Meningen

LOL

De doodstrijd die wij in eerstgenoemde film te zien krijgen kan niet tippen aan de manier waarop we hier iemand om zien springen met haar laatste levensdagen. De toonzetting is natuurlijk compleet anders, maar deze luchtig gebrachte roadmovie bevat meer waarheden dan de lijdensweg Viskningar och Rop. Daar waar dood bijna niet van levend te onderscheiden valt. Een beetje geforceerd zwaarmoedig doen, dat kan iedereen in beeld brengen.

Wat Cuaron hier doet is velen malen lovenswaardiger. Hij weet een film die draait om 2 jongens die samen met een wat oudere vrouw naar een fictieve locatie reizen de allure mee te geven van het alledaagse Mexico. Broeiend, dankzij de zonovergoten scenes die deze film rijk is, inspirerend dankzij een apart gekozen stijlmiddel in de vorm van een voice - over die de kijker voorziet van schijnbaar nutteloze informatie, die je echter wel in staat stelt om je een beeld te vormen van het leven in Mexico, Levendig en sprankelend in de vorm van lol willen maken en met de zon op je kop gaat er natuurlijk wat meer testosteron stromen door je bloed met als logische reactie sex. Sluit mij dan ook aan bij Quentin dat deze film oprecht omgaat met zijn seks. Zou het pas ongeloofwaardig vinden als 2 jongeren en een meisje samen een trui zouden breien of als een jongen en een meisje samen op bed een film keken zonder dat een van beide verdere handelingen zou ondernemen, tenzij beide een dermate lage hematocrietwaarde zouden hebben die verdere productiviteit onmogelijk zouden maken.

Cuaron geeft zijn film flair mee zonder gebruik te maken van special effects. Dat doet hij dankzij een prachtige manier van cameravoeren waarbij vele objecten van buiten de auto zich mogen dompelen in zonnestralen, dansbare muziek te gebruiken die je vanaf het moment dat je het menu onder ogen krijgt beetpakt en een impressie van wat er gaat volgen geeft, tevens brengt hij de sex met veel passie van beide zijdes in beeld. Ongenaakbaarheid is er hier niet bij, beide jongens zijn als kleine jongetjes die op schoot van mama mogen vertoeven, die ze in alle liefde ontfermt over hen. In de wetenschap natuurlijk dat er geen sprake is van een incest - context.

Wordt ook een beetje moe van die reacties van: ja, maar de 2 hoofdrolspelers gedragen zich irritant. Alleen nog maar films met voorbeeldige personages kijken is mijn devies.

Deze film ademt leven uit en de weerbarstigheid ervan. De dood komt onverwachts, maar laat genoeg nuance open om niet constant te vervallen in een klaagzang. Het relativeert daarnaast ook tevens het belang van vriendschappen, zonder een standpunt in te nemen. Y Tu Mama Tambien is een film die je in staat stelt om te genieten. Maribel Verdu illustreert dit perfect, de zee biedt een helende functie voor haar.

Kan wel spreken van een geslaagde herziening. Dit blijft vermaak, in optima forma. Alhoewel ik wel kan begrijpen dat tieners en adolescenten meer kunnen met deze film dan de wat oudere mens. Een steeds dikker wordende 4,5*

De film kent wel enkele complicaties. Dat het verhaal scripttechnisch niet zoveel voorstelt doet mij geen moer, maar na de sfeervolle uitwerking van de 1ste moord op een samourai kreeg ik erna even het gevoel van de 10 negertjes die zich gewillig naar de slachtbank lieten voeren. Gelukkig was Shindo net op tijd weer bij de les om zich ook met andere zaken bezig te houden. Immers, de 3 moorden verliepen allen volgens hetzelfde patroon wat variatie in de weg zat, waardoor het niet verstandig was om alleen maar ' dit soort praktijken ' te belichten.

Een ander punt van kritiek was dat de sfeer nog wat optimaler had gekund als de schreeuwende dialogen tussen Gintoki en zijn bevelhebber van de hand gedaan waren. Het gebulder tussen beiden was soms wat misplaatst in een verder vrij rustige, suspensevolle film waarin het wachten is op het moment dat er iemand toeslaat.

