Meningen

Best vermakelijk maar nogal oppervlakkig portret van regisseur Alfred Hitchcock, ten tijde van het maken van zijn grootste hit, Psycho. Uiteindelijk draait de film meer om zijn huwelijkscrisis dan over het maken van Psycho. Helen Mirren is uitstekend als zijn vrouw Alma, die altijd op de achtergrond is gebleven maar instrumentaal was voor Hitchcock's carrière. Hopkins is nogal eendimensionaal en weet zijn personage eigenlijk nergens de benodigde geloofwaardigheid mee te geven. De hele film blijft uiteindelijk steken in goede bedoelingen. Het is allemaal net iets te gekunsteld en regisseur Sacha Gervasi (bekend van de geweldige documentaire Anvil:The Story Of Anvil) kan het geheel niet genoeg leven inblazen.

Herzien en best een tegenvaller. De film heeft de tand des tijds nu al niet goed doorstaan. De visuele effecten zijn vaak behoorlijk lelijk, net als de production design. Natuurlijk, dat zal grotendeels de opzet zijn geweest, maar dit is duidelijk geen Monty Python, waar de humor zo absurd krachtig is dat men ermee weg komt als de film op andere vlakken tekort schiet. Dit is allemaal wat braafjes en vooral flauw, met amper boeiende personages en een hoop ongein. Begint en eindigt leuk, maar daartussenin is het flink doorbijten.

Slappe hap. Het is natuurlijk zinloos om een aktiefilm gebaseerd op een computerspel ervan te beschuldigen dat het lijkt op een computerspel, maar zo is het eigenlijk wel. Alles ziet er veel te nepperig en vooral digitaal gemanipuleerd uit, waardoor de aktiescenes amper impact hebben. Hoofdrolspeler Ruper Friend mist daarnaast het benodigde charisma en speelt zo houterig als een plank. Alleen de mooie hoofdrolspeelster Hannah Ware is een lichtpuntje.

Deze nieuwe europudding van Dick Maas, sorry, Patrick Hughes, is een vrij futloze en vooral flauwe retro-aktiekomedie geworden. Je kunt het zien als een soort eerbetoon aan de buddymovie van de jaren '80, maar dat is echt teveel eer. De slappe titel zegt eigenlijk al genoeg. Reynolds en Jackson zijn redelijk aan elkaar gewaagd maar krijgen slechte oneliners toebedeeld door het vlakke script en doen hun standaard ding op de automatische piloot. Veel aktie en spektakel, soms aardig in beeld gebracht, meestal niet en voorzien van lelijke visuele effecten. Leukste scenes zijn een paar slowmotion aktiescenes, gemonteerd onder foute klassiekers als Hello van Lionel Richie.

Ik was al geen fan van het eerste deel maar deze plichtmatige sequel is zo mogelijk nog minder. De opzet doet wel wat aan de Expendables-films denken; naarmate de cast indrukwekkender wordt neemt de kwaliteit af. Grote namen als Morgan Freeman en Antonio Banders draven op in ondankbare rolletjes; het is vooral de grofgebekte Salma Hayek die hier de kar moet trekken. Haar voortdurende gevloek is even leuk maar gaat al snel op de zenuwen werken. Ryan Reynolds is kleurloos in de hoofdrol en lijkt er absoluut geen zin meer in te hebben, net als een op de automatische piloot spelende Samuel L. Jackson. En de aktie? Veel van hetzelfde, met eindeloos voortdurende autoachtervolgingen, stukgeknipte vechtscenes en veel opzichtige, lelijk afgewerkte cgi.

Erg leuke, aanstekelijke documentaire die zich richt op de geboorte en beginperiode van Motown in 1958, tot de verhuizing naar Los Angeles begin jaren 70. Veel geweldig archiefmateriaal, leuke anecdotes en uiteraard prachtige muziek. Zo worden ze niet meer gemaakt, zullen we maar weer eens zeggen.

