High Life (2018)

Eentje om naar uit te kijken!

Nieuwe stills...

François Renaud Labarthe / Chef décorateur / Production designer - frlabarthe.com

Extreem benieuwd !

Ik ken zijn andere films niet maar deze lijkt me toch geen verkeerde. Benieuwd wat het is!!

5 sterren van The Guardian

Tommeh die bedoel ik ja. Ik had idd "haar" moeten typen ipv "Zijn"

HIGH LIFE - Bande-annonce - YouTube

Kom maar door!

Vanaf 14 maart 2019 in de bioscoop (Imagine Filmdistributie Nederland)

High Life | Official Trailer HD | A24 - YouTube

Interessante trailer

22 stemmen en 0 recensies? Niemand die hier iets over te zeggen heeft? Ben hier zelf wel erg benieuwd naar.

Een vage, verwarrende film. Ik kon het verhaal moeilijk volgen. De film is erg stil. Dat vond ik enerzijds fijn en rustgevend. Anderzijds vond ik 'm vrij saai. Er zit weinig spanning in. Het is niet oppervlakkig, ik vind het best apart en het acteerwerk vind ik goed, evenals het beeld. Soms is het best kunstzinnig. Een paar mensen gingen eerder de zaal uit. Het is niet voor iedereen weggelegd, en ik moet zeggen dat het ook niet echt mijn ding is, maar ik geef wel een voldoende. 3*

Hier kon ik weinig mee. Het verhaal springt heen en weer in de tijd zodat je al meteen weet hoe het afloopt hetgeen alle spanning wegneemt. Sowieso wordt hetgene wat spannend zou kunnen zijn, zoals een vechtpartij, überhaupt niet spannend gebracht zodat de film waarschijnlijk helemaal niet spannend wil zijn. Maar intellectuele gesprekken of zo worden ook niet gevoerd zodat het intellect ook niet aangesproken wordt. De film verwijst vooral heel veel naar grote science fiction-films zoals 2001: A Space Odyssey en Stalker (en Solyaris, zo begrijp ik, maar die film heb ik zelf niet gezien) en lijkt aldus simpelweg groot te willen zijn door op grote films te lijken maar zo werkt dat natuurlijk niet. De film oogt aldoor wel interessant maar het lijkt telkens slechts interessant-doenerij zonder inhoud.

Al met al lijkt de film de thema’s van de grote films, zoals voortplanting en evolutie, over te nemen en ze pessimistisch te interpreteren: de mens kan wel high tech ontwikkelen en naar zwarte gaten reizen maar hij blijft ‘low life’ dat uiteindelijk alleen maar wil neuken. Wat ook niet helpt is dat ik veel details in het verhaal erg ongeloofwaardig acht. De film bedient zich ook van clichés als dat degene die zich seksueel onthoudt ook fysiek de sterkste is (in dit geval: bestand is tegen straling) en de enige is die het overleeft (zoals in horrorfilms de maagd als onbedorvene de enige is die overleeft).

Verhaal en thematiek zijn zo weinig verheffend of interessant. De beelden zijn wel interessant en door zijn door grote films geïnspireerde stijl en ambities pretendeert de film veel maar weet dat mijns inziens niet waar te maken.

Helemaal eens met De filosoof. Ik heb hem gisteren gezien en hij kon mij totaal niet boeien. Ik houd van SF met een goed verhaal maar dit was weer teveel 'arty' naar mijn zin.
De masturbatiescène van Juliette Binoche lijkt mij alleen toegevoegd om kijkers te trekken.
Ook het acteerniveau van de dochter (de tiener dan wel te verstaan) vond ik werkelijk tenenkrommend.
Een onbehaaglijke film. Het enige dat mijn hart deed smelten was de werkelijk schattige baby in het begin, en ik ben niet eens zo'n baby-mens

Maar ga vooral kijken, want nieuwsgierig ben je toch

Deze film wist aanvankelijk met moeite mijn aandacht vast te houden en dat ligt vooral omdat de scène in het begin waarbij we een hele tijd Monte en zijn ukkie moesten aanschouwen mij veel te lang duurde en mij ook danig de keel begon uit te hangen. Vanaf het moment dat de titel van de film op het witte doek verscheen en wij teruggingen in de tijd en kennismaakten met de overige bemanningsleden werd het gelukkig een stuk interessanter. Ook op visueel vlak viel er bovendien genoeg te genieten. Het einde - wij kregen een hele tijd Monte te zien met zijn inmiddels volwassen dochter - vond ik trouwens erg mooi.

