ook nog maar een bijrol in de film, want het grootste deel draait om haar vriendin. Dat Anne is verraden, naar een concentratiekamp is gestuurd en overleden is moeten we maar via korte flitsen en wat geschreven tekst tot ons nemen. Hier had toch wel veel meer aandacht aan mogen worden besteed. Zelfs hun ontmoeting in het kamp is gewoon rommelig en bepaald niet emotioneel geworden.

Anne Frank is misschien wel hét menselijke gezicht van de Holocaust geworden en de hele wereld kent gelukkig haar verhaal, maar deze film had gewoon weggelaten mogen worden.

1*

Mooi en eerlijk beeld van het huwelijk van het hoogbejaarde echtpaar Schoevaart, waar man Wim de clubarchivaris van Ajax was en ruim 80 jaar lid van de club was, iets wat hun huwelijk geen goed heeft gedaan, want zijn vrouw heeft er behoorlijk onder geleden dat ze niet de aandacht kreeg en zich kon ontplooien omdat ze ''in dienst'' van haar man leefde. Ze heeft niks met Ajax en kijkt vrij verbitterd en droevig terug op haar huwelijk. Ik vond het vrij zielig en pijnlijk om te bekijken, helemaal als ze hem voor de camera verwijten maakt.

Er lijkt weinig liefde tussen de 2 over te zijn (mevrouw zou zijn dood zeker betreuren, maar dan omdat ze al die bekenden van hem een hand moet geven), maar helemaal op het einde als mevrouw de minuut stilte voor haar overleden man bij Ajax-Feyenoord ziet komen er toch emoties. Dat was echt een hele mooie, pure scene. Ik dacht zelf dat deze docu vooral over meneer Schoevaart en zijn passie Ajax zou gaan, maar het gaat juist om het leven rondom Ajax. Zijn passie voor Ajax wordt alleen wel in een iets ander daglicht gezet door hoe zijn vrouw heeft geleefd. Ik vond het erg boeiend, maar dat komt uiteraard ook omdat ik meneer Schoevaart al ''kende'' als Ajax supporter. Mooi clubmens.

4*

De docu valt hier trouwens gratis te bekijken.

Dankzij Efron en DeVine was het allemaal nog wel goed te bekijken. Niet dat ze echt hilarisch zijn, maar de onderlinge chemie tussen de mannen is goed. De 2 vrouwen vond ik wel vrij storend met hun typetjes. Dit soort flauwekulfilmpjes met volwassenen die maar zich als kinderen blijven dragen vind ik best grappig, mits ze het leuk uitwerken. Efron is geen beste acteur, maar wel thuis in dit soort verhalen. Recent had hij ook al een soortgelijk optreden in Dirty Grandpa. Gelukkig zitten er nog wel een aantal geslaagde grappen in. Vooral tijdens het bekijken van de verpeste familiemomenten op video moest ik lachen, net als de reactie op het verknalde gezicht na de quad-crash. Simpel, maar vermakelijk.

3*

Dit soort films zijn simpele tussendoortjes en zo behandel ik ze dan ook maar. Inhoudelijk flut, maar de actie is nog interessant genoeg om er een beetje vermaak uit te halen. Al is het bij vlagen wel te chaotisch om echt te kunnen boeien. Peter Berg heeft best een film sterke films gemaakt, maar deze Mile 22 is wel na het afschuwelijke Battleship zijn minste werk. De inhoud ontbreekt en ook Wahlberg kan zijn verhaal niet redden. Achteraf heb je al geen idee meer waar je naar hebt gekeken.

2,5*