Meningen

Al bijna 3 jaar niks meer bij deze film gepost?

Fellini doet het weer!

Een heerlijke film maken. Boordevol knotsgekke personages, bijna - constant aanwezige muziek en een aanstekelijke vermenging tussen arm en rijk. Langzamerhand veranderd de sfeer als de vluchtelingen aan boord komen. Grappig om te zien hoe iedereen eerst niks van hen wil weten en ze later met zijn allen feest vieren.

De humor in de film is geweldig. De zangers en zangeressen die tegen elkaar ophitsen om in de gunst van de doodgewone burger te komen. Ook leuk als die zangeres aan haar agent vraagt of ze nu ook haar eten naar buiten moet brengen. De typische cultuur van naar elkaar kijken en bekeken worden, wordt zo treffend en spottend in beeld gebracht. Er is weinig ruimte voor spontaniteit en eigen initiatieven. Pas als iets goed voor je imago is dan wordt er actie ondernomen. Verder ook gelachen om de neushoorn, de verontwaardigde blikken van het creme de la creme volk, toen de vluchtelingen naar binnen keken, het geesten oproepen....Waar eigenlijk niet om? Toch is de film meer dan een geslaagde humorvolle schets, hij bevat wel degelijk een serieuze ondertoon. Een ondertoon die handelt over humaniteit in tijden van oorlog. Erg subtiel hoe Fellini dat aan de orde weet te stellen. Steeds meer weet hij het in het verhaal te verweven, zonder dat het ten koste gaat van de humor.

Verder apart dat ik Freddie Jones net had mogen aanschouwen in The Elephant Man, een film waarin hij een totaal andere rol neerzet. Ik moest dan ook even wennen aan zijn rol als komische verteller. Wel een leuk element overigens, deed een beetje denken aan de verteller in Amarcord. 4*

Schattig onder voorbehoud!

E.T. is geen jeugdsentiment voor mij. Anno 2011 zag ik mij pas genoodzaakt om de film eens te onderwerpen aan een kijkbeurt. Het verhaal van het gezin en dan vooral het jochie dat geconfronteerd wordt met een verdwaalde Alien is bijzonder lief uitgewerkt. Helaas is de film gemaakt door een megalomane regisseur die een klein, lief verhaal over een bijzondere ontmoeting tussen mens en Alien niet genoeg vond.

Het moet allemaal grootser dan groots, er moet een spanningsboog in de film komen, de mensen moeten zich afvragen wie nou toch die mensen zijn die af en toe in beeld komen en duidelijk op zoek zijn naar de Alien. De regisseur geeft maar wat graag het idee dat het mensen zijn met snode plannen en dan blijkt het de NASA te zijn. Mag het de volgende keer wat intiemer meneer Spielberg?!

Kortom, een prima film met enkele overbodige mankementen die eigenlijk gemakkelijk verholpen hadden kunnen worden mits iemand het aan had gedurfd om Spielberg een corrigerende tik te verkopen toen hij op het idee kwam om enkele spannende elementen aan het verhaal toe te voegen. Dat had ook weer wat gescheeld in de speelduur. Een 3,5*

Sometimes love is blind.....Luckily!

Echt een speelse film met veel geinige verwijzingen naar bekende films ' vooral die fascinatie voor superheld Arnie van de broer van Lily was erg fout ', veel onzinnige liedjes die aansluiten bij de maffe wereld aldaar, een stroomversnelling aan losers die ten koste van elkaar hun ego proberen te strelen door zich omhoog te werken en rustige, fijne muziek die natuurlijk even versneld als Jarrod zijn oefeningen afwerkt. Die jaren `80 muziek bij dat laatste feest was ook zo fout, maar het werkte wel omdat de film niet ' ineens ' toewerkt naar een enorme karakterontwikkeling waarbij de personages ineens dansen op de hipste muziek en er ook naar bewegen.

Heb gedurende deze film bijna constant met een glimlach om mijn mondhoeken gezeten. Niemand in deze film hoeft zich illusies te maken op een grote ommeslag in zijn leven, het foute gedrag zit er gewoon helemaal ingestampt en gaat er nooit meer uit, ook al rusten er op sommige onderwerpen nog een taboe. Droog! Hoe die computernerd ineens een pornoaanval op zijn computer krijgt te verduren en hem niet de baas weet. Zo zijn er tal van kleinschalige, ingetogen humoristische momenten waarbij schaamte, nederigheid en hoogmoed bij de personages worden uitvergroot. 4*

Een vloedgolf aan beelden van dieren. Nou hoeft dat niet bijzonder te zijn, maar zoals het hier gefilmd werd kreeg het gewoon een extra dimensie, alhoewel enige affiniteit met dieren wel gewenst is: hele kuddes dieren die meer dan 4 voetbalvelden overlappen op reis, kleine eendjes die hun nest verlaten en op de grond ploffen, eigenwijze kleine ijsbeertjes, paradijsvogels met de attitude van operazangeressen, uitgeputte dieren, beschermde diersoorten in vol ornaat. Uiteindelijk is de cirkel weer rond en hebben we een gevarieerde kijk op de dierenwereld en hun ecosysteem gehad. Al miste ik wel de wereld van de insecten en amfibieën.

