Meningen

Na een goed uur zat ik op een ruim voldoende, totdat de muziek zich ineens door alle voegen en kieren wurgde om maar zoveel mogelijk te benadrukken hoe ellendig John Nash `s situatie wel niet was. Aanvankelijk viel er nog wat te lachen om zijn onhandigheid als het aankwam op vrouwen en sociale contacten, net zoals het mysterieuze aspect niet gelijk de nek werd omgedraaid. Echter gaandeweg liet de regisseur de humor verstoffen en mikte op een bloedserieus drama waar ineens probleem op probleem werd gestapeld, onder begeleiding van dramatische muziek.

Uiteraard moest de film nog even stilstaan bij het moment dat John Nash, zijn loopbaan beloond ziet worden met een prestigieuze, heroïsche prijs......( alsof een gelukkig gezinsleven ook niet een overwinning kan zijn? Om nog maar te zwijgen of John Nash `s sociale fobieën niet bijdroegen aan zijn passie voor wiskunde, overigens een thema dat in Pi al veel beter verbeeld en gevisualiseerd werd ). Het valt uiteindelijk wel te prijzen hoe John Nash zijn ziekte niet helemaal uit weet te bannen maar ermee leert te leven. Het is alleen jammer, dat het allemaal behoorlijk pompeus en weinig ingetogen wordt gebracht. Een dikke 2*

Een kleine schets van het niveau van deze film: 4 jongens zitten in een auto en 1 jongen verstaat niet wat er voorin gezegd wordt, waarop hij tot vervelends toe blijft herhalen wat er voorin nou gezegd werd. Dat noem ik niet grappig maar irritant. En met muntjes in diverse glazen mikken dwing je bij mij ook niks af.

Verder zijn de hoofdpersonages niet meer dan clichétypetjes die ik al veel vaker in andere films ben tegengekomen en dan vele malen grappiger. Alleen grandma is leuk: Wunderbar!

Raar, dat ik vele tienerkomedies leuk vind, maar dit helemaal niks. Misschien is het wel omdat het verhaal te stompzinnig voor woorden is, maar ja dat is bij de meeste komedies zo. Misschien omdat er tussen de hoofdrolspelers weinig vrouwelijk schoon te zien was en ik mij van begin af aan al ergerde aan de stompzinnigheid van de hoofdrolspelers die `zoveel mogelijk bier drinken op hun eer te redden ` tot hun levensdoel verheffen. Maar ja, ik herinner mij een film die ging over het scoren van de juiste hamburger en die vond ik wel leuk.

Het feit dat ik geen bier drink, doet er denk ik niets aan af dat ik deze film niet grappig vond. 1,5*

Tegenvallertje....Vooral de ellenlange dialogen vond ik erg storend, alhoewel er af en toe interessante dingen werden gezegd, bijvoorbeeld toen ze elkaar een vraag stelden waar de ander op moest antwoorden. Ik voelde ook nauwelijks chemie tussen de 2 hoofdpersonen, waarschijnlijk komt dat door de waterval aan woorden. Toen ze Wenen in gingen verwachtte ik wel dat ze iets leuks gingen ondernemen en dan komen ze in een flippertent terecht...Leuk als je dat zelf meemaakt, maar ik wilde juist wat van Wenen zien. Dat gebeurde gelukkig ook nog wel zij het wat oppervlakkig dus. Datzelfde gold dan niet voor de dialogen die vond ik wel ver gaan, wat positief is. Jammer alleen dat men denkt dat je chemie uit kunt drukken door alleen maar met elkaar te praten, de godganse film lang door. Het idee: samen met iemand een Europese stad bezoeken vind ik wel romantisch, alleen de uitwerking had veel beter gekund. Zoals bijvoorbeeld bij Ameliè of The Notebook. Vanavond ga ik Before Sunset kijken, ik ben benieuwd. 2,5*

Helemaal mee eens.

Waar het 1ste deel vooral valt onder de categorie: nutteloze praatjes voeren met slechts enkele keren wat diepgang om de hoek kijkend. Is dit allemaal net wat boeiender, diepgaander, flitsender en voelde ik mij ook wat meer verwant met de hoofdrolspelers.

Ik vond de conversaties tussen beiden grappiger en scherper. Af en toe elkaar naar de mond praten en elkaar af en toe een beetje in de zeik nemen. Belangrijk dat de conversaties interessant zijn want er wordt weer wat af gekletst in deze film. Julie Delpy bleek nu dus een stuk beter te verteren, misschien wel omdat ze er nu een stuk wilder uit zag. Leuk dat het verhaal in 1x helemaal wordt vertelt, zonder tijdssprongen erin. Dat heb ik nog niet vaak gezien.

