Meningen

Benedenmaatse Elmore Leonard-verfilming, die niet in de buurt komt van films als Get Shorty en Jackie Brown. Eigenlijk lijken plot en sfeer nog het meest op de film Ruthless People uit 1986, maar ook die was veel beter dan dit karige werkje. Met de cast is weinig mis, maar de film is amper grappig en/ of spannend en de personages blijven ver op afstand. Ik moest eigenlijk maar één keer echt lachen, op het moment dat Jennifer Aniston met afgrijzen de grote verzameling nazi-memorabilia aanschouwt in het huis waar ze opgesloten zit en John Hawkes tegen haar zegt: "What, you don't like history?".

Prachtige film, zowel visueel als inhoudelijk zeer indrukwekkend. De geweldige special effects geven een enorme meerwaarde aan het verhaal, net als het zeer fraaie camerawerk. De surrealistische plot wisselt drama, avontuur en humor op vakkundige wijze af en biedt ruimte voor meerdere interpretaties. Grote thema's als lotsbestemming, geloof en spiritualiteit komen volop aan bod, maar nergens wordt de film moralisend of opdringerig. Iedereen kan er van maken wat hij of zij wil. Groots en meeslepend.

Een aardige vroege Hitchcock, niet heel bijzonder qua plot maar de moeite waard door de leuke personages en gevatte dialogen. Visueel behoorlijk baanbrekend in elkaar gezet, zeker gezien de beperkte technische middelen van die tijd. Hicthcock heeft een grappige cameo, als advertentie in een krant!

Eindelijk de lange versie bekeken, een kleine 25 jaar nadat ik op video destijds de geknipte versie heb gezien. Die kortere versie was zo gek nog niet, besef ik nu. Ik was toen al niet bepaald onder de indruk van de film, akteerwerk en special effects schoten in 1985 reeds tekort, maar nu valt pas echt goed op wat een knullig in elkaar gezet rommeltje dit is. De film probeert van verschillende walletjes te eten, elementen uit allerlei SF- en horrorgenres komen langs, maar vrijwel nergens maakt de film enige indruk. Er valt daarentegen flink wat te grinniken aangaande de belabberde dialogen en het dik aangezette serieuze akteerwerk, dat haaks staat op de potsierlijke gebeurtenissen. Als komedie is de film inmiddels goed te genieten, dat is zeker.

Belabberd komisch bedoeld aktiefilmpje met een volledig miscaste Kevin Hart in een saaie serieuze hoofdrol. De rest van de cast brengt het er niet veel beter vanaf. Afgezien daarvan is het script vreselijk langdradig en vooral niet spannend. Door het verzorgde camerawerk oogt de film aantrekkelijk, maar de lelijke cgi en gemakzuchtige montage doen het geheel al snel de das om.

Mooi gespeeld en prachtig sober in beeld gebracht drama over een gebroken oorlogsveteraan (Michael Fassbender), die na de eerste wereldoorlog een aanstelling accepteert als vuurtorenwachter op een verlaten eilandje in West-Australië. De dramatische toestanden die volgen zijn soms een beetje boeketreeks-achtig en op emotioneel vlak wist het verhaal mij niet echt te raken, maar het prachtige camerawerk en het sterke spel van vooral Fassbender zorgt toch voor een ruime voldoende.

Heel rustig opgebouwd apocalyptisch drama, met de nadruk op drama. Hoofdrolspeler Casey Affleck neemt tevens de regie op zich en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Er wordt iets teveel tijd genomen voor de intieme momenten tussen vader en dochter, waardoor de film sporadisch erg traag en langdradig wordt. Toch blijft het verhaal wel boeien en zijn er veel emotioneel krachtige scenes. Bepaald vernieuwend is het allemaal niet binnen het genre, maar het camerawerk is sfeervol en er wordt mooi spel geleverd door Affleck en nieuwkomer Anna Pniowsky.

Maffe tweede film van regisseur Robert Eggers, die na het creepy The VVitch op de proppen komt met heel iets anders. Erg traag qua opbouw en met het 4:3 beeldformaar kan ik niet zoveel, maar de film is bij vlagen heerlijk onderkoeld komisch, dan weer surrealistisch beklemmend en zowel Willem Dafoe als Robert Pattinson zijn uitstekend. Mooi geschoten in zwartwit ook.

Effectief horrorwerkje, dat met weinig middelen behoorlijk positief resultaat boekt. De plot is karig en de personages niet bijster interessant, maar de mooie Teresa Palmer is in ieder geval aangenaam genoeg in de hoofdrol. Voornaamste troef is de gimmick van het licht aan/ licht uit, resulterend in een reeks vakkkundig gedoseerde en slim gebruikte schrikeffecten, die ervoor zorgden dat ik herhaaldelijk naar mijn kussen moest grijpen.

Sterke eerste helft; voorspelbaar en nogal standaard uitgewerkte tweede. Chris Evans doet het prima als Buzz en de animatie is oogverblindend mooi, maar gaandeweg wordt duidelijk dat dit zich absoluut niet kan meten met de betere Pixar-films. Daar zijn personages en plot gewoonweg te vlak voor. Neemt niet weg dat de film makkelijk wegkijkt, met veel grappige en soms zelfs subtiel aangrijpende scenes.