Bovenstaande kritiekpunten vallen echter in het niet bij het uiterst sfeervol weergegeven spookverhaal waarbij niemand zich veilig waagt eenmaal de nacht in het bos is ingetreden. Niet toevalligerwijs heeft Shindo zijn 2 hoofdpersonages in maagdelijk wit gestoken, wat hevig contrasteert tegenover het pikzwarte bos. De scenes in het bos waren ijzersterk, met name toen de 1ste samourai op zijn paard door het bos reed en er naast kattengejank ' dat in de verte klonk ' iets koppetje leek te duiken in de lucht over de samourai heen. Shindo weet van een oorspronkelijk drama een soms angstaanjagend spookverhaal te maken waarbij de bosscenes echt prachtig gefilmd zijn.

Zat na afloop even wat shots uit de film te bekijken via het menu gallery, waaruit bleek hoeveel gevoel Shindo wel niet voor beeldcompositie heeft. Ik heb het hier over een scene waar een samourai op zijn paard zit en even voor hem ' de jonge vrouw loopt ' die nauwelijks een meter voor hem lijkt te lopen, op de voorgrond ( aan de onderkant van het beeld ) vangen we nog net een plas water op waarin de spiegelbeelden van beiden zijn uitgebeeld. Daarnaast vond ik de scene waarin de camera zich voorstelt hoe het wel niet moet zijn om een emmer water over je kop heen te krijgen duizelingwekkend mooi. Net zo gaaf zijn de plotselinge vervormingen van lichaamsdelen als sommige samourai menen iets in de vrouwen te herkennen. Kuroneko wijkt wat dat betreft weinig af van het prachtige camerawerk in Onibaba.

Pareltje van een film die ik meer dan verdiend naar de tiplijst stuur. 4*

De Chinese cinema staat flink in de steigers,

De laatste jaren exploiteert men steeds meer films vanuit dit land en niet geheel onterecht. Daar waar ik sommige Chinese dramafilms soms nog wat te duf vond ogen, heb ik toch al wat mooie dramafilms gezien. De meeste sier maakt China voor mij momenteel echter met zijn vechtfilms.

The Banquet meet zich een eigen tempo aan. De film opent met een voorstelling die niet zou misstaan op het toneel. Ritmisch bewegen speciaal uitgedoste mensen met maskers op de klanken van kunstzinnige muziek in hun zelfgebouwde, groots opgezette amfitheater, verscholen in het bos. Maar herkenbaar aan een groots, uitstekend, houten voorwerp dat wat weg heeft van zowel een skischans als een half - pipe.

De film schikt zich onder het genre actiefilm. Al moet de film het niet hebben van pure, onophoudelijke actie. Maar als er wat actie om de hoek komt kijken dan ziet hij er strak uit. De gevechten ogen allesbehalve houterig en vooraf weet je niet hoe een gevecht nou af zal lopen. Deze onvoorspelbaarheid voegt veel toe aan de choreografie van de gevechten omdat het niet zo is dat 1 persoon zich eventjes door een massa mensen heen vecht. Elke slag kan een doodslag betekenen. Misschien dat iedereen zich daarom lenig en moedig verzet en zich niet willoos en telkens volgens dezelfde manier naar de slachtbank laat leiden. Een aantal prachtige scenes gezien: de martelscene, personages die vanuit het water opdoemen en vanuit de sneeuw. De frequentie hiervan mocht nog wel wat hoger zijn.

Het verhaal zelf over de troonopvolging is niet bijzonder, maar dat wordt allemaal gecompenseerd dankzij infiltraties van veel toneelvoorstellingen, passende muziek, sfeervol camerawerk die aandacht besteedt aan de composities van de ruimtes ( zo probeert men duidelijk het overzicht te bewaren ) en een fraai uitgewerkt liefdesverhaal die zijn sporen nalaat. 4*

Als jongen heb je soms de onplezierige taak om het je vriendin altijd maar naar de zin te maken. In My Sassy Girl gaat het nog wat verder allemaal. Een luie student wordt gekoppeld aan een ondeugend, energiek en moeilijk te peilen meisje die er zo haar eigen gewoontes op na houdt.