Vaak spectaculair en zeker onderhoudend, maar al met al zou dit beter gewerkt hebben als serie. Deze documentaire, over zes coureurs die gedurende aan aantal seizoenen gevolgd worden in de MotoGP, is erg fragmentarisch en vaak niet meer dan een opsomming van races, waarbij het moeilijk is de verschillende coureurs uit elkaar te houden. Het onderwerp schreeuwt om een meer uitgebreide en gedetailleerde aanpak. De voice-over van producent Brad Pitt kan er mee door, maar zijn stem is uiteindelijk wel aan de formele en zakelijke kant.

Sterke film met een interessant gegeven, prachtig gespeeld. Drama en humor gaan hand in hand, al wordt de film grimmiger en serieuzer naarmate hij vordert. Gere is uitstekend in de onsympathieke maar charismatische hoofdrol. Samen met Alfred Molina (voortreffelijk) vormt hij een geweldig duo. Ingenieus script, helder verfilmd door Hallstrom, die zijn beste film in jaren aflevert.

Aanvankelijk had ik mijn bedenkingen bij het idee van drie films gebaseerd op een nogal dun boekje, maar na het zien van dit eerste deel kan ik niet anders concluderen dan dat men geslaagd is in de opzet. Regisseur Peter Jackson levert een groots spektakelstuk af dat qua stijl en sfeer naadloos aansluit bij de Lord Of The Rings-trilogie. Qua opbouw lijkt de film ook sterk op The Fellowship Of The Ring. Prachtig in beeld gebracht, voorzien van een wederom sublieme score van Howard Shore. En Martin Freeman is geweldig als Bilbo. De scene tussen hem en Gollem... kippevel. Ik kan niet wachten op de volgende twee delen!

Derde en wat mij betreft beste Hobbit-film, waarin alle plotlijnen op bevredigende wijze samenkomen. Ook verreweg het kortste deel van de trilogie. Het tempo wordt vakkundig gehandhaafd door de hele film en er is heel veel aktie en spektakel, dat er in 3D erg fraai uitziet. Zoals onlangs bekend is gemaakt zal de extended version uiteindelijk ongeveer een half uur langer gaan duren. Hopelijk worden een aantal plotdetails dan wat duidelijker, zoals de aanwezigheid van Beorn, die hier letterlijk en figuurlijk uit de lucht komt vallen.

Het eerste deel kwam nogal langzaam op gang en was inhoudelijk aan de wisselvallige kant; ditmaal gaat vrijwel de hele speelduur flink de beuk erin en weet de film de aandacht continu vast te houden. De special effects zijn daarnaast voortdurend subliem, iets dat in het eerste deel niet altijd het geval was. Het resulteert in ieder geval in een betere film, vol heerlijk over-de-top spektakel en avontuur. Qua personages is het wel aan de onnodig drukke kant, waardoor Bilbo er bij vlagen bekaaid afkomt. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest. Beetje lullig open einde ook. Afgezien daarvan een eersteklas film, prachtig gerealiseerd en zeer meeslepend.

Volstrekt over de top, dik aangezette pulp die zo lijkt weggelopen uit de Troma-stal van de jaren '80. Qua vorm en inhoud slaagt de film er wat dat betreft wel in om te overtuigen, iets waar een genregenoot als Machete tekort schiet. Camerawerk, special effects, akteren, kleurgebruik en synthesizer score hebben een lekkere retro-feel, al wordt de film hier niet automatisch goed door. Het blijft een belachelijk zootje, met bordkartonnen personages, charismaloze schurken en een bespottelijk script. Maar goed, ik moet zeggen dat ik me bij de overdreven bloederige toestanden best vermaakt heb.

Te gekke noorse thriller, gebaseerd op het boek van Jo Nesbo. Grootste pluspunt is het compleet onvoorspelbare script, dat een aantal bizarre verrassingen voor de nietsvermoedende kijker in petto heeft. Halverwege slaat alles op prettige wijze op hol, zonder volledig over de top te gaan. Door de strakke regie en de uitstekende akteurs blijft het geheel keurig op de rails. Jammer van het ietwat afgeraffelde einde, het had van mij nog wel even door mogen gaan, maar dat kan de pret niet echt drukken. Spannend, luguber en vaak droogkomisch.

