Meningen

Hysterisch gemonteerde en daarom erg vermoeiende zuid-koreaanse aktiethriller. Plot en personages zijn daarnaast niet bijster interessant. De vele aktiescenes zijn adequaat in beeld gebracht en visueel ziet de film er goed uit, maar door het belachelijk hoge tempo en de overdaad aan plotwendingen is de film amper serieus te nemen. Hoofdrolspeler en regisseur Lee Jung-Jae is blijkbaar groot fan van collega's als Michael Bay en Paul W. Anderson.

Meest toegankelijke film van regisseur Spike Jonze tot nu toe, maar tegelijkertijd wel zijn minste. Deze licht futuristische romantische komedie over de relatie van een eenzame man met zijn nieuwe besturingssysteem (oftewel de zwoele stem van Scarlet Johansson) ziet er visueel geweldig uit, met prachtige art direction en sublieme subtiele special effects. Inhoudelijk is het verhaaltje echter niet bijster interessant en Jonze neemt veel te lang de tijd om alles uit te werken. Gelukkig is Joaquin Phoenix goed genoeg in de hoofdrol om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Iets korter en iets meer focus was welkom geweest.

Eigenlijk wordt al vanaf het begin precies de verkeerde toon getroffen. De entree van Dwayne Johnson zorgt direct voor plaatsvervangende schaamte en de film weet zich daarna niet te herpakken. De dialogen zijn te modern, de humor te oubollig, de kostuums te nieuw, de personages te dik aangezet. Oké, de film is vlot gemonteerd en visueel ziet alles er netjes uit, maar nergens weet dit werkje te overtuigen. Ook de spektakelscenes zijn het net niet.

Visueel interessant, deze gefixeerde blik op een huiskamer in New England door de jaren/ eeuwen heen, maar inhoudelijk helaas lang niet altijd even boeiend. Paul Bettany en Tom Hanks zetten sterke rollen neer en hun plotlijnen zorgen voor de beste momenten. De rest komt er nogal bekaaid en vooral afgeraffeld af. De digitale verjonging van bepaalde personages is weer eens hit and miss; sporadisch ziet het er overtuigend uit, op andere momenten... niet.

Goed bedoeld maar nogal simplistisch uitgewerkt verhaaltje, nog eens veel te lang ook. De openingsscene is zonder meer indrukwekkend en de film kent hier en daar wat mooie momenten, maar het is het allemaal net niet. De stroperige muziek en het trage tempo helpen ook niet echt. Damon zet wel een sympathiek personage neer; hij is de drijvende kracht van deze middelmatige film. Eastwood weet als regisseur in ieder geen kwaliteitsstempel op dit materiaal te drukken, net zo min als producent Steven Spielberg,

Rustig opgebouwde, langzaam escalerende intense horrorfilm, visueel zeer fraai en voorzien van een groot aantal bijzonder verontrustende scenes, die ik niet snel zal vergeten. Geweldige rol ook van Toni Collette, die ik altijd al hoog heb zitten maar hier werkelijk fenomenaal goed is. Het duurt even voor je als kijker betrokken raakt bij de personages en niet iedereen zal het geduld kunnen opbrengen dat de film eist, maar het resultaat mag er absoluut zijn. Een vrij uitputtende kijkervaring, dat wel, maar regisseur Ari Aster weet het bedriegelijk simpele en ogenschijnlijk voorspelbare gegeven om te bouwen tot iets heel speciaals.

Twee jonge vrouwelijke missionarissen gaan deur tot deur en treffen... Hugh Grant. Deze heeft duidelijk veel lol gehad tijdens de opnamen en zet op ogenschijnlijk nonchalante wijze een geweldige rol neer. De eerste helft van de film steekt daarnaast slim in elkaar en beschikt over fascinerende monologen, waar Grant wel raad mee weet. Jammer dat de boel langzaam maar zeker steeds onwaarschijnlijker en daarmee ook minder boeiend wordt, resulterend in een vermakelijk maar uiteindelijk weinig bijzonder kat- en muisspel.

De film hinkt een beetje op twee gedachten: aan de ene kant is dit een originele zwarte komedie, aan de andere kant een enigzins voorspelbaar uitgewerkt rouwverwerkingsdrama. Aan de cast ligt het in ieder geval niet, die is eersteklas, met Gordon-Levitt hilarisch en ongekend vuilgebekt in de maffe hoofdrol. Je kunt het personage van Hesher zien als een soort bizarre engel die gestuurd wordt om de gebroken levens van de hoofdpersonen weer op de rit te krijgen. Ook de jonge Devin Brochu is uitstekend. Tegen het einde kruipen er wat sentimentele elementen in het script en verliest de film enigzins aan kracht, maar alles blijft gelukkig energiek en inventief genoeg om te blijven boeien. Leuk gebruik overigens van oude Metallica songs op de soundtrack.

Sympathieke finse komedie, extra leuk als je van zwaar metaal houdt. De plot, over de verlegen zanger Turo die het met zijn death metal-band Impaled Rektum (!) probeert te maken, is bij vlagen erg grappig en de muziek heerst absoluut, maar gaandeweg wordt de boel wel erg flauw en overdreven. Jammer, want vooral het eerste uur kent een boel leuke momenten.