De omgang tussen beiden is het beste wat de film te bieden heeft. Het meisje is lekker recht voor haar raap, waardoor de jongen zich soms de ogen uit de kop schaamt als 'madameke' weer eens acte de presence geeft. Kon er ook wel om lachen hoe zij zich overal tegenaan zat te bemoeien, daar waar men meestal gewoon zijn kaken op elkaar houdt. Verder een hoop melige onzin en slapstick maar wel grappig verpakt, vooral als de hoofdrolspeler 'baby' tegen de verkeerde vrouw zegt maar ook de openingsscene in de tram vond ik wel geinig.

Soms ook lekker lomp om te zien hoe de jongen gepijnigd werd in het openbaar. De vuile was wordt meestal buitengehangen binnenshuis of in de auto als men terugkomt van een feestje, maar niet vaak in het openbaar, waar iedereen mee kan genieten. Gezellig spelletjes spelen in de tram, kunnen we dus met een korreltje zout nemen. Daarnaast ook meerdere keren in een deuk gelegen hoe apathisch zij reageerde als hij haar omhelsde en tot op de koop toe ook nog eens een bitchslap in zijn gezicht moest incasseren.

Alleen dat stukje met die soldaat sloeg nergens op. Denk je dat je een chapter krijgt waar men allerlei ongein uit gaat halen in een pretpark en dan komt er zo `n dramatisch intervalletje tussendoor gewapperd, waarbij de film wel degelijk met een lesje op de proppen komt ''Als je niet doorgaat met je leven hoe kun je dan van de liefde leren''?! Overigens waren die filmimitaties tussendoor pijnlijk om aan te zien, moest overduidelijk het fantasiegehalte/eigenzinnigheid van de film versterken maar slaagde er geenszins in, omdat ik vooral in deze stukjes bezieling/enthousiasme danwel proffesionalisme miste.

Verder wat te puberaal soms, van die humor waarbij de hoofdrolspeler het schaamrood op zijn kaken heeft staan als zijn schoonvader zijn broekzakken inspecteert en een condoom vindt.....Samen met 'het gejoel van de vrienden van de hoofdrolspeler, als hij wegliep met zijn vriendin' kun je uit zulke zaken opmaken dat deze film zich vooral richt op een doelgroep van pakweg 12-20 jr.

Echter kleine aanmerkingen op een verder vlotte film waar tegen het einde van de film wat meer kruid in het vat blijkt te zitten. Vond de toon waarop de film afsloot wel passend. Als je zolang date met zo `n eigenzinnige vrouw kan ik mij voorstellen dat je jezelf er wat aan gaat hechten. 3,5*

Zwaar vermakelijke film,

Het idee dat als je op alles yes zegt het je voor de wind zou gaan, wordt bij vlagen op een goede manier ingezet. De scenes op het kantoor, bij de bezetene Yes Man - instructor, met de buurvrouw en in de club zijn geweldig. Helaas kantelt de film eenmaal Carrey gearresteerd wordt op het vliegveld en z`n vriendin vervolgens achter de ware toedracht van hun relatie komt. Dit soort tegenslagen is echt schering en inslag in Hollywoodfilms en het maakt films als deze er zeker niet beter op. Voelt als een verplicht nummertje waar we natuurlijk tot tranen geroerd worden als Carrey zijn sympathieke vriendin mis dreigt te lopen. Not! Toch voelde de film in zijn geheel wel lekker fris aan. De Yes Man yell wordt hier inmiddels veelvuldig ingezet.

Had aanvankelijk niet echt zin in deze film, omwille van Carrey. Maar gelukkig laat hij zijn gekke bekkenreservoir grotendeels achterwege. Wel typisch dat de meeste mensen in de bus lachten als hij wel een gekke bek trok.

