High Life (2018)

Een vage, verwarrende film. Ik kon het verhaal moeilijk volgen. De film is erg stil. Dat vond ik enerzijds fijn en rustgevend. Anderzijds vond ik 'm vrij saai. Er zit weinig spanning in. Het is niet oppervlakkig, ik vind het best apart en het acteerwerk vind ik goed, evenals het beeld. Soms is het best kunstzinnig. Een paar mensen gingen eerder de zaal uit. Het is niet voor iedereen weggelegd, en ik moet zeggen dat het ook niet echt mijn ding is, maar ik geef wel een voldoende. 3*

Hier kon ik weinig mee. Het verhaal springt heen en weer in de tijd zodat je al meteen weet hoe het afloopt hetgeen alle spanning wegneemt. Sowieso wordt hetgene wat spannend zou kunnen zijn, zoals een vechtpartij, überhaupt niet spannend gebracht zodat de film waarschijnlijk helemaal niet spannend wil zijn. Maar intellectuele gesprekken of zo worden ook niet gevoerd zodat het intellect ook niet aangesproken wordt. De film verwijst vooral heel veel naar grote science fiction-films zoals 2001: A Space Odyssey en Stalker (en Solyaris, zo begrijp ik, maar die film heb ik zelf niet gezien) en lijkt aldus simpelweg groot te willen zijn door op grote films te lijken maar zo werkt dat natuurlijk niet. De film oogt aldoor wel interessant maar het lijkt telkens slechts interessant-doenerij zonder inhoud.

Al met al lijkt de film de thema’s van de grote films, zoals voortplanting en evolutie, over te nemen en ze pessimistisch te interpreteren: de mens kan wel high tech ontwikkelen en naar zwarte gaten reizen maar hij blijft ‘low life’ dat uiteindelijk alleen maar wil neuken. Wat ook niet helpt is dat ik veel details in het verhaal erg ongeloofwaardig acht. De film bedient zich ook van clichés als dat degene die zich seksueel onthoudt ook fysiek de sterkste is (in dit geval: bestand is tegen straling) en de enige is die het overleeft (zoals in horrorfilms de maagd als onbedorvene de enige is die overleeft).

Verhaal en thematiek zijn zo weinig verheffend of interessant. De beelden zijn wel interessant en door zijn door grote films geïnspireerde stijl en ambities pretendeert de film veel maar weet dat mijns inziens niet waar te maken.

Deze film wist aanvankelijk met moeite mijn aandacht vast te houden en dat ligt vooral omdat de scène in het begin waarbij we een hele tijd Monte en zijn ukkie moesten aanschouwen mij veel te lang duurde en mij ook danig de keel begon uit te hangen. Vanaf het moment dat de titel van de film op het witte doek verscheen en wij teruggingen in de tijd en kennismaakten met de overige bemanningsleden werd het gelukkig een stuk interessanter. Ook op visueel vlak viel er bovendien genoeg te genieten. Het einde - wij kregen een hele tijd Monte te zien met zijn inmiddels volwassen dochter - vond ik trouwens erg mooi.

3,5*

Je moest er even op wachten, maar uiteindelijk was daar de beloning . En de Tindersticks (je zou ze haast het huisorkest van Denis noemen), maken het af. Samen met de held van het verhaal himself, die de vocalen voor zijn rekening neemt. Mooi hoor.

Raised by dogs is Monte, in een cynische wereld. Dat ruimtevehikel heeft van de buitenkant ook wel wat weg van een gammel hondenhok.

Rauw en hard, met een teder randje, maar volstrekt onsentimenteel en anti-melodrama. Kenmerkend is de herhaaldelijke nadruk op het lichamelijke van de personages, hun kwetsbaarheid, hun verwondingen, hun littekens; intimiteit op het onfatsoenlijke af, zou je haast zeggen.

