Meningen

Rommeltje van regisseur Rob Zombie. Als filmmaker wil het maar niet lukken met de beste man. Slechts The Devil's Rejects uit 2005 is oké, de rest van zijn films is het allemaal net niet. Zo ook dit futloze retro horrorwerkje, dat afgezien van een paar creepy momenten weinig te bieden heeft. Suf verhaal, suffe personages, suffe uitwerking. Gelukkig is Zombie's nieuwe CD wel de moeite waard. Hebben we toch nog iets.

Uitstekend grimmig werkje, een soort duister sprookje, al blijft de toon continu realistisch. We zien de gebeurtenissen direct na de val van het Derde Rijk door de ogen van een viertal kinderen, die moeten vluchten wanneer hun ouders vervolgd worden voor oorlogsmisdaden. Fraai in beeld gebracht door cameraman Adam Arkapaw (bekend van oa True Detective en Top Of The Lake) en heel erg goed gespeeld door de overwegend jonge cast.

Stupide, dik aangezette aktiefilm met een flinterdun script en bevolkt door bordkartonnen personages. Je waant je weer in de jaren '80, toen stoere oneliners als "payback's a bitch" nog cool waren. Hier werken ze helaas minder goed. De montage is daarentegen helemaal van deze tijd; dit betekent dus te pas en vooral te onpas belachelijke vertraagde beelden en veel knip- en plakwerk in de aktiescenes, die er erg lelijk uitzien en absoluut niet tot de verbeelding spreken. Alles is eigenlijk fout aan deze film, maar gelukkig is het geheel door het hoge tempo niet saai. En ik moest sporadisch best lachen om bad guy Jason Patric. Op de aftiteling zie ik opeens dat de film geschreven is door Peter Berg en geproduceerd is door Joel Silver! Bizar.

Goedgemaakte, intense rampenfilm gebaseerd op ware gebeurtenissen, met Matthew McConaughey als buschauffeur die in een helse bosbrand terecht komt samen met een lerares en een schoolklas bestaande uit 23 kinderen. De opbouw vond ik beter dan de uiteindelijke claustrofobische gebeurtenis waar het allemaal om draait, vooral omdat richting het einde één en ander te lang doorzeurt en te zoetsappig wordt, maar spannend en visueel indrukwekkend is de film zeer zeker. En McConaughey zet overtuigend een loser neer die kans ziet op een cruciaal moment boven zichzelf uit te stijgen.

Traag en zwaarmoedig, zoals alle films van regisseur James Gray, maar gelukkig tegelijkertijd meeslepend en visueel imposant. De doorgaans wat miscaste Charlie Hunnam is hier vreemd genoeg prima op zijn plaats. In de beste momenten heeft de film een Heart Of Darkness-achtige mystieke sfeer, die betoverend werkt. Niet alle elementen werken naar behoren en de film is sporadisch saai en langdradig, maar uiteindelijk kon ik er toch wel iets mee.

Vermakelijke komische avonturenfilm a la Romancing The Stone, hoewel minder charmant en qua plot wel erg dunnetjes. De leuke cast maakt veel goed; Sandra Bullock en Channing Tatum vormen een grappig kibbelend duo, Daniel Radcliffe is een enthousiaste bad guy en Brad Pitt steelt de show in een hilarisch bijrolletje. Wel jammer dat enig echt gevoel van avontuur ontbreekt en de film van a tot z voorspelbaar is. Snel Romancing The Stone maar weer eens kijken dus.

Sterk regiedebuut van actrice Maggie Gyllenhaal, dit subtiel onbehaaglijke drama met geweldige rollen voor Olivia Colman en Jessie Buckley. De plot ontvouwt zich op onvoorspelbare wijze, net als de vreemde maar intrigerende personages, die vaak onverwachts uit de hoek komen. Veel aandacht gaat uit naar ogenschijnlijk onbelangrijke zaken, maar uiteindelijk grijpt één en ander toch bevredigend in elkaar. Mooie rollen ook van Ed Harris (wat wordt die mooi oud, wat een karakterkop) en Paul Mescal, die we nog kennen van de onvergetelijk mooie serie Normal People.

Alexandra Daddario is hier vrij goed als verloren ziel in Tokio, maar de film om haar heen is matig en best saai. Aan mooi camerawerk en treffende sfeerbeelden geen gebrek, maar de personages zijn ongrijpbaar en de gebeurtenissen niet bepaald boeiend. Dit is duidelijk geen nieuwe Lost In Translation.

