menu

High Life (2018)

mijn stem
2,95 (199)
199 stemmen

Frankrijk / Verenigd Koninkrijk / Duitsland / Polen / Verenigde Staten
Sciencefiction / Mystery
110 minuten

geregisseerd door Claire Denis
met Robert Pattinson, Juliette Binoche en Mia Goth

Monte woont met zijn dochter Willow aan boord van een ruimteschip, geïsoleerd van alles en iedereen. De eenzame man hanteert een strikte zelfdiscipline als bescherming tegen de verlangens. Hij behoorde tot een groep gevangenen die op missie gestuurd werd naar een zwart gat en verwekte Willow tegen zijn wil om de jonge Boyse te bevruchten. Nu blijven enkel vader en dochter over. Door Willow ervaart Monte voor de allereerste keer een allesomvattende liefde en alleen met elkaar komen vader en dochter aan op hun bestemming: het zwarte gat waarin alle tijd en ruimte ophouden te bestaan.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=pybb2qFRVtc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van scorsese
3,5
Goeie film waarin een groep veroordeelden in een ruimteschip naar een zwart gat worden gestuurd. Een intrigerende film die ook sfeervol in beeld is gebracht. Alhoewel het niet overal even goed werkt, is het toch wel gedurfd en origineel te noemen. Hier en daar komt de film verrassend en ook bruut uit de hoek.

avatar van nadrin
3,0
Een interessant gegeven en verhaal. Alleen vrij mager en zwaar naar de kijker gebracht. Daardoor wordt het best een job om de film uit te zitten. Maar ondanks dat wist de film men in te palmen en wou ik steeds verder kijken

avatar van mcdaktari
Ik vond High Life wel een goeie sciencefiction film. De personages hadden wel wat beter uitgelicht kunnen worden, want dat het gedetineerde waren was wel duidelijk maar daar bleef het bij de meeste ook bij. Toch vond ik de sfeer die in het ruimteschip gecreëerd werd wel goed gemaakt. Alleen de scene met dat zelfde ruimteschip wat ze op een gegeven moment tegen komen, waar die honden in zaten, vond ik een beetje vreemd. Alleen honden en geen mensen? Dat overleefd een hond toch niet, zo'n lange reis. Waar leven ze dan van? en wat eten ze? Wat daar nou eigenlijk het nut van was begreep ik niet helemaal.
Ondanks dat het toch een vrij trage film is zonder de nodige actie, heb ik het toch een aangename film om te kijken gevonden. Sciencefiction is ook mijn favorieten genre en kijk de meest sf films die uitkomen. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen die ik ook links laat liggen maar als ik denk dat het de moeite waard is kijk ik gegarandeerd.

avatar van BobbyShmurda
hoe die de spacedeur openmaakt en die spacesuits naar buiten gooit, hij gooit ze omhoog en ze pleuren omlaag... zwaartekracht in de ruimte... cool.

avatar van Warp
2,5
Heeft zeker potentie, maar scoort op ieder vlak net niet. Zag er visueel soms mooi uit, vooral qua belichting maar soms ook best lelijk. Vooral de buitenscenes zagen er wat bedroefd uit. Het verhaal kwam niet geheel goed uit de verf waardoor het onbewust vaag werd. Hierdoor werd het eigenlijk ook wel tergend traag allemaal. De meerwaarde van de ruimte werd hierdoor niet geheel duidelijk, het kon zich net zo goed op een andere geïsoleerde plek afspelen. Van Pattinson word ik de laatste tijd wel meer fan maar ook hier kon hij beter.

avatar van ikkegoemikke
2,0
I fear, Willow.
I could drown like a kitten.
It would have been easy.
First you, then me.