Schattige en ontroerende film van Yimou Zhang. Het concept maakt dat de film constant boeiend blijft. Grappig ook hoe de communicatie tussen de wel erg jonge juffrouw en de kinderen verloopt. Geen visueel spektakel dit keer, maar ondanks het hele zoetsappige gebeuren wel gewoon geslaagd. Als de juffrouw uiteindelijk op avontuur gaat snijdt het mes aan 2 kanten, iets wat vals sentiment buiten de deur houdt. De film schetst wel een wat armoedig beeld van China, maar doet dit wel op een luchtige en komische manier. Erg grappig om te zien hoe de mensen daar nog zowat in de prehistorie lijken te leven. Ik heb sowieso ook meer op met hoe mensen ergens leven of geleefd hebben dan met feitelijke kennis van bekende mensen die voor de geschiedenis blijkbaar belangrijk zijn geweest. 4*

Mooie film,

Op visueel gebied een feest voor het oog. Zowel qua kleurenpracht als qua camerastandpunten. `s Avonds laat geen donkere steegjes, maar een bruin/goud/geel getint straatbeeld, perfect passend bij de relatie tussen vader en dochter. Ontroerend om te zien als beiden op stap gingen in de buurt. Kattenkwaad uithalen werd nog nooit zo ontroerend en warm in beeld gebracht.

De cameraposities oogden vrij divers. Al was er wel een lijn in te bespeuren. Het leek soms of de camera als 3de man fungeerde, een tafereel aanschouwend. Net zoals het zogeheten terrasjesvolk, dat daar ook wel een handje van heeft. Vaak op grote afstand, maar toch dichtbij.

Een erg fijn moment was toen Isabella een geïmproviseerd nummertje zong en dit langzaam overliep in een stilte, gevolgd door langzaam aanzwellende muziek. Terwijl Isabella levendig haar eigen nummertje afrondde. Zo `n simpel moment eigenlijk waarbij de stem van Isabella vervaagde, zonder zelf het besef te hebben dat ze vocaal werd onderbroken door prachtmuziek en gewoon bleef voortbewegen, dat illustreerde toch wel de subtiliteit van deze film. Prachtige vrouw die Isabella Leong, de juiste vrouw op de juiste plek! Maar ook Shing imponeert. Vooral doordat hij zijn personage niet alleen maar als een verbitterde, kille politieman laat overkomen maar tegelijkertijd weet te ontdooien en een warme teddyberen gevoel weet op te roepen. Erg menselijk allemaal en tastbaar.

Verder heb ik ook genoten van de trappenscène en van de scènes in de disco. Toch wel vergelijkbaar met Mon Seung en Millenium Mambo. Vooral omdat al deze films er prachtige warme kleuren op nahouden. Daarnaast speelt ook de muziek een belangrijke rol in al die films. Al moet ik zeggen dat ik de muziek in deze film een tikkeltje minder vond. Vandaar een dikke 4*

Ik maak niet te veel woorden aan deze film vuil, maar ik ben hevig teleurgesteld in deze bekende, hoogaangeschreven Taiwanese film en dat terwijl ik nog zo blij was dat ik de film eindelijk had weten te ontwaren bij de Aziatische sectie van mijn videotheek.

Het grootste probleem is een verschil in inzicht, t.o.v. de regisseur. Ik ben er van overtuigt dat het leven geen opeenstapeling van dramatische gebeurtenissen is. Deze film voelt nooit authentiek aan, alsof je ook maar even het gevoel hebt dat er ècht, daadwerkelijk een familie aan de andere kant van de wereld bestaat die zo `n leven leidt. Ik vond het een lange brei van nietszeggende soap perikelen.

De regisseur heeft ook totaal geen idee waar hij mee bezig is, de incompetentie druipt ervan af. Op een gegeven moment besluit een dikzak om zelfmoord te plegen, zijn poging mislukt, de verdere afwikkeling? Nihil! De scenes met dat kleine jochie zijn wel apart en de film is wel kijkbaar zoals het een goede soap betaamt, maar waarom zo iets goed bevonden moet worden, ik kan er van zijn lang zal ze leven, niet bij!

