Meningen

Erg druk en qua tempo sporadisch iets te nerveus gemonteerd, maar verder heel erg leuk en inventief. De animatie is geweldig (en uiteraard kleurrijk), de personages grappig en de stemmencast eersteklas. Heel veel verwijzingen naar films en voor Lego-veteranen een feest der herkenning. En wat een oog voor detail. Tegen het einde bevat de film ook nog eens een fraaie boodschap, gebracht op een niet-neerbuigende manier. Kortom: kom maar op met dat vervolg!

De minste van de drie Lego-films tot nu toe, met een lagere grapdichtheid en een wat aanmodderend plot, maar toch valt er nog veel te genieten. De animatie is wederom eersteklas en heerlijk kleurrijk, de stemmencast is prima en hier en daar zijn de grappen en grollen behoorlijk inventief. Jammer van het sentimentele gedoe richting het einde, dat tevens veel te lang doorzeurt.

Rommelige maar uiteindelijk onweerstaanbare documentaire over muzikale legende/ held Lemmy. Veel scenes doen niet ter zake en qua montage had het allemaal veel strakker gekund, maar er is zoveel moois te zien en te horen dat je als kijker snel overstag gaat. De lofzangen van een imposante stoet aan muzikanten, hoewel vaak erg grappig, waren niet eens nodig geweest; Lemmy zelf is makkelijk in staat de documentaire in zijn eentje te dragen. Rijdend in een tank, uitgedost als duitse militair of thuis aan het gamen in zijn overvolle armoedige appartement, met zijn zoon naast hem op de bank; het maakt allemaal niet uit. Wat een persoonlijkheid en wat een gevoel voor humor. Niet zelden weet de beste man daarnaast te ontroeren. Ik wist het reeds maar de documentaire bevestigt het nogmaals: Lemmy is god.

Jammer dat regisseur Hugo Van Lawick in 1996 nog niet de beschikking had over een HD-camera en niet in widescreen heeft geschoten, maar al met al ziet deze documentaire over een luipaard en haar opgroeiende welp op de vlaktes van de Serengeti er nog steeds indrukwekkend uit. Drie jaar volgde Van Lawick de luipaarden, waarna hij het prachtige beeldmateriaal monteerde tot een meeslepend en sporadisch spannend en ontroerend verhaal. De dvd bevat tevens de documentaire The Cheetah Family, van bijna een uur. Ook zeer de moeite waard.

De tand des tijds heeft flink zitten knagen aan deze matte verfilming van het gelijknamige boek van Brett Easton Ellis. Andrew McCarthy en de hier heel mooie Jami Gertz zijn behoorlijk miscast en veel te lichtgewicht voor wat het script van hen vereist. Alleen Robert Downey Jr. als drugsverslaafde (duh) en James Spader als zijn dealer lijken op hun plaats. De aardige soundtrack, geproduceerd door Rick Rubin, een stijlvolle visuele aanpak en een handjevol goede momenten maken dit nog net draaglijk, maar het is op het randje.

De opbouw is weer eens beter dan de climax, maar afgezien daarvan valt er veel te genieten bij deze rustige maar tegelijkertijd behoorlijk grimmige film. Het aandacht voor detail valt al snel op en er is veel ruimte voor de uitwerking van de personages, prachtig neergezet door Kevin Costner en Diane Lane, hier beiden uitstekend. Op subtiele, ingenieuze wijze wordt je als kijker het ogenschijnlijk simpele verhaal ingezogen en de spanning wordt kunstig tot het kookpunt opgevoerd. De akelige sfeer van veel scenes is bijzonder raak getroffen en bij vlagen is de film ook echt behoorlijk naar. Tegen het einde wordt alles wat simplistischer en meer voorspelbaar, maar het geheel blijft met gemak op de rails.

Degelijke remake, de twee hoofdrolspelers zijn perfect gecast, maar toch moet de film het in vrijwel ieder opzicht afleggen tegen het origineel. Die is sfeervoller, emotioneler en veel poëtischer qua visuele kracht. Deze remake is minder subtiel en bevat (uiteraard) meer special effects, die niets toevoegen en zelfs afbreuk doen. Wel goed geregisseerd door Reeves, die na Cloverfield bewijst in ieder geval geen one-hit-wonder te zijn.