Net als het debuut van regisseuse Byambasuren Davaa, The Story Of The Weeping Camel, een vernuftige mengeling van documentaire en speelfilm, waarin een mongools gezin feitelijk zichzelf speelt, tegen de achtergrond van een minimaal toegevoegd verhaaltje. Ook ditmaal werkt de formule naar behoren; het leven van de nomaden ergens op de open vlaktes in Mongolië blijft fascinerend om te zien en de perikelen rond het gezin zijn aantrekkelijk in beeld gebracht.

Niet helemaal geslaagde mengeling van aktie en drama, maar vermakelijk en vooral stijlvol genoeg. Dit soort zuid-koreaanse werkjes gaan er bij mij altijd in als koek; heerlijk, die stoïcijnse personages die langzaam maar zeker doordraaien. De aktiescenes zijn virtuoos in beeld gebracht en de film zit vol prachtig camerawerk. De plot is minder indrukwekkend en hier en daar sleept de boel een beetje, maar al met al is dit dik in orde.

Derde en beste film van regisseur Jeremy Saulnier tot nu toe, deze mysterieuze thriller met een licht bovennatuurlijk sausje. Het sfeervolle, surrealistische script is intrigerend genoeg, maar wat dit doet uitsteken boven het maaiveld is de fraaie visuele aanpak, het uitstekende onderkoelde akteerwerk en de mooie ingetogen, bedachtzame dialogen. Voor de verandering eens een zeer geslaagde Netflix-original.

Korte, onderhoudende documentaire over de finse free diver Johanna Norblad, die wordt gevolgd bij haar poging om het wereldrecord afstand zwemmen onder het ijs met ingehouden adem te breken. Mooie plaatjes van de voorbereidingen in de winterse omgeving en leuke interviews met Nordblad en enkele familieleden. Natuurlijk gaat het uiteindelijk om de recordpoging, die spannend in beeld is gebracht.

Heerlijke tragikomedie van regisseur Alexander Payne, met Paul Giamatti in topvorm als onpopulaire leraar die in 1970 gedwongen wordt voor een zootje ongeregeld te zorgen tijdens de kerstvakantie. De plot steekt enigszins voorspelbaar in elkaar maar de personages zijn zo innemend en de dialogen zo goed dat je dit graag op de koop toeneemt. Daarnaast is de film vaak erg grappig, alsmede emotioneel raak.

Subtiel effectief horrorwerkje, dat het vooral moet hebben van een ongemakkelijk sfeertje en stemmig sobere cameravoering. Er gebeurt niet zo heel veel en bepaalde toch best belangrijke plotelementen blijven in het duister, maar de film is net pakkend en onheilspellend genoeg om dat te boven te komen. Daarnaast wordt er goed gespeeld, vooral door dat nare joch.

Als echte Dante-fan is het natuurlijk altijd leuk weer eens een film van hem te zien, maar dit behoort nu niet bepaald tot zijn betere werk. Het geheel is hier en daar weliswaar best spannend, maar hoofdzakelijk is de film oubollig, ongeïnspireerd en voorspelbaar. Het ziet er ook een beetje armoedig uit. De toon is gelukkig niet al te kinderachtig, maar het ontbreken van memorabele enge momenten en een interessant script doen de film al snel de das om. De jonge cast is acceptabel maar niet memorabel; wel is het uiteraard leuk om Dick Miller kort te zien opdraven in de verplichte cameo.

Eersteklas jeugdfilm, zonder klef sentiment en de gebruikelijke Disney-moraal. Prima cast (LaBeouf is een echte ontdekking en vooral Jon Voight is hilarisch), mooi camerawerk en een intelligent scenario. Misschien iets te complex voor de kinderen waar de film voor bedoeld is, maar ach, zo hebben volwassenen er ook nog wat aan.

Logisch dat Fresh, de verrassend sterke debuutfilm van regisseuse Mimi Cave uit 2022, interesse uit Hollywood wist op te wekken. Jammer dat er met die extra starpower weinig tot niets wordt gedaan in deze flauwe en voorspelbare thriller. Nicole Kidman is best leuk in de hoofdrol en de film is niet slecht, maar het is allemaal zo verdomd gewoontjes en dertien-in-een-dozijn. Slechts de folkloristische setting en de soundtrack, met fraai gebruik van liedjes van oa Rob de Nijs en Wim Zonneveld, maken enige indruk.