Qua narratief is Denis nooit van de vette punten, laat staan de uitroeptekens geweest. Wat dat betreft laat ze de toeschouwer ook hier, samen met de ruimtereizigers, een beetje zweven in het luchtledige. Nou ja, de grote lijn laat aan duidelijkheid niet zo veel te wensen over: High Life toont een ten dode opgeschreven wereld, of beter, een wereld die zichzelf ter dood heeft veroordeeld. Men gelooft er niet meer in, men wil niet meer. Met dan één ‘maar toch’, in de persoon van een vader tegen wil en dank.

Hoe dat ook zij, de afzonderlijke scènes zijn sterk en intens genoeg om de hele film door de aandacht vast te houden. Met als één van de hoogtepunten de surrealistisch aandoende ontmoeting van hondenhok nr. 7 met hondenhok nr. 6.

Verder geen geforceerde originaliteit hier, en onvermijdelijk doen veel beelden, en ook het verhaal, denken aan legio andere sf-films. De associatie met Solyaris, één van Tarkovsky’s meesterstukken, die door sommige beelden wordt opgeroepen, vind ik het aardigste.

Maar in de kern hebben we hier gewoon weer te maken met een volstrekt eigenzinnige, intrigerende film van Denis, die zich nergens op laat vastpinnen. Onmiskenbare klasse, die niettemin iets ondefineerbaars houdt.

Een eigenzinnige sciencefiction film die intrigeert en voldoende vermaak biedt. Monte (Robert Pattinson) is samen met zijn dochtertje Willow de laatst overlevende op ruimteschip 7, een onaantrekkelijke (anti SF) blokkendoos, die geprogrammeerd is richting een zwart gat. Radiocontact is er niet meer, want het schip bevindt zich al ruimschoots buiten het zonnestelsel. Gaandeweg wordt steeds meer duidelijk dat het een experiment betreft, waarbij Monte één van meerdere ter dood veroordeelden is, en hij vrijwillig heeft gekozen om mee te werken aan dit experiment, gericht op het exploreren van nieuwe energiebronnen.

De openingsscene waarin Monte voor zijn dochtertje, dan nog een baby, zorgt, is van een bijzondere schoonheid. De tederheid en warmte tussen vader en dochter (een terugkerend thema in films van Claire Denis) staat in schril contrast met de eenzame, kille omgeving van het ruimteschip, ver weg van de aarde. Een mooie rol (niet alleen deze scene, maar in de gehele film) van Robert Pattinson. Bijzondere rol ook van Juliette Binoche als de ter dood veroordeelde, door demonen uit haar verleden geplaagde arts aan boord, die geobsedeerd bezig is met het creëren van nieuw leven in de ruimte en daarbij streeft naar perfectie.

De vertelstructuur in High Life is losjes: flashbacks en flarden van het aardse leven worden afgewisseld met flash forwards, maar desondanks komt het niet rommelig over, hooguit enigszins ongrijpbaar, maar niet op een storende manier. De film roept veel vragen op, die zeker niet allemaal worden beantwoord. Zoals bijvoorbeeld wat Claire Denis met deze film beoogt. Los daarvan valt er genoeg te zien en beleven, waarbij de visuele component er bovenuit steekt.

Bijzondere vermelding, tot slot, voor de score van Stuart A. Staples (muzikant/zanger van de band 'Tindersticks'), die perfect aansluit bij de donkere, ietwat naargeestige sfeer in de film. De song ('Willow') aan het einde is een pareltje.

Aardig.

Space, black holes, daar ben ik altijd wel voor te porren. De trailer gaf mij hoop in een film zonder conventies en met een beetje lef. Helaas blijft Denis (ken haar andere werk nog niet goed genoeg) toch wat hangen in de typische arthouse wereld. Zo neemt het zijn tijd met opbouwen. Niks mis mee, het is zelfs een geweldig mooi shot als de titel High Life in beeld komt. Daarna blijft Denis in een soortgelijk tempo verder gaan. Nergens vreselijk. De relatie tussen Pattinson en de baby werkt goed en is aandoenlijk. Daarna krijgen we door flashbacks te weten hoe het komt dat hij de laatste is op het schip. Hoewel ze door de structuur de cliches wat ontloopt wil de film door de onsympathieke personages niet echt boeien en is de gekkigheid niet gek genoeg om mij warm te maken. Het is nergens een vervelende film. Enige echte slechte was die scene op de trein met werkelijk erbarmelijk acteerwerk. Die journalist ha! Maar ook nergens geweldig. Ik bespreek het filosofische aspect niet echt. Dat is wel aanwezig maar nergens verteld het echt boeiende dingen. Vond dat hondenschip ook wat on the nose.

