Meningen

Sfeervolle, bijzonder verdrietige animatiefilm over broer en zus Seita en Setsuko, die aan het einde van de Tweede Wereldoorlog moeten zien te overleven in een gebombardeerd Japan. Mooi geanimeerd, simpel maar doeltreffend, waarbij vooral de twee hoofdpersonen knap tot leven gebracht worden met minimale middelen. Wellicht iets te deprimerend, met slechts een sprankje hoop hier en daar, maar de emotionele kracht van de film is onmiskenbaar.

Alleraardigst, licht futuristisch aktiewerkje, vooral de moeite waard door het leuke concept en de geïnspireerde casting. Met name Jodie Foster, als verlopen en wereldvreemde arts, geeft de film een flinke meerwaarde. Iemand als Charlie Day is dan helaas weer even irritant als altijd. Visueel is de film niet heel bijzonder en qua stijl zwalkt het een beetje alle kanten uit, maar de film steekt in ieder geval zeer vlot en onderhoudend in elkaar. Jammer van het wat matte laatste kwartier.

Vermakelijke maar nogal vergezochte en qua sentiment dik aangezette jeugdfilm. Leuk vormgegeven, met een aantrekkelijke cast en een enorme verscheidenheid aan onweerstaanbare honden. Leuk zolang het duurt, maar naar het einde toe wordt alles wel heel erg zoet en voorspelbaar. Lisa Kudrow en Kevin Dillon zijn vermakelijk als foute pleegouders.

Spannende, intense thriller, gebaseerd op de schokkende gebeurtenissen in 2008, toen zwaar bewapende pakistaanse militanten een reeks terroristische aanslagen pleegden in India. Goed gemaakt en zeer overtuigend in beeld gebracht, daarbij geholpen door een prima cast. De personages zijn wat schetsmatig uitgewerkt en missen hier en daar wat diepgang, maar omdat de spanning vrijwel continu om te snijden is en je als kijker wordt meegesleept in het steeds meer escalerende drama maakt dit voor de totaalbeleving van de film weinig uit. Het geweld wordt overigens meedogenloos bruut in beeld gebracht, waardoor dit zeker geen film voor tere zieltjes is.

De belgische regisseur Stefan Lernous heeft een theaterachtergrond en dat is duidelijk aan zijn debuutfilm af te zien. Decors, akteerwerk en dialogen lijken zo weggelopen van het toneel, iets dat helaas lang niet altijd in het voordeel van de film werkt. De surrealistische, licht apocalyptische sfeer is knap getroffen, maar script en personages hebben niet veel om het lijf en de film is daarnaast behoorlijk traag. Het laatste half uur werkt het beste, wanneer bepaalde gebeurtenissen escaleren en er voor de hoofdpersoon een soort afdaling in de hel ontstaat. Uiteindelijk is dit visueel knap gerealiseerd, let bijvoorbeeld maar eens op de geweldige titelsequentie, maar inhoudelijk is de film te dun en onbestendig.

Middelmatig animatiefilmpje, dat weliswaar aangenaam voortkabbelt maar uiteindelijk weinig indruk maakt. Hoofdschuldige hieraan is het nogal vlakke script, dat ondanks een leuk uitgangspunt nogal oubollig en tam aandoet. De animatie is daarnaast ook niet heel bijzonder. Het ziet er allemaal leuk en levendig uit, maar stijl en originaliteit ontbreken volledig. Adam Sandler is leuk in de hoofdrol; de rest van de stemmencast is onopvallend, met een nogal verspilde Steve Buscemi.

Broeierig, zich zeer traag voortslepend drama dat enigzins gered wordt door de sfeervolle fotografie en het uitstekende spel van de akteurs. Inhoudelijk is het allemaal erg dun.

Redelijk geslaagde maar niet bijster boeiende thriller, over een ogenschijnlijk normaal echtpaar dat een nabijwonend meisje ontvoert en vervolgens misbruikt. Gaandeweg ontstaat er de nodige frictie tussen de man en de vrouw, met desastreuze gevolgen. Het verhaalverloop is erg voorspelbaar, maar gelukkig zijn de personages goed uitgewerkt en is de sobere sfeer goed getroffen. Vormt een mooie double bill met het enigszins vergelijkbare Snowtown, die wel wat sterker is.

