Lost Girls and Love Hotels (2020)

Donkere film over de destructieve escapades van een uitspraakcoach, die a.h.w. een dubbel leven leidt. De titel dekt letterlijk de lading, maar verwacht geen spannende of romantische cinema. O ja, voor ik het vergeet, Carice van Houten heeft een inhoudsloos bijrolletje.

Mooie meid, slechte film.

Beide niks.

Ik kan dit soort films wel waarderen. Een bloedmooi meisje die een beetje verloren door een onbekende stad rond dwaalt. Daddario speelt deze rol goed en ik voelde de radeloosheid die ze uitstraalt. De film is klein en het voelt vooral als een audiovisuele ervaring aan. Deze kon ik enorm waarderen, maar ik zie de tekortkomingen ook. De bijrollen voegen niet echt heel veel toe, Carice van Houten is niet meer dan beeldvulling. Daarnaast had ik bepaalde plotelementen wat sterker uitgewerkt willen zien, zoals het leven van Daddario overdag. Maar de nachtelijke escapades bevielen me zeer en het smaakt toch wel een beetje naar meer.

3,0*

Alexandra Daddario is hier vrij goed als verloren ziel in Tokio, maar de film om haar heen is matig en best saai. Aan mooi camerawerk en treffende sfeerbeelden geen gebrek, maar de personages zijn ongrijpbaar en de gebeurtenissen niet bepaald boeiend. Dit is duidelijk geen nieuwe Lost In Translation.

Zwakke film. Probeert zowat een nieuwe Lost in Translation te zijn maar slaat daar allesbehalve in. Daddario doet op zich nog haar best om dit slappe vehikel te redden. Dit is wel sinds lang misschien haar meest gedurfde film. Rest zijn zo wat de standaard komedies in Hollywood waarin ze te zien is maar hier gaat ze naar Azië. Ik vrees dat Daddario ook niet meer zo knap is als vroeger en misschien dat ze daarom wat in de vergetelheid begint te raken in Hollywood. Nouja, met deze film gaat ze haar carrière naar mijn inziens ook geen boost geven.

De film wordt in diverse artikeltjes wel gekenschetst als een mengeling van Lost in Translation (2003) en Fifty Shades of Grey (2015). Die vergelijkingen zijn niet geheel onterecht. Regisseur William Olsson gebruikt de anonimiteit van het bruisende Tokyo om een vrouw (Alexandra Daddario) op haar zoektocht naar zichzelf te begeleiden. De manieren waarop zij zoekende is zijn nogal destructief van aard. Sado-masochisme en alcohol spelen er een belangrijke rol in.

Klinkt op zich wel interessant. Maar is het niet. Het verhaal is voorzien van een doorzichtig laagje halfbakken persoonlijk leed dat substantieel wordt gevoed met platitudes. Eigenlijk is de film weinig meer dan een lompe aaneenrijging van gemeenplaatsen. Het Japanse decor verleent de film een tijdelijk vleugje exotisme, dat in beginsel de ledigheid van het gebodene nog enigszins camoufleert. Na de exotische gewenning, valt de film op zichzelf terug en wordt de kijker met veel lucht geconfronteerd. Behalve het verhaal is ook de begeleidende beeldenreeks prikkelarm. Zowel erotisch als filmisch. Saaie boel.

De film heeft een belangwekkende boodschap. Een vrouw die haar traumatische verleden niet heeft verwerkt, moet zichzelf compleet verliezen om zichzelf te vinden. Jaja. Ik had wel willen weten wat dat traumatische verleden nu precies voorstelde. Olsson houdt dat stukje informatie goed verborgen voor de kijker. Het doel daarvan ontging mij. Tenzij het beoogde doel is om bij de kijker een totaal gebrek aan interesse voor de getraumatiseerde vrouw te kweken en/of een absolute afwezigheid van inleving in de personages te ervaren. In dat geval begrijp ik de visie van Olsson.

De film bevat geen verhalende verwondering en geen aangenaam persoonlijk mysterie maar geeft blijk van weinig sturing, weinig duiding en veel los zand. Het acteerwerk valt bovenop alle ellende ook nog eens zwaar tegen. Alexandra Daddario ziet er leuk uit, maar weet geen enkele vorm van emotie overtuigend over te brengen. Daddario is een storend slechte actrice.

Lost Girls and Love Hotels is een opwindende titel voor een holle en langdradige film.

Rare maar toch zeker aangename film - niet het rampgebied wat ik in recensies zo vaak voorbij zie komen, echt allesbehalve. Het enige probleem vond ik dat het personage van Alexandra door de hele film fladdert zonder dat ik echt hoogte van haar kreeg, en ik had ook zonder die voice-over gekund.

De film boeide me, met de soms lekker broeierige sfeer en een Japan dat mooi in beeld kwam met gewoon het alledaagse. En het was erg fijn dat de Japanse personages als echte mensen werden neergezet, en niet in de freakshow die Lost in Translation heette, hoe mooi ik die film ook vond. En leuk om Carice van Houten weer een keer te zien.

Prima tussendoortje. 3,5*