Het einde is jammer genoeg wat belerend. We worden met zogenaamde feiten om de oren geslagen en krijgen een boodschap mee, dat als we niets doen de ijsbeer in 2027 is uitgestorven. Subtiel is anders, zo `n schitterende wereldbewoner behoeft niet zo `n behandeling om de ernst van zijn situatie duidelijk te maken.

De muziek was verder redelijk aanwezig, maar doordat de film niet mikt op hypnotiserende effecten en de adrenaline soms van het scherm af spat in de vorm van carnivoren die op jacht zijn, vond het niet zozeer misstaan. Wat de muziek niet gelijk krachtiger maakt.



Ben het hier niet mee eens. De film bevat zeker wat nuttige informatie over hoe het dierenrijk in elkaar steekt. Als je goed had opgelet had je gezien dat olifanten bv. net zo slecht zien als mensen in het donker. I.t.t. de katachtigen.

Film neigde soms naar 4,5* Overklast een docu als The Travelling Birds bv. op meerdere fronten, dankzij zijn verscheidenheid aan beelden. Desondanks toch gewoon een kei mooie 4* Omwille van het belerende einde.

Weinig werk tot dusver van Cronenberg gezien, op het amateuristische The Fly na dan. Was dus wel benieuwd of hij wat gegroeid is.

En wat blijkt, Eastern Promises viel mij reuze mee. Minpunten beperken zich tot bepaalde fases waarin Cronenberg zich niet onderscheidt t.o.v. andere films. Na een vlot begin, moet het verhaal eerst op gang komen. Dit neemt allemaal veel te veel filmtijd in beslag, die niets bijzonders om het lijf heeft. De uiteindelijke probleemstelling, waardoor enkele hoofdrolspelers lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, wordt uitgebreid besproken met de kijker. Wat nu niet gelijk spanningverhogend is. Tel daarbij een te sentimenteel einde. Dat niet gelijk een meerwaarde betekent omdat de dramatische verhaallijn rondom Watts, die zelf wel aardig acteert niet zo boeiend is als de andere verhaallijn. Vond de dramatiek er in het begin te dik bovenop liggen. Iets wat ik helaas steeds vaker bespeur bij recente films in soortgelijke en andere genres. Een echte thriller zou de inhoud van een geheimzinnige brief niet te snel prijsgeven. Net zoals actiefilms niet eerst een half uur aan karakterontwikkeling zouden moeten doen, eer er iets op het scherm gebeurd.

Na zo `n twintig minuten wist de film mij toch te pakken. Ik absorbeerde in het dagelijkse leven van de 2 Russen. Vond Cassel, net als velen wel onderdoen voor Mortensen die de film op veel momenten echt draagt en elk moment waarin hij aanwezig is gelijk tot spannend of boeiend weet te promoveren. De film kent enkele heftige geweldscenes en enkele brute scenes die komisch gebracht worden, maar wellicht een dubbele nasmaak nalaten.

Verder telt deze film tot dusverre een van de meest memorabele filmmomenten van mijn afgelopen filmjaar. De al veelgeprezen scene in de sauna is komisch, spannend en nietsverhullend tegelijk. Geweld in al zijn eenvoud.

Een film die mij eerst niet pakte, maar te veel goede momenten kent in het middenstuk. Daarnaast is het verhaal lang wat saaiig, maar neemt het verhaal een onverwachte wending om helaas weer in mineur te eindigen.

Die ergernissen over slechte Russische accenten zijn langs mij heengegaan. Kan mij aan zulke kleine dingen gewoon niet ergeren.

Vreemd gevoel. Had de film best wel een 4* willen geven. Maar een tegenstrijdig gevoel wijst mij op de kleine irritaties die ik ondervond in het begin. Wel een film die blijft hangen, niet als indrukwekkend verhaal. Maar dankzij een paar fraaie scenes. Dikke 3,5* dus.

Een zomers briesje!

Ik vond het wel een fijne, zomerse, naïeve film in de goede zin van het woord. De prachtige, vrolijke hoofdrolspeelster Sallie Harmsen trekt met gemak alle aandacht naar haar toe, waardoor je jezelf gelijk voor kunt stellen waarom zij in het stralende middelpunt van de belangstelling staat in deze film. Ik vond het plotverloop boeiend om te volgen en op visueel vlak is de film best wel onderhoudend. Een kleine 4*

In hetzelfde jaar dat Jeanne Moreau de hoofden van Jules en Jim op hol liet slaan, ving Alain Delon aan met de al even onweerstaanbare maar tevens moeilijk te peilen Monica Vitti.

Eclisse, L' was voor mij een logisch vervolg geweest na L'avventura en La Notte met wisselend succes doorstaan te hebben. Toch streek ik bij deze film neer vanuit een andere invalshoek. Namelijk via het medium Youtube, waar het geniale nummer: La Femme d'Argent - Air, voorzien is van een videoclip met beelden afkomstig uit, juist!

Na een stijlvolle optiteling ''waar een pikzwart beeld wordt opgevuld door een witte balk aan de linkerkant met witte tekst aan de rechterkant'' en dito muziek die abrupt van stijl veranderd, vangen we aan, waar La Notte thematisch zowat mee afsloot. Vitti besluit om de handdoek in de ring te gooien wat betreft haar relatie, alleen gaat het allemaal niet zo gemakkelijk als vooraf gedacht, getuige de nachtmarathon die het voormalige stel heeft uitgeput.