Voor een habbekrats gemaakte duitse science fiction-film, op technisch vlak best goed gemaakt en tevens degelijk gespeeld. Maar wat is dit ongelooflijk saai! De makers hadden toch best kunnen zorgen voor een wat levendiger script en een flink kortere speelduur. Dat kost tenslotte geen extra geld. Alle goede bedoelingen ten spijt is dit nu gewoonweg niet door te komen.

Prima duitse thriller over een onopgeloste moordzaak in de jaren '80, die in het heden weer de kop opsteekt. Sommige personages komen er een beetje bekaaid vanaf, het zijn er wellicht ook wat veel, maar verhaalopbouw en sfeertekening zijn dik in orde. Sporadisch ook behoorlijk spannend.

Spannende zesdelige miniserie, niet overal even geloofwaardig, maar in ieder geval wel met een onderhoudend en continu verrassend plot. Grootste pluspunt is de prima cast die, zodra de gebeurtenissen over de top dreigen te gaan, de boel steevast op de rails houdt. De leuke personages zijn goed uitgewerkt en Karla Crome is uitstekend in de hoofdrol. De scenes tussen haar en vader Gary Lewis behoren wat mij betreft tot de beste van de serie. De deur wordt opengehouden voor een vervolg, maar gezien de grotendeels afgeronde plotlijntjes lijkt me dat geen goed idee.

Zwaarmoedig en taai drama, zich afspelend in een kleine stad bij de Barentszee, in het noorden van Rusland. Het wordt allemaal fraai gebracht door een overtuigende cast en de film ziet er prachtig naargeestig uit, maar gebeurtenissen en personages zijn aan de abstracte kant, waardoor inleving in het verhaal moeilijk is. De kritiek op de hedendaagse russische politiek is overigens niet mals. Echt zo'n film die je eigenlijk wel goed vindt maar waar je feitelijk amper plezier aan beleeft.

Herzien. Onderwater rip-off van The Thing, maar lang niet slecht gedaan. Vooral de eerste helft is prima, met een spannende verhaalsopbouw en indrukwekkend production design. De cast is ook meer dan degelijk, met de altijd onderkoelde Peter Weller in een aangename hoofdrol. Na verloop van tijd wordt alles helaas steeds meer voorspelbaar en suf, resulterend in een malle climax. Ook de makeup-effecten van veteraan Stan Winston komen niet helemaal uit de verf.

Prima documentaire over de succesvolle schotse singer-songwriter, die midden in zijn doorbraak naar het grote publiek te maken krijgt met allerlei lichamelijke en psychische problemen. Er wordt een eerlijk beeld geschetst van een sympathieke, gedreven artiest die moeite heeft om zijn eigen succes bij te benen. Vaak erg grappig; Capaldi beschikt over een dosis gezonde humor, maar sporadisch is de documentaire ook best aangrijpend.

Vervelende misdaadfilm, met een onwaarschijnlijk plot dat steeds vager wordt. Het begin is nog wel redelijk en Tim Roth zet een leuke rol neer als maffe huurmoordenaar, maar al snel beginnen de scheuren in het script zichtbaar te worden. Op gegeven moment is er geen redden meer aan. Stompzinnige scenes hopen zich op, resulterend in een onbenullige climax.

Tweede film van akteur Josh Radnor als regisseur, en ook ditmaal zeer aangenaam. De subtiele romance ontvouwt zich op prettige wijze en de personages zijn al gauw interessant en sympathiek. Het universiteitswereldje waarin de film zich afspeelt wordt daarnaast geloofwaardig neergezet. Hier en daar wellicht enkele scenes die er te dik opliggen (zoals de maffe cameo van Zac Efron) en tegen het einde is de rek er een beetje uit, maar verder onderhoudend genoeg. Wederom een sterke bijrol van Richard Jenkins. Wat een goede akteur is dat toch.