Herzien na een kleine 15 jaar. Blijft een typische David Lynch mindfuck, die nog steeds weet te intrigeren. Hier en daar ook behoorlijk creepy. Goed gespeeld, vooral door de double act Bill Pullman/ Balthazar Getty. Patricia Arquette is ook uitstekend als mysterieuze femme fatale (en wat zag haar lichaam er daar nog goed uit!). Qua camerawerk had het wel iets spectaculairder gemogen en het begin van de film is aan de trage kant, maar verder weinig op aan te merken. Fijne soundtrack ook, met oa de heren van Rammstein en Marilyn Manson, ook nog even te zien als 'porn star #1'. Hahaha.

Spectaculaire korte documentaire over de atleten Damien Lacaze en Antoine Girard, die in 2018 een een grootse bivakvlucht van 1500 kilometer in de kern van de Himalaya en het Karakorum-gebergte ondernemen, hoofdzakelijk door te paragliden. De interviewfragmenten, hier en daar wat flauw, kunnen er mee door, maar op visueel gebied valt er veel te genieten. De opnamen die Lacaze en Girard vanuit de lucht maken zijn werkelijk fantastisch.

Leuk waargebeurd verhaal over een amateurhistoricus (Sally Hawkins) die moet afrekenen met onbegrip en scepsis bij haar zoektocht naar de overblijfselen van koning Richard III, die reeds 500 jaar zoek zijn. Hawkins is perfect in de hoofdrol als de kwetsbare, onstabiele maar uiteindelijk sterke Philippa Langley en het script (van Steve Coogan, die hier een leuke bijrol heeft) steekt intelligent en vaak erg grappig in elkaar.

Fascinerende, spannend opgebouwde documentaire vol verrassingen over de Salvator Mundi, het duurste schilderij ooit verkocht. Vrijwel alle betrokkenen (van oorspronkelijke aankoop tot uiteindelijke verkoop) komen aan het woord en langzaam ontvouwt zich een bizar, haast onwerkelijk verhaal dat zo vreemd is dat je het niet had kunnen bedenken. Het is allemaal prachtig in beeld gebracht en gemonteerd door regisseur Andreas Koefoed, met uitzonderlijk boeiende (en vaak erg grappige) interviewfragmenten.

Zwaar door het werk van David Lynch beïnvloed regiedebuut van akteur Ryan Gosling. Hij schreef tevens het script. Sfeer en surrealistische momenten genoeg, maar plot en personages zijn aan de saaie en weinig interessante kant. Gosling heeft het op technisch vlak goed in de vingers, maar om dit soort films tot een goed einde te brengen is er wel wat meer nodig. Het blijft allemaal een beetje onbestendig en het resultaat is vlees noch vis. Maar leuk geprobeerd.

Fascinerende, vaak hilarische documentaire over het desastreuze produktieproces van de film The Island Of Dr, Moreau. Destijds betekende deze mislukking het vroegtijdige einde van de carrière van regisseur Richard Stanley, die met Hardware en Dust Devil toch twee zeer verdienstelijke films had gemaakt. Gelukkig blijkt er nog volop leven in de beste man te zitten. Veel betrokken partijen komen aan het woord met mooie anecdotes, al blijft het natuurlijk jammer dat de voornaamste boemannen van het geheel, vervangend regisseur John Frankenheimer en hoofdrolspelers Val Kilmer en Marlon Brando, niet aan het woord (kunnen) komen. Zeer onderhoudend in ieder geval. De documentaire is een soort handleiding geworden voor hoe je een film NIET moet maken.

Deze had ik nog niet gezien van regisseur Joachim Trier. Net als zijn andere films de moeite waard, al is dit wel zijn minste tot nu toe. Films over rouwverwerking binnen een gezin blijven lastig en deze is geen uitzondering. Het sterke akteerwerk maakt gelukkig veel goed. Vooral leuk om Gabriel Byrne weer eens in een mooie rol te zien. De film begint prima en houdt de aandacht goed vast, tot de boel naar het einde toe toch een beetje begint te slepen. Bepaalde verhaalelementen en handelingen van de personages doen tenslotte ook wat gekunsteld aan.