Middelmatige thriller, die aanvankelijk nog best wel wat lijkt te worden. Het eerste uur ontvouwt zich op intrigerende wijze en kent een aantal spannende momenten. Het is ook geen straf om naar hoofdrolspeelsters Jennifer Lawrence en Elisabeth Shue te kijken. Helaas slaat het noodlot toe in het laatste half uur, wanneer de plotwendingen steeds meer vergezocht worden en alles moet wijken voor een aantal nogal belachelijke ontwikkelingen, die de film langzaam maar zeker de das omdoen. Vooral de climax is behoorlijk suf. Jammer, want hierdoor laat de film een wat nare smaak in de mond achter, ondanks het niet onverdienstelijke eerste uur.

Sterke, vaak angstaanjagende thriller van Kathryn Bigelow, het sluitstuk van een soort thematische trilogie, na The Hurt Locker en Zero Dark Thirty. De repetitieve structuur van de film en het onbestendige einde zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kon er wel iets mee. Daarnaast steekt de film visueel zo fraai in elkaar dat ik alleen op dat vlak al ademloos zat te kijken. De prima cast maakt het helemaal af. Een spannende, intense kijkervaring.

Vermakelijke kitsch, die in sneltreinvaart door de dik aangezette geschiedenis van het modehuis dendert. Daarbij wordt helaas wel vergeten om te investeren in de hoofdpersonen, die grotendeels een raadsel blijven. Adam Driver en Lady Gaga doen hun best, maar hun personages worden oppervlakkig uitgewerkt en vooral in de tweede helft van de film is het moeilijk om iets voor beiden te voelen. Nee, dan doen Al Pacino en Jared Leto het een stuk beter. De scenes die zij samen hebben behoren tot de mooiste (en grappigste) van de film.

T-r-a-a-g opgebouwde horrrorfilm, die naast een creepy sfeer weinig te bieden heeft. De vroege jaren '80 sfeer is evenwel goed getroffen, compleet met retro begincredits en flets camerawerk. Redelijke cast ook, met vooral Tom Noonan erg goed als de eccentrieke mafkees die hoofdrolspeelster Donahue inhuurt. Het lage tempo en het gebrek aan een interessant plot doen de film geen goed, waardoor dit blijft steken in goede bedoelingen. Hier en daar best eng en spannend, maar niet genoeg.

Typische aanstootgevende film van beroepsdwarsligger Von Trier, maar stiekem best goed. Matt Dillon is fenomenaal in de maffe hoofdrol en de film is, ondanks de forse lengte, continu boeiend. Tegen het einde begint de boel te slepen en is één en ander wellicht te surrealistisch en van de pot gerukt, maar tot die tijd valt er veel te genieten. Als je tegen een stootje kunt, althans.

Vermakelijke maar niet heel bijzondere griezelige familiefilm, een beetje in het straatje van een film als Goosebumps, toevallig (?) ook met Jack Black. Qua opbouw had het allemaal wat meer mysterieus en spannender mogen zijn; er wordt nu weinig aan de verbeelding overgelaten. Eenmaal op stoom is de film verder gelukkig best leuk. De grootste verrassing is eigenlijk nog dat de regie in handen is van Eli Roth, doorgaans bekend van nare werkjes als Hostel en Green Inferno. Roth heeft hier overigens ook een grappige cameo.

Surrealistisch, subtiel verontrustend stop-motion drieluik, mooi vormgegeven en vaak onderkoeld grappig. De drie verhaaltjes hebben ieder hun eigen stijl en sfeer maar passen wel goed bij elkaar, ook al is er qua plot weinig houvast. Verwacht geen duidelijke structuur; er wordt weinig verklaard en al helemaal niet afgerond, iets dat bijdraagt aan de vervreemdende sfeer van het geheel. Uiteindelijk wellicht niet helemaal bevredigend, maar in ieder geval wel creepy, maf en onderhoudend genoeg om te blijven boeien.