Uiteindelijk kabbelt het wat voort naar een niet al te gekke climax. Het zal bij de oude cinefiel waarschijnlijk wel een hoop boxjes aankruisen maar ik ben opzoek naar meer...

3 sterren.

High Life is een behoorlijk doezelige SF-film die door zijn lage tempo zeker niet iedereen aanspreekt, maar wel op overtuigende wijze een desolaat gevoel oproept. Het is niet altijd evident met welk doel een ruimtecrew (lees: outcasts) een miljoenmiljard kilometer van de aarde ronddwaalt. Regisseur Claire Denis confronteert de kijker met eenzaamheid, innerlijke driften en existentiële vraagstukken - menselijke worstelingen die net als het eindeloze universum geen grenzen lijkt te kennen. Een tikkeltje sensueel en gewelddadig, maar vooral eigenzinnig.

Ondanks de duidelijke overeenkomsten met o.a. Alien (1979) en Silent Running (1972) begint deze psychologische SF-thriller veelbelovend. Een jonge astronaut [Robert Pattinson] voert een reparatie uit, brengt verslag uit aan een computer die daarop aankondigt dat de 'life support systems' ook de komende 24 uur nog aan blijven. De claustrofobische setting, het bedachtzame tempo en de vele stiltes zorgen een voor een mysterieuze sfeer die weer doet denken aan Solyaris (1972). Daar blijft helaas weinig van over wanneer regisseur/co-scenarist Claire Denis overgaat tot flashbacks die ons vertellen wat het doel was van de reis en wat er met de rest van de bemanning is gebeurd. En ja, in deze film zie je Juliette Binoche 'zoals je haar nog nooit eerder hebt gezien'. Ze zorgt In ieder geval in één opzicht voor het hoogtepunt van de film, maar of dat nou een aanbeveling is? Het is een veeg teken aan de wand dat de film gestolen wordt door een baby.

Ik heb een hekel aan sci-fi, zeker het 'filosofische' soort. Mijn mening mogen jullie dus buiten beschouwing laten, ik heb me immers voorgenomen om nooit of te nimmer naar 'Solarys' te kijken. Maar deze Denis dus wel. Ik mag haar best, die Denis, al heb ik maar vijf van haar films gezien en snap ik eigenlijk geen snars van haar oeuvre. Enkele personen van wie ik geen complete afkeer heb, noemen haar echter een groots cineaste en dat verdient toch wel een pluim wat mij betreft. Alleen jammer dat ze nu met zo'n arthouse sci-fi komt aanzetten. Waarom niet nog eens een leuke romantische komedie? Nu moeten we de voorspelbare reacties van het journaille ondergaan die ons komen 'waarschuwen' dat het popcornpubliek hier beter weg van blijft en dat ze geen tweede (of derde?) Independence Day moeten verwachten. Elke compleet legitieme kritiek à la "ik vond dit een oersaaie snertfilm" kan dan gepareerd worden met "ja, maar A Space Odyssey!" "ja, maar existentieel!" Kan allemaal best wel wezen, maar al die zwaarmoedige thema's en kosmologische bespiegelingen laten me saturnisch koud (en ik vermoed dat dat voor 95% van de cinefielen / arthouse bezoekers het geval is!). Maak snel gewoon weer eens een lieve film, beste Claire, dat bedoel ik heus niet seksistisch. Twee sterren voor de strakke deltoids van Binoche.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij deze High life. Geen topper alvast, maar wel een film met het nodige potentieel. De basisidee om veroordeelde criminelen te verbannen op een stuurloos ruimteschip is best interessant. Jammer genoeg was het plot wat te mager. Er zijn namelijk weinig scènes die echt tot de verbeelding spraken. Nergens was er dat wow-gevoel, maar echt slecht wordt het ook nooit.

