The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)

Nee die Wes Anderson doet het niet zo voor me. Leuke acteurs (al herhaalt Murray een beetje z'n Lost...-rol) en personages, leuke decors, paar grappige momenten maar ik kan er allemaal niet zo veel mee. Rommelig, weinig boeiende verhaallijn, de scenes hangen allemaal een beetje als los zand aan elkaar.

Ja die Wes Anderson doet het wel voor me. Deze film in ieder geval. Echt een meesterwerkje! Heerlijk geacteerd door vooral Murray (één van mijn favoriete acteurs, zo niet dé favoriete acteur), Goldblum en de rest ook. De decors zijn inderdaad erg mooi gemaakt, vooral die cut-out van de boot! De verhaallijn vond ik trouwens helemaal niet zo belangrijk voor de film, de belevenissen zijn leuk genoeg om de film te blijven volgen. En de personages zijn stuk voor stuk interessant om te volgen. Prachtfilm, 4,5*!

Ik heb echt geen idee wat ik hiervan moet denken. The Life Aquatic is ontzettend goed gemaakt en Wes Anderson laat alweer zien dat hij een heel apart gevoel humor heeft. De volledige cast lijkt daar maar al te graag in mee te gaan, en vooral Cate Blachett en Bill Murray vermaken zich uitstekend.

Maar aan de andere kant is de film soms zo cryptisch, afstandelijk en ondoordringbaar dat je er als kijker niet meer bijkunt. Qua toon en sfeer gaat het echt alle kanten uit, van komedie tot drama, ja zelfs van A-Team-achtige actie tot onderwater-sci-fi. Er gebeurt de hele tijd ontzettend veel, alles is voortdurend in beweging. Maar helaas blijft er naast al die commotie niet genoeg tijd over om de intrigerende personages wat beter te leren kennen. Zelfs Bill Murray's niet onbelangrijke vaderfobie wordt met een simpel statement afgedaan en nooit meer verder onderzocht.

Ik had het gevoel dat Anderson bang was om te lang bij zijn personages te blijven stilstaan, terwijl juist de kleinere momenten (Zissou en Jane in de ballon, en vooral de intieme scène tussen Jane en Ned) voor mij tot de hoogtepunten van de film behoorden. Maar helaas worden dat soort momenten te vaak onderbroken door een vreemde punchline of bizarre grap.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat dit een complete mislukkig is. In tegendeel zelfs. Ondanks (of dankzij?) de vreemde humor en de opvallend geframede shots blijft het vooral visueel de hele tijd erg boeiend. Andere hoogtepunten zijn de rondleiding door het schip en de schitterende (maar schaarse) stop-motion zeebeestjes van Henry Selick.

Toch blijf ik achteraf een beetje op m'n honger zitten, omdat ik me op geen enkel moment echt betrokken voelde bij het hele gebeuren. In elk geval ben ik wel van plan om de film over een tijdje nog eens te proberen. Ik heb namelijk het gevoel dat The Life Aquatic, meer nog dan Anderson's vorige films, een geval van 'aquired taste' is.

Voorlopig 3 sterren.

Bioscoopzaal heeft hierboven een uitstekende recensie geschreven waar ik het grotendeels mee eens ben, dus ik hoef verder niet teveel uit te wijden.

Wel even opmerken dat wanneer Murray in zijn duikerspakje op een electronisch muziekje staat te bewegen 1 van de grappigste scenes van de laatste jaren is.

Verder nog wel meer hilarische korte scenes, maar als geheel wat minder.

Wel met een coole soundtrack bestaande uit Portugese Bowie-liedjes .

P.s. Jordy: Murray herhaalt zijn Lost in translation rol .

Aardig filmpje.

Wat iedereen over het verhaal loopt te zeuren begrijp ik niet. Nergens lijkt de film moeite te doen om boven een fictieve Kapitein Iglo en z'n Kindervriendjes aflevering te stijgen. Lijkt me niet dat je iets kan saboteren wat om te beginnen al niks voorstelt.