De film “High Life” is net zo zinvol als de expeditie waar de terdoodveroordeelden zich vrijwillig hebben voor ingeschreven. Niet erg zinvol dus. Ik begrijp wel dat ze hiervoor gekozen hebben. De keuze om tot het einde zielloos voor je uit te staren in een cel. Of een jarenlang ruimtereis met als eindbestemming een zwart gat waaruit men energie zal trachten te produceren. Nogal wiedes dat je liever kiest voor de vrijheid, weliswaar in beperkte mate, dan te verkommeren in een cel. Het verblijf aan boord van dit schip is echter zo oersaai dat ik er stellig van overtuigd ben dat de meeste er al spijt van hebben om zich vrijwillig op te geven. Het verwonderd me ook al dat deze zware criminelen elkaar nog niet hebben uitgemoord binnen een bepaalde periode. Uit verveling hoogstwaarschijnlijk. Zelfs het beeldmateriaal is niet iets om enthousiast van te worden. En sommige personen zijn dan ook nog eens uiterst irritant. Kortom de woorden bekorend, boeiend en de filmtitel zal ik niet snel gebruiken in één en dezelfde zin.

Ik ben er zeker van dat liefhebbers van arty SF-films hier wel enthousiast van worden. En als er dan ook nog een filosofische boodschap in verwerkt werd, dan zijn er anderen die opgewonden hijgend voor het scherm zitten. Spijtig genoeg had het eerder een slaapverwekkend effect. Het gaf me ook een gevoel van hoop waar menig bezoekers aan het Mariabeeld in Lourdes jaloers zouden op zijn. Hoop op een verassende wending of actierijk incident waardoor de verhaallijn ineens qua dramatiek en opwinding een boost zou krijgen. Niet dus. Het verhaal ging schoorvoetend vooruit zonder van zijn saaie koers af te wijken en inhoudelijk bleef het redelijk leeg. Een beetje zoals het ruimteschip dat zich gestaag voortbewoog in de oneindige, lege ruimte.

Toch enkele woorden van bewondering voor Robert Pattinson. Deze jonge acteur, beter gekend voor zijn medewerking aan het hele “Twilight” gebeuren (iets waar ik dus een hartstochtelijke hekel aan heb), probeert op eigenzinnige wijze te breken met dit berucht verleden. Na zijn bijdrage aan “The Last City of Z”, waar hij dankzij zijn immense, ruige baard praktisch onherkenbaar was, en “The Rover”, tracht hij ook hier weer een ongewone rol te spelen in een niet-commerciële film. Briljant kan je de rol echter niet echt noemen, daar hij als personage redelijk zwijgzaam en teruggetrokken is. Ook al doet dat kortgeschoren para-commando kapsel vermoeden dat het iemand is met een kort lontje. Het begin van de film toont hem als zorgzame vader die op een blijkbaar verlaten ruimteschip zorg draagt voor zijn baby-dochter. Het is pas na flash-backs dat we te weten komen wat er zich afspeelde aan boord van deze zelfmoordmissie.

Als tegenpool zien we de redelijk geschifte en licht agressieve wetenschapster Dibs (Juliette “The 33” Binoche). Haar aanwezigheid maakt van deze ruimtereis een experimentele trip. Ze zou zeker niet misstaan hebben als kampdokter in een concentratiekamp tijdens de tweede wereldoorlog. De bemanning wordt als menselijke proefkonijnen gebruikt om de voortplantingsprocedure te optimaliseren. Hoe ze aan een bevredigend resultaat komt later in de film, is redelijk bizar te noemen. Als je haar erotische act echter gezien hebt, die zich afspeelt in een donker kamertje (waar de bemanningsleden hun seksuele fantasieën mogen beleven), is het niet verwonderlijk dat ze de omstreden handelswijze gebruikte. Die erotisch geladen scene met haar, deed me denken aan het spelletje “Virtual Valerie” voor de Mac op één of andere manier.

De hele tijd had ik het gevoel naar een onafgewerkt eindproduct te kijken. Een flinterdun ideetje waarrond een heel artistiek uitziende film werd geborduurd. Het is echter niet meer dan een psychologisch studiewerk over conflicten tussen mensen in een afgesloten ruimte en de manier waarop een dierlijk overlevingsinstinct naar boven komt. Erotisch getinte scenes wisselen af met redelijk gewelddadige gebeurtenissen. En daar tussenin veel mijmermomenten en trage, geluidloze esthetisch verantwoorde filmmomenten. Geen film voor de doorsnee-filmkijker. Daarvoor doet het iets teveel zijn best om arty te zijn. Het is niet makkelijk te volgen en eindigt dan ook nog eens in een niets verklarende eindscène. Wat rest is één conclusie en één onopgeloste vraag. Allereerst een diepe buiging voor Robert Pattinson die als acteur gegroeid is en zich distantieert van zijn puberpubliek. En de prangende vraag die overblijft : kan iemand me een wetenschappelijke verklaring geven hoe het komt dat de lijken die Monte het schip uitgooit, ook werkelijk omlaag vallen?