Gelukkig maakt de montage hier en daar wel wat goed. Heel veel gebeurt er niet. De afwisseling met enige flashbacks was dan ook welgekomen. Je zou de film als een soort sociaal experiment van Jean-Kacques Rousseau kunnen zien waarbij een groep individuen noodgedwongen met elkaar moet samenleven. De film heeft een vrij rustgevend uitgangspunt. Alles is à l’aiseotdat dit abrusk wordt doorbroken door enig geweld. Pattinson doet het vrij goed en houdt de film staande. De sfeervolle muziek en beelden voegen wel wqt toe aan de film. Jammer genoeg zal de film binnen afzienbare film uit het geheugen geband worden. Net iets te weinig geprikkeld ...

Eerder teleurstellend.

Niet iets te typische DIY sci-fi arthouse film, die het sci-fi gebeuren niet zo serieus neemt omdat het eigenlijk veel liever een arthouse film wil zijn. Er wordt duchtig leentjebuur gespeeld bij de genrefilm, maar het verhaal had evengoed ergens op een eilandje kunnen afspelen.

Het oogt ook allemaal nogal goedkoop. Wanneer bijvoorbeeld Binoche dood wegdrijft lijkt het wel of er twee laagjes film over elkaar geplakt zijn in de hoop dat het wel zou werken. Ook bijvoorbeeld Pattinson die voor z'n raampje gaat zitten heeft nooit het effect dat ze in de ruimte zitten, hij lijkt eerder in een veranda te zitten terwijl het donker is buiten.

Verder is het acteerwerk ondermaats, is de film bewust vaag en open en helpt de traagheid niet echt wanneer het verhaal ook niet zo wil boeien. Denis mist gewoon een beetje de flair om een film als deze tot een goed einde te brengen. Genoeg vrouwelijke regisseurs trouwens die tegenwoordig geweldige zaken met genrefilms doen, maar dit is een tegenvaller.

2.0*

Goeie film waarin een groep veroordeelden in een ruimteschip naar een zwart gat worden gestuurd. Een intrigerende film die ook sfeervol in beeld is gebracht. Alhoewel het niet overal even goed werkt, is het toch wel gedurfd en origineel te noemen. Hier en daar komt de film verrassend en ook bruut uit de hoek.

I fear, Willow.

I could drown like a kitten.

It would have been easy.

First you, then me.

De film “High Life” is net zo zinvol als de expeditie waar de terdoodveroordeelden zich vrijwillig hebben voor ingeschreven. Niet erg zinvol dus. Ik begrijp wel dat ze hiervoor gekozen hebben. De keuze om tot het einde zielloos voor je uit te staren in een cel. Of een jarenlang ruimtereis met als eindbestemming een zwart gat waaruit men energie zal trachten te produceren. Nogal wiedes dat je liever kiest voor de vrijheid, weliswaar in beperkte mate, dan te verkommeren in een cel. Het verblijf aan boord van dit schip is echter zo oersaai dat ik er stellig van overtuigd ben dat de meeste er al spijt van hebben om zich vrijwillig op te geven. Het verwonderd me ook al dat deze zware criminelen elkaar nog niet hebben uitgemoord binnen een bepaalde periode. Uit verveling hoogstwaarschijnlijk. Zelfs het beeldmateriaal is niet iets om enthousiast van te worden. En sommige personen zijn dan ook nog eens uiterst irritant. Kortom de woorden bekorend, boeiend en de filmtitel zal ik niet snel gebruiken in één en dezelfde zin.

Ik ben er zeker van dat liefhebbers van arty SF-films hier wel enthousiast van worden. En als er dan ook nog een filosofische boodschap in verwerkt werd, dan zijn er anderen die opgewonden hijgend voor het scherm zitten. Spijtig genoeg had het eerder een slaapverwekkend effect. Het gaf me ook een gevoel van hoop waar menig bezoekers aan het Mariabeeld in Lourdes jaloers zouden op zijn. Hoop op een verassende wending of actierijk incident waardoor de verhaallijn ineens qua dramatiek en opwinding een boost zou krijgen. Niet dus. Het verhaal ging schoorvoetend vooruit zonder van zijn saaie koers af te wijken en inhoudelijk bleef het redelijk leeg. Een beetje zoals het ruimteschip dat zich gestaag voortbewoog in de oneindige, lege ruimte.

