Meningen

De eerste keer raakte ik het spoor tussen realiteit en fictie helemaal bijster!

Vandaag heb ik de film nogmaals gezien en ik kan niets anders concluderen dan, dat Satoshi Kon een briljant en ingenieus spel met tijdslijnen, fictie en realiteit speelt. Het verhaal is aanvankelijk onschuldig, maar al gauw spannend en soms zelfs gruwelijk.

De animatie doet onder voor, de Shinkai `s en Oshii `s uit de animatiewereld, maar loopt het verhaal verder nooit voor de voeten. De locaties zijn daarbij perfect gekozen, de montage is meer dan uitstekend evenals de muziek!

Deze film staat nog steeds prima zijn mannetje! Ik ga binnenkort ook Paprika nog een keer herzien en dan mogen Perfect Blue en Paprika twisten om de titel: favoriete Satoshi Kon productie. De 4,5* blijven uiteraard staan.

Geen super vervelende film om een keer te kijken; maar tegelijkertijd blijft er ook bar weinig van hangen. Nogal een standaard romcom waarin Chantal Janzen een behoorlijk belegen rol krijgt toebedeeld. Benja Bruijning vond ik wel leuk gecast en brengt nog wel wat leven in deze verder vrij inspiratieloze bedoeling, op het daten na, dat was dan wel weer grappig. 2,5*

Redelijke film,

Viel mij toch een beetje tegen.

De decors in de film zien er vooral erg gelikt uit. Mensen met last van smetvrees zouden prima kunnen aarden bij deze beelden. Ziet er zeker mooi uit, zeer afgewerkt allemaal.

Een goed punt van de film is ook dat hij niet voorspelbaar is. Als kijker wordt je lang van hort naar her gestuurd, door 2 tegenspelers die het beste uit elkaar halen. Weinig andere personages in deze film. Het verhaal focust zich vooral rondom de psychologische strijdvoering tussen beiden. Weinig gore ook.

Qua spanning schiet deze film tekort op een film als Tesis. Vooral omdat die film op meerdere vlakken onvoorspelbaar is en wat minder focust op psychologische spanning tussen 2 personen. Echt achtervolgingswaanzin heb ik bij deze film niet gevoeld, in plaats daarvoor veel dialogen onderling. Daarbij was de muziek ook niet echt sfeerversterkend te noemen.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar verre van perfect. De film komt op alle gebieden net wat tekort om constant boeiend te zijn. Daarbij had ik wat meer op een zogenaamde nagelbijter gehoopt. Door het feit dat beiden elkaar al kenden en wij dit als kijker al snel bemerken was dit wat minder het geval. Factoren uit de omgeving werden zodoende uitgebannen. Dat nam toch wat spanning weg. 3,5*

Aardige avonturenfilm waarin de ontsnappingspogingen en de tijd dat men uit de handen van de bevelhebbers is wel veel interessanter is dan als Mc Queen in de gevangenis bivakkeert. Meer een avonturenfilm in de zin dat men in een vreemd gebied belandt, dan een avonturenfilm waarin men veelal onderweg is.

De strijd die Mc Queen en de zijnen voerden tegen het regime vond ik niet bijster interessant, maar de sfeerimpressies van Frans Guyana waren wel goed getroffen. Het werd ook allemaal steeds beter, met het tropische oerwoud binnen handbereik en de knalblauwe heldere lucht als grootste sfeerelementen. Soms sleepte de film wat voort, maar het werd nooit ergerlijk omdat de film zich wel bleef focussen op Mc Queen en Hoffman.

De uiteindelijke climax deed wat mat aan maar zal op zich wel geloofwaardig zijn aangezien ik mij kan voorstellen dat je wat duf wordt als je al meerdere malen gefaald hebt om te ontsnappen waardoor je op een gegeven moment wat gelatener wordt in alles en besluit te berustten in je lot wat overigens ook goed aan Duffman te zien was. Lijkt mij ook geen straf trouwens met zulke mooie natuur en de zee binnen handbereik. Dat Mc Queen maar bleef proberen om te ontsnappen werd alleen een beetje teveel een tic, waardoor ik niets voelde toen hij daadwerkelijk ontsnapte. Al vond ik zijn eraan voorafgaande pogingen geinig om te aanschouwen. 3,5*

Bij herziening heb ik deze film even afgewaardeerd. De film is lang niet zo overdonderend, energiek en fris als in mijn herinnering. De parade is bv. prachtig vormgegeven, maar mocht best wel wat langer gerekt worden, hetzelfde geldt vaak voor de fijne muziek die nooit voluit afgespeeld wordt. De animatie ziet er verder nog geweldig uit, maar heeft wel wat te lijden onder enkele matig vormgegeven karakters ( die dikzak & de professor ). Het scheppen van een parallel universum gaat Kon nog wel bijzonder goed af, al is deze film ook op dat gebied eigenlijk niet meer dan een zwakke kopie van het geniale Perfect Blue. Een kleine 4*

Eenvoudige film inderdaad die de zijlijnen buiten de deur weet te houden en enkel wat personen die de jongens in hun dagelijkse leven tegenkomen invloed uit laat oefenen op hun gedachtengang.

De beweegredenen van de jongeren om een aanslag te plegen lijken niet altijd even duidelijk. Maar dat komt omdat er niet mee te koop wordt gelopen. De achtergronden van de jongens buiten beschouwing gelaten kun je zeggen dat ze in hun dagelijkse leven niet veel hinder van hun buurland ondervinden. Toch, wordt hun dagelijkse leven volgens hun perspectief gekenmerkt door een uitzichtloze situatie. Hierin kon ik mij niet geheel vinden. De jongens hebben immers werk en zijn in staat om aandacht van meisjes uit hun omgeving te genereren, iets wat hoop geeft op een beter leven. Niet constant boeiend, wel een interessante thematiek die dus deels goed is behandeld. Absoluut geen film die ik snel zal weerzien. Kleine 3,5*

Delicious!