De leukste scène: als Julie en Ethan het huis van Julie binnen willen gaan en de buurvrouw het pad van hun doorkruist en enthousiast een praatje in het Frans met Ethan wil beginnen. Julie vertelt echter, dat hij geen Frans spreekt, waarmee de vrouw plots haar interesse verliest en geen poging doet om nog maar 1 ding te zeggen. Hoezo chauvinistisch??? Leuk in beeld gebracht! 4*

Zo denderend is het allemaal nou ook weer niet,

Het is inmiddels verre van origineel om een bepaalde situatie of een bepaalde dag telkens opnieuw af te laten spelen vanuit verschillende perspectieven. Toch, droeg dit element wel bij aan de spanning in deze film. Er werd flink heen en weer gesprongen in de tijd, met als absolute knaller, gelijk met de deur in huis vallen met de overval, waarbij zich gelijk een lekker traag oerduel ontvouwd tussen de jager en zijn prooi en vice versa.

De afhandeling van het aardige begin oogt daarna best wel cru. Ik was echt verrast toen bleek dat de broers dit idee uit de hoge hoed geschud hadden. Sterk was die scene waarin wij pa en ma nog wat zagen genieten van elkaar en ma tussen neus en lippen door even meldde dat ze morgenvroeg nog even ging werken. Niks te dik aangezet!, omdat het immers een stijlmiddel betrof en we zo nog een keer de donkere onweerswolken boven hun hoofden zagen samenpakken. Mooi staaltje dramatiek, vaak ondersteund door vleugjes frisse en moderne muziek. Tel hierbij ook nog op dat er goed geacteerd wordt in de film en de hilarische opeenstapeling van problemen die zijn weerga op een gegeven moment niet lijkt te kennen, voorkomt dat de film aan de rise voor de fall kan beginnen.

Ondanks deze positieve punten, stelde het 2de uur mij wat teleur. Het bracht meer van hetzelfde. Maar waar ik vooral niet over te spreken ben zijn de motieven/het rechtvaardigen van Andrew `s handelen om zijn ouders `s zaak te overvallen. Beetje flauw om het op ' een gebrek aan aandacht in zijn jeugdjaren te gooien. Gave titel, aardige film. 3,5*

Een geniale herziening!

De poppenvoorstellingen van Cusack zijn grappig, Diaz is ook nauwelijks afgestoft en heeft een leuke tick wat betreft haar fascinatie voor dieren. Het kantoor op de 7,5 verdieping laat ons kennismaken met nog meer hilarische personages zoals een slecht verstaanbare secretaresse, een niet zo `n formele baas en uiteraard dè ster van deze film: de geweldige Maxine die Cusack keihard afwijst, de manier waarop is echt:

Prachtig hoe iedereen onverwacht opgeslokt wordt in de wereld van John Malkovich, iedereen, ja ook suffige dierenvriend Diaz is plots geobsedeerd door hem. De eerste keer dat John Cusack in het hoofd van hem vertoeft is sowieso geniaal, omdat hij net zoals de taxichauffeur geen flauw idee heeft wie John Malkovich is. Althans, het opnoemen van filmrollen die Malkovich ( heerlijke zelfspot! ) vertolkt heeft, gaat al in het begin niet van een leien dakje, met alle smakelijke gevolgen vandien.

Bv. het moment dat de wulpse Maxine besluit om Malkovich rechtstreeks te benaderen voor een afspraak is een zeer komische scene, dankzij haar hitsigheid, ondeugendheid en haar verkeerde aannames die al vroeg in de film zijn ontstaan ( net zoals de taxichauffeur eerder, heeft ook zij geen idee in welke films hij heeft meegespeeld en neemt ze alles klakkeloos over wat ze tot nog toe van hem gehoord heeft ). Die koosnaampjes waren ook geweldig!

Ik heb deze film heel lang geleden een keer gezien en er stond mij nagenoeg niets meer van bij. Des te leuker was de reis die ik nu weer mee mocht maken. Catherine Keener is een briljante actrice, het was telkens weer genieten als zijn op het beeldscherm verscheen. Het moment dat Cusack en Diaz haar thuis probeerden te verleiden was ook te grappig! Om nog maar te zwijgen van John Malkovich die zijn eigen hoofd binnenging en het fantastische einde inclusief prima muziek!

Van begin tot eind heb ik bijna constant zitten lachen! 4* > 4,5* Spike Jonze = een held!

Prachtige film met een bijna vertederende Peter Sellers. Vooral het moment dat hij op straat wordt gezet onder begeleiding van mooie muzikale ondersteuning, is schitterend. Ineens belandt hij in de rauwe wereld. Met name zijn ontmoeting met die gang is erg grappig.

Zijn obsessie voor tv is aardig uitgewerkt. Alleen wordt het af en toe iets teveel herhaald. Net zoals zijn op tuinen gebaseerde uitspraken.

Maar wat deze film uiteindelijk naar een 4* tilt is het ongehoorde, surrealistische einde. De theorie van Katie Morosky hierover sprak mij wel aan. Ik zal het einde in ieder geval niet snel vergeten. Prachtig gedaan gewoon!

Een aardige film die zich een wat eigenzinnig imago aanmeet, maar vergeet om daadwerkelijk te scoren aangezien het virtuele wereld idee, waar de situaties synchroon lopen met gebeurtenissen uit Ben `s echte wereld leuker op papier is dan in de film zelf.