Dit flauwe vervolg op het charmante origineel stapt in de bekende valkuilen: het moet allemaal groter en meer spectaculair, met oppervlakkig en geforceerd resultaat. De hoofdpersonen van de finse death metal-band Impaled Rektum (!) moeten ditmaal zien te ontsnappen uit de gevangenis en afreizen naar het metalfestival Wacken in Duitsland, teneinde het familiebedrijf van één van de bandleden te redden. De tocht is niet zonder leuke momenten en de muziek heerst wederom, maar het is hoofdzakelijk helaas een nogal voorspelbaar en vlak gebeuren. Tegen het einde is er overigens nog wel een geweldige Dave Mustaine-grap.

Spannende vierdelige miniserie van de BBC, zo opgezet dat er eventueel een vervolg kan komen, maar gelukkig wel met een min of meer afgerond plot. De afgeleefde kop van hoofdrolspeler Philip Glenister is een groot pluspunt. Het script is niet altijd even geloofwaardig en bij vlagen steekt één en ander net iets te toevallig in elkaar, maar de voortdurende spanning en toch wel verrassende ontwikkeling van de plot zorgen ervoor dat de aandacht erbij blijft.

Vrij sterke feelgood-movie met een mooi onderwerp. De muzikale omlijsting van Pharrell is hier en daar aan de opdringerige kant en één en ander had wel wat minder oppervlakkig uitgewerkt mogen worden, maar verder valt er weinig negatiefs te melden. De drie hoofdrolspeelsters zijn uitstekend en Kevin Costner heeft een mooie bijrol. Hier en daar best somber stemmend en subtiel aangrijpend, maar overwegend positief qua aanpak en vaak erg grappig. Kortom, een vakkundig gemaakte, leuke film.

Typische Terrence Malick film, al ontbreekt het ditmaal wel aan de gebruikelijke vrachtlading Hollywoodsterren. Verder zijn alle verplichte elementen aanwezig: slakkengang, verpletterend mooi camerawerk, dromerige sfeer, meerdere voice-overs, pretentieus filosofisch geleuter en extreem lange speelduur. Het geheel kabbelt zoals altijd aangenaam voort, zonder hoogte- of dieptepunten. Ook dat is typisch Malick.

Herzien. Nog steeds een zeer onderhoudende mengeling van science fiction en aktie, vlot geregisseerd en met een leuke cast. De plot is ook best geinig. Inmiddels bijna 40 jaar oud, maar zowel visueel als inhoudelijk is de film amper gedateerd.

Weinig bijzondere thriller met een weliswaar mysterieus maar weinig interessant plot. Het zeer fraaie camerawerk en de dreigende score zorgen ervoor dat het geen straf is de film uit te kijken, maar echt spannend en/of boeiend wil het maar niet worden. Tegen het einde een paar mooie momenten, maar het blijft grotendeels behelpen.

Arty farty science fiction, met Robert Pattinson als onderdeel van een groep gevangenen die op een geheime missie naar een zwart gat gestuurd worden. Onderweg moet hij zijn dochter zien op te voeden. Niet zonder sterke scenes en de film is maf genoeg om de aandacht er grotendeels bij te houden (mede door het ruimschoots aanwezige seks en geweld), maar plot en personages blijven grotendeels nogal abstract, waardoor er amper sprake is van enig medeleven en/ of spanning. En voor de special effects hoef je dit zeker niet te kijken- die zijn er amper.

Nog steeds een fijne western; vooral het bovennatuurlijke aspect maakt het wraakmotief net iets anders dan in vergelijkbare films. Eastwood is zijn ubercoole zelf, de film wordt vakkundig opgebouwd en visueel ziet alles er goed uit. Het roodgeschilderde stadje aan het einde levert nog steeds een memorabel creepy beeld op.

Gedeeltelijke misser van regisseur Ben Wheatley, gebaseerd op het boek van J.G. Ballard. Het eerste uur is prima te doen, maar zodra surrealisme en chaos de plot gaan overheersen glijdt de film langzaam de afgrond in. De prima cast is er duidelijk voor in en qua retro vormgeving ziet de film er indrukwekkend uit, maar het wordt gaandeweg steeds moeilijker om de aandacht bij de vage gebeurtenissen te houden.

Veel te lang opgerekte herbewerking van de japanse film Tengoku To Jigoku van Akira Kurosawa uit 1963. Het morele dilemma dat ten grondslag ligt aan de plot is op zich interessant, maar de uitwerking laat te wensen over. Halverwege wil de film dan opeens een thriller worden, met karig resultaat. Denzel Washington (voorzien van maf gebit) is degelijk in de hoofdrol en de aanwezigheid van Jeffrey Wright kan nooit kwaad, maar buiten hen om is het akteerwerk matig. En de alom aanwezige jazzy score is behoorlijk irritant.

Fraai in beeld gebracht, langzaam voortkabbelend misdaaddrama met mooie rollen van zowel Costner als Harrelson. Wellicht te traag voor veel mensen, maar ik heb genoten van het mooie spel, de fraaie dialogen en het genuanceerde tijdsbeeld. Echt mijn soort film.