Ben echt weggedroomd bij de opening waarin in slow - motion skateboarders zich aan mij voorbij trokken, terwijl er wat Franse woorden werden uitgesproken en de muziek zich nadrukkelijk liet gelden.

Van Sant weet exact hoe je een jongerendrama als deze moet verfilmen. Opvallend veel terughoudendheid omtrent zijlijnen, totaal gefocust op de hoofdpersoon en zijn belevingswereld ' voor een groot deel bestaande uit de skatewereld '. Het aanwendden van langere scenes waarin we skatende jongeren zien, passen uitstekend in het geheel en zijn ook metaforisch te verklaren, alhoewel niet echt belangrijk hier.

Het spelen met lichtsinval viel mij gelijk al op en werd echt als stijlmiddel ingezet. Ik vond het echt prachtig al dat weerkaatste licht binnen de schoolmuren. Qua muziekkeuze niet subtiel, maar juist opverend en rebels. Bijna constant galmt er muziek door de speakers, maar of het nou oude popmuziek, ambient of de theme anthem van Amarcord is; het voelt nergens misplaatst en draagt bij aan een eigenlijk doodgewone film maar dan met langgerekte overgestileerde shots ' die inzicht in Alex `s situatie geven ', vreemde muziek die je af en toe doet opstijgen, relatief weinig dialogen en die registrerende beelden waardoor de omgeving vanzelf aan magie wint, zeker als hij er zo sprookjesachtig uitziet.

Eigenlijk dus geen gewone jongerenfilm, maar een immens dromerige film waaraan ik mij al snel overgaf om later weer op aarde terug te keren. Of hoe zo `n dramatisch voorval zo dromerig gebracht kan worden, zonder zich schuldig te maken aan eenrichtingsverkeer. Aan een simpele handeling als ' uit de klas lopen ' wordt gewoon al zoveel aandacht besteedt, met veel gevoel voor compositie! Werkt hypnotiserend als zowat elke scene zich van ' zulks ' bedient '.

Trouwens zie ik dat men denkt dat Alex ermee weg lijkt te komen. Hier heb ik toch mijn bedenkingen bij, aangezien de film in flashbacks is opgedeeld en we Alex voorzichtig zijn hand op zien steken als hij de gruwelijke foto `s daadwerkelijk pas onder ogen krijgt. Ook al zit dit moment chronologisch gezien redelijk in het begin van de film, het leek er voor mij echt op dat hij zich toch wel aan zou geven. Muziek en beelden waren geniaal en perfect toegesneden op de gemoedstoestand van de hoofdpersoon waardoor de film zelfs ontroerde aangezien het niet niets is om zo `n groot probleem met je mee te dragen. Film vloeide qua stijl en ritme perfect ineen, niet als stroop maar als helder water! 4,5*

Associatie cinema!

Op zich een mooie impressie van het onstuimige karakter van Parijs de laatste jaren, waarin het voor mij duidelijk en onomwonden vaststaat dat ze haar hoofd niet gaat buigen ( mooie scene op de begraafplaats/laatste scene van vredige straat in het ochtendgloren ).

Echter ik ging in het begin niet helemaal mee in de wereld van Anna. Daarbij komt kijken dat ik pakweg het laatste half uur pas echt bij mijn kladden werd gegrepen door de prachtige cinematografie van deze film. Vond de extreme close ups in het begin ook niet altijd even geslaagd, soms zelfs vrij lelijk. Blijft over, een interessante film die zich niet makkelijk laat doorgronden maar die je zult moeten ervaren. 3,5*

De beste kortfilms:

1. Tom Tykwer:

Een fris en vlot vertelt verhaal met een boeiend onderwerp, tig leuke montagevondsten en prachtige muziek. Natalie Portman fungeert als stralend hoogtepunt in deze kortfilm. Een 4,5*

2. Sylvain Chomet:

Ik ben een groot fan van Les Triplettes de Belville en met deze kortfilm maakt Chomet zijn reputatie wederom helemaal waar. Het leven van een mime artiest in optima forma, weliswaar gezien door een roze bril: grappig, creatief en zelfs vertederend! Ook een 4,5*

3. Isabel Coixet:

Dè kortfilm waaraan deze film zijn prachtige poster ontleent. Ik meen de eerste film die ik zag waarbij gebruik gemaakt werd van een voice over. Een ontroerend verhaal gecombineerd met een filmmaakster die vooral veel doet aan sfeer vangen. Een 4*

De slechtste kortfilms:

1. Gus van Sant:

? Ik heb geen idee waar Gus van Sant met zijn hoofd was toen hij aan dit project mee mocht werken. Wat een dodelijk saaie vertelling ergens in een atelier of zo! Deze kortfilm typeert allerminst Parijs en had zich bij iedereen om de straathoek af kunnen spelen, daarbij had ik op eind ook zoiets van: was dit het nou? Tergend slecht en inspiratieloos! Een 0,5*

2. Oliver Schmitz:

De schaduwkant van iedere grote stad wordt hier in beeld gebracht. Zelfs dat hoeft in een lofzang geen probleem te zijn, maar ik kon helemaal niets met een saaiig verhaal over een van de pijn creperende man. Duf, geen enkele vorm van stilering en bloedirritant. Een 1,5*

3. Nobuhiro Suwa:

Weliswaar mooi gestileerd, maar met de inbreng van een cowboy in het verhaal had veel meer gedaan moeten worden, het gevoel half werk bekruipt mij nu: met een been in dromenland en met een been in de realiteit. Een saaie thematiek, met een onthutst slecht acterende Juliette Binoche. Een 2*

De opmerkelijkste kortfilms:

1. Vincenzo Natali:

Deze kortfilm begon vrij stemmig, het idee om Parijs vanuit het horrorgenre te benaderen valt ook zeer te prijzen. Helaas gooit Natali vakkundig zijn eigen ruiten in door een grote portie nepbloed op te dienen en te kiezen voor een vampierenverhaal. Desondanks creatief! Een 2,5*