Spannende en tegelijkertijd grappige thriller over het gedwongen huisarrest van een jonge vrouw, die in het ouderlijk huis stuit op een reeks onverklaarbare gebeurtenissen. Leuk gespeeld door de Nieuw-Zeelandse cast en inventief in elkaar gezet, waarbij meer dan eens de naam Peter Jackson door je gedachten schiet. Lekker maf en freaky, alsmede onderhoudend en origineel. Berg je dus maar voor de onvermijdelijke amerikaanse remake!

Flinke misser van regisseur Brooks; moeilijk voor te stellen dat hij al die jaren gewacht heeft op een dermate belabberd script als dit. De akteurs geven het geheel nog een zekere charme mee, al is niemand hier op z'n best. Witherspoon en Rudd zijn acceptabel in de hoofdrollen, maar Wilson en Nicholson presteren ver beneden peil. Niet dat zij er echt iets aan kunnen doen, aangezien hun rollen gewoon slecht geschreven zijn. Het script sleept zich voort van de ene nietszeggende gebeurtenis naar de andere, terwijl de dialogen extreem vaag en nietszeggend zijn. Visueel zit het allemaal op het gebruikelijke sitcom-niveau van regisseur Brooks. Normaal komt hij hier wel mee weg, maar ditmaal is er niets om de aandacht af te leiden.

Beetje vreemde film dit, een soort postapocalyptische tienerromance. Niet slecht gedaan, met degelijk spel van hoofdrolspeelster Saoirse Ronan, maar de plot is aan de vage kant en de gebeurtenissen zijn niet meeslepend genoeg. Visueel weet regisseur Andrew MacDonald te overtuigen, maar inhoudelijk schiet dit gewoonweg tekort.

Prima Netflix Original, deze sfeervolle eind van de wereld thriller, die een gevoel van dreiging en mysterie weet te behouden tot het (helaas afgeraffelde) einde. Tot dat punt is dit een intelligent uitgewerkte, sterk gespeelde en bijzonder fraai in beeld gebrachte roadmovie, waarbij ex militair Forest Whitaker en schoonzoon tegen wil en dank Theo James gedwongen worden de VS te doorkruisen, daarbij geplaagd door een snel uiteenvallende samenleving en bizarre weersverschijnselen. Whitaker en James zijn beiden uitstekend. Spannend, onheilspellend en fascinerend.

Subtiel uitgewerkte film over drie vriendinnen, op zoek naar hun eerste seksuele ervaring, op feestbestemming Malia aan de noordkust van Kreta. Vooral qua sfeer bijzonder goed getroffen en duidelijk een zeer persoonlijk project van regisseuse Molly Manning Walker. Mia McKenna-Bruce is uitstekend in de hoofdrol en weet de ongemakkelijke en schrijnende onderliggende thematiek van de film op ingetogen wijze over te brengen. Ook indrukwekkend hoe het aanvankelijke lawaai en drukte steeds meer naar de achtergrond verdwijnt, waarna de film op bijna verstilde wijze eindigt.

Grappige komedie met Pegg in vorm en een leuke supporting cast. Het verhaal is zeer voorspelbaar uitgewerkt, maar door het hoge tempo en de hoge grapdichtheid is dit niet al te storend. Je hebt het allemaal eerder (en soms beter) gezien in vergelijkbare films, maar door de sterke dialogen en de intelligente aanpak is de film absoluut de moeite waard. En waar hebben we het over; Megan Fox in haar ondergoed is reden genoeg om te kijken.

Geen opzienbarende animatiefilm, maar wel vlot gemaakt, met veel ironische humor en fraaie aktiescenes. De personages zijn leuk, net als de dialogen. Visueel had het nog wel iets meer detail en originaliteit kunnen gebruiken, sommige draken zien er bijvoorbeeld nogal suf uit, maar het kan er al met al goed mee door. Jammer dat het verhaaltje nogal standaard wordt uitgewerkt, anders had er nog wel iets meer ingezeten.