3,5*

Mooie aftiteling

Je moest er even op wachten, maar uiteindelijk was daar de beloning . En de Tindersticks (je zou ze haast het huisorkest van Denis noemen), maken het af. Samen met de held van het verhaal himself, die de vocalen voor zijn rekening neemt. Mooi hoor.

Raised by dogs is Monte, in een cynische wereld. Dat ruimtevehikel heeft van de buitenkant ook wel wat weg van een gammel hondenhok.

Rauw en hard, met een teder randje, maar volstrekt onsentimenteel en anti-melodrama. Kenmerkend is de herhaaldelijke nadruk op het lichamelijke van de personages, hun kwetsbaarheid, hun verwondingen, hun littekens; intimiteit op het onfatsoenlijke af, zou je haast zeggen.

Qua narratief is Denis nooit van de vette punten, laat staan de uitroeptekens geweest. Wat dat betreft laat ze de toeschouwer ook hier, samen met de ruimtereizigers, een beetje zweven in het luchtledige. Nou ja, de grote lijn laat aan duidelijkheid niet zo veel te wensen over: High Life toont een ten dode opgeschreven wereld, of beter, een wereld die zichzelf ter dood heeft veroordeeld. Men gelooft er niet meer in, men wil niet meer. Met dan één ‘maar toch’, in de persoon van een vader tegen wil en dank.

Hoe dat ook zij, de afzonderlijke scènes zijn sterk en intens genoeg om de hele film door de aandacht vast te houden. Met als één van de hoogtepunten de surrealistisch aandoende ontmoeting van hondenhok nr. 7 met hondenhok nr. 6.

Verder geen geforceerde originaliteit hier, en onvermijdelijk doen veel beelden, en ook het verhaal, denken aan legio andere sf-films. De associatie met Solyaris, één van Tarkovsky’s meesterstukken, die door sommige beelden wordt opgeroepen, vind ik het aardigste.

Maar in de kern hebben we hier gewoon weer te maken met een volstrekt eigenzinnige, intrigerende film van Denis, die zich nergens op laat vastpinnen. Onmiskenbare klasse, die niettemin iets ondefineerbaars houdt.

Een eigenzinnige sciencefiction film die intrigeert en voldoende vermaak biedt. Monte (Robert Pattinson) is samen met zijn dochtertje Willow de laatst overlevende op ruimteschip 7, een onaantrekkelijke (anti SF) blokkendoos, die geprogrammeerd is richting een zwart gat. Radiocontact is er niet meer, want het schip bevindt zich al ruimschoots buiten het zonnestelsel. Gaandeweg wordt steeds meer duidelijk dat het een experiment betreft, waarbij Monte één van meerdere ter dood veroordeelden is, en hij vrijwillig heeft gekozen om mee te werken aan dit experiment, gericht op het exploreren van nieuwe energiebronnen.

De openingsscene waarin Monte voor zijn dochtertje, dan nog een baby, zorgt, is van een bijzondere schoonheid. De tederheid en warmte tussen vader en dochter (een terugkerend thema in films van Claire Denis) staat in schril contrast met de eenzame, kille omgeving van het ruimteschip, ver weg van de aarde. Een mooie rol (niet alleen deze scene, maar in de gehele film) van Robert Pattinson. Bijzondere rol ook van Juliette Binoche als de ter dood veroordeelde, door demonen uit haar verleden geplaagde arts aan boord, die geobsedeerd bezig is met het creëren van nieuw leven in de ruimte en daarbij streeft naar perfectie.

De vertelstructuur in High Life is losjes: flashbacks en flarden van het aardse leven worden afgewisseld met flash forwards, maar desondanks komt het niet rommelig over, hooguit enigszins ongrijpbaar, maar niet op een storende manier. De film roept veel vragen op, die zeker niet allemaal worden beantwoord. Zoals bijvoorbeeld wat Claire Denis met deze film beoogt. Los daarvan valt er genoeg te zien en beleven, waarbij de visuele component er bovenuit steekt.