Film moet het inderdaad hebben van kleurrijke omgevingen en (te schaarse) leuke onderwaterbeestjes. Het meest komisch vond ik nog de kolibrivis. Murray speelt degelijk, al speelt hij gewoon vaak dezelfde rol, de rest amuseert zich ook wel op het gecostumeerd bal. Enige wat echt irritant was, was die kerel met z'n gitaar. Hadden ze naar een andere film mogen verbannen.

Was dus allemaal wel aardig, maar de hele tijd lijk ik vooral naar een kinderfilm te kijken, met wat leuke avontuurtjes (denk Jules Vernes) en geinige humor. Had allemaal wel iets scherper gemogen dus.

3* kunnen er wel vanaf, had graag meer gegeven, hopelijk richt Anderson zich de volgende keer niet meer op de lagere school.

Ik ben het dit keer met de meesten eens die hier schreven. Het verhaaltje gaat nergens naar toe. Structuur is ver te zoeken. Sommige scènes lijken op het moment geïmproviseerd te zijn zoals Ned en Steve Zissou's scène onderaan de trap in de boot.
De onsamenhangendheid van de scènes wordt soms bijna arrogant: denkt Anderson soms dat hij er komt met originaliteit alleen? Nou ja, die vraag moet helaas worden beantwoord met een 'ja' aangezien hij zijn anarchie behoorlijk weet te verkopen. En ook ik, ik geef het toe, heb me nog behoorlijk zitten vermaken met die kartonnen décors, stop-motion visjes en on-Hollywoodse actiescènes. Maar doordat film niet duidelijk maakt wat het nou wil vertellen - vind ik dus - blijft er ook weinig hangen en verliet ik de bioscoop zonder daarna lang aan de film te denken. Jammer. Soundtrack is inderdaad geweldig. Ik vond de gitarist leuk, vooral toen hij zat te spelen op het achterdek terwijl die piraten eraan kwamen racen . Dat was erg grappig.
O ja, vriendje meldde nog dat ook het gebruik van seventies-materiaal erg onlogisch werd gebruikt. Ik weet niet of dat waar is - en ik vond de ouderwetsheid der dingen wel geinig - maar wilde het wel even zeggen.

Viel me helaas wat tegen van regisseur Anderson. Duidelijk zijn minste tot nu toe, al blijft de film de moeite van het kijken waard. Minpunten zijn de soms wat flauwe grappen, het lage tempo en sommige oninteressante personages (bv. dat van Cate Blanchett). Visueel wel weer indrukwekkend, en dan met name de leuke decors in het schip en de grappige stop-motion animaties.

Wie van Anderson's vorige absurdistische werkjes kon genieten zal dat van Steve Zissou ook wel kunnen. Zelf ben ik echter niet zo'n fan van de stijl van de schrijver/regisseur, en vind ik na elk van zijn films dat er meer in had gezeten. Murray is wel weer super, net als Defoe als gekke Duitser. En geweldig om het prachtige Staralfur eens in een film te horen, al had ik die slotscene wat magischer voorgesteld.

Een gevalletje van jammer maar helaas, zonder dat ik nu precies de vinger op de zere plek kan leggen. Maar *iets* staat me tegen in Anderson's films...

2,5*.

The Life Aquatic, ik vond het wel een geinige film. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik vroeger ontelbare keren naar Jacques Cousteau heb gekeken, vond vooral die oude vliegboot altijd erg cool (lichte telerstelling dat er geen Catalina in de film zat natuurlijk).

Deze film is wel lekker fris en opgewekt, met name de felle levendige kleuren en dito karakters zorgen daarvoor maar ook zeker de fantasievolle en alle even kleurrijke onderwater flora- en fauna doen het prima.
De humor in de film is niet al te nadrukkelijk aanwezig, voor een groot gedeelte is de film al grappig omdat hij een soort van eigen wereld creeërt (die spidoos en de rode mutsjes gecompleteerd door de Glocks alleen al ). Daarbij is Murray gewoon erg grappig met z'n droge opmerkingen en hij wordt daar nog eens heel leuk bij aangevuld door Owen Wilson (die ook een erg leuke rol heeft).
Grappig dat ik ook iedere keer bij die portugeese liedjes dacht, ik ken ze ergens van? Maar waarvan ook al weer precies ? Na een nummertje of 4 kwam ik uiteindelijk achter de gezamelijke oorsprong van de kampvuursongs.

