Meningen

Effectief psychologisch drama, vermomd als horrorfilm. Vooral het eerste half uur is behoorlijk creepy, daarna wordt de film meer een studie van een persoon die langzaam krankzinnig wordt. De mij onbekende Gretchen Lodge is bijzonder goed in de hoofdrol. Regisseur Eduardo Sanchez levert hier zijn beste film af sinds The Blair Witch Project, waar Lovely Molly bij vlagen ook wel iets van wegheeft, vooral qua cameravoering en soundtrack.

Ambitieuze animatiefilm die compleet bestaat uit handgeschilderde beelden in de stijl van Vincent van Gogh. Het probleem is alleen dat dit niet kan verhullen dat het verhaaltje nogal dun en aan de saaie kant is. Ook was ik niet kapot van de visuele stijl. Knap hoe 150 schilders 67.000 schilderijen hebben gemaakt, die vervolgens frame voor frame zijn geanimeerd, maar ik zie het er niet aan af.

Nogal saaie bedoening, dit droogkomische verhaal dat zich afspeelt op de mongoolse steppe. Hier en daar mooie plaatjes van de fraaie landschappen en dreigende luchten, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun. We leren de personages niet voldoende kennen om met hen mee te leven en de gebeurtenissen zijn niet leuk genoeg om de volle lengte van de film te blijven boeien.

Weliswaar een beetje lichtgewicht en iets te simplistisch Pixar-filmpje, maar charmant en sympathiek genoeg om boven het maaiveld uit te komen. De personages zijn bijzonder leuk uitgewerkt en de chemie tussen de stem-akteurs is eersteklas. De kleurrijke en spectaculaire animatie helpt natuurlijk ook flink mee om hier iets moois van te maken. De grappigste rol is voor Sacha Baron Cohen, die met slechts één scene zorgt voor het hoogtepunt van de film.

Intrigerend, bij vlagen effectief drama over een geadopteerde jongen (Kelvin Harrison Jr.), een voorbeeldige zoon en student, die op gegeven moment verontrustend gedrag begint te vertonen. Subtiel en spannend opgebouwd en goed gespeeld door de hele cast, al lopen op gegeven moment zowel plot als personages een beetje vast. Tegen het einde is de rek er dan ook wel uit en gaat de film uit als een nachtkaars. Hier had wel iets meer ingezeten.

Herzien na vijftien jaar. De film bevalt me nu iets beter dan destijds, met name omdat deze inmiddels niet meer zo geforceerd hip overkomt. De balans tussen komedie en harde misdaadfilm blijft een beetje wankel, met sporadisch wat flauwe momenten en wisselvallig akteerwerk, maar de Usual Suspects-achtige plot steekt vernuftig in elkaar en de film heeft een aanstekelijke energie. De indrukwekkende cast helpt daarnaast natuurlijk ook mee.

Te zoetsappig romantisch drama, absoluut één van de mindere Nicholas Sparks-verfilmingen. Zac Efron schiet tekort in de hoofdrol en de plot is niet interessant genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Het is allemaal net iets te dun en oppervlakkig.

Sympathieke roadmovie, gelukkig vrij subtiel uitgewerkt. Het script is niet echt verrassend maar interessant genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Camerawerk is ook in orde. Het voornaamste bestaansrecht van de film wordt ontleend aan de drie hoofdrolspelers, die hier allen sterke rollen neerzetten. Vooral de atypische rol van de doorgaans nogal schattige McAdams valt op. Robbins en Pena zijn ook prima. Al met al geen wereldschokkende film, maar degelijk genoeg.

Dit is wel erg ambitieus voor een film van krap anderhalf uur. Nog een wonder dat het geheel niet ten onder gaat in de zee van aanwezige ideëen. Qua plot in ieder geval genoeg materiaal voor een film of vijf. Scarlett Johansson is geweldig in de hoofdrol, de montage is inventief en alles ziet er gelikt uit. Jammer dat alles steeds maller en flauwer wordt naarmate de plot vordert. De aktiescenes zijn nogal wisselend van kwaliteit; het ene moment cool en opwindend, het volgende vergezocht of nogal standaard. Al met al wel de leukste Luc Besson sinds The Fifth Element, al zegt dat meer over zijn oeuvre sinds die film dan over de kwaliteit van deze Lucy.

Vreemde, ongemakkelijke film over de ongezonde relatie tussen een opera-diva (Jill Clayburgh) en haar jonge, aan heroïne verslaafde zoon (Matthew Barry). Sterke en minder geslaagde, vaak te dik dramatisch aangezette scenes wisselen elkaar af, waarbij plot en personages nergens echt tot leven komen. Jammer, want visueel valt er flink wat te genieten. Het camerawerk van Vittorio Storaro is absoluut indrukwekkend en de film heeft een aparte, dromerige sfeer die bij vlagen onvergetelijke beelden oplevert.

Na vijf seizoenen van de gelijknamige televisieserie dient zich nu de eerste speelfilm aan, met nogal wisselvallig resultaat. Visueel pakt men flink uit, met veel aktie en spektakel, maar plot en personages blijven een beetje achter. Na het erg drukke en vooral rommelige vijfde seizoen is het aanvankelijk prettig om Luther te zien in een vrij rechtlijnig verteld verhaal, maar gaandeweg loopt de boel van de rails. Logica en geloofwaardigheid zijn vooral ver te zoeken in het laatste half uur, wanneer de film begint te lijken op een spin-off van de Saw-films. Bij vlagen behoorlijk spannend, maar al met al is dit toch wel een teleurstellende doorstart.

Vervelende korte film van Gaspar Noé. Alhoewel, kort... ik heb films van drie uur gezien die korter lijken dan de vijftig minuten van dit rommelige en vooral pretentieuze werkje. Een hysterische Beatrice Dalle loopt als een kip zonder kop te schreeuwen op een filmset waar iets over heksen wordt opgenomen. Dat is het wel zo'n beetje. Bevolkt door sterotypes en lelijk gefilmd moet ik dit helaas scharen onder het slechtste dat ik tot nu toe van Noé heb gezien. Ja, zelfs het vervelende en langdradige Love was beter.

Deze variant op The Ice Storm en American Beauty is overwegend de moeite waard, vooral door de sterke dialogen en het degelijke akteerwerk. Vooral Baldwin is erg goed. Minpuntjes zijn het weinig originele script (we hebben dit al eerder en beter gezien) en het wat onbestendige einde. Neemt niet weg dat het een bovengemiddeld filmpje is. Geproduceerd door Martin Scorsese, overigens.

Na Department 36 en MR 73 wederom een prima franse misdaadfilm van regisseur Olivier Marchal. Ditmaal een Godfather-achtig epos, dat zich voornamelijk richt op de vriendschap tussen twee zware jongens, Edmond Vidal (Gerard Lanvin) en Serge Suttel (Tcheky Karyo), door de jaren heen. De ambitieuze montagestructuur, vol flashbacks naar gebeurtenissen uit het verleden, is sporadisch aan de verwarrende kant, zeker gezien de beperkte speelduur van de film. Wellicht was het een beter idee geweest om het verhaal chronologisch te vertellen, en iets meer tijd te nemen voor alles. Afgezien daarvan een sterke film, fraai vormgegeven en uitstekend gespeeld.