Vervolgens spitst het eerste gedeelte van de film zich volledig toe op Vitti. Antonioni neemt uitgebreid de tijd om ons impressies te geven hoe Vitti nou precies in het leven staat zonder zich schuldig te maken aan overdramatisering. Dus geen Vitti die constant in bed ligt en nummers in de trant van: I Always Love You....draait. Liever mengt ze zich onder het straatvolk en verzet ze haar zinnen om de nare tijden achter zich te laten.

Vittoria blijkt er een liefde voor reizen en andere culturen op na te houden. Iets wat prachtig tot uitbeelding wordt gebracht in het circuit waarin zij zich begeeft, als ze spontaan een dansact opvoert en met dezelfde vrienden een trip plant naar Verona. In tegenstelling tot haar moeder is Vittoria een dromer, die weigert om een winnend lot uit de loterij binnen te hengelen en maar op de koop toe te nemen dat ze ongelukkig in de liefde is.

De moeder van Vittoria is veelvuldig te vinden op de beurs. Als Vittoria na het uitmaken van haar relatie naar haar toe snelt om haar ei bij haar kwijt te kunnen, zijn we getuige van een eerste korte ontmoeting tussen Vittoria en beursbelegger Piero. Antonioni tart ons geduld door een 2de ontmoeting in het vooruitzicht te stellen, maar werkt vanuit zijn visie dat haastige spoed zelden goed is.

In een tijd van onrust op de beurs, maken we wat meer kennis met Piero. In het begin vroeg ik mij af wat voor een meerwaarde dit nou allemaal had, maar al snel drong het snelle, maar nogal nietszeggende leven van hem zich aan mij op. Het leven in de waan van de dag, had zowel wat aantrekkelijke als melancholische kanten. Hij was als een magneet op ijzer voor het vrouwelijk schoon dankzij zijn hele uiterlijke voorkomen inclusief materieel bezit, daar stond tegenover dat hij moeite had met het aanvoelen van emoties, getuige zijn gebrek aan intuïtief vermogen, tijdens het moment waar Vittoria zich afvroeg waarom hij zoveel vragen nodig had om haar te doorgronden.

Het liefdesspel dat door Vitti en Delon werd opgevoerd deed sierlijk en vanwege de vele weigeringen van Vittoria om te zoenen vertederend aan. Eenmaal beiden hun vingers samenbalden leek niets hun prille geluk in de weg te staan. Het was dan ook zuur dat het lot anders besliste. Wat mij betreft vooral te wijten aan het moment waar ze afspraken dat ze elkaar elke dag zouden zien en ook vanavond, Vittoria nam hier alleen geen genoegen mee. Ze bleef tevergeefs wachten op de trap opdat Piero zou verschijnen en haar gelijk zou beminnen, een fout die haar ex eerder maakte door voor te stellen om alles later nog eens te bezien.

De finale is groots omdat je hoopt dat ze op komen dagen, en dat terwijl de moed der wanhoop zich meester van je maakt, als de tijd maar blijft verstrijken en je jezelf beseft dat het koppel dat je hart heeft gestolen nooit meer herenigd met elkaar zal worden. Kortom, een uitmuntende film van Antonioni waarvan ik altijd wel heb gedacht dat hij iets gemaakt zou hebben wat mij echt kon beroeren. Magistraal acteerwerk en prachtig camerawerk bij dag en bij nacht dragen ook veel bij aan de niet mis te verstane sfeer hier! 4,5*

Bela Lugosi straalt nog één keer dankzij Tim Burton!

Burton maakt een goede keuze door Bela Lugosi als een zieltogend figuur neer te zetten waar je meer om kan lachen dan om huilen, behoudens 1 moment waar Bela Lugosi belt naar Ed Wood omdat hij op de grond is gevallen. De humor is soms wat gemakkelijk, ik ga nou eenmaal niet lachen als een man zich als een travestiet verkleedt. De gelaatsuitdrukkingen in de omgeving van Ed Wood op zijn travestie zijn wel meer dan de moeite waard, met name de reacties van zijn vriendin en de geestelijken.

Het personage Ed Wood is natuurlijk ook een prachtig personage. Ik lag helemaal in een scheur als hij weer eens het woord perfect uitkraamde, na een zoveelste mislukte scene. De tape die hij opstuurde naar een filmproducent, waarop Bela Lugosi en buffels vechten om tegelijkertijd in beeld te komen is ook perfect gemonteerd natuurlijk. De leukste scene is echter Bela Lugosi die stoeit met een inktvis in een vijver.

Je zou bijna een film van de echte Ed Wood opzetten na zoveel hilariteit.

Ik ga echter toch eerst wat meer van Tim Burton op mijn programma zetten. Een dikke 3,5*

Ongelofelijk wat voor een pokkenhekel je krijgt aan de rotjochies in deze film. Ze denken allemaal dat ze heel wat voorstellen, ze willen als volwassenen behandeld worden en als ze eens wat tegenspraak krijgen, flippen ze hem massaal de pan uit, al dan niet aangevoerd door het fenomeen groepsdrang.