Redelijk boeiend poor white trash-familiedrama met goed spel van Amy Adams, hier op haar minst aantrekkelijk, en vooral Glenn Close, die er hier werkelijk geweldig fout uitziet. Die bril! Dat haar! De gebeurtenissen ontstijgen helaas nergens de middelmaat, net als het script, maar zoals we gewend zijn van regisseur Ron Howard levert hij toch wel weer een degelijke, visueel aantrekkelijke (op Amy Adams na dan) film af. Zelfs aan de wat anonieme hoofdrolspeler Gabriel Basso weet hij nog wel aardig akteerwerk te ontlokken.

Aanvankelijk best intrigerend en mysterieus, maar gaandeweg begin je te beseffen dat het script echt nergens naartoe gaat. O ja, toch: naar een zeer ongeloofwaardige, misplaatste finale. Aan de cast ligt het niet; vooral Marlon Wayans, als uitgerangeerde quarterback, is hier goed op dreef. Visueel ziet het er ook allemaal netjes verzorgd uit. Maar ja, dat script...

Pretentieus poëtisch geneuzel, dat kun je regisseur Wim Wenders wel toevertrouwen. De meeste van zijn films zitten er vol mee. Zo ook deze. Visueel ziet het er allemaal prachtig uit; de zwart/wit beelden van Berlijn zijn vaak van een adembenemende schoonheid, maar inhoudelijk... Ik kon er in ieder geval niet zoveel mee.

Taaie kost, dit praterige en dromerige liefdesdrama dat zich afspeelt tegen de gruwelen van het naoorlogse Hiroshima. Met de twee abstract uitgewerkte hoofdrollen en hun gekunstelde dialogen kon ik weinig; gelukkig wordt de boel enigszins gered door de mooie zwartwit cameravoering, die de film bijna tijdloos maakt. Het geheel sleept zich helaas dodelijk traag voort.

Regisseur Remi Weekes debuteert met een originele, oprecht enge en emotioneel aangrijpende film, die ook nog eens prachtig geschoten en uitstekend gespeeld is. De bijzonder naargeestige alledaagse setting draagt daarnaast absoluut bij aan de beklemmende sfeer. De plot ontvouwt zich rustig en bouwt doelgericht langzaam toe naar een ijzingwekkende climax. Een bijzonder knappe combinatie van horrorfilm en sociaal drama.

Oppervlakkige documentaire over het fenomeen Jason Voorhees, nogal flauw gepresenteerd door Tom Savini. De 'grote' namen ontbreken bij de geïnterviewden (zoals Kevin Bacon, Steve Miner en Corey Feldman), maar verder komt een indrukwekkend aantal betrokkenen aan het woord. Het resulteert helaas overwegend slechts in wat prietpraat en melige anecdotes. De afzonderlijke films komen in vogelvlucht aan bod, waarbij te weinig tijd wordt vrijgemaakt om interessante aspecten te behandelen. De remake uit 2009 was ten tijde van deze documentaire nog niet uit, zodat we daar slechts een verkooppraatje van krijgen. Al met al een gemiste kans.

Zeker niet saai, maar de personages hadden inderdaad wel iets beter uitgewerkt kunnen worden. Het verhaal zit leuk in elkaar en alles is mooi in beeld gebracht. De film kabbelt lekker door naar het ietwat onbevredigende einde.

Ik ben absoluut geen fan van de band en kan Hotel California, hoe mooi ook, niet meer aanhoren, maar dit is een uitstekende documentaire. Opgesplitst in twee delen, van oprichting tot ontbinding en vervolgens de wederopstanding in 1994. Het eerste deel is duidelijk het beste, voorzien van prachtig archiefmateriaal en mooie verhalen. De reunie lijkt meer een geldkwestie dan een spontane hereniging, waardoor het tweede deel wat plichtmatig aandoet. Maar goed, het eerste deel is zo meeslepend en boeiend dat je dit zonder probleem op de koop toeneemt. En vooruit, ik ben door de docu de veelal gezapige muziek van de band wel wat meer gaan waarderen.

Leuke, zij het iets te lange en niet bepaald geloofwaardig uitgewerkte komedie over een suffe leraar (Glen Powell) die undercover werkt als huurmoordenaar. Powell heeft charisma genoeg om de film te kunnen dragen, maar verhaal en personages blijven een beetje aan de oppervlakte hangen. Lekker luchtig geregisseerd door Richard Linklater, dat wel. De rol van Austin Amelio, als aan de kant geschoven, wraakzuchtige agent Jasper, is overigens geweldig.

Herzien na een jaar of veertig. Deze misdaadfilm is traag, vooral richting het slepende einde, maar afgezien daarvan nog prima te doen. De eersteklas cast maakt er iets moois van en regisseur Stephen Frears komt voortdurend op de proppen met coole shots. Het camerawerk is sowieso erg sfeervol. De plot is aan de karige kant en het tempo had absoluut wel wat hoger mogen liggen, maar binnen het genre is dit absoluut boven het gemiddelde.