Mooi, behoorlijk intiem portret van voetbaltrainer Louis van Gaal. Drie jaar lang werd hij gevolgd tijdens werk- en privémomenten, een aanpak die fraaie maar soms ook wel wat ongemakkelijke scenes oplevert. Zo zien we van Gaal op bezoek bij zijn arts wanneer hij te horen krijgt dat hij prostaatkanker heeft. Gelukkig valt er ook flink wat te lachen en is er natuurlijk een schat aan geweldig archiefmateriaal waar regisseur Geertjan Lassche uit heeft kunnen putten. Het resulteert in een zeer onderhoudende documentaire waarin van Gaal zich, zoals we van hem gewend zijn, open en eerlijk opstelt, maar de documentaire slaagt er tevens in zijn kwetsbare kant te tonen.

Visueel indrukwekkende maar bijzonder trage en saaie science fiction-film, die flink leentjebuur speelt bij 2001:A Space Odyssey. Er zijn interessante aspecten aanwezig in het script, maar er gebeurt gewoonweg te weinig om te kunnen boeien. Misschien helpt het wanneer je flink stoned bent tijdens het kijken. Zorgvuldig in elkaar gezet en de soundtrack van Angels & Airwaves is best mooi, maar het is allemaal te gekunsteld en pretentieus.

Meest vervelende film van regisseur Gaspar Noe tot nu toe, met weliswaar veel expliciete seks maar zonder een boeiend verhaal en/ of interessante personages. De drie hoofdpersonen zijn fotogeniek, vooral de dames, maar ze moeten het duidelijk niet van hun akteertalent hebben. De belabberde dialogen helpen ook niet mee. Verder veel referenties naar het eerdere werk van Noe en haast lachwekkende autobiografische details. Tegen het einde van de film, wanneer we op de soundtrack het nummer Night van John Carpenter en zijn thema van Assault On Precinct 13 te horen krijgen, lijkt de boel even op te leven, maar dat gevoel wordt snel de nek omgedraaid door de oersaaie laatste paar scenes.

De onderkoelde, licht ironische stijl van regisseur Whit Stillman past uitstekend bij de verfilming van dit verhaal van Jane Austen. Kate Beckinsale is daarnaast geweldig in de doortrapte hoofdrol. De show wordt echter gestolen door Tom Bennett, hier hilarisch als de sympathieke maar oliedomme rijke stinkerd waar Beckinsale haar zinnen op gezet heeft. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en er is weinig dat we niet eerder en beter gezien hebben in eerdere Austen-verfilmingen, maar de subtiele humor en het sporadische venijn zijn verfrissend.

Interessante biopic over het leven van de getroubleerde Brian Wilson, zanger en songschrijver van The Beach Boys. We zien hem hier in twee verschillende perioden van zijn leven, gespeeld door zowel Paul Dano als John Cusack. Beiden zijn uitstekend maar helaas blijft de film te vaak aan de oppervlakte hangen en is de aanpak iets te afstandelijk, waardoor de film wel boeiend is maar niet echt meeslepend. De rol die therapeut en dokter (Paul Giamatti) in Wilson's leven heeft gespeeld krijgt wat mij betreft ook iets teveel aandacht. De perikelen rond The Beach Boys (en dan vooral de opnamen in de studio) zijn verreweg het leukst.

Omdat ik de film ieder jaar rond deze tijd herzie heb ik de grijsgedraaide dvd onlangs vervangen door een blu ray versie, die voorlopig weer een tijdje meekan. De upgrade ziet er fantastisch uit, dat moet gezegd worden. Binnen het genre van de romcom blijft dit toch wel de absolute top, wat mij betreft, hoe vaak je de film ook kijkt. Wat een leuke verhaallijnen en wat een geweldige cast. Vooral Bill Nighy, High Grant en Colin Firth zijn voortreffelijk. Muziek is ook helemaal goed. Subliem!

Het wat late koreaanse antwoord op Fifty Shades Of Grey. Gezien de preutsheid van de cultuur en de nationale filmindustrie in het bijzonder was ik wel benieuwd hoe men een onderwerp als BDSM zou behandelen. Het resultaat, hoewel niet heel bijzonder en een beetje vlees noch vis, heeft echter wel enige charme. De twee leuke hoofdrolspelers zijn ontwapenend en de film kent een redelijk sterke opbouw. Helaas gaat de boel dan wel een beetje onderuit richting het einde, met enkele dubieuze plotontwikkelingen. Voor een film zonder bloot, seks of zelfs maar zoenen is Love And Leashes echter verrassend erotisch. In ieder geval meer dan Fifty Shades Of Grey...