Een kille, harde film met een fijne rustige opbouw en een ontluisterend einde. De film triomfeert door alles te laten zien in een straf tempo, waardoor de film je beetpakt en langzaam laat afglijden in een nachtmerrie die zijn weerga niet kent. De regisseur weet een goede combinatie te vinden tussen het maken van een vermakelijke horrorfilm en anderzijds aan weet te stippen dat men soms het verschil niet meer kan of wil zien tussen kattekwaad en een ik-heb-schijt-aan-alles mentaliteit van jongeren.

Een verontrustende film waar ik graag door de cliches heen wil kijken. Het drama gedeelte omtrent het stel dat samen zou gaan trouwen liet mij ook niet volledig koud. Maf dat zoiets op zo `n manier gedwarsboomd wordt. 4*

Het begint allemaal vrij indrukwekkend. Heb ook wel een zwak voor films waarin iemand ontwaakt in een vreemd universum. De lichtsinval is geniaal te noemen en draagt er aan bij dat je als kijker samen op orientatie gaat met de hoofdrolspeler die net zo als de kijker grip probeert te krijgen op de door hem omringende duisternis.

De muziek was aardig maar had wat mij betreft nog wat harder mogen doordreunen. Zeker in vergelijking met het geluid wat ik in de trailer gehoord had. Wat sfeer betreft blijft het allemaal lekker vreemd met een soort 2001 achtige schepping, alleen dan toch weer niet helemaal in de ruimte maar soms met beide benen op de grond en wat explicieter op de voorgrond tredend gevaar. Absoluut hoogtepunt was de vrijscene. Vooral te wijten aan het eruit springende kleurengebruik en de fraaie editing van deze scene. 4*

Tja, ik vond het niet meer dan een standaard drama filmpje.

Meest bezwaarlijk vind ik de enorme zoetheid waarmee het verhaal wordt overgoten. Echt geleden wordt er nergens, lijdenswegen worden niet belicht , hoop gloort telkens om de hoek. Leuk voor een feel - good film, maar daarvoor neemt deze prent zich veel te serieus en is de uitwerking van de film degelijk maar zowel qua verhaal als qua stijl enorm voorspelbaar. Bier gaat zelfs bijna over de rand door gelukkig maar een keer een typisch soap element in de film in te passen. Tenenkrommend! Als papa uiteindelijk niet tegen zijn dochter durft te zeggen dat hij doodgaat en uiteindelijk iemand anders alles opbiecht. Zulke soaptrucjes zijn flauw, goedkoop en wekken een vorm van schijn sentimentaliteit op bij mij.

De beelden vanuit India zijn aardig en benadrukken op een juiste manier de complexe situatie waarin Mikkelson verzeild is geraakt.

Meesleepend is de film vaak wel. Maar dat zijn zoveel films. Krappe 3,5*

Overigens wel mijn 2de film van Mads Mikkelson op een dag. Dat kan ik ook niet elke week zeggen.

Inderdaad,

Eindelijk eens een echte komedie van Alexander Payne. Gelukkig zag ik pas achteraf dat deze film van zijn hand was, anders was ik denk ik bij voorbaat afgehaakt na het teleurstellende Sideways en About Schmidt.

De film kijkt lekker weg en Reese Witherspoon speelde zoals altijd overtuigend, deze keer de rol van een streber. Opmerkelijk fris vond ik de rol van de leerkracht in de film. Af en toe aardig, soms wreed en rancuneus. Mede dankzij een geweldige slotscène krijgt deze film een verdiende 4*

Allereerst Asano even complimenteren met zijn geweldige korte kapsel. Hij zag er flitsend uit, veel beter dan met lange haren. Maar ook Nagase overtuigde.

Deze film heeft een volledig eigen stijl, de camerastandpunten die worden ingenomen variëren constant van schuiven over de grond tot hoog in de lucht. Scènes volgen elkaar in rap tempo op, waardoor de film fijn wegkijkt.

De film begint met een stukje over de mythe van de draak, dat duurt echter maar heel even en het is illustrerend voor de rest van de film, er wordt veel van de hak op de tak gesprongen. Daarnaast lijkt het alsof men bezig was met de film en ter plekke scènes heeft geïmproviseerd. Vaak pakt dat goed uit, met name de stukjes met de elektrische gitaar waren gaaf.

Toch vond ik het allemaal wat te mak. De muziek mocht nog wel wat harder en frequenter aanwezig zijn en ook het camerawerk mocht nog wel wat flitsender. Op die elementen drijft deze film immers. Overigens wel een gave dvd versie met die soundtrack erbij, goed initiatief! Dat heb ik dan veel liever dan al die vaak overbodige extra `s.

Deze film komt snel aan de beurt voor een herziening want er zit zeker potentiëel in voor een verhoging. 4*

Vervelende en uitermate saaie film,

De film lijkt vooral nooit tot bloei te komen. Het pretendeert allemaal heel wat te zijn, maar mist indrukwekkende beelden en een sterk verhaal om associaties op te kunnen roepen bij hetgeen er verteld wordt. Weinig samenhang tussen de oninteressante materie en het verhaal. Veel te standaard uitgewerkt, amper magische settings. Gewoon vaak een zoektocht naar liefde van 2 niet bijster boeiende hoofdpersonen die oppervlakkig heen en weer drentelen.

