In New York heeft een man het weten te schoppen tot een succesvol muziekmagnaat. Niet enkel beschikt hij over een eigen platenlabel, ook heeft hij de reputatie om de scherpste oren in de business te hebben. Op een dag komt hij voor een moeilijke keuze te staan. Er wordt van hem losgeld geëist voor de vrijlating van de ontvoerde zoon van zijn chauffeur.
Allereerst de irritante soundtrack waarvan ik vond dat ie in de weg zat.
Dan het verhaal, ik zat te denken,
Het is vast een truc van die assistent, of misschien beide, om geld te verduisteren.. het zal toch iets zijn? nee dus. Er zit niks achter, het is wat het is.
Er is geen payoff, en de film duurt veel te lang voor wat het is.
Na een uur wordt het best leuk. Eigenlijk vanaf het moment dat het losgeld wordt afgeleverd krijgt de film meer leven. Daarvoor is de film regelmatig verbazingwekkend amateuristisch, met vaak best aparte muziek, knullige dialogen en rare ADR en overgangen. Een deel is ook de stijl van Lee volgens mij, maar zo'n bizar lauwe reactie van David en zijn vrouw op de ontvoering is wat lastiger te verklaren.
Ik vond bepaalde plotwendingen nog best aardig. Ook interessant dat de ontvoerder nog vrij menselijk wordt neergezet. De rap battle vond ik wel een tikkeltje gênant eigenlijk. Dit is ook het minste spel dat ik van Washington heb gezien denk ik. Wright is echt de uitblinker in een film met verder vaak vrij matig spel. Lee weet meer leven uit de stad New York te halen dan uit zijn acteurs.