De fotografie en de uiteindelijke streek die Ben uithaalt met zijn omgeving maken de film gelukkig meer dan de moeite waard. Dat shot waar een bus stopte bij een bushalte tussen hoge gebouwen in met als achtergrond de blauwe hemel ademde haarscherpe perfectie uit.

Een leuke en soms best brute film om te volgen. 3,5*

Ben - Hur viel mij 100% mee!

De film duurt weliswaar veel te lang, maar ik heb toch vaak kunnen genieten van verschillende episodes uit een almachtig, avontuurlijk verhaal. Het begin, waarin de vriendschap tussen Ben - Hur en zijn Romeinse vriend onder druk komt te staan en Ben Hur `s tijd als slaaf maken het gemakkelijk om in de film te komen. De gevechten op zee vond ik fraai in beeld gebracht worden.

Daarnaast vond ik het begin van de film ook zeker de moeite waard dankzij het verhaal van Jezus, dat parallel, maar niet zo nauwgevolgd, met dat van Ben - Hur liep. Het leverde in ieder geval een prachtige, mystieke scene op waarin Jezus ( gefilmd vanaf zijn rug gezien ) Ben - Hur van water voorzag toen hij het zwaar had.

Verder wil ik de veelgeroemde, spectaculaire paardenraces, maar ook de hele aankleding van het evenement niet onvermeld laten. Een boeiende kijkervaring, die nergens weet te storen maar op enkele scenes na gewoon onvoldoende weet te brengen, zeker met de tijdsduur in het achterhoofd. Een dikke 3,5*

Koeltjes!

Zeker een intrigerend mysterie met een fraaie driehoeksverhouding. De manier waarop er naar de dans scene toe wordt opgebouwd is ook fraai; mooi vrijbuiters sfeertje. Vlak daarna wordt de film vrij wrang met als toppunt die metafoor van kassen af laten branden voor onheil dat gaat komen.

Laatste half uur inclusief climax is uitermate teleurstellend. Onderkoelde relaties en spanningen hadden veel meer uit de bocht mogen vliegen. Nu is het echt een arthouse lieveling geworden die net wat te braaf is, zeker met visionairs als Sono in het achterhoofd. Toch 3,5*

Interessante film.

Deze film is zeker niet alleen maar neo - realistisch van aard. Qua verhaal vrij simpel maar qua uitwerking neigt Fellini al wat voorzichtig naar het surrealisme. Vooral de bijpersonages zijn soms clownesk in hun gedragingen. Veel scènes ondersteunen niet alleen het verhaal maar dienen vooral voor de sfeer. Veel gekissebis, chaotische taferelen, vrouwen die zich achtergesteld voelen en veel humor. geweldig toen die vrouw in haar stoel naar voren werd gedrukt Onder het mom van: maak eens plaats! De film is eigenlijk een voorloper van La Dolce Vita. Ook hier veel feestjes. Alleen dan tegen een andere achtergrond geplaatst. Deze film handelt vooral over 1 man die een bepaalde levensstijl koste wat het kost wil handhaven, temidden van een vrij nuchtere naaste omgeving. Zeker vergeleken bij La Dolce Vita, waar een heel gezelschap in een zelf gecreëerde illusie lijkt te leven.

Deze film is net zoals La Strada en Nights of Cabiria wel een film die je ziel probeert te raken. Sommige situaties worden extra schrijnend neergezet. Daar waar Augusto extravagant wordt neergezet en daar van geniet komt daar plots verandering in als blijkt dat zijn eigen dochter zo `n nietig persoon is . Zal hij zijn leven beteren? Prachtig moment ook in de bioscoop! En dan het einde, eerst de conversatie met de dochter in de rolstoel en vervolgens de afsluiting nabij de prachtige bergpassen met diepe ravijnen. De muziek past er perfect bij, betoverend mooi. Het geeft zo `n autoritje net dat Italiaanse vrijbuiterssfeertje. Leuk, dat Fellini met het element geluid lijkt te spelen. Na de ontmoeting met het meisje dat aan een rolstoel gekluisterd was blijft de muziek weg. Een teken aan de wand, zo blijkt. Geen film dus die je onberoerd laat en die op je eigen waarden en normen inspeelt. En de mensen die de ethiekleer volgen nog wel eens voor een raadsel zou doen staan.

