Linoleum (2022)

Met een Metascore van 80 kan dit nog wel eens wat wezen, kwam de film toevallig tegen.

Originele, sterk gespeelde en heel knap geconstrueerde droogkomische film over de presentator van een slecht presterend wetenschappelijk kindertelevisieprogramma (Jim Gaffigan) die vreemde dingen begint op te merken in zijn omgeving. De getroffen sfeer en licht surrealistische toon doen wel wat denken aan Donnie Darko, al gaat Linoleum uiteindelijk wel een hele andere richting op qua plot. Het is in ieder geval erg mooi en overtuigend gedaan, met sterk uitgewerkte personages en een fijne balans tussen humor en drama.

Ambitieus en geslaagd!

Deze film heeft zijn grappige momenten maar is geen komedie en dat is eigenlijk ook wel van toepassing op het Sciencefiction -gedeelte. De film volgt de Edwin-familie, en met name de vader Cameron (stand-up komiek Jim Gaffigan) en presentator van een lokaal tv-wetenschappelijk programma, terwijl hij worstelt met vreemde, onverklaarbare gebeurtenissen...

Zo knalt er direct aan het begin een rode sportwagen uit de lucht, is er een grijsharige vrouw die stilletjes van een afstandje naar hem staart en zijn huwelijk met Erin (Rhea Seehorn) en de relatie met zijn tienerdochter Nora (Katelyn Nacon) lopen ook niet echt lekker, dus als er een satelliet crasht in zijn achtertuin begint hij als redmiddel een ruimteschip te bouwen uit de brokstukken. De film verschuift van Cameron naar Erin naar Nora...en terug. Voor de meeste tijd laat het de kijkers in het onzekere waar het toe wil of in welke richting...

De stijl waar deze film in is uitgevoerd, is zeker doordacht en consistent. Bijzonder vindingrijk was het hoe goed de VHS-fragmenten uit de kindershow van Cameron in de film paste. Als aan het einde alles bij elkaar komt, is dat aangenaam verrassend en hartverwarmend! Kortom een ambitieuze mix van drama, komedie, sci-fi, romantiek en fantasie waarin het allemaal om het einde draait. Een heerlijke kleine film (door zijn beperkte budget) met grote intenties.