Toch enkele woorden van bewondering voor Robert Pattinson. Deze jonge acteur, beter gekend voor zijn medewerking aan het hele “Twilight” gebeuren (iets waar ik dus een hartstochtelijke hekel aan heb), probeert op eigenzinnige wijze te breken met dit berucht verleden. Na zijn bijdrage aan “The Last City of Z”, waar hij dankzij zijn immense, ruige baard praktisch onherkenbaar was, en “The Rover”, tracht hij ook hier weer een ongewone rol te spelen in een niet-commerciële film. Briljant kan je de rol echter niet echt noemen, daar hij als personage redelijk zwijgzaam en teruggetrokken is. Ook al doet dat kortgeschoren para-commando kapsel vermoeden dat het iemand is met een kort lontje. Het begin van de film toont hem als zorgzame vader die op een blijkbaar verlaten ruimteschip zorg draagt voor zijn baby-dochter. Het is pas na flash-backs dat we te weten komen wat er zich afspeelde aan boord van deze zelfmoordmissie.

Als tegenpool zien we de redelijk geschifte en licht agressieve wetenschapster Dibs (Juliette “The 33” Binoche). Haar aanwezigheid maakt van deze ruimtereis een experimentele trip. Ze zou zeker niet misstaan hebben als kampdokter in een concentratiekamp tijdens de tweede wereldoorlog. De bemanning wordt als menselijke proefkonijnen gebruikt om de voortplantingsprocedure te optimaliseren. Hoe ze aan een bevredigend resultaat komt later in de film, is redelijk bizar te noemen. Als je haar erotische act echter gezien hebt, die zich afspeelt in een donker kamertje (waar de bemanningsleden hun seksuele fantasieën mogen beleven), is het niet verwonderlijk dat ze de omstreden handelswijze gebruikte. Die erotisch geladen scene met haar, deed me denken aan het spelletje “Virtual Valerie” voor de Mac op één of andere manier.

De hele tijd had ik het gevoel naar een onafgewerkt eindproduct te kijken. Een flinterdun ideetje waarrond een heel artistiek uitziende film werd geborduurd. Het is echter niet meer dan een psychologisch studiewerk over conflicten tussen mensen in een afgesloten ruimte en de manier waarop een dierlijk overlevingsinstinct naar boven komt. Erotisch getinte scenes wisselen af met redelijk gewelddadige gebeurtenissen. En daar tussenin veel mijmermomenten en trage, geluidloze esthetisch verantwoorde filmmomenten. Geen film voor de doorsnee-filmkijker. Daarvoor doet het iets teveel zijn best om arty te zijn. Het is niet makkelijk te volgen en eindigt dan ook nog eens in een niets verklarende eindscène. Wat rest is één conclusie en één onopgeloste vraag. Allereerst een diepe buiging voor Robert Pattinson die als acteur gegroeid is en zich distantieert van zijn puberpubliek. En de prangende vraag die overblijft : kan iemand me een wetenschappelijke verklaring geven hoe het komt dat de lijken die Monte het schip uitgooit, ook werkelijk omlaag vallen?

2*

Eerste kennismaking met de Franse regisseuse Claire Denis en niet meteen eentje waar ik fan van ben. Inhoudelijk is de film nogal leeg en visueel is het erg afwisselend. Sommige scènes zijn ronduit lelijk, andere ruimteshots zijn dan weer zeer mooi. Zonder Binoche was dit echt een gedrocht van een film. Zij maakt er nog wat van met enkele "erotischer" getinte minuten. Verder vond ik haar ook het enige echt intrigerende personage. Pattinson loopt er maar wat bij voor spek en bonen. Of dat aan boord was, geen idee, maar ik zag het in ieder geval in Pattinson.