2*

avatar van Alathir
2,0
Eerste kennismaking met de Franse regisseuse Claire Denis en niet meteen eentje waar ik fan van ben. Inhoudelijk is de film nogal leeg en visueel is het erg afwisselend. Sommige scènes zijn ronduit lelijk, andere ruimteshots zijn dan weer zeer mooi. Zonder Binoche was dit echt een gedrocht van een film. Zij maakt er nog wat van met enkele "erotischer" getinte minuten. Verder vond ik haar ook het enige echt intrigerende personage. Pattinson loopt er maar wat bij voor spek en bonen. Of dat aan boord was, geen idee, maar ik zag het in ieder geval in Pattinson.

Voor mij dus een film met een interessant concept maar helaas wordt er te weinig mee gedaan. Te kunstig en vooral veel te traag naar mijn smaak. Niet voor niks dat het van A24 komt. Dat productiehuis is meesterlijk in vaagheid/traagheid. Nu goed, originaliteit moedig ik altijd aan. Het kan nu eenmaal niet altijd geweldig zijn. Denis krijgt sowieso ooit nog een kans, of dat erg snel zal zijn veronderstel ik niet.

avatar van Thomas83
3,0
Van films die zich in de ruimte afspelen krijg ik eigenlijk nooit genoeg, ook niet als het wel duidelijk relatief erg low budget is allemaal. Het leuke aan sciencefictionfilms als deze is dat er altijd wel wat geinige ideetjes over een toekomstig wereldbeeld in zitten. Pattinson is weer erg goed, maar de film mist toch wel een beetje boeiende personages en is ook wel een tikkeltje pretentieuze arthouse. Wel een stuk of drie bijzonder verkillende (om niet te zeggen bizarre) scènes. Een ruime 3.0*.

avatar van Tarkus
1,0
Ik heb het dus niet voor Robert Pattinson, maar wil hem altijd wel een kans geven om zich te bewijzen.
Maar voor mij is ook deze film weer een teleurstelling.
Ik viel er bijna bij in slaap, zo saai...
Volgende keer ga ik twee keer nadenken eer ik nog een film neem met Pattinson in een hoofdrol.
Gelukkig had ik deze geleend.

avatar van IH88
3,0
“The Sensation of moving backwards even though we are moving forwards, getting further from what's getting nearer, sometimes I just can't stand it.”

Eén van de vreemdste films van het jaar. High Life begint goed en Claire Denis weet er een sfeervolle, interessante en stijlvolle (en sensuele) film van te maken met ijzersterk acteerwerk van Pattinson (en later Binoche).

De film eindigt ook sterk met Monte en zijn dochter Willow (Jessie Ross), hoewel ik geen idee heb wat ik van het einde moet maken. Alles er tussenin is vreemd en wazig, maar door de gecreëerde sfeer en het acteerwerk zorgt het wel voor een boeiende kijkervaring. En dan hoef ik ook niet alles op een presenteerblaadje te krijgen, en dit is een filmervaring die je over je heen moet laten komen. Hoe cliché dat ook klinkt.

avatar van sinterklaas
5,0
Mijn laatste stem dit jaar...

Claire Denis; een heel archief aan interessant spul heeft ze op haar naam staan, maar ik heb tot nu toe slechts nog Trouble Every Day gezien... en zo nu deze... een interessante arthouse-ruimtefilm.

Robert Pattinson lijkt zijn leven definitief verbeterd te hebben na dat slappe Twilight brol. Hier speelt hij de zekere Monte. We beginnen met Monte die zijn pasgeboren dochter Willow laat opgroeien. Ze zijn moederziel alleen in een ruimtecapsule en inmiddels is er al een leven opgebouwd, tuin en groenten inclusief. De relatie tussen vader en pasgeboren dochter is al erg indrukwekkend. Dochterlief zal nooit iets van de aarde zien en het is een kwestie van de tijd uitzitten... naar niks eigenlijk.