Toch is de film niet een echte hoogvlieger, het mist soms net een beetje de scherpte en ook de meeste karakters blijven, alhoewel erg grappig, toch ook wat vlak. Al met al een leuke film heb me er uitstekend mee vermaakt, goede 3.5*

Wes Anderson

Gister zijn eerste film gezien en zijn meest recente. En ik vind het een leuke filmmaker. Het zijn altijd lekkere off beat komedies. Je moet er van houden, ik bergrijp de kritiek wel dat het niet echt 1 geheel lijkt. Maar ik vond het heerlijk wegkijken, evenals zijn eerdere drie films. Minpuntje was dat de film moest stoppen na het nummer van Sigur Ros.

Maar verder toch erg vermaakt. 4*

“I'll fight it, but I won't kill it.”

Ietwat tegenvallend. Jammer dat de humor niet een beetje naar voren werd geschoven. Werkte wel erg sterk, maar te minimaal dus.

3*

Ook de tweede keer weet deze film mijn lach- en huilspieren overuren te laten draaien. Dat dit niet voor iedereen zo is, vind ik zeer te begrijpen.

De grootste kritiek, die al reeds geuit werd, is het mozaiek van korte stukjes waardoor de drama-elementen meteen afgekapt wordt door een humoristisch stukje (of het nu grappig is of niet laat ik achterwege), zodat het niet optimaal werkt. Ook ik had hier een aantal keren moeite mee, aangezien sommige drama-stukjes (m.n. in de eerste helft van de film) nog niet op de goede plek liggen van de 'puzzel', waardoor het aspect 'sloomheid/saaiheid' (die ook weer door velen als kritiekpunt naar voren is geschoven) te rechtvaardigen is.

Dan de humor. Ook een gevaarlijk punt in cinema. Werkt het, of werkt het niet voor iemand. De humor in The Life Aquatic with Steve Zissou werkt uitstekend. Van foute actie, tot geweldige dialogen, van domme witte dolfijnen tot de gehele uitstraling van de film. Inclusief de prachtige stop-motion effecten van onderwater-dieren. Droge humor in een natte omgeving.

Ach, en als de eerste klanken van Staralfur van Sigur Rós te horen zijn, biggelen de tranen van m'n wangen. Prachtige scene.

Hoognodig de andere Wes Anderson films (her)zien. De 4* voor deze fijne film blijven staan.

Na het zien van deze film werd het mij wederom duidelijk dat Wes Anderson een unieke regisseur is. Hoewel Rushmore voor mij het hoogtepunt op dit moment is, zijn de andere films van Anderson mij ook goed bevallen.

In feite is The Life Aquatic with Steve Zissou een zeer lastige film om te maken. Want om zo'n wereld, met deze unieke karakters, overtuigend over te laten komen is een grote uitdaging voor een regisseur. Wes Anderson slaagt daar voor een groot deel in. Voor mij was de film een constante aaneenschakeling van leuke momenten en minder leuke momenten. Uiteindelijk blijft een gevoel van bewondering over, want hoewel de kans om van zo'n film een 100% geslaagde film te maken klein is, heeft Wes Anderson het in ieder geval geprobeerd.

Het is vooral de humor die heel anders is dan welke andere film dan ook, waardoor het me niets verbaasd dat de films van Anderson niet zo goed scoren. Gelukkig kan ik er hartelijk om lachen, vooral bij de actiescènes lag ik dubbel. Die komen echt compleet ongeloofwaardig uit de lucht vallen en iedereen doet alsof het volkomen normaal is. Geweldige muziek ook daarbij, maar dat geldt voor de hele film. Net als de humor heel anders dan anders.

Het ziet er allemaal ook erg mooi uit, vooral die onderwaterwerelden. Deed me nogal aan de films van Méliès denken.

4*

Same here. Man wat vond ik dit een saaie film zeg. Het verbaast me dat ik het helemaal heb uit kunnen kijken.

