Meningen

Geestige film,

Zeer amusant om te zien hoe Sean Penn zich langzamerhand steeds meer de woede op de hals haalt van rednecks, psychoten en wat ander schoon volk dat er in deze film bijloopt. De situatie wordt steeds penibeler vanuit meerdere perspectieven, uitwegen worden spaarser en terwijl Penn dieper wegzakt in het onappetijtelijke moeras probeert hij er zich toch, zij het met de moed der wanhoop, erdoor heen te slaan.

Immens gelachen toen Penn steun probeerde te werven van wat oude vlammen van hem, die hem allemaal een kneiterharde nul op zijn request gaven of om die jaloerse gast, die mij wel heel erg aan Johnny Cash deed denken, bleek het onze lijnloper Jaquin Phoenix te zijn. Een steeds groter wordend cliche, maar ook ik had Billy Bob Thornton hier niet herkend, maar wat een grootse rol zeg. Ik kwam bijna niet meer bij toen hij Twister aan het spelen was.

Formidabele prent die afsluit met het enige einde dat deze film verdiend. Complimenten voor Stone die de geschifte personages een podium geeft in een aanvankelijk wat randdom gat, dat zijn ideale ligging vlakbij woestijnen en kliffen weet te verzilveren dankzij het majesteus, psychedelisch ogende camerawerk. 4*

De scene waarin we switchen van een dampende warmwaterbron ( of was het een luxe jacuzzi?! ) naar een picknickplaats aan het water, waar Genjurô bezwijkt aan de verleidingsdriften van Lady Wakasa, is magistraal in beeld gebracht. Door een alternatieve droomwereld te schetsen om het fenomeen overspel aan te stippen, krijgt de film iets gewichtigs over zich, wat veel indruk op mij maakte. Ontzettend cru dat de vrouwen proberen om hun hachje te redden, terwijl zowel Genjurô als Tôbei hun ogen open houden voor de secundaire dingen in het leven. De manier waarop Genjurô uiteindelijk tot bedaren komt en vergiffenis lijkt te vragen voor zijn dwaze daden, is groots verpakt. Al houden de aanvankelijk, (extreem) dommige karakters van beide heren mij voorlopig nog even van een hogere score af. 4*

Boeiende en innemende film waarin een stel jongens maar geen verantwoordelijkheden willen dragen en elkaar maar wat graag overtuigen over hoe slecht de vrouwen wel niet voor hen zijn. Ben het wel eens met de voorgaande spreker dat het allemaal iets teveel naar het soap niveau neigt. Qua camerawerk te gewoontjes en qua verhaal net teveel een simpele, wat geforceerde opstapeling van ' iedereen heeft een probleem ' om de kijker maar te vermaken '. Wel een charmante film, omdat vooral het hoofdpersonage toch wel een naturel - indruk maakte. De overgang van onbezonnen naar verantwoordelijk gedrag wordt bij vlagen ook op een doeltreffende manier aangestipt, zonder gelijk halsoverkop je identiteit te moeten verloochenen. Denken aan rebelse tijden kan soms al deugdzaam zijn. 3,5*

De film komt wat langzaam op gang maar vanaf het moment dat Umberto het wat moeilijker begint te krijgen en allerlei pogingen doet om verder onheil af te wenden wordt de film met het moment ontroerender.

Een ontroerend moment vond ik de woordenwisseling tussen Umberto en zijn huisbazin midden op straat, temidden van allemaal omstanders die allen wat mee wilden pikken. Leedvermaak ten top voor velen, niemand die ook maar enige empathie voor Umberto leek te voelen. De machteloosheid van Umberto werd goed geïllustreerd en toch bleef hij maar doorknokken tegen de stroming in. Schrijnend waren de vele afkeurende blikken van de vrienden van de hospita en de vele nepvrienden die het allemaal stuk voor stuk af lieten weten. Nee, op bijval kon Umberto nauwelijks rekenen. De hospita was zo gemeen dat ze mij een beetje deed denken aan Cruella de Vil.