Bijzondere vermelding, tot slot, voor de score van Stuart A. Staples (muzikant/zanger van de band 'Tindersticks'), die perfect aansluit bij de donkere, ietwat naargeestige sfeer in de film. De song ('Willow') aan het einde is een pareltje.

De film lijkt zich ook expliciet af te zetten tegen het optimistische Interstellar (2014) - MovieMeter.nl, zelfs qua onze kennis van zwarte gaten. De film maakt immers gebruik van een nieuwe theorie omtrent zwarte gaten die leert dat de waarnemingshorizon bij zwarte gaten een 'wall of fire" is en dus niet onmerkbaar kan worden gepasseerd (Einsteins theorie c.q. Nolans film suggereert wel dat degene die de horizon passeert niets merkt). Hier is een uitleg voor leken:

Black Hole Firewalls Confound Theoretical Physicists | Quanta Magazine - quantamagazine.org

Aardig.

Space, black holes, daar ben ik altijd wel voor te porren. De trailer gaf mij hoop in een film zonder conventies en met een beetje lef. Helaas blijft Denis (ken haar andere werk nog niet goed genoeg) toch wat hangen in de typische arthouse wereld. Zo neemt het zijn tijd met opbouwen. Niks mis mee, het is zelfs een geweldig mooi shot als de titel High Life in beeld komt. Daarna blijft Denis in een soortgelijk tempo verder gaan. Nergens vreselijk. De relatie tussen Pattinson en de baby werkt goed en is aandoenlijk. Daarna krijgen we door flashbacks te weten hoe het komt dat hij de laatste is op het schip. Hoewel ze door de structuur de cliches wat ontloopt wil de film door de onsympathieke personages niet echt boeien en is de gekkigheid niet gek genoeg om mij warm te maken. Het is nergens een vervelende film. Enige echte slechte was die scene op de trein met werkelijk erbarmelijk acteerwerk. Die journalist ha! Maar ook nergens geweldig. Ik bespreek het filosofische aspect niet echt. Dat is wel aanwezig maar nergens verteld het echt boeiende dingen. Vond dat hondenschip ook wat on the nose.

Uiteindelijk kabbelt het wat voort naar een niet al te gekke climax. Het zal bij de oude cinefiel waarschijnlijk wel een hoop boxjes aankruisen maar ik ben opzoek naar meer...

3 sterren.

De film intrigeerd, maar is ook saai. Het tempo ligt erg laag en er zijn nauwelijks scenes die voor een verhoogt dramatisch effect zorgen. En dat is zonde, want het idee is zeer aardig. Er had alleen veel meer mee gedaan moeten worden. Nu kabbert het twee uur voort om uiteindelijk als een nachtkaars uit te gaan.

Krappe 3

High Life is een behoorlijk doezelige SF-film die door zijn lage tempo zeker niet iedereen aanspreekt, maar wel op overtuigende wijze een desolaat gevoel oproept. Het is niet altijd evident met welk doel een ruimtecrew (lees: outcasts) een miljoenmiljard kilometer van de aarde ronddwaalt. Regisseur Claire Denis confronteert de kijker met eenzaamheid, innerlijke driften en existentiële vraagstukken - menselijke worstelingen die net als het eindeloze universum geen grenzen lijkt te kennen. Een tikkeltje sensueel en gewelddadig, maar vooral eigenzinnig.

Ondanks de duidelijke overeenkomsten met o.a. Alien (1979) en Silent Running (1972) begint deze psychologische SF-thriller veelbelovend. Een jonge astronaut [Robert Pattinson] voert een reparatie uit, brengt verslag uit aan een computer die daarop aankondigt dat de 'life support systems' ook de komende 24 uur nog aan blijven. De claustrofobische setting, het bedachtzame tempo en de vele stiltes zorgen een voor een mysterieuze sfeer die weer doet denken aan Solyaris (1972). Daar blijft helaas weinig van over wanneer regisseur/co-scenarist Claire Denis overgaat tot flashbacks die ons vertellen wat het doel was van de reis en wat er met de rest van de bemanning is gebeurd. En ja, in deze film zie je Juliette Binoche 'zoals je haar nog nooit eerder hebt gezien'. Ze zorgt In ieder geval in één opzicht voor het hoogtepunt van de film, maar of dat nou een aanbeveling is? Het is een veeg teken aan de wand dat de film gestolen wordt door een baby.