2. Christopher Doyle:

Aanvankelijk denk je dat je in Tokyo terecht bent gekomen. Een zeer fraaie, mooi vormgegeven vertelling. Een 4*

3. Joel Coen & Ethan Coen:

Op zich niet zo `n opmerkelijke kortfilm, maar zonder de geweldige opmerkelijke kop van Steve Buscemi was deze kortfilm echt op een groot fiasco uitgedraaid! Steve Bucemi Een 3,5*

Eindconclusie:

Ik heb mij door een aantal films heen moeten worstelen, maar het merendeel was best goed te doen, waartoe ook zeker Payne en Richard LaGravenese `s kortfilms (4*) behoren. De kortfilms van Alfonso Cuaron en Walter Salles (2*) vond ik daarentegen compleet nietszeggend en overbodig, alles wat nog niet vernoemd is zit daar tussenin. Helaas doen veel filmregisseurs veel te weinig met hun speelruimte, blijven ze binnen de platgetreden paden waardoor ze niet aan de magie van Parijs weten te geraken. Een 2,5*

De film begint fantastisch. Waar er nogal eens gelijk op een persoon wordt ingezoomd. Krijg je hier eerst wat beelden van de omgeving te zien en voel je hoe nietig de persoon zich wel niet moet voelen.

De film begint zonder enige inhoudelijke handvaten en daardoor duurt het even voordat je er vat op hebt. Vanaf het moment dat de broers op de snelweg rijden ontwikkelt zich een interessant gebeuren. De beelden waren soms verbluffend mooi, vooral de aankomst in nachtelijk L.A. is fraai geschoten. Doordat je als kijker over weinig achtergrondinformatie beschikt over de verloren persoon doet de film een beetje mysterieus aan. De relatie tussen het paar, de verloren vader en het kind moet wel gecompliceerd zijn. Door middel van verkenningsgesprekjes, waarbij weinig verhuld wordt over het verleden maar waar het heden centraal staat, kom je toch het een en ander te weten, zonder dat je het gevoel hebt dat je weet hoe de vork nou in elkaar steekt.

De film deed mij soms denken aan het veel later opgenomen Mulholland Drive. Dan doel ik vooral op het uitzicht over L.A. De opnames van de videocamera deden ook hun werk. Je zag louter gelukkige mensen in een zonnige bedoeling. Wat kon er nou toch mis gaan? De spanning wordt steeds verder opgevoerd. De 1ste ontmoeting in Houston was boeiend.

Helaas kwam er een abrupt einde aan toen de hoofdpersoon het nodig vond om zijn verleden nog even op tafel te gooien. Daar waar Mulholland Drive en Lost Highway veel ruimte overlaten voor eigen interpretaties krijg je hier nog even de juiste info mee op het einde. Dat had veel subtieler gekund of gewoon helemaal niet. De slotscene had al volstaan wat mij betreft prachtig als moeder haar kind in de armen sluit , na zo `n geweldig avontuur met veel mooie belichting. Deze film creëert een geweldig dromerige sfeer maar breekt hem eigenhandig weer af. Niet dat het saai was, maar vooral overbodig.

Een zwaar gehavende 4*

I meant I was a virgin for that day.....

Het opent allemaal knotsgek, met een idiote dialoog waar de regisseur uiteindelijk nog op terug gaat komen. De geanimeerde openingscredits ''die pas na ruim 10 minuten over het beeldbuis heen denderen'', creëeren een zeker verwachtingspatroon, die helaas onvoldoende ingelost wordt.

De film schakelt al snel wat tandjes terug om langzaam aan weer toe te werken naar een spetterende finale, waarin alles en iedereen op een bepaalde manier samenkomt. De scenes met Captain Banana en de andere voyeur kregen pas richting het einde wat gestalte, toen men ging terugkijken op hun vruchtbare periodes en tijdens de climax waar Captain Banana zijn naam onophoudelijk en onnoemelijk droog uit bleef spreken, terwijl niemand acht op hem leek te slaan dankzij de chaos. Ik vond het wat jammer dat Captain Banana zijn identiteit zo snel prijsgaf, aangezien het bevreemdende effect van zijn optreden daarmee ten einde kwam.

De vele dialogen tussen de andere personages waren interessant en leuk genoeg voor wat vertier, maar konden zelden overdonderen of je in een eindeloze lachstuip laten belandden. De climax was gelukkig wel strak en de fietstocht was een geniale vondst. De laatste scenes brachten onverwachte uitvoeringen van eerdere dialogen via beeldtaal op een kurkdroge manier in beeld. Juist hetgeen waar de film verder redelijk faalt. Veel gelul maar wat weinig wol (alhoewel niet zo falend als in The Taste of Tea) in een niet al te grandioze verpakking.

Ishii heeft inmiddels bewezen dat hij op visueel vlak niet echt uit de voeten kan, maar maakte met zijn debuutfilm gelukkig al wel een film die compleet over de limiet heen ging qua (explicieter neergezette) geschifte personages! Saai of vervelend wordt het hier nooit + enkele hoogstandjes doen de teller op een 3,5* laten arriveren.

Mooie recensie Dennis Evahi,

Als fanatiek aanhanger van het komedie genre heb ik deze film dan ook eindelijk gezien.

Het begin van de film was even afwachten, neem nou de eerste 10 minuten, je denkt aanvankelijk dat je naar een western kijkt. Maar dan leer je Hrundi V. Bakshi kennen

Leuk hoe hij op een eliteparty verzeilt raakt en langzamerhand steeds meer de boel op stelten gaat zetten.

In het begin vond ik de lichaamstaal af en toe toch wat storend maar gelukkig draagt het wat ingetogen begin wel bij aan een spetterende, niet voor een schuimparty op onze kermis, onderdoende climax! Echt elke scène is dan een geweldig feest om naar te kijken. Peter Sellers rules! 4*

Een hoogmis van begin tot eind,

Ik verkeerde zowat in extase na het aanschouwen van deze prent. Ik kon letterlijk niet naast het grote leed dat Maria Falconetti hier werd aangedaan kijken. De close - ups misten hun impact niet en deden mij naast ' ontroeren ' vooral sidderen van genot, aangezien de beelden grote zwart - wit contrasten vormden en ' het grote gedaante ' dat mijn beeldscherm vulde imponerend overkwam.