Daardoor waren de laatste 10 minuten ook van een ongekende klasse. Zijn enige vriend de hond, bleef trouw aan hem totdat Umberto een dwars idee in zijn kop kreeg. De hond leek Umberto te verlaten, gelukkig werden ze beide toch weer metgezellen. Zodat Umberto er niet alleen voor stond. De hond symboliseerde op een prachtige manier hoe mooi het leven wel niet is Gelukkig bracht hij Umberto op tijd bij de les. 4*

Ik ben het eigenlijk grotendeels eens met Mochizuki Rokuro. Als je eenmaal aan de films van Shinkai ( maar ook zeker The Girl Who Leapt Trough Time van Hosada ) geproefd hebt dan is elke minuut uit deze film een bittere teleurstelling op zowel thematisch als stilistisch vlak.

Het personage van Rikako is echt onuitstaanbaar irritant en eigenlijk alleen maar te rechtvaardigen als ze later flink op haar bek gaat. Maar helaas niets van dit alles, de hoofdpersoon is en blijft verliefd op een monster, die zich nooit te buiten gaat aan enige vorm van warmte of gastvrijheid, danwel interesse toont in haar medemens maar louter haarzelf hoort ratelen en alleen maar aanklopt bij andere mensen als er voor haar winst te behalen valt. Dat alles maar slikken onder het mom van, liefde maakt blind?!

Nee, een mooie naïeve film over iemands ondoorgrondelijke verliefdheid op een mysterieus figuur is het ook al niet geworden. Een zeer matige Ghibli productie, wat héét, de slechtste Ghibli film die ik tot nog toe gezien heb. Een 2*

Standaardvoorbeeld van een interessante mislukking.

Razend veel potentieel, want boeiend concept! Alleen is het allemaal erg nietsig uitgevoerd. Toppunt van irritatie bij mij, de steeds terugkerende beelden van de motorrijders. Al vind ik het ook flauw dat mevrouw Alien wel een bestelbus kan besturen maar ondertussen bijna stikt in een schwarzwalder kirsch.

Erg klinische, vaak lelijke film in de vervelende zin van het woord, enkele scenes spreken wel aan bv. beklemmende onderwater scene maar als geheel valt de film in losse stukjes uiteen. Liet mij vrijwel helemaal koud, hoe goed bedoeld ook en dan ga ik mij dus irriteren aan zaken als repetitiviteit en onlogische zaken binnen de plot.

Snap de film wel maar voel hem niet. Muziek en einde zijn wel van hoog niveau! 2,5*

Wederom een heerlijke uiterst genietbare film van Kusturica die echt een eigen stijl lijkt te hebben.

De bijna constant aanwezige, vrolijke, vaak onder begeleiding van instrumenten terugkerende muziek zorgt tijdens veel scènes voor een goed sfeertje en het zorgt ervoor dat je wat sympathie voor de personages krijgt. Voor mij zijn films van Kusturica tot nu toe allemaal Feel Good movies!

Enig nadeel is dat de grappendichtheid wat naar beneden keldert als Marko daadwerkelijk daad bij woord voegt. Het wordt dan ietwat langdradig maar nooit saai of zo. 4*

Drek!

Nee, voor een western viel het alleszins wel mee, Clint Eastwood overstijgt mijn verwachtingspatroon van hem. Een onderhoudend, vermakelijk verhaal ( vrouwen willen koste wat kost wraak nemen, tegen de wil van de plaatselijke sherrif in! ), wel aardige acteerprestaties, op visueel vlak niet helemaal brak: te danken aan de setting die wat moderner oogt dan menig western die zich in het hillybilly tijdperk afspeelt.