Volledig van de pot gerukte, technisch zwakke maar wel ultra-bloederige aktiefilm, waarin de titelfiguur zich letterlijk en figuurlijk een weg baant door de gevangenis waar hij tegen wil en dank in terecht is gekomen. Het stripboek-achtige geweld valt amper serieus te nemen, net als de bordkartonnen personages en het hilarisch slechte akteerwerk, maar het bloedvergieten is zo overdreven grof in beeld gebracht dat het wel aanstekelijk werkt. En de film beschikt hier en daar over geweldige one-liners, zoals: "je kunt met hem praten wanneer je zijn graf bezoekt!".

Mooi gespeeld, subtiel uitgewerkt liefdesdrama, met Anton Yelchin en vooral Felicity Jones uitstekend in de hoofdrollen. Qua plot stelt de film niet zoveel voor, maar de personages zijn erg goed uitgewerkt en visueel steekt de film prima in elkaar. Vooral de focus op allerlei ogenschijnlijk onbelangrijke details is erg bijzonder. Sterk, toepasselijk einde ook.

Zeer onderhoudende en energiek vormgegeven thriller, met een perfecte hoofdrol voor Cooper. Het verhaal is onzinnig maar erg leuk en de film is bij vlagen behoorlijk spannend. Na ongeveer een uur zakt de boel wat in, maar gelukkig trekt dit tegen het einde weer bij. Hoog tempo, inventieve cameravoering en een lekkere soundtrack. Een aangename verrassing van regisseur Burger.

Arty-farty remedie tegen slapeloosheid. De film heeft een doelloos plot, dat zich ook nog eens voltrekt in slakkentempo. Aan de hoofdzakelijk zwijgende hoofdpersoon hebben we als kijker ook al weinig- die zit slechts espresso's te lurken op terrasjes en kijkt veelbetekenend voor zich uit. Het vage en vaak surrealistische mysterie doet herhaaldelijk denken aan het werk van David Lynch, al zou Lynch nooit zo'n saaie film afleveren. Stijlvol in beeld gebracht door cameraman Christopher Doyle, maar het mag niet baten. Zzzzzzz...

Een lange zit, dat is een feit. Daniel Day-Lewis is uitstekend als Abraham Lincoln en het script zit intelligent en vrij subtiel in elkaar, maar dit is taaie kost. De hele film bestaat vrijwel uit dialoog en er zijn overwegend interieuropnamen, iets dat op gegeven moment zijn tol gaat eisen. Cameraman Janusz Kaminski brengt alles prachtig in beeld, maar er gebeurt wel erg weinig en het tempo ligt behoorlijk laag. Het unaniem sterke akteerwerk redt de boel nog een beetje, alsmede een dosis welkome humor op bepaalde cruciale momenten. Het onderwerp is interessant, dat valt niet te ontkennen, maar om nou te zeggen dat ik van de film heb genoten... nee.

Prima thriller naar een boek van Michael Connelly, visueel interessant en inhoudelijk spannend en zeer vermakelijk. Eindelijk weer eens een goede rol voor McConaughey, hier uitstekend als gladde en qua principes nogal dubieuze advocaat. Tegen het einde iets teveel zaken die nog even snel afgewikkeld moeten worden, maar al te storend is dit niet. Het geheel voelt enigzins aan als het begin van een reeks, iets dat niet eens zo'n verkeerd idee zou zijn, afgaande op de kwaliteit van de film. McConaughey's personage is leuk genoeg om terug te willen zien, in ieder geval.

Originele, sterk gespeelde en heel knap geconstrueerde droogkomische film over de presentator van een slecht presterend wetenschappelijk kindertelevisieprogramma (Jim Gaffigan) die vreemde dingen begint op te merken in zijn omgeving. De getroffen sfeer en licht surrealistische toon doen wel wat denken aan Donnie Darko, al gaat Linoleum uiteindelijk wel een hele andere richting op qua plot. Het is in ieder geval erg mooi en overtuigend gedaan, met sterk uitgewerkte personages en een fijne balans tussen humor en drama.

Mooi waargebeurd drama, met een bijzonder uitgangspunt. Hier en daar aan de sentimentele kant waardoor echte emotionele betrokkenheid uitblijft, maar het degelijke akteerwerk en de bijzonder fraaie fotografie zorgen uiteindelijk toch wel voor een meeslepende kijkervaring. En de muziek is prachtig.

Eindelijk gezien en viel niet tegen. Een groot Disney-fan zal ik nooit worden, maar dit is wel bovengemiddeld goed, vooral door de simpele maar verrassend doeltreffende plot en de leuke personages. De stemmencast is eersteklas en de animatie kan er ook mee door.