Ik geef 'm 1, 0 sterren.

En wederom een arty van Anderson. De personages zijn weer heerlijk divers en het vakmanschap druipt er van af. Echter de humor is vaak te droog waardoor een hoop grappen niet tot minimaal overkomen. Ook kent de film een aantal saaie momenten die waarschijnlijk anders bedoeld zijn. Al met al bijzonder, zoals we gewend zijn van Anderson, maar niets geniaals. Redelijk.

Normaal hou ik wel van een lekkere off-beat film met een beetje vreemde humor.Maar met The Life Aquatic with Steve Zissou kon ik erg weinig, en dat was hetzelfde met The Royal Tennenbaums toen ik die zag.

Ik heb eingelijk geen enkel moment gelachen en vond het vooral een saaie film met af en toe wel erg mooie shots.

Een film kan je natuurlijk niet afrekenen omdat er 2 acteurs inzitten die je niet kan uitstaan(in mijn geval Bill Murray en Cate Blanchett), want ze kunnen je altijd een keer verrassen met een goede prestatie, maar hier kon ik opnieuw niets met hun karakters.De dialogen zijn saai, de kleuren waren zelfs saai, de muziek is saai, al vond ik die vent die de nummers van David Bowie coverde in het Potugees wel erg leuk, maar dat gaat ook te veel door.Na 3 of 4 nummers is het wel mooi geweest lijkt mij, maar nee het moeten er een stuk of 15 worden.Dafoe was ook nog wel leuk als Der Klaus, maar verder heb ik niets hoogstaands gezien van de verdere acteurs.

De film was mij veel en veels te droog, eingelijk net als een droge cracker, en dat smaakt niet.Ik zal dan ook niet snel iets weer proberen van Wes Anderson.

1.5*

Hmm. Gezien de allstar topcast had hier misschien meer ingezeten?

Ik vond dat er veel teveel gefocust werd op drama, vooral dat gezeik tussen Murray en Wilson begon me op een gegeven moment gewoon te vermoeien! Wilson vind ik sowieso een vervelende draak van een acteur, alhoewel hij me hier maar een beetje wist te irriteren.

Positieve verrassing vond ik William Dafoe, die ik nog nooit in een komische rol zag. Hem vond ik eigenlijk best grapppig, volgens mij heeft hij daar wel talent voor! Moet ie meer doen!

Visueel ziet alles er mooi uit en de film steekt soms wel leuk de draak met de overvloed van Cousteau-achtige documentaires op Discovery en soortgelijke zenders. Maar ik had toch wel wat vaker willen (glim)lachen. Nu gebeurde dat gewoon te weinig.

In 'The Life Aquatic' speelt Wes Anderson met een poppenhuis. Andersons' lievelingspop heet Bill Murray maar staat in dit verhaal beter bekend als Steve Zissou.

Het lijkt haast onmogelijk om niet enthousiast te worden bij het zien van de eerste beelden van The Life Aquatic. De keuze voor bepaalde kleurencombinaties in de film brachten meteen weer dat typische sfeertje dat Anderson met zijn films weet te creëren. Het was als vanouds, fris, levendig en vrolijk. Het frisse decor blaast het verhaal bijna vanzelf leven in. De omgeving wekt namelijk een vrolijke en chaotische indruk waarbij veel lijkt te gebeuren. Hierdoor wordt het verhaal vanaf het begin al interessant om te volgen. De boot Belafonte, waarop het verhaal zich grotendeels afspeelt, is ouderwets en kitscherig ingericht. Nergens is iets van hightech te bekennen, al vindt Zissou zelf wel dat hij met de tijd is meegegaan.

Het schip heeft de gekste dingen en kamertjes aan boord. Van een helemaal tot in het plafond blauw betegelde sauna tot een klein schattig klassiek ingericht bibliotheekje. Er is werkelijk over elk detail nagedacht. Van de verschillende soorten kleuren blauw van de overhemden van de bemanning met de bijpassende rode mutsjes tot de ouderwetse duikpakken met gele flessen en luchthelmen.