Verder is de muziek in deze film mij totaal ontgaan. Slappe zooi dus, waar ik richting het einde maar moeilijk doorheen kwam. De eindscène is mooi, maar de gebeurtenissen eraan vooraf zijn zo clichè en zonder gevoel voor fantasie uitgewerkt dat er geen ruimte was voor eigen verbeelding. Waardoor het er voor mij allemaal niet meer zo toe deed. 1,5*

Pas geleden heb ik Elephant dan eindelijk herzien, omdat hij zowat helemaal van mijn harde schijf verdwenen was en toch maar 75 minuten duurde.....

De eerste keer heb ik geloof ik toch wat gemist, ik gooi er 0,5* bovenop: voor het prachtige, sierlijke camerawerk, de muziek, de volstrekte willekeurigheid waarmee levensecht geschetste personen omver gemaaid worden en vanwege het ontbreken van een dramatische spanningsboog.

Natuurlijk, weet je als kijker dat er iets in de lucht hangt en is de impact van de schietpartij groot opdat het je aan het denken zet, maar de aanloop er naartoe is zo vredig, zo gewoon, zo mooi dagelijks, tegelijkertijd zo `n groots eerbetoon aan het leven dat het pijn doet en je voorstellingsvermogen te boven gaat wat er hier gebeurt.

De film valt ook zeker te prijzen, omdat hij niet met een opgeheven vinger een richting uitwijst, Gus van Sant houdt het slechts bij mogelijke suggesties en een zekere waarheid over het waarom is ver te zoeken. Extreem knap, omdat zo `n onderwerp zich al gauw leent voor gesimplificeerde personages, vals sentiment en tranentrekkerij. Gus van Sant weet niet alleen de vreselijke gebeurtenis vanuit subtiel oogpunt te benaderen, maar bedwelmt zijn film ook onder in visueel, hogere sferen.

Gus van Sant houdt wat meer afstand in de zin dat hij geen personen uit gaat diepen, door hun hele of halve levenslijn in beeld te brengen, het blijft juist bij die ene fatale dag, waarvoor hetzelfde geldt andere mensen de pineut waren geweest.

Het moge duidelijk zijn, Elephant maakt veel indruk bij herziening! 4,5*

Mooie zwart - wit beelden en een paar aardige shots. De muziek mocht er ook wezen.

David Lynch laat zien dat hij op dramatisch vlak aardig uit de hoek kan komen. Toch, kon de film mij nooit helemaal beetpakken. De film had zijn momenten, dat wel. Vooral zielig toen John Merrick publiekelijk te schande werd gemaakt gedurende de zogenaamde razzia `s.

Tevens ook een interessante mensenstudie. waarom denken mensen het recht te hebben, iemand die lelijker is dan hen anders te behandelen? Hierop had de film wel wat verder mogen ingaan i.p.v. aandacht te besteden aan de karakterontwikkeling van John . Interessant genoeg om een film te vullen waarin iemand het mikpunt van spot is.

John Merrick `s karakter kon mij dan ook weinig interesseren. De gedragingen van de mensen eromheen wel. John `s gedragingen uitten zich veel te geforceerd. Niet echt geloofwaardig, dat iemand die zijn hele leven getreiterd is zomaar even alles naast zich legt en gelijk verder gaat met het instuderen van teksten Het had allemaal wel wat wreder gemogen. Het werd nu nooit echt een hel.

Typisch een film die ik niet snel zal weerzien. 3,5*

Sympathieke film,

Of ik het nou wilde of niet, langzamerhand ontwikkelde ik een band met de hoofdrolspelers. Nou, was ik aanvankelijk wat sceptisch over deze film, maar dat bleek volledig ongegrond te zijn. Gelukkig geen zeurderig drama over een hoofdpersoon die nauwelijks vooruit te branden is. Het verschil hier zit hem er vooral in dat de personages wel willen, maar nog even niet durven.

Ik heb ontzettend veel gelachen om de autistische neigingen van een huismusserig moederskindje en natuurlijk om de bindingsangst van Kjell. 2 ontzettende losers bij elkaar, met name het 1ste half uur was echt grappig. Ze lieten beiden weinig ontwikkeling in hun sociale vaardigheden zien, de pogingen die ze ondernamen om de negatieve spiraal te doorbreken waren leuk om te aanschouwen.De film ontpopt zich tot een hartverwarmende buddymovie.

Gaanderweg maakten de personages de onontkomelijke karakterontwikkeling door, maar dat stoorde mij niet zo. Hoewel het qua uitwerking verder ook niet veel voorstelde en wat minder grappig werd bleef het allemaal aardig om naar te kijken. Dat kwam met name dankzij de acteur die Elling speelt, goed geacteerd!

Nog een paar leuke quotes van een aanvankelijk wereldschuwe Elling: ik vond ze vooral leuk, omdat hij ongelofelijk oubollig en deftig taalgebruik tentoonspreidt. Je kunt er duidelijk uit afleiden dat hij weinig onder de mensen kwam.

- Grenzen verleggen is mooi maar je moet niet je leven torpederen.

- Zoveel bandeloosheid was me toch te gortig. ( Elling `s evaluatie van zijn 1ste bezoekje aan de bioscoop ). Aanrader! 4*

Vermakelijke film.

De vele close ups om de emoties van de personages op te vangen zien er compleet anders uit dan de rest van de film. Vond de warrige, wat schokkerige korte beelden zeker het een en ander versterken.

Verder vooral een film die behoorlijk gelijk is aan het eveneens uit 2002 afkomstige: Okay - Okay (2002).