De film is weinig meer dan een nogal statisch politiek pamflet, waar de uitstekende akteurs helaas geen meerwaarde aan kunnen geven. De personages blijven karikaturaal en de dialogen, hoewel inhoudelijk interessant, gekunsteld en geforceerd. En het was misschien beter geweest om de lotgevallen van de twee soldaten helemaal niet te laten zien. Die zien er namelijk nogal knullig gefilmd uit. Tegenvaller van regisseur Redford; met afstand zijn minste film.

Tja, hier kon ik helaas weinig mee. Het werk van scenarioschrijfster Diablo Cody kan ik doorgaans wel waarderen, maar dit script is wel heel erg flauw en ongeïnspireerd. Kathryn Newton doet haar best in de maffe hoofdrol en de supporting cast is op dreef (vooral halfzus Liza Soberano is hilarisch), maar de plot is teleurstellend simplistisch en langdradig. En er valt al helemaal weinig te lachen.

Meesterlijk geconstrueerde documentaire over leven en carrière van Marlon Brando. De filmmakers kregen exclusieve toegang tot persoonlijk filmmateriaal en honderden uren audio, waaruit men een commentaartrack heeft weten samen te stellen die perfect bij het getoonde beeldmateriaal past. Op deze manier levert Brando zelf commentaar bij de archiefbeelden en filmfragmenten. Het resulteert in een indringend, vaak tragisch portret van een uniek maar getroebleerd talent.

Sympathieke, vaak erg grappige documentaire van HBO over de maestro van de liftmuziek: Kenny G. Voor- en tegenstanders komen uitgebreid aan het woord, alsmede de saxofonist zelf, die zo enthousiast en geanimeerd overkomt dat je haast vergeet hoe arrogant hij is. De 'smooth jazz' van de beste man blijft vreselijk wat mij betreft, maar na het bekijken van deze zeer onderhoudende docu heb ik wel het nodige respect voor hem gekregen, zeker wat betreft zijn doorzettingsvermogen en werkethiek.

Originele, onderkoeld grappige satirische western, met Dustin Hoffman als een door indianen geadopteerde simpele ziel die door het noodlot steeds op historisch relevante plekken aanwezig is. De opzet doet hierdoor sterk denken aan een film als Forrest Gump, een vergelijking die nog versterkt wordt door de soortgelijke toonzetting en voice-over. Iets te lang en niet overal even boeiend, maar sporadisch is de film behoorlijk indrukwekkend en tot nadenken stemmend.

Er is vrijwel geen plot meer over; het is aan de cast om deze vergezochte herhalingsoefening drijvende te houden. Dat lukt nog best aardig, maar een grote reeks flauwe grappen en een wel heel erg belegen finale zorgen uiteindelijk voor een volstrekt te verwaarlozen geheel. Leuk om DeNiro weer eens samen te zien met Harvey Keitel, dat wel, en de aanwezigheid van een best grappige Jessica Alba kan ook geen kwaad.

Grappige, bloederige zombiefilm met een vrij originele insteek; tijdens een schoolreisje stuit een groep kleuters met hun juf op een horde ondoden die hen het leven zuur maken. Lupita Nyong'o is uitstekend als de vrolijke juf Caroline die haar kleuters doet geloven alsof alles een spelletje is, terwijl het bloed rijkelijk vloeit en de ledematen in het rond vliegen. Niet overal even scherp en hier en daar verliest de film wel wat aan momentum, maar de balans tussen humor en horror is overwegend knap getroffen en er zijn veel leuke momenten. En tv-persoonlijkheid Teddy McGiggle (Josh Gad), een kinderhater van het zuiverste water, is hilarisch.

Onderhoudende documentaire over de grondlegger (volgens eigen zeggen) van rock 'n roll; de niet bepaald bescheiden Little Richard. Er wordt iets teveel binnen de lijntjes gekleurd, iets dat gezien het flamboyante onderwerp nogal teleurstellend is, maar al met al wordt er uiteindelijk wel een mooi beeld geschetst van een fascinerende, tegendraadse en vooral unieke artiest.

Goedkoop gemaakte, in slechts een paar dagen geschoten zwarte komedie over een vleesetende plant die de smaak van mensenvlees te pakken krijgt. Ondanks de korte speelduur zeurt de boel te lang door, maar de personages zijn vermakelijk en de dialogen vaak erg grappig. En dan is daar natuurlijk ook nog het hilarische bijrolletje van Jack Nicholson.

Niet helemaal geslaagd, zeker niet als thriller, maar toch heeft deze film veel sterke momenten. Qua camerawerk en sfeertekening zit het daarnaast meer dan goed. Voornaamste probleem is dat het script niet spannend en/ of boeiend in elkaar steekt. Als zich dan uiteindelijk toch een spannende climax aandient blijkt deze vooral ongeloofwaardig. Denzel Washington is aan de passieve kant en Rami Malek is vooral miscast, maar Jared Leto doet het geweldig als één van de verdachten.

Rauw, effectief verhaal dat helaas iets te dun blijkt om tot het einde te boeien. De akteurs zijn uitstekend en het camerawerk is prachtig, maar de muziek is soms wat misplaatst en de film kent te weinig verrassingen om echt memorabel te zijn. Jammer, want de troosteloze sfeer is goed getroffen.