De muzikale begeleiding verstevigde de impact die ' de hevig strijdende en lijdende ' Falconetti op mij had. Vond de muziek trouwens behoorlijk afwisselend. Via stemmige nummers en wat meer opzwepende muziek werd er toegewerkt naar een voorspelbare, maar daardoor zeker niet minder ontluisterende climax. Prachtige afsluiting van een film die zijn tijd ver vooruit was. De klankborden werkten zeker niet storend, ik miste de dialogen geenszins omdat er op non - verbaal niveau hoog werd ' gecommuniceerd '.

Wat ik wel wat raar vond was het moment dat Jeanne die eerst niets wilde weten van haar tegenstanders op een zeker moment een hosti aannam van diezelfde tegenstanders, ook al was het in de naam van god. 4,5*

Speciale film,

Grootste verdienste van Pather Panchali is dat Ray vals sentiment buiten de deur weet te houden. Echt pure emoties in de zuivere zin van het woord. De ongeremde, levenslustige kinderen mogen lekker spelen in de bossen terwijl hun ouders zich wel bezighouden met de financiële malaise die hun treft. De band tussen ouders en kinderen is hecht, ook al zijn de momenten dat ze daadwerkelijk met z`n allen samen zijn spaarzaam. Het zijn wel oprecht, mooie momenten als ze dan eindelijk tijd voor elkaar hebben en de onderlinge strubbelingen tussen moeder en dochter even naar de achtergrond worden verschoven.

De film herbergt meerdere werelden in zich. Zo voel je jezelf als een ontdekkingsreiziger als Apu en zijn zusje door de bossen en velden struinen, uit niets blijkt dan dat de kinderen het voortdurend zwaar hebben. De kinderen maken van hun vervallen woning in de jungle een speelparadijs, waarin het omliggende, mythisch aandoende bos dient als escapisme - middel voor de kinderen om zich te verwonderen over dingen waar zij nog geen weet van hebben i.p.v. constant met de problemen van de grotemensenwereld geconfronteerd te worden, terwijl ze er toch nadrukkelijk mee te maken hebben. Mooi om te zien hoe de kinderen het beste er van proberen te maken!

Schrijnend om te zien hoe een tante van de familie Panchali zich een jas toeëigende, om zich het vege lijf te redden. En dit haar duur kwam te staan. Ik vond het toch wel een prachtig menske met een eigen willetje, die eigenlijk alleen maar als balast diende voor moeder Panchali die haar eerder al verweet zich te bemoeien met de opvoeding van haar dochter.

Maar tussen alle stribbelingen met andere dorpsbewoners en al het andere leed door viel er veel te genieten. Cinematografisch echt bijzonder knap gemaakt. De bosscenes waren licht getint, dit geldde ook voor de close ups van gezichtsuitdrukkingen en de buitenplaats waar veel bedrijvigheid was. Gaf een mooi contrast met de vrij donkere bouwval waar de familie woonde. Meest in het oog springende scene was het moment dat de kinderen achter een hond aansnelde en je hun spiegelbeeld in het water weerkaatst zag.

Dat de film zich afspeelt in een bos maakt het geheel zo al snel wat sprookjesachtiger dan als men op een vuilnisbelt leefde, zeker dankzij de prachtige, heldere belichting! Klinkt misschien vreemd, maar was in combinatie met de prachtige muziek toch een beetje een sprookje als ' duizend en een nacht '. Voelde authentiek Indiaas aan ( al had ik tot voorkort geen beeld bij Indiase films buiten Bollywood om ). Een nieuwe wereld opende zich voor mij, liet mij versteld staan en voerde veel poëtisch getinte momenten aan. Had al wel het idee, dat dit anders zou zijn dan zoete, bombastische, romantische Bollywood - producties wat gelukkig ook zo is.

De film maakte mijn verwachtingen waar. Helaas af en toe wel gehinderd door beeld en geluidsmankementen aan de dvd. Kan ik mij echt gigantisch aan storen, hoop de film daarom nog in november in vol ornaat te kunnen zien. Betoverend! Zeker kans op meer, mocht ik mij minder storen aan de technische mankementen of een betere versie zien. Wilde hierdoor al bijna een 4* uitdelen. 4,5*

De film was eigenlijk iets anders dan wat ik ervan verwachtte. Hij bevatte veel humor en scherpe dialogen waar legercorporalen en bazen misschien wel eens een nachtje van wakker zouden liggen. De scène waarin de 3 soldaten voor de krijgsraad stonden was ook mooi gefilmd.

Ik had alleen meer verwacht van het stuk toen ze in de loopgraven zaten. Wel mooi om te zien hoe passief iedereen reageerde maar in Saving Private Ryan had de loopgravenscène veel meer impact op mij. Vooralsnog een dikke 3*

Op zich wel een leuke film om te zien, dankzij een briljante performance van George C. Scott als Patton, die zichtbaar moeite heeft met autoriteit en herrie schopt i.p.v. diplomatie te bedrijven. Zeker knap gedaan, aangezien Patton niet geforceerd dwars gaat liggen, maar hij soms echt geen flauw benul heeft van zijn lompheid en gebrek aan vaardigheid, tot conformeren.

Op een gegeven moment beroept hij zich noodzakelijkerwijs steeds meer op zelfreflectie en daarmee gaat toch wel wat pit in deze film verloren. De film duurt ook veel te lang......