De overeenkomsten in het plot waren er legio. Daardoor voor mij wat minder. De verhaallijnen waren immers voorspelbaar. De acteurs en actrices doen het wel goed. Sonja Richter speelt een nuchtere, sympathieke rol van een meisje wie het noodlot trof. De wat snelle verwerkingsfase doet niets aan haar acteerprestaties af. Ook Paprika Steen blijf ik een erg fijne verschijning vinden. Zij weet een gezicht te trekken dat woorden overbodig zou maken. Schitterende mimiek!

Qua thema gelukkig ook nergens echt zwaarmoedig. En ook niet te vrolijk, zodat het niet allemaal impactloos de revue zou kunnen passeren. Muzikaal onopvallend. Wel beter dan After the Wedding, maar niet beter dan het onbekendere, maar met meer humor en frisheid gebrachte Okay. Dikke 3,5*

Ongeveer 6 jaar geleden toen deze film in de bioscoop draaiden was ik nog geabonneerd op de Donald Duck. Ik kan me de strip die ging over Keizer Kuzco nog goed herinneren. Mijn geduld werd wekelijks flink op de proef gesteld, want elke week stond er weer een fragment over Kuzco in. Ook aan mijn moraal werd flink gemetseld. Dat wachten van toen is natuurlijk niets vergeleken met hoe lang ik gewacht heb om deze film nu eens te bekijken, en niet in delen, nee! in een keer.

Afgelopen week was het dan eindelijk zover, ik kon niet wachten om me te laten meeslepen in de wondere wereld van de keizer of wat er nog van over was. Heerlijk hoe hij de lakens uitdeelt, totdat het noodlot toeslaat. Yzma! Zij speelt een geweldige rol in deze film. Lekker gemeen maar af en toe oh zo grappig. En dan die eekhoorn met zijn noot, broertje van Scratt?

De film heeft me dan ook geen enkele seconde teleurgesteld, ik heb met een glimlach de film bekeken maar niet schaterlachend. Vandaar een dubbel en dwars dikverdiende 4*.

Vlotte film!

Mooie inkijk in het ruige werk van een stel politieagenten in Los Angeles. Het duo Gyllenhaal en Pena weet te vermaken maar ook te ontroeren met al hun grootstedelijke avonturen. Zaten ook een paar fijne actie scenes tussen; geen idee waarom je politieagent zou willen worden in zo`n district. Al lijken de personages zich daarvan goed bewust en is het juist de spanning en het rechtvaardigheidsgevoel wat hen aantrekt, dat maakt de film mooi duidelijk. 4*

Mysterieus!

De film laat lange tijd niet in zijn kaarten kijken waar hij nou precies naartoe wilt. Ondertussen zit het met de sfeer wel goed; veel prachtige shots van een gedoemde stad waar het broeierig en niet fijn vertoeven is, compleet in lijn met het verhaal van de film. Echt een film waar je achteraf de nodige theorieën bij kan halen, terwijl er ook tijdens de rit genoeg te genieten viel. Fijn eindshot ook. Brrrrrrrr 4*

Tony Scott flinkt het hem weer,

De man met zijn goddelijke visuele stijl, laat hier bij vlagen alvast zien hoe je een actiefilm moet maken. Geslaagde herziening sinds jaren, waarbij de tijd voorbij vloog ondanks iets te veel blabla.....De scene waarin iemand op de snelweg belandt en het tegemoetkomende verkeer trotseert oogt energiek en daardoor imposant, het leek net alsof je er zelf stond. Net zo als de scenes in de tunnel. Hoogtepunt was toch wel een telefoongesprek, waarbij we zowat in de lijn kropen en ons door een rode buis wurmden, ala Dead End Run `s tunnelscene waarbij de camera langs de bovenranden van een muur heen scheurt/schuurt.

Het verhaal wordt wat te serieus genomen met natuurlijk de niet te omzeilen crisis tussen vrouw - en manlief. Toch konden dergelijke gebeurtenissen mij nergens ergeren omdat de film een niet aflatende spanning tentoonspreidt en hectisch genoeg blijft, met veel menselijke fouten. Een verhoging is wel op zijn plaats. 4*

Ik wil de reputatie van Jacques Mesrine, als de man die uit iedere gevangenis kon ontsnappen, niet in twijfel trekken, maar ik vind het allemaal wel heel onwaarschijnlijk dom hoe men toen in de gevangenis omging met een recidivist, met zo `n reputatie.

De film begon aangenaam met wat actie en de scene waarin Jacques Mesrine zich voordeed als Duitser was geinig. Het accent verlegde zich gedurende de film steeds meer op het spel dat Jacques Mesrine met de media speelde. Bij vlagen allemaal wel komisch hoe gepikeerd hij reageert als hij in zijn trots en ijdelheid wordt aangetast.

De scene waarin de gangsters op de vlucht zijn voor de politie middels het inschakelen van een gezin om vervolgens over te stappen op een roeiboot leek bijna op een vorm van zelfspot. Aangenaam vertier met precies dezelfde ongemakken als in het 1ste deel van deze film. Het kijkt allemaal wel lekker weg maar het weet nooit te imponeren, alhoewel de eindafrekening wel leuk was. Wederom een 3*

Machtig!

Ik had vooraf zeker wat bedenkingen wat betreft de speelduur en in zekere zin zorgt het laatste uur er ook voor dat deze film niet aan 5* weet te geraken.