Il Bidone is gewoon een goede film, maar eigenlijk had ik ook niet anders verwacht. Tussen 2 meesterwerken ingeklemd. 4*

Leuke Franse komedie waarin de draak wordt gestoken met Noord - Frankrijk. Geinig om te zien hoe alles en iedereen aanvankelijk wat tegen de noorderlingen lijkt te hebben en hoe Philippe met zichtbare tegenzin deelneemt aan een teamlunch bij een doodnormale snackbar. Het wordt nog leuker als men er alles aan doet om de reputatie van Noord - Frankrijk in het zuiden hoog te houden. Er zit een fijn, feel good, niets aan de hand sfeertje in de film dat zijn toppunt bereikt als Philippe met zijn 'alcoholistische' werknemer een ronde meefietst. Verder niet opzienbarend qua cinematografie of echt op de grond gelegen maar speciaal genoeg voor een 3,5*

Ik merk dat ik ook niet uitgeproken raak over deze film. Hoe vaak gebeurt het nou werkelijk dat een film een volledig nieuwe taal introduceert, namelijk het BigLebowskiaans! Tot gisteren wist ik maar zozo wat nihilisten precies voorstellen, dat bleken dus mensen te zijn voor wie het leven geen zin of doel heeft. Het is dan ook een misvatting om te denken dat je naar aanleiding van deze film te weten komt wat een daadwerkelijke nihilist behelst, aangezien de Gebroeders Coen de nihilisten portretteren met een Duits accent die de uitzondering op de regel blijken te zijn in hun vakgebied!

Een geniale film met stuk voor stuk briljante personages, dialogen en passende muziek! Bij mijn eerste kijkbeurt focuste ik mij teveel op het niet zo spannende ontvoeringsverhaal, inmiddels weet ik beter en laat ik mij op een relaxte wijze door de film heen geleiden. The Big Lebowski blijft maar groeien en groeien en groeien bij mij. Een verhoging naar 5* is absoluut op zijn plaats. Ik verkeer echter wel in dubio nu, vind ik Fargo of The Big Lebowski nou de beste film van de Gebroeders Coen? Een herziening van Fargo zal het binnenkort uit moeten wijzen.

Was Humphrey Bogart tot voorkort duidelijk alleen maar in staat om mij zich aan hem te laten ergeren in films als Casablanca en The Treasure of the Sierra Madre. Daar waar ik hem houterig, ongepassioneerd en te betweterig over vond komen. In deze film kon ik hem goed hebben omdat hij gewoon daadwerkelijk overkwam als een sarcastische prive detective met een scherpe blik en venijnig commentaar op het drinkgedrag van rijke vrouwen in de ochtend. Zijn spitsvondigheid vond ik leuk in beeld gebracht worden, met als hoogtepunt zijn bezoek aan de 2 boekenwinkels en de daarbij horende vraagstelling om alvast het een en ander af te tasten.

De volharding van prive detective Philip Marlowe wordt aan de hand van de volgende quote treffend in beeld gebracht: als mensen mij afraden om mijn zoektocht verder te zetten dan heb ik juist de neiging om door te gaan. Marlowe stuit dan ook op duistere zaken. Iets waarbij het film - noir aspect om de hoek komt kijken. Marlowe vertoefd dan wel niet altijd in met rook gevulde cafes. Hij is echter wel vaak in het donker de hort op om mensen te bespioneren danwel om iemand te vergezellen voor een bepaalde ontmoeting of om iemand uit de brand te helpen als hij naderend onheil ruikt.

De film bouwt dan ook op naar een spannend slot waarbij er zelfs niet geschroomd werd om nog enkele moordscenes aan de kijker toe te dienen. Qua verhaal was het allemaal vermakelijk, maar op technisch vlak zag het er af en toe wat amateuristisch uit. De dreigende sfeer strookte soms niet met de beelden die je te zien kreeg. Ze misten dus wat effect, bv. het moment waarop Marlowe door 2 mensen in elkaar werd geslagen. Verder werd het verhaal nodeloos gecompliceerd gemaakt door bepaalde personen niet te visualiseren maar hen telkens bij een formele naam te noemen. Natuurlijk is dit deels te verklaren doordat Hawks zijn kaarten niet te snel bloot wilde geven maar toch. Wat minder gooien met namen zou geen overbodige luxe zijn geweest. Laat de kijker maar eens gissen, laat de prive detective niet al het werk doen.

Vlotte film, die gedragen wordt door Humphrey Bogart maar vooral dankzij de langdurig aanwezige spanning die zich geleidelijk aan steeds verder uitbreidt en uitmondt in een aardige climax. Verder inderdaad ook een charmante rol van Bacall, die niet zomaar voor de poes is en Bogart van tegengas voorziet. Ik vond hem uiteindelijk ook veel spannender dan Double Indemnity en tegelijkertijd bij tijd en wijlen ook nog eens komisch. Qua dialogen wel wat minder dan His Girl Friday, ofschoon de dialogen elkaar hier ook in een rap tempo opvolgen en voor een hoop vermaak zorgen. 3,5* Dik en zeker een film die kans maakt om eens op een niveau hoger te acteren.

Redelijke film,

Hij kijkt in ieder geval lekker weg. Qua muziek was het toch wat minder dan ik gewend ben van Carpenter. Echt een sfeerrijke film werd het daardoor niet.

De actiescènes doen vooral enorm gedateerd en daardoor lachwekkend aan. De dialogen zijn dan weer erg droog en zorgen voor een oprechte komische noot. 3*

Erg aparte film, als hij niet mijn weg had gekruist op weg naar Nederland had ik hem waarschijnlijk nooit gezien.