Ik heb een hekel aan sci-fi, zeker het 'filosofische' soort. Mijn mening mogen jullie dus buiten beschouwing laten, ik heb me immers voorgenomen om nooit of te nimmer naar 'Solarys' te kijken. Maar deze Denis dus wel. Ik mag haar best, die Denis, al heb ik maar vijf van haar films gezien en snap ik eigenlijk geen snars van haar oeuvre. Enkele personen van wie ik geen complete afkeer heb, noemen haar echter een groots cineaste en dat verdient toch wel een pluim wat mij betreft. Alleen jammer dat ze nu met zo'n arthouse sci-fi komt aanzetten. Waarom niet nog eens een leuke romantische komedie? Nu moeten we de voorspelbare reacties van het journaille ondergaan die ons komen 'waarschuwen' dat het popcornpubliek hier beter weg van blijft en dat ze geen tweede (of derde?) Independence Day moeten verwachten. Elke compleet legitieme kritiek à la "ik vond dit een oersaaie snertfilm" kan dan gepareerd worden met "ja, maar A Space Odyssey!" "ja, maar existentieel!" Kan allemaal best wel wezen, maar al die zwaarmoedige thema's en kosmologische bespiegelingen laten me saturnisch koud (en ik vermoed dat dat voor 95% van de cinefielen / arthouse bezoekers het geval is!). Maak snel gewoon weer eens een lieve film, beste Claire, dat bedoel ik heus niet seksistisch. Twee sterren voor de strakke deltoids van Binoche.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij deze High life. Geen topper alvast, maar wel een film met het nodige potentieel. De basisidee om veroordeelde criminelen te verbannen op een stuurloos ruimteschip is best interessant. Jammer genoeg was het plot wat te mager. Er zijn namelijk weinig scènes die echt tot de verbeelding spraken. Nergens was er dat wow-gevoel, maar echt slecht wordt het ook nooit.

Gelukkig maakt de montage hier en daar wel wat goed. Heel veel gebeurt er niet. De afwisseling met enige flashbacks was dan ook welgekomen. Je zou de film als een soort sociaal experiment van Jean-Kacques Rousseau kunnen zien waarbij een groep individuen noodgedwongen met elkaar moet samenleven. De film heeft een vrij rustgevend uitgangspunt. Alles is à l’aiseotdat dit abrusk wordt doorbroken door enig geweld. Pattinson doet het vrij goed en houdt de film staande. De sfeervolle muziek en beelden voegen wel wqt toe aan de film. Jammer genoeg zal de film binnen afzienbare film uit het geheugen geband worden. Net iets te weinig geprikkeld ...

Vage cast met modemodellen als Robert Pattinson en Juliette Binoche als zware criminelen. Kan met deze poging tot metaforische diepzinnigheid heel weinig. Wel af en toe mooie beelden. Pretentieus geneuzel in de ruimte.

1,5*

Hmm, gegeven het mager aanbod in de genre, zal ik het op basis van jouw recensie dan toch wel gaan kijken.

Eerder teleurstellend.

Niet iets te typische DIY sci-fi arthouse film, die het sci-fi gebeuren niet zo serieus neemt omdat het eigenlijk veel liever een arthouse film wil zijn. Er wordt duchtig leentjebuur gespeeld bij de genrefilm, maar het verhaal had evengoed ergens op een eilandje kunnen afspelen.

Het oogt ook allemaal nogal goedkoop. Wanneer bijvoorbeeld Binoche dood wegdrijft lijkt het wel of er twee laagjes film over elkaar geplakt zijn in de hoop dat het wel zou werken. Ook bijvoorbeeld Pattinson die voor z'n raampje gaat zitten heeft nooit het effect dat ze in de ruimte zitten, hij lijkt eerder in een veranda te zitten terwijl het donker is buiten.

Verder is het acteerwerk ondermaats, is de film bewust vaag en open en helpt de traagheid niet echt wanneer het verhaal ook niet zo wil boeien. Denis mist gewoon een beetje de flair om een film als deze tot een goed einde te brengen. Genoeg vrouwelijke regisseurs trouwens die tegenwoordig geweldige zaken met genrefilms doen, maar dit is een tegenvaller.

2.0*