Iets te lang en fragmentarisch, maar wat een fijne jaren '70 sfeer en wat een innemende hoofdrolspelers. Cooper Hoffman (zoon van) doet het prima en Alana Haim doet het zo mogelijk nog beter. Het ontbreken van een duidelijk plot speelt de film hier en daar parten en de subplot met Sean Penn is op het pretentieuze af, maar afgezien daarvan valt er veel te genieten. Echt zo'n film waar je of volledig in meegaat of direct bij afhaakt. Niet één van Paul Thomas Anderson's beste films, maar wel eentje die doorspekt is met geweldige momenten.

Onderhoudende maar uiteindelijk weinig bijzondere en vooral ongeloofwaardige thriller geproduceerd door Jason Blum, wiens Blumhouse productiebedrijf de afgelopen jaren flink wat overuren heeft gedraaid. Geen horror echter dit keer. Na een rommelig begin wordt de plot zowaar best spannend, al heeft de film te lijden onder een gebrek aan interessante personages en werkt één en ander toe naar een nogal bespottelijk einde. En met Joey King heeft men een zeer irritante hoofdrolspeelster in huis gehaald.

Minste film van Anton Corbijn tot nu toe, met een saai script en een nogal druilerig en grauw sfeertje. De plot, over de kortstondige vriendschap tussen fotograaf Dennis Stock en akteur James Dean, heeft zo zijn momenten en vooral Dane DeHaan als Dean is indrukwekkend, maar de film voelt te fragmentarisch aan en springt een beetje van de hak op de tak. Eigenlijk vond ik de niet zo belangrijke scenes met Ben Kingsley, als ijskoude en megalomane studiobaas, nog het meest interessant.

Weinig origineel, deze kruising tussen Gravity en Alien, maar gezegd moet worden dat de film technisch sterk in elkaar zit en eigenlijk ook best spannend is. De redelijk indrukwekkende grote namen in de cast hebben weinig te doen en de personages zijn flinterdun, maar hierdoor blijft er des te meer tijd en ruimte over voor het nare beestje dat nietsvermoedend aan boord wordt gehaald. Het monster is visueel fraai uitgewerkt en vrij origineel, ook al is de plot dit nergens. Gelukkig wordt de spanning vakkundig opgebouwd, beschikt de film over een aantal bijzonder gruwelijke sterfscènes en werkt één en ander toe naar een memorabel einde.

Viel me helaas wat tegen van regisseur Anderson. Duidelijk zijn minste tot nu toe, al blijft de film de moeite van het kijken waard. Minpunten zijn de soms wat flauwe grappen, het lage tempo en sommige oninteressante personages (bv. dat van Cate Blanchett). Visueel wel weer indrukwekkend, en dan met name de leuke decors in het schip en de grappige stop-motion animaties.

Regisseur Solondz is een beetje de weg kwijt, dat wordt wederom bewezen met dit nogal geforceerde 'vervolg' op zijn grootste succes, Happiness. De beslissing om alle rollen uit die eerdere film nu te laten spelen door een geheel nieuwe cast is leuk gevonden, maar in de praktijk pakt het helaas niet zo goed uit. Voornaamste boosdoener is het wat karige en weinig verrassende script en de sporadisch nogal statische dialogen, waardoor de personages en gebeurtenissen afstandelijk aandoen. Echt interessant of grappig wil het ook niet worden.

Een interessant idee voor een documentaire, dit wereldwijde youtube verslag van een doorsnee dag uit het leven van de mensheid. Natuurlijk levert dat wisselvallige fragmenten op die niet altijd even boeiend zijn, maar overwegend is het gepresenteerde materiaal de moeite waard. Hier en daar zitten er zelfs wonderschone beelden tussen alsmede een aantal geniaal gevonden shots. Soms is het beeldmateriaal wel aan de gruwelijke kant, zoals de fragmenten waarin dieren worden geslacht en de onthutsende beelden van de ramp bij de Love Parade in Duitsland. Regisseur Kevin Macdonald monteert het allemaal kunstig aan elkaar. Geproduceerd door Ridley en Tony Scott.