Voor mij dus een film met een interessant concept maar helaas wordt er te weinig mee gedaan. Te kunstig en vooral veel te traag naar mijn smaak. Niet voor niks dat het van A24 komt. Dat productiehuis is meesterlijk in vaagheid/traagheid. Nu goed, originaliteit moedig ik altijd aan. Het kan nu eenmaal niet altijd geweldig zijn. Denis krijgt sowieso ooit nog een kans, of dat erg snel zal zijn veronderstel ik niet.

“The Sensation of moving backwards even though we are moving forwards, getting further from what's getting nearer, sometimes I just can't stand it.”

Eén van de vreemdste films van het jaar. High Life begint goed en Claire Denis weet er een sfeervolle, interessante en stijlvolle (en sensuele) film van te maken met ijzersterk acteerwerk van Pattinson (en later Binoche).

De film eindigt ook sterk met Monte en zijn dochter Willow (Jessie Ross), hoewel ik geen idee heb wat ik van het einde moet maken. Alles er tussenin is vreemd en wazig, maar door de gecreëerde sfeer en het acteerwerk zorgt het wel voor een boeiende kijkervaring. En dan hoef ik ook niet alles op een presenteerblaadje te krijgen, en dit is een filmervaring die je over je heen moet laten komen. Hoe cliché dat ook klinkt.

Mijn laatste stem dit jaar...

Claire Denis; een heel archief aan interessant spul heeft ze op haar naam staan, maar ik heb tot nu toe slechts nog Trouble Every Day gezien... en zo nu deze... een interessante arthouse-ruimtefilm.

Robert Pattinson lijkt zijn leven definitief verbeterd te hebben na dat slappe Twilight brol. Hier speelt hij de zekere Monte. We beginnen met Monte die zijn pasgeboren dochter Willow laat opgroeien. Ze zijn moederziel alleen in een ruimtecapsule en inmiddels is er al een leven opgebouwd, tuin en groenten inclusief. De relatie tussen vader en pasgeboren dochter is al erg indrukwekkend. Dochterlief zal nooit iets van de aarde zien en het is een kwestie van de tijd uitzitten... naar niks eigenlijk.

Vervolgens gaat High Life erg veel draaien en rommelen met de tijdsbestekken. Een paar abstracte fragmenten waarin we diverse personages op aarde volgen; en geheel observaties die je zelf mag invullen.
Dan maken we weer een sprong in de tijd en volgen we de periode dat een groepje gevangenen (inclusief Monte) hun tijd uitzitten in de grote capsule. Dit levert een hoop indrukwekkende, doch bizarre momenten op... De bezigheden bestaan voornamelijk uit experimenten uitoefenen op elkaar, een beetje tuinieren met Tcherny, behoorlijk veel gespeel met seks; met die masturbatiescene als hoogdepunt en uiteindelijk... de vrijwillige keuze om toch jezelf naar het zwarte gat te laten schieten. Ook overduidelijk akelige personages als die dominante zuster Dibs, of die ene pervert.

Qua psychologie weet deze film goed uit te pakken. Langzaamaan komen we ook te weten wat de lotgenoten op hun kerfstof hebben. Ook bij Monte... In de aarde-scene's zie je iets van een hond en een vrouw; maar dan blijkt hij in werkelijkheid die vrouw vermoord te hebben om samen met zijn hond te kunnen zijn ofzoiets. En toch lukt het je maar niet om een slecht persoon in Monte te zien tijdens de scenes in de ruimte. Verder wordt alles geheel open gehouden.

Interessant is ook dat het aarde vrijwel het heden lijkt, maar dat zó'n capsule voelt als een verre toekomst.

De scene's met zijn inmiddels puberende dochter zijn ook een ijzersterke toewerking naar het onherroepelijke einde.

En ik heb weer eens in tijden niet zo'n intrigerend en vooral bloedmooi einde gezien. De kleuren, de dialogen, de creativiteit.. (met name de aftiteling) Geen wonder ook dat dit een A24-productie is.

Geen Aliens dit keer, geen meteorieten en geen gevaar voor de aarde... Nee, het is weer een hele andere insteek.

Betoverend, bizar, benauwend... De drie B's.

Klasse!