De film kent een paar mooie oorlogsscenes, maar het is toch vooral krijger en tevens de bezetene Patton die deze film nog enigzins de moeite waard maakt met zijn doldwaze, voor onmogelijk gehouden acties en gedrevenheid. Een 3*

Misschien 2 vloeiende actiescenes dekten allerminst de lading in deze erbarmelijke praatfilm, die naast de nodige spanning vooral lef en een eigen smoelwerk mist. De zogenaamd grappige interventies werkten absoluut niet, het heeft allemaal wat weg van die geforceerde grappigheid uit Lethal Weapon of Rush Hour ( waar je hoort te lachen als men even een dansje doet ) maar dan zonder buddygedoe hier. 1*

Na deze film is mij wel duidelijk geworden dat ik geleidelijk aan het oeuvre van Truffaut af zal lopen. Hij weet van een wat simpel scenario nog steeds een simpel verhaal te maken, zonder rare bokkensprongen maar doet dat met de volle overtuiging vergezeld van een daverende ontknoping!

Pierre Lachenay vormt zo `n beetje het middelpunt als liefhebbende vader en flamboyante, flirterige zakenman. Het samenspel tussen Lachenay en Nicole is bijzonder aangezien beide niet ' wanneer het hen uitkomt ' bij elkaar kunnen vertoeven. Dat levert enkele komische situaties op waarbij de rollen worden omgedraaid. Zo wordt ' veroveraar Lachenay ' ineens gevolgd door Nicole, die zich het weekendje weg wat anders had voorgesteld. Die Franse lastpak was hilarisch, zoals hij zich vastklampte aan Lachenay, hem zocht alsof het verstoppertje betrof en later wat beteuterd met zijn koffer achterbleef. Zeer herkenbaar, die mensen waarvan je jezelf soms met moeite kunt ontdoen.

De climax komt misschien wat onverwacht en geeft geen blijk van enig verstand bij de vrouw van Lachenay, aangezien ze haar kind ineens ontdoet van de zorg van 2 ouders. Het was nog eens een impuls het was echt met voorbedachte rade uitgevoerd. Anderzijds beeldt Truffaut op magistrale wijze een tot op het bot getergde vrouw uit die haar gram komt halen.

Of Truffaut goedgelovig was of omdat er nog nauwelijks sprake was van terrorisme - dreiging? Ik vond het echt onwaarschijnlijk om te zien hoe gemakkelijk Lachenay de hoe - beland - ik - uiteindelijk - in - een - vliegtuig - procedure doorliep. Typisch tijdsbeeldmoment. De film haalt het niet bij het wat artistiekere 400 Blows of Jules et Jim, maar is wel zwaar vermakelijk. 4*

Ik had er gelukkig niet veel van verwacht, de 1ste teleurstellende film van Medem.

Het probleem zit er hem vooral in dat er minstens 30 mensen hun verhaal doen over het ETA - conflict. Medem zorgt weliswaar voor meerdere invalshoeken door deskundigen, slachtoffers en aanhangers hun verhaal te laten vertellen. Alleen het bleef allemaal te oninteressant omdat er geen mogelijkheid tot discussie uit voortvloeide. Er werd onvoldoende op elkaars verhaal ingehaakt naar mijn gevoel. Tussendoor probeerde Medem filmisch wel wat te bewerkstelligen door op landschappen in te zoomen zoals tussen een kloof die symbolisch genoeg zal dienen voor de gebrekkige verstandhouding tussen de Basken enerzijds en anderzijds ' Madrid '. Verder gebruikt Medem archiefbeelden uit films, het journaal en geeft hij een bepaalde visie van iemand soms in de vorm van een tekening weer.

Wel wat wijzer geworden over het conflict overigens. De Basken voelen zich miskend door de media die zij beschuldigen van eenzijdige berichtgeving, men voelt zich onbegrepen, zoals ook een bestuurder van Frans Baskenland stelde: Er wonen in deze provincie ca. 250.000 mensen. Wat stelt dat nou voor in de ogen van de politici in een land waar meer dan 60.000.000 mensen wonen?

Verder heb ik wel wat inzicht gekregen hoe mensen voor de ETA geronseld werden. Medem wist soms zelfs een punt te maken door zijn accent te leggen op de zinloosheid van de strijd. Zelfs de slachtoffers neigden i.p.v. wraakgevoelens eerder naar het zoeken van een oplossing voor een probleem dat onnodige slachtoffers maakt.

Terugkomend element in deze film zijn wat Baskische jongeren die in een soort van squashzaaltje een bal keihard tegen de muur aan slaan, een nationale Baskische sport. Het moment waarop de bal telkens tegen de muur aan kaatst staat voor de Basken die al decennia lang lijden en voor een op het oog onoplosbaar conflict.

Medem kan zich maar beter bezig houden met het maken van films i.p.v. documentaires. Zijn filmische talent, pure personages en zijn interessante verhaalstructuren vinden geen weerklank in deze documentaire die verder niet tracht aanwijsbare redenen voor het probleem op te sommen maar die de kijker vooral een eigen beeld laat vormen over het complex aandoende Baskische conflict. 2,5*

Het is allemaal wel aardig om te volgen. Alleen verre van bevredigend voor mij dat Penelope die erop uit ging in de wijde wereld, plots besloot zowat toe te geven aan die onsympathieke gast 'die de heksenjacht op haar opende'. Uiteindelijk een ze leefden nog lang en gelukkig verhaal, maar ondanks de aardige cinematografie ' vooral in het begin' kon mij het mij ook weer niet zo heel veel bekoren, vooral doordat de film niet genoeg aandacht besteedde aan het hele verwonderingselement van de ontdekking en te snel verder deinde op weg naar een niet zo bijzondere gebeurtenis. 2,5*

Een western die mij beviel. Dat staat vast.

Jammer alleen dat het sterkste punt van deze film, toevalligerwijs ook een van de sterkste punten uit andere spaghetti westerns van Leone; de muziek, vaak wat willekeurig wordt ingezet. Mooi deuntje, al vind ik de timing ervan dus wat magertjes. De muziek doemt soms op en wordt soms alweer na 10 sec. afgebroken.

Verder opmerkelijk genoeg veel vertier. Sommige scènes kwamen mij zelfs bekend voor. Schijnbaar vroeger toch wel eens op tv gezien. Herkenningspunt was vooral dat bewaken van die bank en het appelschieten. Clint Eastwood speelt gelukkig ook geen heldenrol, waardoor hij eens niet ver boven iedereen verheven is. Verder ook weinig cowboys die trucjes uithalen om eer te verkrijgen. Slechts het hoeden opraap incident tussen de 2 bounty hunters was allemaal wat onnodig.