Het knaagt uiteindelijk wel dat de film er niet in slaagt om zijn rauwe, gewelddadige karakter te verzilveren. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat de kreupele hoofdrolspeler, vroeger gewelddadig was, laat staan in het heden. Het kijkt allemaal wel weg, voor hoe lang het duurt maar echt gruwelijk of schokkend wil het allemaal nooit worden. Een 3*

Een geweldige film,

Echt een film die ik even moest laten bezinken. Ondanks dat je wist hoe de film zou aflopen, bleef ik tegen beter weten in hopen op een beter einde. Ik voelde me dus erg verbonden met de hoofdpersonages. Dat kwam omdat ze allemaal erg doorsnee overkwamen, geen typetjes. Nee, gewoon echte mensen, van vlees en bloed. Net zoals wij. ontroerend, hoe men bleef hopen en niet verzandde in teveel oversentimenteel gehuil . Het raakte mij dan ook heel erg dat sommige mensen in de maatschappij zo zijn dolgedraaid dat ze tot zoiets in staat zijn. Steeds meer maakten de kapers, haatgevoelens tegenover hen los bij mij. Ik genoot dan ook het meeste toen enkele kapers kapot werden geschoten . Zo `n film geeft natuurlijk wel te denken. Stel dat meerdere moslims het zo hoog in hun bol krijgen......

Naast de ontwikkelingen in het vliegtuig vond ik het ook fijn om de ontwikkelingen in de vliegtuigtorens te volgen. Misschien voor sommige minder interessant, maar het reconstrueert precies hoe Amerika werd verrast op 11 september 2001. Indrukwekkende film, de beste documentaire die ik tot nu toe heb gezien. Een dikke 4*

De verhaalstructuur van deze film is geweldig. Net als je denkt te weten hoe het allemaal zit veranderd er bv. een nobody ineens in een op geld beruste, zelfverzekerde vrouw terwijl haar monologen in het begin daar allerminst op aanstuurden.

Gewoon een vermakelijke film waarbij ik mij niet verveeld heb, maar ook geen moment gekend heb wat er voor mij echt uit wist te springen. Op visueel gebied net wat te karig. Het grappigste stuk vond ik eigenlijk nog wel dat de aftiteling alvast start, waarna deze ineens weer teruggespoeld wordt en er nog een scène volgt. Dikke 3,5*

Bijzonder aardige oorlogsverfilming,

In het begin val je er een beetje in en is het even zoeken naar wat er gaande is. Maar al snel blijkt dat Der Untergang zich ontpopt tot een beklemmende film die handelt binnen een kort tijdsbestek, de tijd verstrijkt namelijk razend snel.

Het acteerwerk is van een hoog niveau. Bruno Ganz gaat helemaal op in Hitler en geeft perfect gestalte hieraan. Boeiend persoon omdat hij vele verbale als non - verbale trekjes bezit. En als de mensen steeds meer gedesillusioneerd raken en de omvang van het probleem bevatten is het koren op de molen van de angst. Treffende locatie natuurlijk, waaruit weinig hoop te halen valt. Men zit als ratten in de val, maar het hoe? waar? wanneer? draagt toch bij aan veel spanning.

Cinematografisch soms ook aardig. Vooral als men al zwalkend de balzaal verlaat en zich nauwelijks staande weet te houden in de lange gangen. Op emotioneel gebied ook aardig, omdat deze film bewijst op een ingetogen manier je kinderen vergiftigen, je gezin meenemen in de dood veel meer indruk te maken dan de vele films waarin er maar op los wordt geschoten. Verder prachtig moment als Frau Jung met aan haar zijde een kind, zich door de Russische troepen wanen. En vervolgens dan het moment met de fiets onder toeziend oog van de zon.

Frau Junk was in deze film ook het personage dat mij het meeste aan wist te spreken. De observaties van haar spontane wat naïeve gedrag kon je toch moeilijk rijmen met de slechtheid van de persoon Hitler. Alhoewel de absurdheid van de persoon Hitler in deze film onvoldoende naar voren kwam. Maar de manier waarop iedereen hem leek te adoreren was wel boeiend in beeld gebracht. Men ging ver voor de idealen van een man. Bijzonder actueel ook, want wat is er nu allemaal voor nodig om zo `n grote groep mensen achter je te krijgen? 1945 is wat betreft nog niet zo heel lang geleden.