Live-action remake van de charmante gelijknamige animatiefilm uit 2010. Alhoewel, live-action... Hier en daar doet alles wel heel erg kunstmatig aan, met name een aantal scenes met hoofdrolspeler Mason Thames, waarbij deze zo uit de computer lijkt te zijn weggelopen. Afgezien daarvan is het allemaal bijzonder kleurrijk en spectaculair gedaan, met leuke rollen van Gerald Butler (die destijds al de stem van zijn personage deed) en Nick Frost. Het script is bijna één op één gekopieerd van het origineel, dus er zijn weinig tot geen verrassingen, maar plot en personages zijn ook ditmaal sympathiek genoeg om dit door de vingers te zien.

Deel twee van de beoogde trilogie en zeker zo goed als het origineel. De makers hebben wijselijk gekozen voor een Empire Strikes Back-achtige aanpak, dus meer serieus, emotioneel en donker, al gaat dit gelukkig niet ten koste van de feelgood-sfeer van het geheel. Mooi geanimeerd, vooral in de groots opgezette aktiescenes, al vind ik de draken er nog steeds niet uitzien. Dat had toch wel beter gekund. Het begin is tevens wat aan de matige kant, maar naarmate het verhaal vordert wordt de film steeds beter. Alvast zin in deel drie, in ieder geval.

Middelmatig horrorfilmpje, het aankijken nog net waard maar verder niet onderscheidend. De gebeurtenissen in de trein zijn in ieder geval een stuk interessanter dan die daarbuiten. Vooral de groepsdynamiek is leuk uitgewerkt, met voor een dergelijke low budget-film verrassend sterk uitgewerkte personages. Qua gruwelijke toestanden valt het helaas flink tegen, met lelijk in beeld gebrachte monsters en weinig spannende toestanden.

Herzien. Nog steeds een spannende weerwolf-film, absoluut één van de toppers binnen het toch wel zeer beperkte genre. De stijl van regisseur Joe Dante is hier al duidelijk te herkennen, met veel ruimte voor zwarte humor en leuke gastoptredens van scenarist John Sayles en vaste prik Dick Miller. Prima special effects van Rob Bottin ook. Net niet zo sterk al met al als het iets latere An American Werewolf In London, maar het scheelt niet veel.

Vaag en rommelig tweede deel, toewerkend naar een suf en onbestendig einde. Het origineel was spannend en beklemmend, maar ditmaal zijn plot en personages vooral abstract en vervelend. Niets wordt verklaard en er is geen noemenswaardige spanningsboog. De film beschikt over enkele nare en bloederige scenes, maar omdat het moeilijk meeleven is met de hoofdpersonen maken deze amper indruk.

Effectieve low budget kruising tussen Cube en Snowpiercer, goed gemaakt en gespeeld en voorzien van een bijzonder nare sfeer. Er wordt slim omgegaan met de beperkte setting en de plot is net intrigerend genoeg om je continu nieuwsgierig te houden. Jammer dan ook dat het abrupte einde je als kijker een beetje in de kou laat staan.

Sober droogkomisch ijslands drama, over twee broers die naast elkaar wonen maar al veertig jaar geen contact meer hebben. Wanneer hun kuddes schapen door onheil worden getroffen groeien ze tegen wil en dank langzaam weer naar elkaar toe. Prachtig geobserveerd met veel treffende, fraai gestileerde scenes en mooi gespeeld door de twee stugge hoofdpersonen. Het barre maar imposante landschap draagt flink bij aan de kille, desolate sfeer. Naar het einde toe verliest de film wat mij betreft momentum en één en ander wordt niet helemaal bevredigend afgesloten, maar tot die tijd een aangename kijkervaring.

Onderhoudende documentaire over de grote man achter het Playboy-imperium. Een wat strakkere montage was zeker op zijn plaats geweest, maar afgezien daarvan belicht de docu op leuke wijze de bekende en minder bekende aspecten van het leven van Hefner. De interview-fragmenten met een allegaartje aan beroemdheden, waaronder voor- en tegenstanders, zijn wisselvallig, maar Hefner zelf ontpopt zich als een charismatische verteller. Hij heeft ook best zinnige dingen te melden. Ja, dan krijg je toch een wat ander beeld van die oude snoeper in zijn eeuwige rode kamerjas.