The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)

Vermakelijke film van Wes Anderson, natuurlijk visueel weer fijn en de film kent leuke karakters. Met name natuurlijk het Steve Zissou door de geweldige Bill Murray, maar ik vond ook Willem Dafoe hilarisch. Qua verhaal vond ik het af en toe inkakken en is het niet het niveau van zijn laatste films.

3.5*

Wederom een vrolijk gefilmd gebeuren, zoals je van Wes Anderson gewend bent. Het heeft kurkdroge humor en dan zit je met Bill Murray op zich wel goed. Anyway, het lijkt me een film waarbij de acteurs en actrices vooral veel lol mee hadden. Ikzelf vond het zo goed niet, maar het keek wel lekker weg though.

Mijn vijfde Anderson.

Aangezien deze van voor het Mr. Fox tijdperk is, had ik geen hoge verwachtingen. Niettemin toch opgezet, omdat iemand me Life Aquatic had aangeraden. Inderdaad kreeg ik wat ik verwachtte: een kleurrijke verzameling acteurs (Michael Gambon ), gedetailleerde sets, statische shots en kurkdroge absurde humor die ik meestal niet begreep (van de Jacques Cousteau persiflage zag ik de humor al niet echt). Een coherent verhaal zat er helaas niet in.

Wat voor mij de film redde was de soundtrack. Anderson laat toch steeds merken dat hij een gedegen culturele achtergrond heeft; in tegenstelling tot veel van die andere moderne kunstenmakers die zichzelf regisseur noemen. Anderson brengt graag odes aan zijn idolen en dat waardeer ik. David Bowie + oneindig veel kudo's . Verder hoorde ik ook Joan Baez voorbijkomen. Het is natuurlijk niet genoeg om hier een goede film van te maken, maar het is in ieder geval voldoende.

3***

De wondere werelden van Wes Anderson. Ze zijn in ieder geval rijk, in zo ongeveer alles. Zo zit de cast weer tjokvol klinkende namen en als je ze niet kent, zijn het wel opvallende typetjes met excentrieke trekjes die elk hun dingetje doen in een typisch Anderson universum. Kleding, decors en props, het is allemaal weer erg levendig, fleurig en kleurrijk.

Zoals een schoonzwemmende orka in de achtergrond, terwijl er elders een heel resem eigenaardige en leuke beestjes voorbij komen. De uitdossing van Team Zissou is een grap op zich, de rest van de humor is vooral gortdroog. Zoals het gedoe met het embleem. Het kan met enige regelmaat op een glimlach rekenen. Murray haalt er ook altijd iets extra's uit.

Andersons gebruikelijke thema's kun je er zo uitpikken in iets dat is opgedragen aan Jacques Cousteau en verder nog wat invloeden gebruikt uit films die met waterrijke avontuurtjes aan de haal zijn gegaan. En dat is het minste onderdeel. Het verhaaltje boeit niet zo heel erg en dan gaat de speelduur ook wat opspelen, maar er is genoeg om je aan te vergapen.

Wes Anderson blijft hoog scoren bij mij. 'The Life Aquatic with Steve Zissou', wat een titel. Maar vooral.. wat een humor zeg. Heb echt de hele film met een grote glimlach zitten kijken en op bepaalde momenten slap gelegen van de humor die Anderson hier op het scherm tovert. Zijn wereldje bevalt me altijd uitstekend. Prachtige details, briljant vormgegeven. Stop daar een droogkloot als Bill Murray in + sidekicks als Willem Dafoe (hilarisch droge rol ook) en je krijgt een klein meesterwerkje. ''Do all the interns get Glocks?'' Heb me uitstekend vermaakt. Een film om vaker te zien en een verhoging in de toekomst sluit ik zeker niet uit.

Leuke film, vol met kleurrijke personages en een bijzonder verhaal. Eigenlijk kan ik dat tot nu toe voor elke film wel zeggen, die ik van Wes Anderson gezien heb, maar de combinatie van factoren werkt niet overal even goed.

In The Life Aquatic with Steve Zissou doet Anderson in ieder geval veel goed. Bill Murray is een heerlijk droogkomisch hoofdpersonage. De bijrollen zijn in orde, al is de ene wat beter geslaagd dan de ander. Visueel is het lekker kleurrijk en de soundtrack mag er ook zeker zijn.

De humor is grotendeels ook wel geslaagd, al zakt het niveau soms een klein tikkeltje in. Het laatste gedeelte is overigens erg goed, met een bijzonder fraai einde.