Troep! Een kleine 2,5*

Een hoop Chinese studenten staan samengepakt in een dancing. Al klinkt dit moderner dan het er allemaal uitzag. Zij aan zij schuifelden jongens en meisjes nog ouderwets samen op oude Westerse muziek i.p.v. aan de bar te hangen of alleen te dansen. Ye Lou geeft zijn film hier de nodige authenticiteit mee en vermengd de kenmerkende Chinese ingetogenheid met een tijdsperiode waarin de vrijheid nieuwsgierig en passievol wordt afgetast. Langzaam wordt er aan de vrijheid gesnoept, opgelegde grenzen worden afgetast door zo wat iedereen. Ye Lou brengt prachtig in beeld hoe een periode die hier in Nederland omschreven zou worden als oubollig in een land als China toch zo veel vernieuwing met zich mee zou brengen. Daar waar Nederland bij wijze van 10 stappen vooruit zet, zet China er een. Maar de pasverworven vrijheden worden hier desalniettemin groots uitgebeeld met in de centrale rol Yu Hong.

Nou las ik laatst nog ergens dat Chinezen niet hielden van dirty talk tegen elkaar maar juist nog erg braafjes de liefde met elkaar bedreven. Deze film rekent hiermee gedeeltelijk af, aangezien het vrouwelijk hoofdpersonage eigen genot hier niet als een secundair middel ziet. Dit levert dan ook een prachtige uitwerking van een liefdesverhaal op waarbij de hoofdpersonages gelijkwaardig aan elkaar zijn. Fraaie moment was vooral die nachtelijke wandeling waarbij de horizon, die nog een felle, gele gloed van de zon aannam overlapt werd door zwarte bomen die al in duisternis gehuld waren. Overigens zijn de revoluties die China doormaakt natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat aangezien een vernieuwing of hype zich over 1,3 miljard mensen die niet altijd met elkaar in contact staan via een medium, natuurlijk moeilijk laat verspreiden. Frisse film die af en toe een plank op het gaspedaal legt, zonder te remmen. 4*

Fabuleus mooi geschoten film,

Opmerkelijk veel mensen die vallen over het verhaal, dat eigenlijk alleen maar als kapstok dient voor het uitbeelden van de meest onmogelijke vechtscenes nagebootst door acteurs en actrices die een soepele en lenige indruk maken. Innovatieve, goed uitgevoerde vechttechnieken zorgen dat er geen noodzaak is voor een sterk verhaal.

De 1ste minuten oogden nog wat grijs en grauw. Gelukkig dienen er zich al snel vele kleurrijke scenes aan waarvan het afweren van duizenden pijlen en de bitch fight met de bomen als fraai decor in mijn geheugen gegrift blijven staan. Richting het einde verliest de film wat vaart, maar houdt een ijzersterke Tony Leung de boel bij elkaar om toch nog te eindigen met een waardig slot. 4*

Donnie Yen bewijst wederom dat hij een een van de grootsten in het martial arts genre is. Hij verstaat de kunst om sober voor de dag te komen èn hartstochtelijk te knokken. De tijdelijke Japanse overheerserij leidt enkele mooie gevechten op leven en dood in. Wel een film die een sterke Chinese identiteit met zich meedraagt, die zich vooral laat merken door een tomeloze campagne om de Chinezen zelfvertrouwen te geven, in tijden van vernedering. Desondanks vond ik het verhaal, verder niet op al te veel hindernissen stuiten. Een 3,5*

Aardige Kurosawa, die de angsten van zijn hoofdrolspeler Matsunaga prachtig om weet te zetten in nachtmerries die zijn naderende dood alvast impliceren. De film bevat vooral een fijn sfeertje en wordt lekker vlot verteld. Duidelijk te zien al dat Kurosawa veel aandacht besteedt aan het in beeld brengen van de omgeving. Er zitten een aantal prachtig geschoten zwart - wit shots tussen.

Mooiste scene is naast de eindscene en de nachtmerrie ongetwijfeld het moment dat de gangsters zich met wat vrouwen vermaken in de discotheek en een vrouw vervolgens een optreden weggeeft. Ze had een aanstekelijke, wat rauwe stem die blijft hangen en nog meer indruk op mij maakte dan een soortgelijke scene in Citizen Kane, maar dan uitgevoerd met meer dansende en zingende meisjes. Ondertussen groeit mijn respect voor Toshirô Mifune gestaag verder. Hij onderscheidt zich hier met een schitterende rol waarin hij nu een keer niet de lachers op zijn hand krijgt maar worstelt met een aantal morele dilemma `s.