De constant onderhuids meedeinende muziek en schokeffecten deden me denken aan hetzelfde sfeertje van Punch - Drunk Love. Het hield de film levendig en de muziek sprak mij wel aan.

Het verhaal was nogal vreemd. Met constante flitsen naar verschillende personen werd de situatie er voor mij niet duidelijker op. De film werd vooraf als een zwarte komedie afgeschilderd. Dat zag ik er ondanks een paar leuke momenten niet in terug. En omdat ik het ook geen actiefilm vond, balanceert hij op een vreemd genre. 2,5* Vooral vanwege de positief opvallende muziek.

Absurde film!

De nonchalante reacties van de hoofdpersonen op de meest vreemde gebeurtenissen doen je haast geloven alsof er een compleet dorp normen en waardenloos door het leven gaat. Eerwraak kent men niet in deze unieke wereld waarin de laatste trends, in negatieve zin dan, worden gevisualiseerd. Taboedoorbrekend wil ik het niet noemen. Gebeurtenissen als sex hebben met een lijk en willekeurige voorbijgangers in elkaar slaan meen ik al eens eerder gezien te hebben. Shockeren deed het mij dan ook allerminst, ik vond het wel luguber maar tegelijkertijd erg grappig. Dat komt doordat het allemaal zo droog werd gebracht, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Moeder leek aanvankelijk nog redelijk normaal, daarom vond ik de scène dat ze eindelijk eens van haar afbeet zeer komisch. Die gast die onverwachts binnen komt waaien vond ik wat overbodig aandoen, hij voegde gewoon niks toe op komisch gebied.

Het camerawerk oogt energiek en zit vaak bovenop de absurditeiten, waardoor we niets hoeven te missen. De muziek op het einde zorgde voor een happy end terwijl het natuurlijk tegen alle gedragsregels indruist. Knap staaltje zwarte humor, niet serieus te nemen natuurlijk, gezien de absurditeit ervan. een vader die filmt hoe zijn eigen zoon in elkaar geslagen wordt .

Ik twijfel een beetje tussen een 4* en een 4,5* Maar ik heb mijzelf prima vermaakt en veel gelachen. Early Bird 4,5*

De 1ste 10 minuten bleef dat magische gevoel dat ik bij mijn 1ste kijkbeurt ervaarde nog uit, gelukkig pakte de film mij daarna wel om mij ook niet meer los te laten.

Of de hoofdrolspeler nou een bepaald nummer van een disc afdraait of zichzelf fotografeert naast anderen, troost biedt/ontvangt of een mentaal spel speelt met zijn tegenstanders. De film geeft mij vrijwel constant een magisch gevoel omdat de ziel van de film zich open en bloot geeft wat leidt tot eerlijke, hartstochtelijke en vertederende momenten. 4,5* blijven staan.

Na films als Oldboy en Dalkomhan Insaeng zat de Koreaanse wraakfilm duidelijk in de lift, wat dan weer resulteerde in: A Dirty Carnival. Ondanks zijn zogenaamd meedogenloze karakter leunt het geheel teveel op voorspelbare zijlijnen waarin de hoofdrolspeler ''die meer weg heeft van Pipo de clown'' en zijn broertje afglijden in het criminele circuit. Dit echter tegen de zin van hun moeder in. Altijd goed voor een beetje oponthoud, ware het niet dat Pipo de clown ook nog eens een romance aangaat die stokt.....omdat zijn liefje ook liever heeft dat manlief breekt met al zijn criminele activiteiten. Nog meer oponthoud dus.....

Had vooral het gevoel, leren ze het dan ook nooit! Zit ik te wachten op al die hoeveelheid oponthoud, gegoten in een dramavorm zodat hij menigeen wel bij de kladden gegrepen moet hebben? Kon men niet gewoon een lekkere, onverschrokken wraakfilm maken? Zoals gezegd vond ik de hoofdrolspeler acteren als een veredelde Pipo de clown. Ging totaal geen dreiging van uit. Vooral te wijten aan een verkeerde casting ''alhoewel misschien juist zo bedoeld om aan te geven dat hij toch meer mens dan gangster was''. Die gast die uiteindelijk de boel overnam wist vele malen meer angst in te boezemen.

De actie ziet er gelukkig wel fijn uit, al is het ver verwijderd van het stillistisch superieure Dalkomhan Insaeng. de choreografie tijdens de gevechten had al met al ook gemakkelijk wat beter gekund, ik had nu het gevoel alsof men maar wat deed, alhoewel het op zich wel fijne actie was. Gelukkig redde de verhaallijn tussen de regisseur die een gangsterfilm wilde maken en Pipo de cown nog wel het een en ander, vond dit gegeven best mooi uitgewerkt worden in deze film.