Best leuke, sympathieke variant op Zombieland, met enorme gemuteerde insecten in plaats van schuifelende ondoden. Vlot gemaakt en leuk gespeeld, met een grappige bijrol van Michael Rooker. Hoofdrolspeler Dylan O'Brien weet helaas niet helemaal te overtuigen; hij doet wellicht iets teveel zijn best. De plot is verder niet bijster origineel en nogal bij elkaar gejat, maar de film beschikt in ieder geval over een aantrekkelijke visuele aanpak en de monsters zien er over het algemeen spectaculair uit.

Aangenaam romantisch drama met komische ondertonen, niet helemaal geslaagd door het onevenwichtige script. Gyllenhaal doet zijn best maar is enigzins miscast; Hathaway is uitstekend. De film wordt gered door de chemie tussen de twee- de vonken springen eraf en in de momenten dat Gyllenhaal en Hathaway samen zijn komt de film echt tot leven. De pret wordt helaas gedrukt door een aantal geforceerd aandoende komisch bedoelde subplots en een nogal dik aangezet einde. Maar goed, in ieder geval beter dan Zwick's vorige film, het nogal misplaatste Defiance.

Verrassend sterke en emotioneel rake film; absoluut niet de slappe romantische komedie die je verwacht op basis van de marketing-campagne. Eckhart en Aniston zijn prima in de hoofdrollen en zien zich omringd door een eersteklas supporting cast. Bepaalde romcom-aspecten doen wat afbraak aan de kwaliteit van het geheel, maar het script zit goed in elkaar en er zijn veel aangrijpende momenten. Mooi camerawerk ook.

Mooi gespeeld drama over een pas getrouwd ouder stel (John Lithgow en Afred Molina) die door omstandigheden gedwongen worden apart van elkaar bij familieleden in te trekken. Veel treffende observaties en fraaie kleine momenten, al wordt er niet genoeg tijd uitgetrokken om echt te kunnen investeren in de personages. Ook mist het script net die focus die het doet uitstijgen boven de middelmaat. Jammer, want het akteerwerk is unaniem sterk.

Subliem in beeld gebracht broeierig misdaaddrama, bij vlagen nogal bizar en behoorlijk gewelddadig. De eersteklas cast maakt er iets moois van, met vooral Ed Harris geweldig in de vaderrol en Katy O'Brian indrukwekkend (en niet slechts qua lichaam) als de bodybuilder die het aanlegt met de dochter van Harris, Kristen Stewart. Het script is soms wat aan de voorspelbare kant en in de finale gaat één en ander flink over de top, maar er zijn veel geweldige momenten en de strakke regie van Rose Glass maakt veel goed. Fraaie dreigende electronische score ook van Clint Mansell.

Verdienstelijke documentaire over leven en carrière van de veelzijdige zangeres, die in 2012 op 63-jarige leeftijd overleed. De focus ligt begrijpelijkerwijs vooral op haar succes in Europa in de jaren '70 (check dat fragment met Sjef Van Oekel!) en haar gloriedagen als de queen of disco in de jaren '80. Archiefbeelden en herinneringen van familieleden, vrienden en collega's zijn op onderhoudende wijze gemonteerd, maar we leren de complexe mens achter de artiest niet echt kennen, ook niet met behulp van haar dochter Brooklyn Sudano, die de documentaire mede heeft geregisseerd. En van de hoogtijdagen met producent Giorgio Moroder had ik wel wat meer willen zien.

Leuke romcom, vooral de moeite waard door het aanstekelijke spel van hoofdrolspelers Lily Collins en Sam Claflin. Het gebruik van popmuziek is hier en daar ook erg inventief. De plot steekt voorspelbaar in elkaar maar is door het hoge tempo en de vele grappige en dramatische gebeurtenissen wel onderhoudend. Je moet er natuurlijk niet teveel over nadenken, want dan blijkt al snel dat alles van toevalligheden aan elkaar hangt. Enfin, ik heb me er opperbest mee vermaakt.

Gemiste kans. Het verhaal achter de 'klassieke' pornofilm Deep Throat en meer specifiek actrice Linda Lovelace verdient een meer interessante film dan dit. Amanda Seyfried is prima in de hoofdrol en Peter Sarsgaard, als haar man, zet een overtuigende creep neer, maar na een veelbelovend begin wordt de film steeds vlakker en vooral saaier. De preutsheid waarmee alles gebracht wordt past daarnaast totaal niet bij het onderwerp. Ik hoef echt niet gebombardeerd te worden met geslachtsdelen, maar een visueel iets meer expliciete aanpak was op zijn plaats geweest. Nu ben je feitelijk beter af met de documentaire Inside Deep Throat uit 2005.