De scene waarin beide heren over de grond rolden in de verf zal vast als inspiratiebron voor Xich Lo (1995) gediend hebben. Kleine 4*

Tja, ik vind het eigenlijk ook maar een film van niks.

Meest irritant zijn de zwaardgevechten. Gespaard van enige ritmiek en qua spanning op een veels te laag pitje. Verder leek het inderdaad een beetje op een klucht, incluis domme personages die maar wat doen zonder boeiend over te komen. De personages worden ook veels te eenzijdig van karakter voorgesteld. Je bent goed of slecht. Een tussenweg lijkt er niet, totdat Mifune even berouw toont en zijn hand een keer over zijn hart strijkt. Maar niet zonder eerst even een moralistisch deuntje op te dreunen, die ook nog eens refereerde aan een eerdere gebeurtenis. Ik vond de zogenaamde trucjes om de mensen hier om de tuin te leiden van kleuterniveau getuigen i.p.v. indrukwekkend. Veel te simpel qua verhaal, nauwelijks sfeerschetsen van het leven aldaar en best wel lelijk bij momenten. De muziek is mij ontgaan.

Wel onderhoudend verder. En uiteindelijk heb ik mij niet verveeld. Toch stoor ik mij aan eerder genoemde punten en aan het feit dat Kurosawa zijn kijkers te laag inschat door altijd even een al zichtbare moraal, uit te spreken. 2,5*

Vermoeiend!

Het eerste uur kon ik dat jochie wel achter het behang plakken. Zelfs ná bijna een uur vond hij het nog nodig om het op een krijsen te zetten als er zich weer een misvormd wezen aandiende. Een keer oeh of aah, of een andere vorm van belevenis was er niet bij. Echt vermoeiend en irritant soms.

Een film die op en neer golft qua momenten. Het ene moment leuk, het andere moment saaiig. Vanaf het moment dat enkele figuren zich vastklampten aan een vliegtuigvleugel kantelt de film definitief de goede kant op en vond ik het voor de eerste keer gerechtvaardigd dat men het collectief uitschreeuwde.

De ravage in de stad, het gigantische monster, het vechtfestival vol met maffe figuren , de metalen hulpjes van Agi, het einde waar het lot van de schurk bepaald wordt door een simpele boon die toebehoort aan een nog achtelozer figuur, Miike `s oorlogsboodschap.....! Plotseling en eindelijk!, zag ik Miike weer eens zoals ik hem graag wil zien. Prachtig èn geinig vermaak!

Op visueel vlak mag het allemaal niet perfect afgewerkt ogen, enige vorm voor creativiteit kun je Miike hier niet ontzeggen. Gelukkig maar, want na de flauwe, lelijke bedoeningen Gozu en The City of the Lost Souls had ik Miike al bijna in de ban gedaan. Licht eerherstel resulteert in een denderende 3,5*

Een film die mijlenver voorloopt op de vele komedies van de laatste jaren waarin de schoonzoon bij zijn schoonouders thuis over de vloer komt. Met name omdat er met meerdere factoren wordt gespeeld. Allereerst is het leuk dat de ouders elkaar gelijk leren kennen en beiden een totaal verschillende levensstijl hebben. Verder zijn de vele interventies hier niet storend maar alleen maar vermakelijk. Geweldige scène als ze met zijn allen in de bak zitten en vervolgens in de rechtzaal .

Een aardige 1ste helft van de film bouwt op naar een geweldige 2de helft. In het 1ste deel stoorde ik mij een beetje aan het gebeuren op het kantoor van de Kirby `s. De Kirby `s waren nog nergens snibbig, venijnig of bekakt. Ik nam liever een kijkje bij de chaoten van Sycamore. De Nuts in het restaurant was erg grappig.

Overigens vond ik James Stewart in deze film wat minder aanwezig. Waardoor hij niet de grote uitblinker werd die hij wel in de andere 2 Capra films werd. Ik twijfel tussen 3,5* of 4*. Ik geef hem maar het voordeel van de twijfel.