Als dramafilm veel te doorzichtig en beproefd en als misdaadfilm veel te braaf. Desondanks wel een vrij vermakelijke film die niet verveeld en zelfs wat uitblinkende scenes kent: het stoplichtmoment, de bruiloft, de discotheek. Al waren die keren dat men een liedje stond te zingen er wat teveel aan, vooral al vele malen beter en absurder gedaan, het kwam nu over als wat misplaatste Koreaanse humor! 3*

De ontwikkelingen op liefdesgebied tussen Thomas en zijn vriendin waren lief genoeg om te volgen. Hetzelfde kan gezegd worden over de manier waarop de ouders van hem met zijn autistische broer omgingen. Het was allemaal vrij gemoedelijk en er straalde een hoop liefde van de ouders af richting hun autistische zoon, terwijl het er allemaal toch uitzag als een loodzware opgave, wat het ook dikwijls was. Helaas worden de goede acteerprestaties en de fijne sfeer de nek omgedraait dankzij een hoogst onuitstaanbare autist. Ik vraag mij af of ik zo `n verkeerd beeld heb van autisten, maar dit was mij teveel een mongool. Het leek alsof men dacht dat de film beter zou gaan scoren, naarmate het gedrag van de autist onaangepaster zou zijn. Desondanks een sympathieke poging. 3,5*

Een film die al lang op mijn verlanglijst stond, omdat ik nogal eens gehoord heb dat Halloween (1978) zijn bestaansrecht deels aan deze film zou ontlenen.

Ik had het niet echt verwacht maar de film bleek verbazingwekkend spannend te zijn, wat knap is anno 2010. Het Kerstmisdecor met veel lange, donkere nachten met talloze lichtjes en kinderen die langs deuren gaan om liederen te zingen mocht er ook zeker wezen.

Echt veel wordt er niet gemoord in deze film, maar als het raak is bespeur ik nogal een groot kwaliteitsverschil. Sommige moorden worden nogal vlug en standaard in beeld gebracht, wat deze moorden toch de moeite waard maakt is het gissen naar het moment waarop de moordenaar toe gaat slaan. Anderzijds deden sommige moorden, eigenlijk vooral de slaapkamermoord op het slapende meisje mij denken aan Argento `s virtuose stijl.

Aan de humor in deze film kon ik mij niet storen en het einde van de film is geweldig, waardoor ik deze film rijkelijk ga belonen. Slechts de vriend van het meisje, dat als laatste leek te gaan overleven is niet echt goed op zijn plek. 4*

De film opent met een quote van Plato, die verhaalt over iedereen die oorlog denkt te kennen. Plato rekent hard af met deze misvatting door de mensen voor te houden dat slechts degenen die daadwerkelijk sneuvelen weten wat oorlog betekent.

Prachtig weergegeven hoe een ogenschijnlijk eenvoudige klus, uiteindelijk een heus wespennest blijkt te zijn. De meesterlijke regie van Ridley Scott houdt je constant in toom en het wordt almaar grimmiger en indringender, opdat je knock - out geslagen wordt. Een ware stadsguerilla die zijn weerga niet kent, overal schuilt gevaar waardoor de soldaten geen tijd hebben om machogedrag te vertonen en fysiek afgemat worden. Zo in beeld gebracht waardoor het overkomt als een langzame marteling.

De hedendaagse Idi i Smotri, omdat hij de oorlog zo goed voelbaar weet te maken voor zo ver ik erover kan oordelen. De fysieke aftakeling van de soldaten, die constant onder hoogspanning staan is vele malen indrukwekkender dan het oeverloos gelul over wat soldaten wel niet is overkomen in menig andere oorlogsfilm.

De film ziet er uit als een groot visueel spektakel en de scene waar de helikopters over het strand vliegen weet de helikopter aanval in Apocalypse Now moeiteloos te evenaren, al zullen fans van die film zich gesterkt door een combinatie van weemoed, de originaliteitskwestie en nostalgie zich ongetwijfeld uitspreken voor laatstgenoemde film. De muziek past overigens perfect bij de film, hij laat je in Somaliaanse sferen verkeren. Dat het historisch gezien niet helemaal accuraat is zal mij verder een zorg zijn, in dit onophoudelijke actiespektakel, dat nog vaker voorbij gaat komen hier. 4,5*

Zo `n scene waar een killer schapenkonvooi op weg is naar een congres met mannen gekleed in nette kleren vormt een fijn hoogtepunt in een film, waarin de humor prima te behappen is dankzij zijn eigen belachelijkheid. De: doe - alsof - je - een - boom - bent - passage wordt op zó `n manier opgevoerd, waardoor zo `n scene van slecht naar lollig transformeert. Het idee alleen al dat mensen aan een schapenfobie lijden maakt mij al bijna aan het lachen. Het is allemaal op een leuke manier uitgebuit in deze film! 3,5*

Bijna Perfect!

Aronofsky onderbreekt de neerwaartse spiraal waar hij de afgelopen jaren in verzeild was geraakt en levert weer eens een film af over mentale aftakeling, ditmaal betreft het de ondergang van een balletdanseres en niet de ondergang van een halfgare worstelaar. Het ziet er gelukkig allemaal ook weer uit om je vingers bij af te likken. Het laatste half uur is de ultieme bekroning van alle opgebouwde onderhuidse spanningen voorheen.