Het eerste anderhalf uur is groteske cinema! Gaspar Noé laat zijn film volledig opgaan in het nachtleven van Tokyo. Terwijl veel mensen zich `s nachts opmaken voor een volgende werkdag, gaan de hoofdrolspelers Oscar en Linda juist op pad om hun geld te verdienen met duistere, nachtelijke praktijken.

Ik geef regisseurs nogal eens op hun falie, omdat ze zich soms geen raad lijken te weten met nachtelijke scenes, die vaak schromelijk onderbelicht zijn. Hoe anders is het gesteld met neonlichtgod Gaspar Noé, die heel nadrukkelijk zoekt naar licht, gedurende de hele film en er zelfs zijn visie van heeft gemaakt om licht in de film te brengen, een essentieel plotelement. Nachten zagen er nog nooit zo licht uit. Zelfs als Oscar en Alex zich via de trap van een flat naar beneden begeven, ligt het lichtovergoten Tokyo aan hun voeten....!

Noé weet vele lichtbronnen, die soms hevig flikkerend tekeer gaan, zelfs vaak aan te wenden voor zijn scene overgangen. De stroboscoop scenes zijn zeker qua kleur, vorm en duur verschillend van karakter. Wat speelt Noé er toch een mooi, hallucinerend spel mee! Het camerawerk is prachtig en daarbij nog functioneel ook: als de camera zich als een dwaze op het licht stort, stevenen we via kortstondige abstracte vormen en kleuren af op een vast voorwerp, waarna de camera langzaam uitzoomt en er zich een nieuwe omgeving aandient. Hoe wil je je tripfilm hebben?!

Een andere manier waar Noé gebruik van maakt, om scenes aan elkaar te verbinden, is door over Tokyo heen te zweven met zijn camera: van gebouw naar gebouw. De manier waarop de camera zich de eerste keer toegang weet te verschaffen tot de stripclub verdient een grote schoonheidsprijs. Ik vond deze manier van scenes aan elkaar verbinden in het begin fijn, maar uiteindelijk soms te tijdsintensief. Zeker omdat het soms leek alsof Noé maar een paar overzichtsshots had geschoten. Op het extreem, gave overzichtsshot vlak voor het Love hotel gebeuren op het einde na, vond ik ze vaak ook net wat te donker ogen. Zeker als je ze afweegt tegen het lichtzinnige karakter van de rest van de film.

De tripscene in het begin van de film leek in eerste instantie op een simpel Windows Media Player kleurenpatroon, maar al gauw namen de kleurenpracht en de complexiteit van de vormen toe. Als je maar lang genoeg staart naar een voorwerp kun je er van alles in gaan zien. Noé maakt de eerste tripscene tot een groot feest, met een hoog abstract karakter.

Toch is het zeker niet alleen maar de visuele schoonheid waar ik mee uit de voeten kon. Als drama doet de film prima werk, de broer - zus relatie is interessant om te volgen. Ik vond het ook serieus heftig toen de jolige achtbaanrit eindigde met dat shot van het auto ongeluk. De muziek is goed op zijn plek, maar had nog wel wat aanweziger gemogen.

Maar goed het eerste anderhalf uur vond ik dus beter dan het laatste uur, omdat de focus in het laatste uur teveel kwam te liggen op Linda. De geest verdween echt voor even uit de fles nadat Oscar ( vaak briljant vanachter zijn hoofd gefilmd! ) ten tweede malen doodging en van het podium verdween. Gelukkig was de bijna eindscene in het Love Hotel geweldig, subliem camerawerk!

De blurry vormgegeven eindscene, vond ik niet helemaal geslaagd te noemen. Ik ga niet strooien met spoilers, maar iedereen weet na afloop waar Noé de mosterd vandaan heeft gehaald. Ik heb er geen problemen mee dat de eindscene wat lijkt op die uit een andere film, maar wel dat de scene in die andere film gewoon vele malen meer impact had op mij en op visueel niveau wel alles waar wist te maken. Noé had zijn einde toch best wat eigenzinniger vorm kunnen geven, geheel in de lijn van de rest van de film?!

Een unieke, abstracte, beeldschone film die ik zeker vaker wil gaan zien. Noé had er alleen beter aan gedaan om het laatste uur wat in te korten en de film gelijk te laten stoppen na de sfeervolle, topeind waardige gebeurtenissen in het Love hotel.

Revolutionaire visuele porno! Een 4,5*

Nogal een allegaartje van diverse zaken zoals list, bedrog, complotten, obsessie, overspel, mysterie, drama, erotiek en thriller. De film valt van het ene uiterste in het andere uiterste, zonder ergens daadwerkelijk indruk te maken. Het doet bovendien allemaal wat geforceerd plotmatig aan en dat is jammer, aangezien de optiteling wel gaaf was, de acteerprestaties redelijk en de film er op visueel vlak best verzorgd uitzag. Niettemin heb ik mij zeker niet verveeld. Een kleine 3*

Als leerkracht in het basisonderwijs, stond ik nou niet gelijk te popelen om deze film te bekijken omdat het thema zich nou niet gelijk zou laten lenen voor een boeiende film. Omwille van de educatieve functie heb ik mij er toch aan gewaagd en ben ik nu van mening dat Cantet een prima film heeft afgeleverd die je van begin af aan in de houdgreep houdt.