Een leuk idee om verschillende soorten relaties tussen geliefden op het scherm te brengen. Helaas trapt de film hiermee wel in de valkuil dat hij niet ontkomt aan de meest simpele stereotypes die er bestaan over: koppels, beste vrienden, ex - geliefden, een date en een triootje. Verder vond ik het allemaal nogal steriel overkomen. Enerzijds best gewaagd, anderzijds hopeloos preuts, zeker voor Europese begrippen. Gelukkig heb ik mij wel geamuseerd, dankzij enkele hilarische slecht geacteerde scenes bij het koppeltje ( die jongen ) en het triootje. Een 2*

Een film die grotendeels faalt dankzij het onvermogen van Michael Cera om gewiekst en grappig voor de dag te komen. Voor velen is Michael Cera een talent, maar ik kan hem nauwelijks uitstaan, zeker niet als hij een komische hoofdrol dient te vervullen. Daarbij vind ik hem hier ook nog eens compleet verkeerd gecast, omdat hij echt zo `n onzekere, braverik is. De scenes waarin hij transformeert in een stoute jongen voelen dan ook misplaatst aan, al zorgen zijn streken tenminste nog voor wat pit in een verder nogal duffe film. Een 2*

Droom 1:

In de 1ste droom zit de regisseur wat met klokken te pielen en uiteindelijk vraag je jezelf af waarom hij zijn verhaal over terug in de tijd laat gaan, als hij nog geen eens bij machte is om zijn fantasieën op een creatieve manier na te bootsen op het beeldscherm. Het masker wat de vrouw droeg, leek rechtstreeks van een veredelde Halloween/Phantom of the Opera vandaan te komen. Een paar leuke editingtrucjes/lichtflitsen kunnen een armoedig geheel niet opfleuren. 2,5*

Droom 2:

Wat volgt is een soort van samourai verhaal in zouteloos vormgegeven zwart - wit beelden met een zeldzame rode tint. De hoofdpersonen spuien alleen maar dialogen uit, die niet verstaanbaar zijn omdat de regisseur het leuk vond om een 'stomme film' te maken. Saai! 1* Ik raad iedereen dan ook van harte de volgende film aan, op basis van aanverwante thematiek: Seppuku (1962)

Droom 3:

Hierna volgt een schromelijk onderbelichte kortfilm met veel kindergekrijs en standbeelden. De standbeelden zijn alleen nauwelijks waarneembaar en met het gegeven van levende standbeelden had zoveel meer gedaan kunnen èn moeten worden. 2*

Droom 4:

Na een zeldzaam slecht eerste half uur waarbij de regisseurs een chronisch gebrek aan verbeeldingskracht tonen is het tijd voor een overbelichte prent, die vooral opvalt dankzij zijn mooie camerastandpunten en lichte bizarheid. Zowaar een beetje licht in de duisternis. 3*

Droom 5:

De volgende kortfilm gaat door op het niveau van zijn voorganger, de film weet nooit ècht indruk te maken, maar kijkt fijn weg en weet ondanks een vervelend kind, wel een aantal leuke creaties op het scherm te toveren, al blijft alles relatief natuurlijk. 3*

Droom 6:

Het heeft bijna een uur geduurd maar eindelijk verschijnt er wat leven in de brouwerij op het scherm. Eindelijk een vlotte kortfilm die niet begint met het eindeloze: ik ga jullie eens iets vertellen........intro. De film opent met wat actie in mooi zwart - wit beelden en kent daarna een behoorlijk maf verloop vol met overacterende mensen en aardige muziek, die de nodige geluiden op een grappige manier weet uit te vergroten! 4*

Droom 7:

Een prachtige oase van kleuren en fantasie. De vlinder op het pianoblad was slechts een opwarmer voor wat zou gaan komen. De blauwe reus had beter afgewerkt mogen worden en ik was gelijk aan het tasten naar de subtitels toen ik constateerde dat deze kortfilm als enige Engels als voertaal had. Dit prachtige animatiegebeuren is absoluut het hoogtepunt van deze totale film en was eigenlijk veel beter tot zijn recht gekomen in een Genius Party episode, zo schandelijk veel beter was deze kortfilm dan de rest! 4,5*