Het pronkstuk van de film, de boot, wordt vaak in een 'poppenkastperspectief' vertoond. De kijker krijgt een blik op de zijkant van een doorsnede van de boot waardoor er in elk kamertje gekeken kan worden. Dit is erg leuk gedaan en je hebt als toeschouwer op die manier een goed overzicht waar zich bepaalde kamers op de boot bevinden. Ook geeft deze manier van filmen een apart effect als de personages al pratend zich door het schip heen bewegen. Anderson weet op deze manier goed en origineel gebruik te maken van de ruimte door de scènes vaak af te laten spelen op verschillende locaties op de Belafonte.

Het verhaal is stompzinnig, maar in een vrolijk jasje gestoken. Mede dankzij de aparte cast die zichzelf uiterst interessant weet te profileren. De humor is niet nadrukkelijk aanwezig. The Life Aquatic moet het dan ook hebben van de droge scènes met subtiele humor als ondertoon. De constant aanwezige Steve Zissou zet een zeer vermakelijk personage neer. Toch weet Murray de aandacht niet helemaal goed vast te houden. Anderson heeft ervoor gekozen een grote rol voor Bill Murray weg te leggen en deze is misschien net iets té groot. De film draait om Steve Zissou en dat wordt iets te duidelijk naar de voorgrond gebracht en zorgt ervoor dat het verhaal een tikkeltje eentonig wordt.

De enige vraag die bleef hangen was wat Willem Defoe precies te zoeken had in een film als deze. De acteur voor wie de badguy rol meestal is weggelegd, wordt nu in een lichtblauw zeemanspak gehesen met een rood mutsje op zijn hoofd. De vooroordelen werden al snel onderuitgehaald en blijkbaar heeft Defoe nog wel meer in zich dan het spelen van de slechterik. Zo nu en dan dook hij op en vertolkte de hilarische rol van de hard werkende zeeman 'Claus'. De man die meestal als 'bazige badguy' wordt neergezet kreeg nu een rol toegewezen waarin hij zelf onderdanig was aan zijn baas. Hij deed dit geloofwaardig en veroorzaakte dan ook geen moment van twijfel voor zijn rol als Claus. Kortom, het rode zeemansmutsje stond hem goed.

Naast de vreemde en afwisselende personages biedt de film ook een ruim scala aan scènes. Deze volgen elkaar snel op en zijn af en toe van korte duur. Dit vraagt wel de nodige aandacht van de kijker maar zorgt er tegelijkertijd ook voor dat de film niet langdradig wordt. De reis met de Belafonte is een avontuur met vele hoogtepunten en een grote reeks van amusante momenten. Het concept van het verhaal is simpel maar op een hele originele manier uitgewerkt. De humoristisch ondertoon wordt ook vaak genoeg afgewisseld met serieuze gesprekken en gevoelens van de personages. Ondanks het humoristische concept van deze avontuurlijke komedie wist de drama op de een of andere manier toch wel te raken. Met dit bijzondere aspect wist de film zich goed te onderscheiden van de doorsnee komedie. Knap staaltje werk.

Ik weet het niet met Wes Anderson. Ik vind zijn films vaak verfrissend en eigenzinnig, hij is invloedrijk geweest op de Amerikaanse indiecinema de laatste jaren, maar echt aankomen bij me doet het uiteindelijk niet. En dit nog net wat minder dan de vorige twee films die ik van 'm zag (Rushmore en The Royal Tenenbaums).

Uiteindelijk vind ik deze film te vergezocht. Zowel de look, als het verhaal als de nogal hak-op-de-takkerige soundtrack die soms heel goed past (die lullig nostalgisch klinkende synthmuziek) en soms echt totaal misplaatst is (Sigur Ros tijdens het vinden van jaguarhaai). Bill Murray heb ik zijn vaste stoicijnse rol al beter zien spelen (of die rol te vaak zien spelen, zou ook kunnen) en veel van de andere typetjes waren vaak nogal gebouwd rond een of ander flauw accentje.

Vind het een aardig gegeven voor een korte film, maar bijna twee uur, tsja.