5,0*

Toch wel een atypische ruimtefilm. In het begin van de film gebeurt er niet zo veel en weet je ook niet echt wat er precies aan de hand is. Gelukkig krijg je beetje bij beetje meer uitleg en wordt de cast ook uitgebreid.

De film moet het zeker niet van het snelle tempo hebben, maar weet desondanks toch te intrigeren.

Het is zeker eens iets anders qua ruimtefilm, maar vond hem toch wel eens het bekijken waard.

Als het dagelijkse leven op een soort rampenfilm begint te lijken, wel een hele slechte helaas, dan hebben we toch even stevig goed filmspul nodig, helaas zijn er (nog) te weinig vrouwelijke regisseurs die in zo'n geval kunnen leveren. De komende weken gaan we voor escapisme, humor, nagelbijters en oude vertrouwde favorieten. Helaas komt door het Corona-virus ook een voortijdig einde aan mijn vrouwelijke regisseurs-challenge. Nog één die precies datgene biedt waar ik op dit moment zit te wachten. Een magische tocht richting het zwarte gat. Claire Denis weet hier fiks te leveren. Het van ellende uit elkaar vallende schip, de prachtige tuin die nog iets herkenbaars biedt aan het leven zoals we dat ooit op Aarde kenden. Met een bemanning bestaande uit criminele jongeren, geleid door een nare wetenschapster. Dit is wat je nu nodig hebt. Geweldige film, vreselijk onderschat, door er je voordeel mee. Stay safe!

Tja...blijkbaar is het erg Sciencefiction; Robert Pattinson met een baby.

Typisch arthouse-film vol met poëtische beelden, gebrek aan een plot en ditmaal tevens zinloze eendimensionale personages. Kortom pretentieus geneuzel in de ruimte. Oké er is een bepaalde sfeer in de film, maar het loont nooit echt. Het is een rommelige wirwar van thema's verpakt in een doelbewust gefragmenteerd verhaal. De regisseur bouwt een thematisch ambitieus verhaal dat lang niet zo goed is als dat ze denkt dat het is. Als het eindresultaat dan op de een of andere manier de kijker nog weet te verleiden of vertederen? Maar ook dit lijkt de film nergens te ambiëren, het bleef nogal afstandelijk, met hier en daar best leuke scenes. Abstracte beelden maakt niet meteen een ontroerende film en tja...de kijker kan zich dan ook grotendeels vervelen. (op cinefielen en Claire Denis-adepten na) De film stelde echter voor mij niet veel voor.

OMG...wat was dit slecht !

Weer zo'n typisch Arthouse filmpje dat zich wil onderscheiden door speciaal te willen doen op vlak van verhaal, personages en beelden. En laat dit nu net zijn waar deze film volledig op faalt. Een verhaal van niks, saaie personages en ook de beelden wisten niet te overtuigen. Vond de ruimte binnen het ruimteschip overigens heel simpel en de buitenkant werd bewust heel kort gefilmd. Het zag er niet uit. De thematiek zou je nog kunnen aanspreken, maar uiteindelijk is dat ook maar pretentieus gedoe. Het verhaal komt ook rommelig over en bezit geen greintje spanning. Eén van de slechtste films die ik dit jaar gezien heb, daarom ook de laagste score van 1/10

Arty farty science fiction, met Robert Pattinson als onderdeel van een groep gevangenen die op een geheime missie naar een zwart gat gestuurd worden. Onderweg moet hij zijn dochter zien op te voeden. Niet zonder sterke scenes en de film is maf genoeg om de aandacht er grotendeels bij te houden (mede door het ruimschoots aanwezige seks en geweld), maar plot en personages blijven grotendeels nogal abstract, waardoor er amper sprake is van enig medeleven en/ of spanning. En voor de special effects hoef je dit zeker niet te kijken- die zijn er amper.

Oef, dit viel me toch vies tegen.

Op het mooie einde en een enkele scène na, vind ik het maar een naargeestige en akelige film vol apatische mensen.

De grafsfeer die in de film hangt beviel me totaal niet. Ik kon er maar met moeite doorheen komen.