Droom 8:

In een film over dromen verlang ik niet gelijk naar logica, maar deze film maakte het wel heel bont door elke vorm van samenhang overboord te gooien, helaas niet in positieve zin. We schakelden van jochies op het platteland over naar een wandelend persoon omgeven door fraaie kleuren op de achtergrond naar een of andere schrijver en toen.....2*

Droom 9:

Tja, een klassiek voorbeeld van een vrouw die niet wil dat manlief naar het oorlogsfront gestuurd wordt, maar dan net wat anders. Helaas ontkomt ook deze film niet aan acute ideeënarmoede, daarbij is deze kortfilm ook weer veel te geijkt om speciaal te zijn. 2*

Droom 10:

Tot slot gelukkig een waardige afsluiter die nog het meest in de buurt komt bij kortfilm nummer 7. Een rare, vol met slapstick gevulde kortfilm met vleugjes A Chinese Ghost Story, die zich in een razend, creatief tempo aan je voorbijtrekt. De vele gedaanteverwisselingen zijn komisch en zorgen voor een maximale entertainmentswaarde.

Een teleurstellende film. Ik vraag mij ook af of de regisseurs dromen wel van nachtmerries kunnen onderscheiden, aangezien ik op onvoldoende fantasie en kleurenpracht gestuit ben. Slechts de kortfilms die wèl over beesten verhalen weten hun verwachtingen ruimschoots in te lossen. Helaas slechts 3 goede kortfilms, de rest riekte teveel naar de alledaagse realiteit. Een 2,5* in totaal.

Droomfilm!

Een dikke schande dat er al ruim 2 jaar geen bericht geplaatst is hier. Gelukkig staat hij dan wel in de Tip 250 te pronken. Visueel wordt er een verbluffende sfeer neergezet met weelderig zwart wit gebruik, hevige stortregens, de tunnel, de steeds weer terugkerende spoorwegovergang, het struikgewas, de woeste zee en alle busritjes natuurlijk. Er gebeurt niet zo gek veel, maar de kleinste handelingen worden op een positieve manier uitvergroot, zodat je helemaal opgaat in dit mysterie. Het gonst duidelijk in het kleine dorpje. Briljante vertelling met prachtig, sluimerend camerawerk en genoeg hoogtepunten. 4,5*

Makoto `s gedrag gaanderweg in de film balanceert op het randje van mijn tolerantiegrens. Zijn neerslachtige periode waarin hij zich constant verontschuldigde en nooit eens van zich afbeet als hem onrecht aangedaan werd, bogen teveel de nederige kant op i.p.v. medelijden te voelen of het als een aandoenlijk tafereel te ervaren omdat hij een wat verlegen geest was.

Verder trok de film in een gestaag tempo aan mij voorbij, terwijl ik rustig op mijn ligbedje heen en weer dobberde. De kaping zelf maakte niet echt veel indruk, de manier waarop broer en zus hun toevlucht tot elkaar zochten wel, met een prachtige scene op de spoorwegovergang. Al vond ik Akihiko dan weer het interessantste personage, omdat hij de film nog enigzins verteerbaar en niet loodzwaar maakte. Ik vond het idee ook wel grappig, een vrolijke student gaat met 3 treurwilgen een rondreis maken.

Het camerawerk zag er mooi verzorgd uit. Waarbij de personages die een voor een gevangen werden met hun snuit tegen het raam aan, een fraaie impressie vormden voor hun desolate gemoedstoestand. Het hele gebeuren rondom de moorden vond ik minder geslaagd, vooral omdat er teveel op gefocust werd en ik het als aanstellerig ervaarde om maar gelijk aan het moorden te slaan als je getuige bent geweest van een buskaping.

Dat aan het einde van de film weer kleuren opdoemen, zorgt voor een mooi contrast, maar tevens blijkt dan dat er wel wat meer van dit stijlmiddel gebruik gemaakt had mogen worden. 3,5*