Een beknopte, droge registratie van een schooljaar, zònder een blik te werpen op de thuissituatie van de leerkracht. De gehele film speelt zich op school af, waardoor zijlijnen vakkundig buitenspel worden gezet. Cantet observeert, stelt de soms kansloze jongeren geen massa `s progressie en karakterontwikkeling in het vooruitzicht èn laat buiten beschouwing wat goed of fout is.

Als in een soort cyclus volgen we een heel schooljaar, waarbij het leuk en herkenbaar was om te zien hoe iedereen elkaar in het begin van het schooljaar aan het aftasten was. De lessen, vergaderingen, oplopende emoties af en toe en oudergesprekken idem dito. Ik verbaasde mij alleen nogal dat de groepsvertegenwoordigers zomaar deel konden nemen aan een vergadering van het team????? Hoogst ongebruikelijk!

Als registratie, van het volgen van een leerkracht in het onderwijs meer dan geslaagd en absoluut reëel, met bv. subtiele, sluimerende vraagstukken als: waar ligt voor een school de grens tussen vormings- en opvoedingsinstituut?

Een fijne film om een keer te kijken, maar door een gebrek aan muziek en visueel vernuft ontdoet de film zich niet geheel, van zijn bij voorbaat gedoemde benaming van: een mogelijk saaie film. Een 3,5*

Bevreemdende film van David Lynch die vreemd is qua vorm maar niet qua inhoud.

En dat laatste bedoel ik positief, ik was vooraf bang voor een soort 2de Pi. Maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Het begint allemaal lekker creepy, met Henry die alleen door de straten loopt. Hoeveel films dit wel niet als inspiratiebron hebben gebruikt! Vervolgens het bezoek aan de ouders , vooral erg grappig en nauwelijks goor, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik zwart - wit bloed niet vies kan vinden. Je raakt steeds verder verzeilt in de prachtige wereld van Henry en stuit terloops op prachtige scènes. O.a. de Eraserhead scène en een typisch Lynch stijl kenmerk: een meisje dat op een podium een liedje zingt. De scènes die elkaar afwisselen zijn soms absurd en soms heel mooi, waardoor je jezelf in een tripsituatie waant, dit gevoel werd overigens nog versterkt doordat Lynch na zwartachtige scènes felwitte scènes monteert. Zodat je ogen wijd open blijven staan om alle beelden in je op te nemen. Qua camerawerk anno 2007 niet meer innovatief maar qua montage nog een groot voorbeeld voor veel films die nooit variëren in kleurengebruik. De muziek paste ook prima in het gehele plaatje. 4*

Een fijne ontsnappingsfilm, die weinig heeft te lijden onder zijn voorspelbare imago. Dat is vooral te danken aan een vlot plot verloop en een relevante aanloop naar de ontsnapping. In het begin vond ik het regime op Alcatraz niet zo doortastend streng, maar al snel bleek dat het een grote verschrikking was aldaar.

Het moment dat de gevangenisdirecteur de priveleges van iemand afnam deed mij denken aan de minstens zo sadistische gevangenisdirecteur uit The Shawshank Redemption. Aardig vermaak, maar zeker niet meer dan dat. Een kleine 3,5*

Na het wat gedateerde Christine en het niet super overtuigende Escape From L.A. ging ik vrezen voor de plek van John Carpenter als een van mijn favoriete reggiseurs. Halloween en The Thing hadden hem die status immers gegeven.

Escape From New York is allereerst een film met een bijzonder knap scenario. Manhattan als gevangenis? eeh, Ja! Doldwaas gespuis dat de straten onveilig maakt in the Big Apple? Jazeker! Allen in de ban van ontsnappen en allemaal harteloos, gefilmd in een constant donkere omgeving die sfeerrijker wordt naarmate de muziek meeschokt als er zich weer eens een nachtelijke taxirit of plunderingsceremonie voltrekt. De sfeer is dan ook het ultieme wapen van deze Carpenter film, onheilspelbaar New York, een plek waar je `s avonds niet graag op straat vertoeft. Verder op zijn tijd heerlijke actie, die het misschien niet haalt bij moderne actiefilms, maar dit ruimschoots compenseerd door heftig meedeinende muzikale stukjes tijdens de actie. Een film ook, waarbij ik vaak kon glimlachen. Vooral die taxichauffeur, de zwerver en de president waren tijdloos grappig.

Nooit saai, door onverwachte plotwendingen Het echtpaar dat die freak met zijn punkkapsel kapotschiet Niet verwacht. De bokser, de ultieme wraakactie van die vrouw en dan de president die zich uitleeft op iemand. Tijdloos vermaak. Voor nu een dikke 4* met de constatering dat Carpenter een van de betere sfeerregisseurs voor mij blijft. Ik ben erg benieuwd naar: The Fog, Big Trouble in Little China, In the Mouth of Madness en Assault on Principt 13.

Ondanks het schrikbarend lage gemiddelde vond ik het eigenlijk best wel genieten hoe een resem verschrikkelijk, onuitstaanbare stereotype karakters aan hun welverdiende einde kwamen. Natuurlijk zo doorzichtig als maar wat, maar zeker niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. Een paar leuke boobytraps en opgefokte karakters maken dit zeker het aanzien waard. 3*