The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)

Schitterende film. Ik hou van die droog komische toon. Wat zijn de personages heerlijk getekend (Angelica Huston loopt er prachtig hautain bij, Bill Murray reageert dan weer zo onverschillig op elke situatie dat het hilarisch wordt, Dafoe zit vol schelmenstreken en afgunst en iedereen natuurlijk is potsierlijk met de rode muts). Misschien borderline karikaturaal maar Anderson komt er mee weg omdat zijn filmstijl ook zo karikaturaal is. De introductie van de boot als een poppenhuis, het shot dat de 12 apostelen nabootst, het begin van de film dat een generiek is van de film in de film in de film (?), etc. De camera zwiept en dendert over het scherm als een rollercoaster waardoor zelfs de over the top momenten (de inval van de piraten) ongestoord verteerd worden. The life acquatic with Steve Zizou zit boordevol details en bulkt van inventieve momenten dat ik na vijf minuten al terug wou spoelen omdat ik het gevoel had dat ik al een half uur gemist had.

wat een juweeltje qua decors en special effecten.

Ook de humor, acteerwerk is fantastisch door de gehele cast.

Dieren worden niet gespaard, toch was het aandoenlijk om het hondje met maar 3 poten zo snel te zien rennen.

Ik vond het verhaal alleen erg mager en wat onsamenhangend.

Mede door de cast en de sfeer , het camerawerk en decors nam ik dat voor lief.

En eens even aan de Wes Anderson en daarmee een regisseur die ik nog niet heel vaak aan het werk gezien heb. Ooit zag ik wel The Royal Tanenbaums, maar hoewel de indruk is dat ik die leuk vond is dat toch te lang geleden om daar een mening over te hebben. Het recentere Grand Boedapest Hotel ligt me beter in de herinnering en is binnen al zijn gekheid en kleurrijkheid erg acceptabel te noemen. Zou dat ook voor Steve Zizzou gelden?

Ten eerste zo'n idee als dit, Anderson moet wel fan zijn van Jaques Cousteau en dit als homage gemaakt hebben. Passend detail de rode mutsen, die had Cousteau namelijk ook op. En had hij een rivaal, of is dit voor het gemak geleend uit Le Grand Blue van Luc Besson waar ook twee rivalen elkaar onder de waterspiegel bestrijden? Afijn, voor wie nog niet door had dat het een Anderson film was zal dat snel zien aan de vele acteurs die grote overlap hebben met andere films van Anderson. Dan is er natuurlijk de kleurrijkheid, de karakters, de kolderieke verhalen, avonturen en voiceovers en de toneelachtige achtergronden gedurende de film. Het is duidelijk dat Anderson zich wat dat betreft ook in deze film weer van zijn beste kan laten zien wat stijl, detail en gevoel betreft. Een grote cast, teveel om op de noemen, is uitgerukt en de opnames onder water zien er strak uit.

Maar verder...? Bill Murray vind ik zoals zo vaak op het randje qua flauwheid, en dan is er de nog Owen Wilson die ik echt verschrikkelijk vind, dus als dat een garantie voor geslaagde humor moet zijn...ai! Dan dat gekweel van die Portugees met zijn vertalingen van David Bowie, ook niet leuk en naar verloop irritant. Dan het zogenaamd aparte verhaal dat in al zijn raarheid leuk en waarschijnlijk humorvol moet zijn maar dat gewoon niet is, niet boeit en bij tijd en wijlen vooral flauw, heel erg flauw, is. Nee, het mag duidelijk zijn dat deze Anderson niet aan mij besteed is en in het verloop voorzichtig ga zijn met het meenemen van Anderson films aangezien dit toch één van de betere moet zijn, een uitzondering daar gelaten want The Royal Tanenbaums zou ik toch wel graag weer eens proberen.

Ooit eerder gezien, maakt toen weinig indruk, maar dit was toch een fijne herziening. Nu geldt wel vaker dat ik in een bepaalde mood moet zijn voor een film, bij Anderson is dat nog iets sterker. Ik vond vooral Murray weer heel leuk, hij is wel de koning van de droogkloten. Ook leuke bijrolletjes, alleen Blanchett, die normaal toch weinig fout kan doen, vond ik niet goed gecast.

Maar eerlijk is eerlijk, bij dergelijke films gaat het toch vooral om het vreemde, artificiële en droomachtige sfeertje dat Anderson altijd weet op te roepen in zijn films. Fantastisch production design met aandacht voor minieme details, wel wat verouderde effecten die echter niet storen omdat realisme ook niet wordt nagestreefd. Ook een hele fijne soundtrack. Misschien toch maar weer eens wagen aan andere Andersons die minder goed scoorden bij mij zoals Grand Budapest Hotel en Darjeeling Limited.