Vooral een fijne sfeer in deze film. Mooi openingsshot gelijk, waarna er diverse spanningen optraden met bijbehorende actie. Soms best wel fijn in beeld gebracht. Natuurlijk ook wat shots van cowboys op paarden die rijden in de woestijn, maar van een grote afstand gefilmd waardoor het ruige landschap dat doorkruist werd optimaal benut werd en gelijk een wat avontuurlijke dimensie aan het geheel meegaf. Het verhaal dat mij aansprak hielp ook mee in de acceptatie van deze western. Het verhaal werd verteld met veel vaart. En soms mooie, zelfs bijna naar het poëtische neigende momenten. Bv. met dat klokje.

Verder een handjevol grappige personages, zoals die oude opa in dat krakkemikkige huisje dat te lijden had onder de trein. Moest gelijk aan Se7en denken.

Ik kreeg zelfs al een impuls om Once Upon a Time in the West maar weer eens een keertje te kijken. Tot dan toe, is deze film voorlopig voor mij Leone `s beste. 3,5*

Natural Born Killers werd eerder al genoemd, die vergelijking misstaat zeker niet. Al is deze Mexicaanse variant uiteindelijk minder gewelddadig en vooral minder gewetenslozer. Wel blijft er gedurende de film een wat ongemakkelijke, aparte sfeer hangen, waarin er wat cheesy humor tussen de tortilla `s zijn verstopt.

Het zou wat duf kunnen klinken, ah getsie weer een film waarin wat onschuldige Amerikanen de Sjaak zijn. De kracht van de film zit hem gek genoeg in de onschuld van de blagen, tot op het belachelijke af soms. Het meisje dat kwaad spreekt over sigaretten, volgens Perdita en Romeo zweert bij Diet coke als ultieme zonde, dat kwebbelt alsof haar leven ervan af hangt en dat nog maagd blijkt te zijn. Geweldig hoe Perdita Durango en Romeo Dolorosa constant de draak steken met het stelletje.

De film boeide mij constant, iets wat te maken leek te hebben met de tomeloze passie die de regisseur voor de dag spreidde. Het deed allemaal wat aan als een genadeloze film die niet geschikt zou zijn voor gevoelige kijkers maar tegelijkertijd bevat de film genoeg elementen die dat statement juist belachelijk lijken te maken. Iets waar de regisseur zich goed bewust van is geweest, getuige o.a. de rol van de volhardende politieagent in de gedaante van James Gandolfini die als een kat met 7 levens door het leven gaat.

Qua focus is het ook allemaal niet helemaal wat het lijkt, je zou er toch de donder op gezegd hebben dat James Gandolfini de confrontatie met Perdita Durango aangegaan zou zijn? Ware het niet dat een autobestuurder anders besloot.....Van de ene kant kijken de 2 misdadigers niet op van een beetje meer bloed, maar van de andere kant zijn ze vooral bedreven in het bangmaken van anderen dankzij instrumenten als kaartenleggerij en meer dingen die de sadistische kant van het stel blootleggen zonder uiteindelijk echt compleet los te gaan. Ze krijgen meer voldoening om angstige gezichtsuitdrukkingen op te wekken. Het acteerniveau is goed te noemen aangezien beiden daadwerkelijk lol lijken te hebben in hun doen en laten. Vooral Rosie Perez is een lekker fel bijtertje.

Het meest bedreven is de film in het extreem wisselen van stemmingen. Gewelddadige situaties zoals bij het voodoo ritueel, de politie belegering van de truck maken plaats voor haast absurdistische scenes waar maffiabaas Santos zijn mensen instructies geeft en tussen neus en lippen door een kinderpartijtje meeviert of denk aan het moment dat de jongen het meisje ophaalt bij haar ouders, kan niet anders of De La Iglesia heeft dat sitcom stuk in Natural Born Killers gezien.

Fijne film, met verzorgd camerawerk en een leuke, aparte, losse sfeer dus die in rap tempo voorbij trok en zich soms op randje ravijn wat betreft escaleren begaf. Slechts het einde had gemakkelijk wat beter gekund, net wat meer spektakel had hier niet misstaan. 4*

Nog nooit van het boek gehoord en (pre)historische verhalen zijn meestal ook verre van mijn ding. Vaak omdat alles in het teken staat van het verhaal en het er allemaal wat eentonig uitziet. Daarnaast gedragen de mannen zich nogal eens als domme, herriemakende wezens.

Zo, niet deze film.

Nergens bombastisch. Tykwer weet de aandacht gelukkig op een subtielere manier te trekken. Ogenschijnlijk kleine details in het verhaal, zoals het naar beneden vallen van een druppel worden vol in beeld gebracht. Prachtig hoe de druppel een golf van opwinding veroorzaakt in het glas. Prachtige cameravoering dus, vooral als de camera al schuivend over de grond op zoek gaat naar nieuwe voorwerpen die Baptiste nog nooit heeft geroken. Veel van dit soort scènes.

Op het personage valt geen grip te krijgen en dat is ook wel eens fijn. Daar waar je als kijker soms geneigd bent te denken dat de hoofdpersoon romantische intenties bezit, zit je er soms gruwelijk naast. Voor iedereen is hij onbereikbaar en aan karakterontwikkeling doet hij niet.

De voice over heeft soms wat weg van Amelie. Met name het begin waarin we kennismaken met wat personages. En op het moment dat het huis van zijn 1ste leermeester instort.

Hoogtepunten waren voor mij de sfeervolle scène in het doolhof en de scène op het plein. Onder het genot van heerlijke, wat klassiek aandoende muziek. Tykwer weet wanneer hij een toontje hoger en lager moet spelen. Het 2de uur was duidelijk wat beter dan het 1ste uur, vooral doordat de film naar mate de tijd verstreek steeds spannender werd. Soms is de film ook gewoon grappig. {spoiler] volwassenen die collectief verstoppertje spelen .