Lang niet zo goed helaas als voorganger De Nieuwe Wildernis, maar al met al toch wel weer de moeite waard. Het probleem is dat de verrassing er ditmaal natuurlijk een beetje vanaf is en dat het getoonde gebied en de daarin levende dieren minder boeiend en dramatisch zijn dan de vorige keer. Daarnast slaat de gezamenlijke voice over van Bram Van Der Vlugt en Carice Van Houten de plank behoorlijk mis. Vooral Carice klinkt zeurderig en belerend. Daar hadden ze toch wel een beter iemand voor kunnen vinden, zou je zeggen.

Hier en daar een beetje langdradig, maar overwegend is dit een interessante en fraai gefilmde documentaire over het veelbesproken 'Hollands licht', vooral beroemd geworden dankzij de zeventiende-eeuwse schilderkunst. De interviews met allerlei kunstenaars en deskundigen zijn boeiend genoeg, maar het zijn de mooie opnamen op allerlei plekken in Nederland gedurende de vier jaargetijden die de kar wat mij betreft trekken.

Herzien in de director's cut, die zeven minuten langer is. Dit levert echter geen noemenswaardige verschillen op. Met terugwerkende kracht toch wel één van de mindere films die regisseur Paul Verhoeven in de VS maakte. De beperkte setting werkt niet in het voordeel van de film, net zo min als de onduidelijke motivatie van hoofdrolspeler Kevin Bacon. Verder dan het uitleven van een paar verkrachtingsfantasiëen komt hij amper. De film is hier en daar ook wat aan de saaie kant. Al met al heeft Verhoeven zich het materiaal niet echt eigen weten te maken. De special effects zijn nog steeds indrukwekkend en visueel zit alles degelijk in elkaar, maar het blijft een wat anonieme en vlakke SF-thriller.

Visueel steekt dit vakkundig in elkaar, met fraai camerawerk en verzorgde production design, maar dit kan niet verhullen dat de plot erg warrig en vooral onsamenhangend in elkaar steekt. Veel scenes voelen behoorlijk overbodig aan en ondanks de aanwezigheid van een meer dan degelijke cast weet het geheel niet te overtuigen. Een paar botte aktiescenes houden de moed er een tijdje in, maar op gegeven moment gaat de film als een nachtkaars uit.

Aangenaam filmpje, vooral de moeite waard door de sympathieke rol van Tom Hanks en de werkelijk schitterende vormgeving. Qua camerawerk en montage is dit echt eersteklas. Jammer dat het script niet erg boeiend is. De film mist ook een beetje focus en een pakkend gegeven. Niettemin vond ik de film erg onderhoudend, mede door de onderkoelde humor en de leuke supporting cast.

Originele, bizarre en surrealistische film die ondanks de raadselachtige plot toch blijft boeien en intrigeren. Dit is mede te danken aan de strakke regie, het eersteklas camerawerk en het mooie gebruik van muziek. De akteurs zijn ook prima, met Denis Lavant zeer overtuigend in de hoofdrol(len). Uiteindelijk blijf je als kijker met een hoop vragen zitten, die ook door meerdere kijkbeurten niet opgelost zullen worden, maar dit is toch wel een hele bijzondere kijkervaring.

Vooral de moeite waard door weer zo'n typische ingetogen maar fascinerende Eisenberg-rol. Het verhaal zelf is enigzins voorspelbaar uitgewerkt, al zit het script verder wel degelijk en overtuigend in elkaar. Goed camerawerk en een levendige sfeer. En natuurlijk altijd leuk om Amsterdam langs te zien komen.

Ontluisterende film over huisvader Saeed (Mehdi Bajestani), die de voor hem heilige Iraanse stad Mashhad wil zuiveren van immorele straatprostituees. Plot en personages blijven een beetje onderbelicht, maar door de effectieve grimmige sfeertekening en de atypische setting (Jordanië blijkt hier een treffende stand-in voor Iran) blijf je toch geboeid kijken. In het laatste half uur neemt het verhaal een paar behoorlijk bizarre, maar wel memorabele wendingen.