Vervolgens gaat High Life erg veel draaien en rommelen met de tijdsbestekken. Een paar abstracte fragmenten waarin we diverse personages op aarde volgen; en geheel observaties die je zelf mag invullen.
Dan maken we weer een sprong in de tijd en volgen we de periode dat een groepje gevangenen (inclusief Monte) hun tijd uitzitten in de grote capsule. Dit levert een hoop indrukwekkende, doch bizarre momenten op... De bezigheden bestaan voornamelijk uit experimenten uitoefenen op elkaar, een beetje tuinieren met Tcherny, behoorlijk veel gespeel met seks; met die masturbatiescene als hoogdepunt en uiteindelijk... de vrijwillige keuze om toch jezelf naar het zwarte gat te laten schieten. Ook overduidelijk akelige personages als die dominante zuster Dibs, of die ene pervert.

Qua psychologie weet deze film goed uit te pakken. Langzaamaan komen we ook te weten wat de lotgenoten op hun kerfstof hebben. Ook bij Monte... In de aarde-scene's zie je iets van een hond en een vrouw; maar dan blijkt hij in werkelijkheid die vrouw vermoord te hebben om samen met zijn hond te kunnen zijn ofzoiets. En toch lukt het je maar niet om een slecht persoon in Monte te zien tijdens de scenes in de ruimte. Verder wordt alles geheel open gehouden.

Interessant is ook dat het aarde vrijwel het heden lijkt, maar dat zó'n capsule voelt als een verre toekomst.

De scene's met zijn inmiddels puberende dochter zijn ook een ijzersterke toewerking naar het onherroepelijke einde.

En ik heb weer eens in tijden niet zo'n intrigerend en vooral bloedmooi einde gezien. De kleuren, de dialogen, de creativiteit.. (met name de aftiteling) Geen wonder ook dat dit een A24-productie is.

Geen Aliens dit keer, geen meteorieten en geen gevaar voor de aarde... Nee, het is weer een hele andere insteek.

Betoverend, bizar, benauwend... De drie B's.

Klasse!

5,0*

avatar van K. V.
3,5
Toch wel een atypische ruimtefilm. In het begin van de film gebeurt er niet zo veel en weet je ook niet echt wat er precies aan de hand is. Gelukkig krijg je beetje bij beetje meer uitleg en wordt de cast ook uitgebreid.
De film moet het zeker niet van het snelle tempo hebben, maar weet desondanks toch te intrigeren.
Het is zeker eens iets anders qua ruimtefilm, maar vond hem toch wel eens het bekijken waard.

avatar van Antonin
5,0
sinterklaas schreef:
Mijn laatste stem dit jaar...

Claire Denis; een heel archief aan interessant spul heeft ze op haar naam staan, maar ik heb tot nu toe slechts nog Trouble Every Day gezien... en zo nu deze... een interessante arthouse-ruimtefilm.

Robert Pattinson lijkt zijn leven definitief verbeterd te hebben na dat slappe Twilight brol. Hier speelt hij de zekere Monte. We beginnen met Monte die zijn pasgeboren dochter Willow laat opgroeien. Ze zijn moederziel alleen in een ruimtecapsule en inmiddels is er al een leven opgebouwd, tuin en groenten inclusief. De relatie tussen vader en pasgeboren dochter is al erg indrukwekkend. Dochterlief zal nooit iets van de aarde zien en het is een kwestie van de tijd uitzitten... naar niks eigenlijk.

Vervolgens gaat High Life erg veel draaien en rommelen met de tijdsbestekken. Een paar abstracte fragmenten waarin we diverse personages op aarde volgen; en geheel observaties die je zelf mag invullen.
Dan maken we weer een sprong in de tijd en volgen we de periode dat een groepje gevangenen (inclusief Monte) hun tijd uitzitten in de grote capsule. Dit levert een hoop indrukwekkende, doch bizarre momenten op... De bezigheden bestaan voornamelijk uit experimenten uitoefenen op elkaar, een beetje tuinieren met Tcherny, behoorlijk veel gespeel met seks; met die masturbatiescene als hoogdepunt en uiteindelijk... de vrijwillige keuze om toch jezelf naar het zwarte gat te laten schieten. Ook overduidelijk akelige personages als die dominante zuster Dibs, of die ene pervert.