Verder vond ik het einde ook echt indrukwekkend. Je kreeg nog even te zien hoe het met de overlevenden is verlopen. Niet dat ik met alle personages een band had in deze film, maar een goede impressie van het leven na de oorlog gaf het wel. Deze film heeft mij ook wel nieuwsgierig gemaakt om nog eens wat van Frau Junk `s bevindingen van tijdens de oorlog te achterhalen. En als een film mij weet te ontroeren en zelfs weet te activeren dan verdient hij zeker een 4*

Up is een wolf in schaapskleren die zijn eigen identiteit overboord gooit. Nochtans begint het allemaal mooi met een ontluikende liefde tussen een stel dat samen oud wordt, totdat het noodlot toeslaat. Carl Fredricksen beseft dat zijn leven aan zich voorbij trekt, waarop hij besluit om het heft in eigen handen te nemen en voor een bizarre wending binnen zijn vastgeroeste leefwereld te zorgen, die heel fantasierijk geïllustreerd was. Prachtig om alle touwen van de ballonnen tesamen zien komen in de openhaard. Carl Frederickson besluit om zijn dromen achterna te jagen!

Dat Carl Fredricksen een jonge verstekeling aan boord van zijn luchthuis had, liever niet maar ala, alleen waarom moet dat joch constant blijven jengelen en zeuren? Als de pratende honden ( mijn hemel, honden? Van alle diersoorten die er in Zuid - Amerika leven nu juist doodordinaire honden?! ) vervolgens op het podium verschijnen is het helemaal uit met de verwondering en de mystiek. De versteltenis op Carl Fredricksen `s gezicht is een verplicht nummer. Zijn nukkige reactie op de aanwezigheid van een vogel en een hond in hun midden zijn aanvankelijk leuk, maar als hij tot 3 telt opdat ze maar mogen verdwijnen, voel je al aankomen dat de humor oubollig gaat zijn, dankzij zijn voorspelbaarheid.

Legendes blijven ook al geen legendes in deze film, die plotsgewijs een hoop verplichte rompslomp door je strot duwt. Zo `n moment waarop Carl zijn avonturenboek bekijkt en ontdekt, dat zijn vrouw hem nog iets dierbaars heeft nagelaten voelt enorm warm en oprecht aan. Ik had er ook gelijk vrede mee gehad als dit zijn doping was om nog meer reizen te ondernemen. Carl `s centrale positie wordt echter compleet weggedrukt, door het gezanik van het joch dat het maar heeft over Carl, die zijn beloftes niet nakomt. Als een blok aan zijn been blijft hij naar hartelust opteren voor de meest onnavolgbare verhaallijn om te volgen, waardoor het accent van de film verplaatst wordt van Carl naar het beschermen van een of andere vogel. Uiteraard worden alle toeters en bellen uit de kast getrokken om maar zoveel mogelijk actie te genereren, waarbij het labiele en irritante joch plots het voortouw neemt en een flinke dosis karakterontwikkeling meemaakt.

Up slaagt er in om het verdriet van een dierbare naaste voelbaar te maken, maar faalt door het accent hierop, te verpatsen voor een 13 in een dozijn gehabbekratste film, waarin dieren benaderbaar zijn gemaakt i.p.v. mysterieus en iedereen goede vrienden met elkaar moet zijn of elkaar naar het leven moet staan.

Gelukkig bleef de film tussen de bedrijven door wel entertainen, zo vond ik het moment waarop Carl buiten wakker wordt en een brulkikker slaat, denkende dat het een wekker betreft geweldig. De achtergronden zagen er vaak ook mooi verzorgd uit, met name de waterval en de afdaling van de blauwe hemel, richting en door het wolkendek. De muziek vond ik zeker voor een meerwaarde voor deze film zorgen. Ik had aanvankelijk een half punt meer in mijn hoofd, maar na wat wikken en wegen blijkt een 3* afdoende.