Black Swan is heerlijk multi intepretabel van opzet: Aronofsky speelt als geen ander met droom en werkelijkheid en Natalie Portman & Mila Kunis doen je soms naar adem snakken. De ingetogen maar prachtige muziek is goed op zijn plek al mag het allemaal nog wel wat meer zijn en dan nog dat fenomenale einde, je voelt de loodzware last van de hoofdrolspeelster en dan is daar genoegdoening met de dood als bitter gevolg, ze heeft alles moeten geven.

Laat Aronofsky `s volgende film er weer een zijn over een hardnekkige obsessie! Een dikke 4*

Euforisch werd ik in het begin bij aanschouwing van het stadsoverzicht met brandende gebouwen weerkaatst in iemands oog, futuristisch L.A. anno 2019 weergegeven aan de hand van automobiles die door de lucht zweven, grote reclameborden, het neonlicht, schitterende muziek, de beelden van een donkere, regenachtige stad en de bedrijvigheid onder de vleugels van al die reusachtige gebouwen. Daar waar overal geluiden of reclameboodschappen vandaan leken te komen. Vooral sterk zijn die teksten die je niet kunt verstaan, het gaf mij het gevoel wat Blade Runner zo goed deed in het begin van de film: mij moeiteloos meesleuren naar een compleet ander universum.

Gedurende de film zoveel potentieel dat eigenlijk maar half zo goed uitgewerkt wordt. Scott mag zijn kijker dan wel op ontdekkingsreis meenemen, hij raffelt het verhaal te snel af terwijl ik vooral te zoeken zat naar de wat meer abstractere zaken. Hiermee doelend op prachtige scenes die hij op het scherm tovert, die te kort duren om echt te beklijven of waar je echt wordt ondergedompeld. Bv. De scene waarin Ford droomt over die unicorn of de scene waarin Ford die vrouw met de slang om de nek ontmoet ( prachtige still, die al eens eerder onder mijn ogen was gekomen ). Hoe vaak zie je zulke dingen nou op je televisiescherm? Toch trekt Scott maar luttele secondes uit om zijn kijker hierop te trakteren. Ik mis durf wat betreft de editing! Laat zo `n mooi schepsel voor de camera poseren! Maar maak je er niet zo vliegensvlug vanaf! Eerst maakt hij zijn kijker hongerig en vervolgens neemt hij de voeten!

Langzamerhand focust Scott zich teveel op een 13 in een dozijnactiefilmpje waar Ford achter de replicanten aanzit. En ja, ik heb niet gemist dat Hauer `s personage niet louter kwaadaardig van aard was, maar Ford juist redde richting het einde.
Nou vond ik dat best vermakelijk om te zien, vooral het spel met belichting is mooi als Ford die vriendin van Hauer aan het zoeken is. Echter Blade Runner wordt zo inwisselbaar als het maar kan. Jammer om de unieke setting van replicants in een futuristische stad zo te verloochenen voor een schijnbaar spannende zoektocht die echt niet geraakt aan de fijne sfeer voordien. Ineens veel te veel schermtijd voor 2 acteurs die nou niet echt goed aan het acteren zijn, met name de romance tussen Ford en die replicant was stuitend slecht bedacht en uitgevoerd vooral. Ik las ergens dat beiden elkaar niet konden luchten op de set, dat is in ieder geval alvast goed te zien hier!

Ik zie hoe invloedrijk Blade Runner geweest moet zijn voor vele andere films, ik zie dat Blade Runner nauwelijks gedateerd aandoet zeker in tegenstelling tot de 1ste Star Wars trilogie waar er weinig wordt gedaan om een eigen, futuristische wereld uit de grond te stampen. Het is echter kwalijk dat Blade Runner met al zijn goede bedoelingen ten spijt, nooit zijn abstracte karakter vast weet te houden en te nadrukkelijk focust op andere zaken zoals relaties en een: pak-de-misdadigers verhaal. Jammer want ik had graag echt overdonderd willen worden. 3,5*

De 1ste keer dat ik deze film in zijn volledigheid heb mogen aanschouwen.

Alhoewel men werkt met een klein budget, valt op dat met name de zwart - wit composities van het bos er knap uitzien. De film kon mij niet helemaal meeslepen in zijn naargeestige uitgangspunt, waar 3 filmstudenten verdwalen in de wildernis. Debet daaraan waren de vele spanningen tussen de 3 filmstudenten, die elkaar steeds meer in de haren vlogen met veel verwijten over en weer. Hysterie kan de intensiteit van een film verhogen en aanduiden dat de spanningen oplopen, maar al dat gekissebis nadat men nog maar net was verdwaald vond ik net wat teveel van het goede. Ik had graag wat meer eensgezindheid en overlevingsdrift gezien.