Veelzijdig regisseur tot nu toe, totaal anders dan Lola Rennt. Maar net wat minder. Dikke 4*

Na een leuk intro waarbij je in vogelvlucht gauw kennismaakt met verschillende objecten, ga je wat verwachten. Helaas wordt het dan toch een soort talkshow achtig gebeuren waarbij een persoon zich helemaal blootgeeft m.b.t. een onderwerp. De vele gespreksstof strookt totaal niet met de heerlijke bevreemdende gebeurtenissen in het begin. De film concentreert zich veel te veel op de monologen van Alma. Slechts af en toe wordt er uitgeweidt naar iets anders: flitsende beelden tussendoor of een nerveuze Alma die begint te shaken. Eindelijk eens een vorm van lichaamstaal.

Het thema gesplitse persoonlijkheid zal toendertijd misschien heel vernieuwend geweest zijn, anno 2006 vond ik de manier waarop dit thema behandeld werd niet meer dan quasi intellectueel gelul in de ruimte. Het begint nog wel grappig, ik begrijp best dat je het vertrouwen van een cliënt wil winnen, maar om dan gelijk je hele sexleven op tafel te gooien? De persoon Alma was gewoon niet interessant net zo min als dat actrice `tje. Inderdaad een verkleinwoord, want voor zulke stompzinnige personages die niet willen spreken, ook niet tegen hun kind , kan ik amper respect opbrengen, laat staan dat zij mij sociaal - emotioneel weten te raken.

Daar wringt zich dan ook de schoen, ik had helemaal geen band met de hoofdpersonages, waardoor hun privéleven mij gestolen kon worden. De bevreemdende beelden waren interessant, jammer dat Bergman daar niet op voortbouwt maar de prekerige kant op gaat, door ons allemaal schijnbare levenswijsheden voor te houden. Ik miste hier echt een personage in, dat een beetje tegengas gaf en niet alles zomaar aannam. Nu wordt alles maar een beetje voorgekauwd, zonder veel ruimte overlatend voor eigen interpretaties.

Toch, was deze film zeker niet saai, met name doordat er met de camera nog goed werk wordt verricht. 2,5*

Typisch Nouvelle Vague was mijn 1ste reactie na het aanschouwen van deze film. De camera schokt en stoot dat het een lieve lust is en er gebeuren weer de vreemdste dingen in deze film. Het verhaal loopt wel redelijk lineair en is makkelijk te volgen.

Godard slaagt erin om veel achterdocht in zijn film te scheppen, door personages in beeld te brengen die wel eens banden zouden kunnen hebben met de door Bruno zo geliefkoosde ' Anna Karina '. Er wordt een wereld geschapen waar het gevaar niet van slechts een kant komt, waardoor Bruno zich sneller moet voortbewegen dan een jachtluipaard om zijn hachje te kunnen redden. De zwart - wit fotografie biedt mooie contrasten en een sfeervolle weergave van het landschap waarin Bruno zich begeeft, het aanzien van de steden bij nacht was meer dan de moeite waard. Best wel een intense film, zeker ten tijden van de martelscenes en het moment dat we Bruno volgden terwijl hij in zijn auto, zijn doelwit achterna reisde waarna de vertwijfeling toesloeg. Een film die eigenlijk zo voorbij was. Zeker nog eens zien, om nog wat meer op te pikken. Een wat duistere film van Godard. 4*

Redelijke film,

Aardige beelden van rondtrekkende vogels. Soms zag het gewoon zwart, dankzij een enorme zwerm aan vogels. Maar koste wat kost willen ze in een peloton vliegen, wat af en toe leidt tot botsingen met vervelende gevolgen. Verorberd worden door een flink aantal driftige krabben. Geestig om te zien.

Forse tegenvaller!

Ik had hier zeker wat van verwacht. Zeker gezien de sterrencast. Zij waren echter het enige wat deze film een beetje amusant maakte.

Het verhaal heeft erg weinig om het lijf en bevat geen plotwendingen of je moet aanhalen dat Tracey uiteindelijk toch niet trouwde met George maar met Dexter hoe voorspelbaar!!! Voorspelbaarheid deert niet altijd maar ik had al een lange zit achter de rug met een veel te lang gerekt verhaal met slechts een paar leuke, hierboven aangehaalde momenten.

Verder geen leuke vondsten, zijweggetjes en andere interessante personages behalve de three amigos.
Nee, op grond van zijn positie in de IMDB lijst had ik hier hoge verwachtingen van en dacht ik al aan een even leuke komedie als His Girl Friday. Maar ik werd zachtjes aan in slaap gewiegd. 2*

Hoe anders is het gesteld, zo `n anderhalf jaar later,

Als er een film was die ik met verkeerde verwachtingen tegemoet trad was het deze film wel. Ik verwachtte toendertijd een spannende thriller en werd dan ook vreselijk teleurgesteld doordat je vrijwel alleen de verrichtingen van de hoofdpersoon volgde. De buitenwereld in de vorm van zakenrelaties kwamen zeer weinig in beeld. Verder keek ik ook totaal langs de montage heen en werd ik alleen maar gefrustreerd als er een run werd ingezet door de hoofdpersoon. Ik zat immers te wachten op intriges, uitleg van gedane zaken en mogelijke complottheorieën.

Maar nu bij herziening is mijn beeld over deze film totaal veranderd. Ik ging helemaal op in de hoofdpersoon, die ondersteund door een prachtige elekronische soundtrack vol met piepjes en muziek deuntjes, ten onder ging aan zijn fascinatie voor getallen. Al had het zo een ander onderwerp kunnen zijn. Geweldig hoe de regisseur zijn hoofdpersoon laat onderdompelen in een wereld van getallen. Nergens viel er aan te ontsnappen, zelfs een ontspannend geachte trip naar het strand viel zo in het water. Verder ondersteunt de beeldtaal de dialogen perfect. Bv. toen Max uitweidde over zijn kindertijd en dat hij recht in de zon keek. Niet alleen het zonlicht dient zich nu aan maar ook het beeld begint lichtflitsen te produceren.