3,5*

Ik zag de aankondiging op Netflix en het leek me een goede gelegenheid om nu eindelijk eens wat meer films van Wes Anderson te kijken. De films van hem vallen alle in het genre Komedie. Wat goed uitkomt zo middenin deze challenge. Regisseur Wes Anderson heeft de film The Grand Budapest Hotel (2014) gemaakt en die had ik beloont met 5 sterren. En ook deze Life Aquatic mag er wezen. Vooral de fanatische aankleding maakt het een waar genot om te zien. Vooral als het leven onderwater wordt getoond! Hoe kom je erop Suikerkrabben, lichtgevende kwallen, fluorescerende vissen en een jaguar- haai. En ook deze film zit weer vol met kleurrijke personages. De humor is absurd en gortdroog. Maar doordat deze komische noot ondergeschikt is aan het verhaal is deze dan ook nergens storend. En dan is er nog de muziek die verwerkt werd door de film heen. Er was namelijk een personage die speciaal gewijd was om die te verzorgen, wat zeer knap was gedaan. Een pareltje!

Eigenaardige film zoals ik dat ondertussen wel al gewend ben van Wes Anderson. Echt bekoren doet hij niet, maar het is altijd wel origineel en ik had vond de sfeer en de dialogen een beetje gelijkaardig aan The Darjeeling Limited. De muziek is ook vrij speciaal, maar klinkt soms ook bekend in de oren. Het verhaal vond ik weinig interessant moet ik zeggen. Ze gaan achter een jaguarhaai aan die Esteban heeft opgegeten, maar Esteban zelf leer je niet eens kennen. Dan zijn er nog een aantal subplotjes die weinig interessant zijn zoals de relatie tussen Steve Zissou en zijn vrouw, tussen Klaus (Dafoe) en Ned (Owen Wilson) en een zekere Ross waarvan de journaliste Blanchett ondertussen al vijf maanden zwanger is.

Ik vind dat er weinig echt is nagedacht over een interessant script. Het leek alsof de schrijvers een idee hadden waarin ze een nieuwe wereld lijken te creëren. Alleen wordt daar weinig mee gedaan. De dialogen voelen nogal geforceerd, te geschreven aan. Dit heb ik wel vaker bij Wes Anderson-films. De acteerpresaties kwamen houterig over op mij en de emotionele impact van deze film is dus gewoon nihil.

Het is dus wel een film met een eigen stempel en een origineel concept, maar dat gaat allemaal ten onder aan het script, de acting en de veel te lange speelduur. Visueel is de film zeker intrigerend maar voor mij is dat geen trigger om hiervoor een voldoende uit te delen. 2*

Anderson.

Zijn stijl kwam er pas 12 jaar echt geweldig uit, want bij deze Life Aquatic with Steve Zissou is vooral te merken dat de fundamenten er wel waren, maar het kunnen ervan nog niet. In bepaalde lijnen herken je er Anderson goed in terug qua stijl waar hij in latere jaren meer mee door ging. Zijn droge humor is ook nog altijd behoorlijk aanwezig.

Het camerawerk kent een aantal mooie beelden, zeker de shots waarin het zich met een rechte lijn naar links of rechts beweegt zijn geslaagd. Anderzijds merk je ook een aantal erg lelijke shots waarmee de stijl van Anderson er totaal niet uitkomt. Hij bevindt zich dan ook in een omgeving (een boot op het water) waarmee je de stijl er niet echt uit kan laten, waardoor er toch meer op de komedie wordt ingezet.

Dat gedeelte is echter subjectief. Je kan er ontzettend van houden, maar ik kan er niet zo om lachen. Het is een erg droge, willekeurige vorm van humor. Murray past daarin ook perfect en speelt aardig. Overige personages gaan met hem mee in de droogheid, maar kunnen daarin wat minder. Wilson houdt zich in het begin staande, maar raakt daarna verloren.

Mooie stopmotionbeelden die vooral de finale doen laten werken. Dat is ook de reden voor mijn 3,0*, want het middenstuk is vooral een taaie zit. Er zit een avontuurlijk en komisch tintje in, maar dat weet niet zo goed te werken door de droge toon van de film zelf. Er heerst geen impact. Emotioneel komt het ook niet echt binnen, vooral omdat de toon zo excentriek is dat je er simpelweg weinig door voelt.

Het eerste kwartier en de finale zijn de stukken die de moeite waard zijn. Het overige gedeelte van de film zet zich meer in op de komische aard en minder op het visuele gedeelte, maar juist het visuele gedeelte krikt de film omhoog. Het middenstuk is daarom, voor mij persoonlijk althans, een nogal taaie zit waar ik maar moeilijk doorheen kon komen. Gelukkig richtte Anderson zich later op een stijl die me perfect wist te charmeren.

Ik moest bij momenten denken aan de Vlaamse serie Carolientje en kapitein Snorrebaard begin jaren '80. Ik dacht dat het de debuutfilm van Wes Anderson was, maar hij heeft nog oudere films. Al is dit wel momenteel de oudste film van Anderson die ik gezien heb. Voor mij staat de regisseur bekend van de kleurrijke figuren, pastelkleuren en symmetrie. Dan is de film rond Steve Zissou toch wel een pak minder. Af en toe flakkert de film wel op en zie je de typische stijl van Anderson. Maar het blijft bij flarden helaas.