Wel geinig is het om Bud Cort te zien als de man van de bank die meemoest. Het bevestigt voor mij dat een van Andersons invloeden (het veel betere) Harold and Maude moet zijn.

2.5* dan maar

Hoe gekker hoe beter. Beetje makkelijk scoren misschien, maar Murray die vanuit het niets een stel Filippijnse piraten terroriseert is gewoon leuk. Ook leuk zijn de Bowie-intermezzo's en de scène waarin een tolk klappen mag vangen.

Veel vaker echter weet Anderson niet de juiste toon te vinden. Dafoe als Duitser. Goldblum als nemesis. Murray in z'n speedo. Tja.

Maar vooral de mix van drama en humor werkt niet. Met de vader-zoonrelatie kon ik niks en Staralfur van Sigur Rós vind ik hier behoorlijk misplaatst. Overigens wel een mooie onderwaterscène, maar daarmee had de film ook wel afgelopen mogen zijn.

Niet zo irritant als Rushmore, maar wel typisch Anderson. En zijn films liggen me gewoon niet.

Had een half uur nodig om er in te komen en mijn vriendin was weggelopen, maar uiteindelijk vond ik dit weer een heel leuke film. Zit vol geweldige vondsten en leuke grappen, heel droog. Er worden al een aantal dingen genoemd, de Portugese versies van nummers van Bowie, de bizarre shoot outs, het gezeik op de waardeloze dolfijnen, de opzettelijk slechte effecten en ja eigenlijk al die stoïcijnse kop van Murray.

Dat zijn dingen die iedereen wel ziet, of je het dan leuk vindt is iets anders. Het zijn vooral de kleine dingen en grapjes die echt nooit ophouden die de films van Anderson geweldig maken. Dialogen bijvoorbeeld die lijken te kloppen, maar gewoonweg nergens op slaan. Bijvoorbeeld Murray tegen Wilson. "I'm sorry I've never acknowledged you as my son. I promise you I will never do it again". Ik realiseer me dat als ik het zo type het waarschijnlijk niet erg geestig is, maar in de film werkt het perfect, vooral omdat het maar door gaat en als je niet oplet, lijkt het gewoon te kloppen.

4 sterren opnieuw voor een bijzondere filmmaker, die stijgt in mijn aanzien met elke film die ik van hem zie.

Sowieso al een beetje mijn standaardreactie als ik Bill Murray zie, weinig mensen op deze aardbol die een grotere droogkloot zijn. En als hij dan ook gelijk al met een grijze baard en klein zonnebrilletje in beeld komt kan een film wat mij betreft niet veel beter beginnen.

Het script is erg leuk, de humor is erg leuk. Visueel is het ook al erg fijn, wat een charme hebben die matige animaties toch, het past perfect in de totale sfeer van de film. Muzikaal ook uitstekend. Misschien had Anderson hier en daar nog wel wat kunnen knippen, want twee uur is wel wat aan de lange kant. Het geniale van het eerste kwartier wordt dan ook niet helemaal vast gehouden. Ook was het wat jammer dat Blanchett een beetje buiten de boot viel t.o.v. de andere personages die allemaal wel geweldig waren. Voor de rest een enorm leuke wervelende, eigenzinnige film.

4*

Bil Murray is inderdaad erg droog en die hele film straalt het eigenlijk ook uit. Veel duidelijke grappen krijg je niet echt te zien, het gaat meer om het rare gedrag van een aantal rare snuiters. Tel her en der een domme opmerking en je hebt toch wel weer een aparte film.

Daarnaast is de film ook nog is leuk geschoten, erg leuk hoe ze een aantal scenes aan de open zijkant van het schip laten zien.

De speelduur is echter wel erg lang en ik lag ook vermoeid op de bank, waarbij ik door het soms trage tempo en de lome uitstraling moeite had om de film te blijven volgen.

Voorlopig houd ik het op een dikke 3*

Een komedie met tonnen potentieel, maar met een sobere en weinig tevredenstellende uitkomst. Het begint eigenlijk veel te traag en zelfs doorheen het doldwaze avontuur bots je op momenten die er makkelijk uitgefilterd kunnen worden. Niettemin telt de film een heleboel hilarische scènes, die doorgaans te danken zijn aan de droge houding van kapitein Murray. Met het vreemde, zweverige sfeertje wordt gelukkig consequent omgesprongen, wat als een groot pluspunt aanzien wordt. Vooral de muziek draagt zijn spreekwoordelijk steentje bij.

