How I Live Now (2013)

Een heel beklemmend sfeertje in deze film, en niet zo'n mooie toekomstvoorspelling, want het is niet ondenkbaar dat dit ons te wachten staat.

Prima vertolkingen van de vooral jeugdige cast.

Me eens aan deze gewaagd en het was nog een bijzondere film. De film begint nogal gewoontjes en eerder een romantische film, maar dan komt er een grote wending en wordt het eerder een oorlogsfilm.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over en verder zag de film er goed uit.

Het is eens iets anders en 'k vond het wel de moeite om eens gezien te hebben.

gek op dit soort films pas gezien en toch al uit 2013

denk zelf dat het iets spannender had kunnen zijn met5 een langere speelduur voor mij was deze net iets tekort.

Aardig.. ik miste toch een beetje de binding met de hoofdpersonages

Voor de 2e maal bekeken en nu zeker hoger gewaardeerd door mij. Zeer sterk acteerwerk, verhaal en mooie omgevingen. Ik was vooral onder de indruk van Saoirse Ronan die de hoofdpersonage speelt en ik zeker wel de binding mee voelde....

Redelijke film waar het wat mij betreft wel allemaal te mat is, dat geldt voor Daisy (Saoirse Ronan), de liefdesrelatie met haar neef en het verhaal zelf. Vond het allemaal niet zo van de grond komen. Daisy is een personage met weinig diepgang, misschien is dat ook wat de regie wou tonen, maar daarmee is het ook een weinig interessante personage om mee te leven. De soort van bovennatuurlijke touch over haar 'gave' kan ik ook maar niet plaatsen. Qua acteerwerk van Saoirse vind ik het een heel verschil met hoe ze acteert in (betere) films zoals Hanna (2011) en The Lovely Bones (2009), dat niveau haalt ze hier zeker niet.

Qua thema deed het me denken aan het kwalitatief soortgelijke Tomorrow, When the War Began (2010), al is dat wel een actiefilm. En qua stijl moest ik aan het post-apocalyptische Fin (2012) denken, wat mij betreft een betere film. 2,5*

You just gotta take that bad thing, put it in a box, close the lid, look up and you focus on your goal.

Voor een Young Adult behoorlijk Adult, en ik kan begrijpen dat het boek misschien wel erg goed is. De film is dat helaas niet. De start is érg rommelig en Ronan als arrogante emopunkster werkt gewoon niet, hoe graag ik haar verder ook mag zien acteren. Het wordt beter als ze eenmaal echt in haar post-apocalyptische haast serene bad-ass rol zit, maar daar wordt ze dan weer hevig in de weg gezeten door het onwaarschijnlijk vervelende nichtje Piper. Kinderen op film, het blijft soms een lastig punt.

Het verhaal dat ergens op de achtergrond speelt is ondertussen behoorlijk grimmig, de romantiek best wel gedurfd om zo maar eens te zeggen, maar de film blijft maar onevenwichtig en de editing vond ik persoonlijk véél en véél te overdadig flitsend. Een mislukking is het niet, daarvoor te veel interessante dingen gezien, maar zoals gezegd denk ik zomaar dat het boek een stuk beter is.

An vrij duistere young adult film over een toekomst waarin oorlog woedt in Europa. De toestand waarin de personages doet denken aan landen in het zuiden of Midden-Oosten, waar dergelijke situaties helaas meer voorvallen. Echt overweldigen doet de film niet, het blijft nogal fragmentarisch. Maar het acteerwerk is best wel goed met vooral Saoirse Ronan en George MacKay. Ook al is het allemaal fictie, ergens op deze wereld gebeurt dit nu al en ook al ben ik positief genoeg, zou dit hier ook ooit kunnen gebeuren. Laat ons hopen dat het allemaal fictie blijft...

Helaas wist deze prent ondanks Saoirse Ronan mij niet te bekoren. Er dat ligt aan verschillende redenen. Zo krijg je totaal geen vat op hele gebeuren van de terroristische aanslagen. Dat geldt hetzelfde voor de breuk tussen de hoofdpersonages waar je alleen Daisy en Piper hun overlevingstocht mee kan volgen. Van de twee broers kun je alleen maar naar raden wat ze hebben meegemaakt. En tot die familiebreuk is het zelfs heel lang wachten want daarvoor heb je al de helft van de film moeten kijken naar saaie dialogen, een totaal niet overtuigende liefdesrelatie en veel geleuter van kinderen. Tom Holland in één van zijn eerste filmrolletje en George MacKay kennen we van vooral 1917 ( 2019) , Marrowbone (2017) , Ophelia (2018) en I Came By (2022). Ze doen beide het wel aardig overigens. Het verhaal sleept zicht voort naar het einde zonder enige opwinding. 4/10

Redelijk drama, is voor een keer te doen.

Na het overlijden Daisy [Saoirse Ronan] logeert bij haar tante [Anna Chancellor] in een afgelegen landhuis in Engeland. Ondanks haar scepsis over haar verblijf (ze worstelt met haar zelfbeeld en voelt zich afgedankt door haar vader), wordt ze al snel verliefde op haar neef Eddie [George MacKay]. Maar een mogelijke romance wordt wreed verstoort door een trage komedie waardoor Daisy en haar nichtje Piper [Harley Bird] worden gescheiden van Eddie, diens broertje Isaac [Tom Holland] en buurjongen [Danny McEvoy]. Het scenario van Meg Rosoff, Jeremy Brock en Penelope Skinner bevat meerdere onverwachte, sterke plotwendingen. Prima geregisseerd en extra boeiend vanwege het ensemblewerk van Ronan, MacKay en Holland, net voor hun doorbraak. Deze puike thriller geeft een voorproefje van wat er nog zou komen.

Een Amerikaanse tiener gaat logeren bij haar familie in Engeland. En dan breekt er een terroristische nucleaire oorlog uit. De film komt allemaal erg surrealistisch over met heftige beelden. Maar ook zo onwerkelijk en uit het niets dat ik halverwege begon om de film op een andere manier te interpreteren. De oorlog kwam uit het niets. Hij duurt heel kort. De vijand of de aanleiding is totaal onduidelijk. En de oorlog is ook weer net zo plotseling voorbij als dat hij begonnen is. Misschien moet je de film niet nemen zoals je hem ziet en wat er gebeurt maar is dit meer een beeld van wat er in het hoofd van Daisy omgaat. Ze komt al als een psychiatrische patiënt aan met allerlei pillen en waanbeelden. Als ze verliefd wordt wordt de reis in haar hoofd alleen maar heftiger, maar is het ook een weg die ze volgt om zichzelf te bevrijden. En op die manier komt ze ook weer thuis. Alleen is alles nog steeds niet helemaal goed maar gaat het nu wel beter met haar. En met deze interpretatie van de film kan ik voor mezelf in ieder geval meer met de film dan met dit surrealistische, gewelddadige en heftige verhaal dat de film in beelden laat zien. De titel verwijst ook niet naar een oorlog. Misschien is de oorlog vooral een psychologisch decor waarin Daisy haar oude identiteit vernietigt en een nieuwe identiteit opbouwt. Maar het boek ken ik niet. Dat zou wellicht ook kunnen schelen.