Visueel vind ik het ook niet imponerend, al kan ik sciencefiction films met een sobere setting op zich wel waarderen, maar dit oogt wel erg kaal en saai.

Wel een interessante rol van Binoche, anders dan we van haar zijn gewend. Als verknipte professor voortplanting komt ze wel opvallend uit de hoek en de 'erotische' scène is bijzonder, ook visueel.

Interessant.

Meer dat dan mooi of goed misschien, maar desalniettemin een fijne film, waarvan ik wellicht als eerste vooral waardeer dat de afstand tot de gebruikelijke science fiction fijn groot is. Geen robots, geen uniformen met communicators op de hartstreek, en geen aliens of koloniale marsmannetjes maar gewone getroebleerde mensen die elkaar dwars zitten en gek maken - en daarmee ondanks de paar foutjes in de omgang met de natuurwetten volgens mij veel realistischer dan het gemiddelde.

Denis lijkt in deze ietwat ongebruikelijke benadering zo ongeveer als enige aandacht te hebben voor de basale onderbuikgevoelens van de ruimtebewoner - waar het gemiddelde proza in de ruimtevaartwereld ietwat verheven en abstract bazelt over 'for all mankind', ' of zoiets fraais. Maar daar draait de wereld niet op, het gaat om macht en rijkdom, vreten en seks. Basaal, morsig en verdorven maar ook menselijk - precies als een wandeling in de oude binnenstad van Amsterdam, zeg maar, en je zou kunnen denken dat Denis zo'n wandeling als inspiratie gebruikt heeft.

Een van de weinige echt goede rollen van Binoche - nee, niet precies om die scene, hoewel die op zich ook best indrukwekkend is. Maar vooral omdat ze eindelijk weer eens wat speelt, in plaats van haar gebruikelijke typetje af te draaien, en ondanks dat het een tamelijk absurd personage is wat ze te spelen heeft komt het toch voor zover daar sprake van kan zijn geloofwaardig over. Super knap werk van Denis om dat bij elkaar te krijgen. Hetzelfde geldt wellicht op dezelfde manier wel voor de hele cast - Pattinson is ook prettig ambigue maar toch geloofwaardig, en ook de kleinere rollen (Goth bijvoorbeeld) komen daar mee weg.

Verder - altijd belangrijk voor een science fiction - erg fijne vormgeving, en ook ongebruikelijk origineel maar in mijn ogen wel behoorlijk realistisch. Jammer wel van de foutjes met de natuurkunde die ik al noemde, en daarbij extra jammer dat er een nogal opzichtig in het begin zit met de zwevende handschoen. Dat zet dan wel een beetje de toon. Gelukkig doet de film verder wel erg veel heel goed..

Ik ben in de loop der tijd toch een beetje fan geworden van Robert Pattinson, met name door zijn vertolkingen in The Lighthouse, The Devil All The Time, Good Time en het recente Mickey 17. Hij was veelal de reden om deze film eens aan te zwengelen, want van Denis zag ik eerder alleen Vendredi Soir, die ik op 1* heb staan.

Ook deze kon me niet helemaal bekoren. Ja, het is een wat ongebruikelijke film die genre-elementen verzamelt en bundelt met enkele gewaagde scenes en een overall gevoel van ongrijpbaarheid; het eindresultaat is niet altijd even boeiend en soms ronduit opzettelijk vaag en onbevredigend.

In feite vond ik het eerste half uur, als Pattinson met de jonge Willow opgescheept zit het meest intrigerend, de flashbacks naar de missie worden gepresenteerd als een verklarende backstory, maar zijn irritant rommelig en artsy en de scenes met de inmiddels opgegroeide Willow geven weinig verdieping en leiden uiteindelijk tot een een wat zinloos aandoende fade-out.

Geen idee wat deze film uiteindelijk te zeggen heeft en op cinematografisch vlak doet het wat amateuristisch aan. Mijn 2,5* vormt de waardering voor een handvol scenes die het geheel overeind houden en het degelijke acteerwerk van met name Pattinson en Binoche, maar het is vast niet voor niks dat ik deze in twee sessies wat plichtmatig uitgezeten heb.