Murray is een oude zeur en de meeste figuren komen amper uit de verf. De enige die wel voor de nodige kleur zorgt is de geweldige Willem Dafoe. En op zich is het leuk om Cate Blanchett eens in een andere soort rol te zien al wordt er ook niet veel bijzonder mee gedaan. Een film met de nodige potentie, maar nooit echt helemaal top. Je ziet duidelijk het verschil met de latere Anderson. Al heb ik me ook niet verveeld met deze film.

Leuk.

Zoals wel vaker het geval met Wes Anderson. Maar net zoals ook zo vaak: ook niet meer dan dat. Het zit er ergens wel in, maar ik blijf helaas ook met Steve Zissou en co net op mijn honger zitten. Het is net niet grappig genoeg, net te lang, .. noem maar op. Wat niet wil zeggen dat ik niet genoten heb van deze film.

Dat heb ik wel. Anderson's stijl is wederom erg herkenbaar. Zijn films zien er schitterend uit. Geweldig verzorgd, met veel details aangekleed en opgesmukt met warme kleuren. Ook de gekende typetjes schuiven één voor één aan. Bill Murray vind ik helaas niet leuk genoeg om twee uur lang een hoofdrol te zijn. Het spel met de typetjes werkt m.i. beter als ze elkaar voldoende afwisselen. Dat werkt voor een aantal acteurs trouwens wel goed - denk aan Owen Wilson en Cate Blanchett.

Ik blijf Anderson in ieder geval wel een erg interessante regisseur vinden. Er staan nog een stuk of 3 van zijn films te wachten op een eerste kijkbeurt. Hopelijk zit daar nog iets tussen wat mij écht kan bekoren.

3

En eens even aan de Wes Anderson en daarmee een regisseur die ik nog niet heel vaak aan het werk gezien heb. Ooit zag ik wel The Royal Tanenbaums, maar hoewel de indruk is dat ik die leuk vond is dat toch te lang geleden om daar een mening over te hebben. Het recentere Grand Boedapest Hotel ligt me beter in de herinnering en is binnen al zijn gekheid en kleurrijkheid erg acceptabel te noemen. Zou dat ook voor Steve Zizzou gelden?

Ten eerste zo'n idee als dit, Anderson moet wel fan zijn van Jaques Cousteau en dit als homage gemaakt hebben. Passend detail de rode mutsen, die had Cousteau namelijk ook op. En had hij een rivaal, of is dit voor het gemak geleend uit Le Grand Blue van Luc Besson waar ook twee rivalen elkaar onder de waterspiegel bestrijden? Afijn, voor wie nog niet door had dat het een Anderson film was zal dat snel zien aan de vele acteurs die grote overlap hebben met andere films van Anderson. Dan is er natuurlijk de kleurrijkheid, de karakters, de kolderieke verhalen, avonturen en voiceovers en de toneelachtige achtergronden gedurende de film. Het is duidelijk dat Anderson zich wat dat betreft ook in deze film weer van zijn beste kan laten zien wat stijl, detail en gevoel betreft. Een grote cast, teveel om op de noemen, is uitgerukt en de opnames onder water zien er strak uit.

Maar verder...? Bill Murray vind ik zoals zo vaak op het randje qua flauwheid, en dan is er de nog Owen Wilson die ik echt verschrikkelijk vind, dus als dat een garantie voor geslaagde humor moet zijn...ai! Dan dat gekweel van die Portugees met zijn vertalingen van David Bowie, ook niet leuk en naar verloop irritant. Dan het zogenaamd aparte verhaal dat in al zijn raarheid leuk en waarschijnlijk humorvol moet zijn maar dat gewoon niet is, niet boeit en bij tijd en wijlen vooral flauw, heel erg flauw, is. Nee, het mag duidelijk zijn dat deze Anderson niet aan mij besteed is en in het verloop voorzichtig ga zijn met het meenemen van Anderson films aangezien dit toch één van de betere moet zijn, een uitzondering daar gelaten want The Royal Tanenbaums zou ik toch wel graag weer eens proberen.

Ooit eerder gezien, maakt toen weinig indruk, maar dit was toch een fijne herziening. Nu geldt wel vaker dat ik in een bepaalde mood moet zijn voor een film, bij Anderson is dat nog iets sterker. Ik vond vooral Murray weer heel leuk, hij is wel de koning van de droogkloten. Ook leuke bijrolletjes, alleen Blanchett, die normaal toch weinig fout kan doen, vond ik niet goed gecast.

Maar eerlijk is eerlijk, bij dergelijke films gaat het toch vooral om het vreemde, artificiële en droomachtige sfeertje dat Anderson altijd weet op te roepen in zijn films. Fantastisch production design met aandacht voor minieme details, wel wat verouderde effecten die echter niet storen omdat realisme ook niet wordt nagestreefd. Ook een hele fijne soundtrack. Misschien toch maar weer eens wagen aan andere Andersons die minder goed scoorden bij mij zoals Grand Budapest Hotel en Darjeeling Limited.