Blijft een film over die bij momenten angstaanjagend genoeg is. De ontwikkeling van een leuke (alhoewel?) documentaire maken naar complete desoriëntatie in een vreemde omgeving mocht mij niet rechtstreeks indoctrineren of beetpakken. De film wist soms wel degelijk goed van zich af te bijten en in te spelen op de angsten van de mens. Al die heksentekens waar de 3 filmstudenten telkens mee geconfronteerd werden, waren gaaf uitgedokterd en lieten de adrenaline flink oplopen.

Het einde is er een van ongekende topklasse! De laatste 5 minuten zijn zenuwslopend spannend en fenomenaal in beeld gebracht. Geheel in de stijl van de film wordt er een mythe in leven gehouden door geen uitleg te verschaffen over wat er precies gebeurt is, tegelijkertijd wordt er genadeloos met een mythe afgerekend. 3,5*

Na Adam `s Appels en The Green Butchers gezien te hebben kon een ziening van Anders Thomas Jensen `s debuutfilm natuurlijk niet uitblijven!

Zijn eerste film blijkt dus ook gewoon zijn beste film te zijn. Op basis van de plot had ik alleen verwacht dat onze gangsters elders dan in Denemarken zouden strandden. Niet dat dit van invloed is op de kwaliteit van de film, want die staat als een huis. Op visueel gebied vallen met name de prachtig èn lollig weergegeven flashbacks, van een ongelukkige jeugd bij de bendeleden op.

Verder heb ik mij echt kapot zitten lachen bij de eieren scene! Voeg daar nog een aantal knotsgekke personages ( de jager ) en maffe gebeurtenissen aan toe: willekeurige dieren afschieten en je hebt een prima film voorhanden. Een dikke 3,5*

Erg stijlvolle film die me af en toe zelfs liet schrikken en aan het lachen maakte. Vooral de privé detective was grappig. Lekker duister sfeertje wordt er gecreëerd net zoals in Fargo. Alleen hier met wat minder humor erin en met wat minder excentrieke personages.

Natuurlijk wel weer ontzettend genoten van Frances Mc Dormand!

Het verhaal draait dan ook voornamelijk om 4 a 5 personen die elkaar het leven zuur proberen te maken. Dat resulteert in flashbacks van autosnelwegen, naaldhakken en een prachtige sfeer met een geweldig passende muziek erbij. De tijd vloog werkelijk voorbij bij deze thriller die ik veel beter vond dan Chinatown, om maar eens wat te noemen.

Mij is in ieder geval duidelijk waar David Lynch voor zijn Lost Highway de mosterd vandaan haalde. 4*

Viel mij reuze mee, gedurende de rit vermakelijk alhoewel voorspelbaar. Ik kon Depp goed hebben, maar de ster is ongetwijfeld die nichterige drugsdealer, had een lekker, geinige over the top allure die veel andere gangsterfilms zonodig missen. Verder best wel aardig kleurgebruik, jeugdige onschuld in den beginnelingen die uiteraard uitmondt in een traditionele rise and fall, maar toch wat frisser aanvoelde doordat de personages meer naief dan dom leken te zijn. Fijne rol van Penelope Cruz en wat mij betreft mogen Brasco en deze film stuivertje wisselen. Dit is zoveel meer sfeer dan die schertsvertoning. 3*

Mijn 4de Lynch film en wederom een succes.

Wat een heerlijke sfeer zet hij hier weer neer. Ik verwachtte allerminst een begin met bloemetjes....En hup, daar ging hij weer aan de haal met een ingewikkeld plot waarbij je jijzelf toch gaat afvragen wat fictie en non - fictie is. De muziek is weer top verzorgd en de erotische scènes waren stijlvol gefilmd. Tel daarbij de af en toe prachtig geschoten shots: bv. toen Jeffrey het trappenhuis beklom en je snel even wat meepikte van wat er buiten gebeurde. Zeg maar een stukje inkijk vanuit het trappenhuis.

Lynch maakt er een eigenaardige thriller van. Hij is spannend, zonder dat je eigenlijk een moord hebt zien gebeuren.

Ondanks, dat ik soms wat moeite had om het verhaal helemaal te begrijpen, wat overigens ook niet nodig was. Er viel immers genoeg te genieten. Denk ik dat er het volgende is gebeurd: Jeffrey vind het oor, dat betekent dat die vrouw, zeker nog zin had om te leven. En nooit het oor van haar man heeft ontvangen. Ze is gewoon kapot geweest van de hele situatie. Het is ook niet niks als je man en je zoontje zijn ontvoerd. Jeffrey gaat met het oor naar de politie en gaat ook zelf op onderzoek uit. Eenmaal bij die vrouw aangekomen merkt hij op dat ze seksueel uitgebuit wordt door Hopper, die ook nog eens aan haar verdient. Jeffrey wil hier een einde aan maken. Dan blijven er toch nog wel een paar vragen bij mij achter: hoe kwam Jeffrey die vrouw op het spoor? Zijn vriendin zij wel wat maar hoe wist zij ervan? En wat is de functie van het oor eraf snijden geweest?

Mooie film dus, die blijft boeien en qua vertelstructuur veel gemakkelijker te volgen is dan een Lost Highway of Mulholland Drive. Een dikke 4*