Speciale aandacht nog voor de formidabele Dafoe, die een fantastisch personage neerzet. Lang leve de cast.

3,00

M'n derde film van Wes Anderson en net als "The Darjeeling Limited" was dit weer een vreemd filmpje.

'k vond hem niet mis, maar het was toch een speciale film. Af en toe was de film wel grappig, maar het verhaal ging eigenlijk over niet veel. Soms kwam het over als een vreemd allegaartje, net als de personages trouwens. Heel wat bekend volk: Bill Murray, Owen Wilson, Cate Blanchett, Anjelica Huston, Willem Dafoe, Jeff Goldblum, ...

Visueel had de film ook wel iets en de muziek mocht er ook wel zijn.

De film zou 'k toch niet direct kopen, maar 'k ben toch eens blij dat 'k hem heb gezien. 'k vond hem goed voor een keertje. Verwacht zeker geen standaard film.

Wou vanavond graag naar die andere film met die boot (die zinkt), maar dit was ook een erg leuk water avontuur. Een losse parodie op het leven van Cousteau, en je kan het in zekere mate ook op James Cameron betrekken. 4*

Erg leuke film, ik verbaas me over de vele lauwe reacties hier. Zo meeslepend en ontroerend als Moonrise Kingdom wordt het niet, maar verder is dit een bijzonder grappige, gedurfde film, vol heerlijke details en met een leuke soundtrack. Wes Anderson is voor mij eigenlijk de filmontdekking van het jaar. Ik vergelijk hem vooral met Jeunet, en dan vind ik Anderson wat gewaagder, eigenzinniger. Zijn films zijn meer dan speelse fantasie en komische absurditeit, er wordt ook subtiel met het medium zelf gerommeld, genre-regels worden doorbroken, en daarnaast spat het plezier er gewoon vanaf. Ik ben fan.

Gewoon weer prima.

Al vind ik het steeds lastiger om wat te schrijven over films van Wes Anderson, simpelweg omdat ik het gevoel heb dat ik steeds hetzelfde moet zeggen. Visueel weer degelijk, die gekadreerde shots blijven tof. Kleurgebruik kon iets beter vond ik, maar hier zat dan wel weer visueel de tofste scène in die ik voorlopig van Anderson heb gezien (net na de helikoptercrash). Die geanimeerde stukjes waren ook prachtig in hun eenvoud. Humor weer niet echt gericht naar die ene lijn of pun, maar dat is prima. Dit kan ik veel beter hebben. Onderhuids, absurd, vaak in de details. Ook het acteerwerk is top. Bill Murray heeft een geweldig personage om op terug te vallen, maar speelt het ook met heel veel cool. Cate Blanchett is lief, Owen Wilson begin ik (vooral dankzij Anderson) beter en beter te waarderen en Jeff Goldblum kan bij mij weinig fout doen na The Fly en vooral Jurassic Park. Allemaal weer typisch Anderson dus, al is er een aspect waar deze film boven anderen van hem uitsteekt: de soundtrack. Er is natuurlijk Sue Jorge aan de gitaar, maar er is ook David Bowie, Iggy Pop (geweldige scène trouwens), en vooral Sigur Ros in de eindscène. Waardig einde voor deze film.

Dikke 3.5*. Op naar de volgende!

"The LIfe Aquatic" is een droge film. Soms iets te droog. En dat weegt een beetje op het verhaalverloop. Het tempo ligt traag waardoor men het uiteindelijke doel van de film uit het oog verliest. Aan de andere kant zijn er frappante personages en een decor met groot je-m’en-foutisme. Een in tweeën gesneden boot? Geen probleem. Vreemd genoeg werkt het. Zelfs de muziek is bizar (aparte interpretaties van David Bowie). Maar dat alles schenkt deze komedie geen verhevenheid.