Onweerstaanbare documentaire over de amerikanen Danny Robertshaw en Ron Danta, die al jaren een hondenopvang runnen vanuit hun eigen woning. Daar is het met gemiddeld 70 honden uiteraard een georganiseerde chaos, maar de twee mannen hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Met een dergelijk onderwerp verwacht je al snel een oppervlakkige en flauwe aanpak, maar de documentaire steekt verrassend subtiel in elkaar en heeft precies de juiste toon. De verhalen zijn afwisselend grappig en emotioneel, met enkele bijzonder aangrijpende momenten. En de honden... tja, die zijn geweldig.

Fraaie documentaire over recensent Roger Ebert, hier gefilmd in de laatste maanden van zijn leven. Een reeks vreselijke operaties heeft zijn spraakvermogen weggenomen (alsmede een groot deel van de onderkant van zijn gezicht); Ebert communiceert slechts nog via zijn computer. De focus ligt natuurlijk op zijn rijke verleden, onder als de helft van het duo Siskel & Ebert, waar we veel geweldige archief-opnamen van te zien krijgen. Een mooi portret van een boeiende man.

Meeslepend, overwegend wel wat zwaarmoedig drama, geregisseerd door de schrijver van de televisieserie This Is Us, waar de film qua structuur wel iets van wegheeft. Ook hier dus vernuftig door elkaar lopende verhaallijntjes met meerdere tijdlagen, kunstig gefilmd en gemonteerd. De cast is uitstekend, met vooral Oscar Isaac en Antonio Banderas erg goed. Geen makkelijke kost, met een aantal behoorlijk heftige emotionele momenten, maar ik vond de personages boeiend en de verhaallijnen raakten me wel.

Mooie film gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King; inmiddels de derde King-verfilming door regisseur Mike Flanagan. De slimme verhaalstructuur draagt bij aan de mysterieuze sfeer van het verhaal, dat bij vlagen onheilspellend, tragisch en komisch is. De lange cruciale dansscene halverwege de film is pure filmmagie. In de prima cast treffen we veel gezichten uit eerdere Flanagan-films en series aan.

Benedenmaatse Elmore Leonard-verfilming, die niet in de buurt komt van films als Get Shorty en Jackie Brown. Eigenlijk lijken plot en sfeer nog het meest op de film Ruthless People uit 1986, maar ook die was veel beter dan dit karige werkje. Met de cast is weinig mis, maar de film is amper grappig en/ of spannend en de personages blijven ver op afstand. Ik moest eigenlijk maar één keer echt lachen, op het moment dat Jennifer Aniston met afgrijzen de grote verzameling nazi-memorabilia aanschouwt in het huis waar ze opgesloten zit en John Hawkes tegen haar zegt: "What, you don't like history?".

Prachtige film, zowel visueel als inhoudelijk zeer indrukwekkend. De geweldige special effects geven een enorme meerwaarde aan het verhaal, net als het zeer fraaie camerawerk. De surrealistische plot wisselt drama, avontuur en humor op vakkundige wijze af en biedt ruimte voor meerdere interpretaties. Grote thema's als lotsbestemming, geloof en spiritualiteit komen volop aan bod, maar nergens wordt de film moralisend of opdringerig. Iedereen kan er van maken wat hij of zij wil. Groots en meeslepend.

Een aardige vroege Hitchcock, niet heel bijzonder qua plot maar de moeite waard door de leuke personages en gevatte dialogen. Visueel behoorlijk baanbrekend in elkaar gezet, zeker gezien de beperkte technische middelen van die tijd. Hicthcock heeft een grappige cameo, als advertentie in een krant!

Eindelijk de lange versie bekeken, een kleine 25 jaar nadat ik op video destijds de geknipte versie heb gezien. Die kortere versie was zo gek nog niet, besef ik nu. Ik was toen al niet bepaald onder de indruk van de film, akteerwerk en special effects schoten in 1985 reeds tekort, maar nu valt pas echt goed op wat een knullig in elkaar gezet rommeltje dit is. De film probeert van verschillende walletjes te eten, elementen uit allerlei SF- en horrorgenres komen langs, maar vrijwel nergens maakt de film enige indruk. Er valt daarentegen flink wat te grinniken aangaande de belabberde dialogen en het dik aangezette serieuze akteerwerk, dat haaks staat op de potsierlijke gebeurtenissen. Als komedie is de film inmiddels goed te genieten, dat is zeker.