Verder wordt er hier gewerkt met felle kleurencontrasten. Het was geen uitzondering als felwit in donkerzwart overliep. De meeste punten scoort Pi bij mij echter met zijn oogstrelende montage. Deze weet de chaos in Max zijn hoofd perfect na te bootsen. Tijdens de achtervolgingen vang je soms maar een schim op doordat er razendsnel wordt geëdit. Maar juist die schimmen, die vaagheid, die flitsen completeren de complete chaos in Max zijn hoofd. Zijn mensenschuwheid is overigens goed te rijmen met de de chaos aan beelden. Beiden zijn niet zo snel waarneembaar, het is meer een proces dat je ondergaat.

Enig minpunt dat ik kan aanvoeren is dat de gesprekken tussen Max en zijn schaakmaatje wat oninteressanter waren dan de rest.

Dat nummer dat tijdens de aftiteling speelde was trouwens echt briljant. 4,5*

Ja, nu weet ik weer waarom ik deze film zo vervelend vond.

Verschillende joden staan samengepakt op een groot plein. Ondertussen zien wij de gebruikelijke laatste emotionele ontmoetingen tussen mensen die elkaar nog eens in de armen sluiten of er komt ineens iemand aangerend waarna er gehuild wordt en men elkaar weer stevig vastpakt. Dit tafereel balanceert op zo `n dun draadje dat je de doorzichtigheid ervan die eronder ligt toch nauwelijks kan ontgaan. Nou, had ik al niets met de hoofdpersoon op. Maar de manier waarop dit gebracht werd vond ik gewoon veel te geroutineerd. Net zoals ademen automatisch gaat.

De film mag dan nergens echt slecht zijn of saai. Het is allemaal veel te voorspelbaar. Soms leek het net op een slechte remake van Schindler `s List. Polanski doet vaak geen enkele poging om origineel te zijn. Natuurlijk is het waarheidsgetrouw dat men de joden op de trein zette en dat men de joden selecteerden op mensen die konden werken en niet. En natuurlijk werd er ook nog eens een bataljon mensen afgeknald, bij voorkeur door het hoofd en met de camera erbovenop. Opdat men dit toch zo `n harde film zou vinden. En als verrassingselement werd er eerst een vrouw afgeschoten die jammerde wat er nou toch zou gaan gebeuren. De schokdempers waren desondanks nog steeds niet aan mij besteedt.

Gedurende het vervolg van de film bleef het niveau erbarmelijk. Een paar mooi geschoten plaatjes van ' Warschau on fire ' en een koets die door een straat paradeert. Maar verder te doorzichtig en te onintensief gebracht om daadwerkelijk te kunnen boeien. Met name die tijdssprongen deden meer kwaad dan goed. Frédéric Chopin vond ergens onderdak, de arme ziel had honger en om deze actie kracht bij te zetten kwam de eigenaar van het huis binnen 30 seconden ineens 2 weken later thuis. Ja, echt! Twee weken in een voor de film cruciale periode worden even overgeslagen. Chopin moet er immers slecht uit zien want dat verkoopt...Slechts het eindconcert was verder nog een aardige gebeurtenis, verder ontsteeg deze film nergens het niveau van een tv - serie. Aangedikte scenes die ik gewoon al zo vaak beter zag uitgewerkt. Niet slecht, niet saai. Wel zonder passie, ziel en enig gevoel voor ritme gemaakt. Het deed mij allemaal niets. Daarbij vind ik Schindler `s List gewoon veel beter dan deze lelijke draak. Polanski mag zich melden in de hoek. 1,5*

Mijn 1ste kennismaking met Robert Bresson,

Ik deel de mening van Onderhond wel dat deze film niet minimalistisch overkomt. Het gebruik van de voice - over neemt vaak een hoop eigen interpretaties weg en opent hier ook nauwelijks creatieve deuren. ( iets waarin de film zijn zogenaamde minimalistische look wel in tegemoet komt ). Minimalisme is een camera op iemand richten en observeren hoe een persoon zich wast of het eten klaarmaakt. Laat de kijker maar een opinie vormen over wat hij ziet gebeuren.

Pickpocket deed mij denken aan Following. Daar waar iemand in die film geobsedeerd raakt in het stalken van mensen, raakt Michel hier geobsedeerd in het zakenrollen van mensen. In beide films vinden wij de hoofdpersonen veel op straat en gaan ze op in de massa. In beide films schuwen de personages niet de aanwezigheid van anderen en gaan zij samenwerkingsverbonden aan om beter of veelzijdiger in hun vak te worden. Verder maken beide films gebruik van zwart - wit geschoten beelden.

Deze film verplaatst zich in de psyche van een zakenroller maar draagt af en toe een te kort rokje waardoor je soms niet om bepaalde aannemingen heen kon. Eigen interpretaties vormen was er niet altijd bij. Overigens vond ik het allemaal wel sfeervol gebracht worden. Vooral sterk waren de momenten vlak voor en vlak nadat Michel iemand had gerold. Alleen dan weer die voice - over die melding maakte van zijn angsten etc. Dat had best weggelaten kunnen worden, een gezicht zegt immers vaak meer dan genoeg. Toch, kon ik mij niet echt storen aan zulke momenten, wel waren dit duidelijk gemiste kansen voor open doel. Die overbekende quote vond ik dan wel een staaltje geslaagd cynisme.

Heerlijke, vlotte film wel die zich snel voltrekt en zo voorbij was. En er soms best aardig uitzag. Knap gefilmd hoe Michel op die trappen iemand rolt en hier vervolgens publiekelijk op aangesproken wordt om vervolgens te capituleren. De schaamte die Michel moest voelen was nu voelbaar. 4*

P.S. Fijn dat, Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut, de Bresson waar ik het meeste naar uitkijk, binnenkort gereleased wordt op dvd.