Qua psychologie weet deze film goed uit te pakken. Langzaamaan komen we ook te weten wat de lotgenoten op hun kerfstof hebben. Ook bij Monte... In de aarde-scene's zie je iets van een hond en een vrouw; maar dan blijkt hij in werkelijkheid die vrouw vermoord te hebben om samen met zijn hond te kunnen zijn ofzoiets. En toch lukt het je maar niet om een slecht persoon in Monte te zien tijdens de scenes in de ruimte. Verder wordt alles geheel open gehouden.

Interessant is ook dat het aarde vrijwel het heden lijkt, maar dat zó'n capsule voelt als een verre toekomst.

De scene's met zijn inmiddels puberende dochter zijn ook een ijzersterke toewerking naar het onherroepelijke einde.

En ik heb weer eens in tijden niet zo'n intrigerend en vooral bloedmooi einde gezien. De kleuren, de dialogen, de creativiteit.. (met name de aftiteling) Geen wonder ook dat dit een A24-productie is.

Geen Aliens dit keer, geen meteorieten en geen gevaar voor de aarde... Nee, het is weer een hele andere insteek.

Betoverend, bizar, benauwend... De drie B's.

Klasse!

5,0*

volledig akkoord, zwaar onderschatte film hier op het forum!

avatar van wendyvortex
4,0
geplaatst:
Als het dagelijkse leven op een soort rampenfilm begint te lijken, wel een hele slechte helaas, dan hebben we toch even stevig goed filmspul nodig, helaas zijn er (nog) te weinig vrouwelijke regisseurs die in zo'n geval kunnen leveren. De komende weken gaan we voor escapisme, humor, nagelbijters en oude vertrouwde favorieten. Helaas komt door het Corona-virus ook een voortijdig einde aan mijn vrouwelijke regisseurs-challenge. Nog één die precies datgene biedt waar ik op dit moment zit te wachten. Een magische tocht richting het zwarte gat. Claire Denis weet hier fiks te leveren. Het van ellende uit elkaar vallende schip, de prachtige tuin die nog iets herkenbaars biedt aan het leven zoals we dat ooit op Aarde kenden. Met een bemanning bestaande uit criminele jongeren, geleid door een nare wetenschapster. Dit is wat je nu nodig hebt. Geweldige film, vreselijk onderschat, door er je voordeel mee. Stay safe!

avatar van joolstein
2,0
geplaatst:
Tja...blijkbaar is het erg Sciencefiction; Robert Pattinson met een baby.

Typisch arthouse-film vol met poëtische beelden, gebrek aan een plot en ditmaal tevens zinloze eendimensionale personages. Kortom pretentieus geneuzel in de ruimte. Oké er is een bepaalde sfeer in de film, maar het loont nooit echt. Het is een rommelige wirwar van thema's verpakt in een doelbewust gefragmenteerd verhaal. De regisseur bouwt een thematisch ambitieus verhaal dat lang niet zo goed is als dat ze denkt dat het is. Als het eindresultaat dan op de een of andere manier de kijker nog weet te verleiden of vertederen? Maar ook dit lijkt de film nergens te ambiëren, het bleef nogal afstandelijk, met hier en daar best leuke scenes. Abstracte beelden maakt niet meteen een ontroerende film en tja...de kijker kan zich dan ook grotendeels vervelen. (op cinefielen en Claire Denis-adepten na) De film stelde echter voor mij niet veel voor.

avatar van Noodless
0,5
OMG...wat was dit slecht !
Weer zo'n typisch Arthouse filmpje dat zich wil onderscheiden door speciaal te willen doen op vlak van verhaal, personages en beelden. En laat dit nu net zijn waar deze film volledig op faalt. Een verhaal van niks, saaie personages en ook de beelden wisten niet te overtuigen. Vond de ruimte binnen het ruimteschip overigens heel simpel en de buitenkant werd bewust heel kort gefilmd. Het zag er niet uit. De thematiek zou je nog kunnen aanspreken, maar uiteindelijk is dat ook maar pretentieus gedoe. Het verhaal komt ook rommelig over en bezit geen greintje spanning. Eén van de slechtste films die ik dit jaar gezien heb, daarom ook de laagste score van 1/10

Gast
geplaatst: vandaag om 12:31 uur

geplaatst: vandaag om 12:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.