Meningen

V is niet echt een boeiend personage, terwijl een schurk meestal de kastanjes uit het vuur haalt en de massa aan zou moeten spreken, zij het positief of negatief. Zijn vertelselen doen denken aan opa `s die gemoedelijk verhalen over lang vervlogen tijden. De machtigste baas van het land waar V de strijd mee aanbindt is zo mogelijk nog vervelender: een schreeuwlelijk eerste klas, die beter gewoon zijn mond had kunnen houden. Mensen die doorgaans weinig woorden gebruiken zijn immers berekender.

V for Vendetta beschikt over een boeiend concept dat mij aan wist te spreken. Een angstige ( regeringsceptische ) bevolking wordt steeds meer in zijn vrijheden beperkt, terwijl het regeringsapparaat met harde hand regeert. De revolutie tegen de regering is wel leuk om te volgen, maar gaat op enkele cruciale punten de mist in. De film mist een grimmige sfeer, dieptepunt is nog wel als Evey wakker wordt en V lieflijk staat te koken, waarbij we tevens aanschouwen dat hij aparte handen heeft, waar hij nog geen 30 seconden later uiteraard op aangesproken wordt.

V en de filmopzet komen op mij dus te geforceerd en grappig over, je zou bijna denken dat V een nobele gast van edel is, die niet helemaal goed wijs is. Ik vond het ook nogal irritant om zijn lange monologen te volgen, de makers van deze film nemen de tijd om V zijn verhalen uiteen te laten zetten, alsof ze dachten dat iedereen geïnteresseerd was in zo `n hoop nonsens. Overigens vond ik het persiflage van de tv komiek op de machtigste leider van het land wel grappig.

De scene met de dominostenen, de camera die als een regendruppel naar beneden valt op het hoofd van Evey en het feit dat V zich uiteindelijk niet liet verleiden om zijn masker af te doen, konden mij wel bekoren. De actie is helaas nogal ondermaats.

V for Vendetta had een boeiendere uitwerking verdiend, door zich een grimmig(er) karakter aan te meten, alle humor op het persiflage na eruit te sodemieteren en zijn personages minder te laten brabbelen en in huiselijke sferen laten vertoeven. Overigens waren de decors ook weinig verheffend en had er veel meer gedaan moeten worden op visueel vlak, met de toekomstsetting. Een vrij vermakelijke film, die zijn torenhoge libido nooit waar weet te maken. 2,5*

Alhoewel Antal zijn debuutfilm bij lange na niet weet te evenaren weet hij soms best wel angstaanjagende momenten te filmen. Vond het moment dat ze ontdekten wat er allemaal in de kamer was gebeurt best sterk. Soms zakte het qua sfeer wat in, zo was de vijand niet echt indrukwekkend te noemen, maar die hellerit ondergronds des te meer! Een voldoende ondanks de knulligheid ( de 1ste keer dat het paar probeerde te ontsnappen.....) en voorspelbaarheid. Het keek wel vloeiend weg, zonder mij echt ergens te doen ergeren. 3*

Heerlijke film van Medem weer,

Ik keek er eerst toch wat sceptisch tegenaan, aangezien de film zich afspeelt in de 19de eeuw en begin 20ste eeuw. Gelukkig vult Medem voor zijn doen het wat ingetogen visuele plaatje op met veel excentrieke personages, vele onalledaags aandoende taferelen op het platteland zoals houthakwedstrijden en camerawerk waarbij hij zijn personages vanuit verschillende hoeken, objecten en dieren benadererd. Tel daarbij de vele aparte humor die het drama telkens in zijn houdgreep hield.

Vacas illustreert met name in de bosscenes al hoe Medem uit zou groeien tot een visuele magiër. Verder balanceren de personages in Vacas in een wereld die realiteit lijkt maar waar soms al wat sprookjesachtige, magische gebeurtenissen om de hoek komen kijken. Dit contrasteert lekker met de soms nogal vreemde, chaotische humor en vertelstijl die zich laat kenmerken door tijdsprongen waarbij de kijker niet uitgebreid wordt bijgepraat wie nou precies wie is.

Geweldige film dus die gelukkig veel meer is dan een simpele boerenvertelling. Hoogtepunt was het moment dat de camera inzoomde op wat paddestoelen, totaal onfunctioneel maar in vergelijking met de kinderen die aan kwamen rennen leken ze ineens heel groot. Fijne muziek ook. Met veel plezier kijk ik uit naar Medem `s nieuwste film Chaotica Ana. Eerst nog maar eens achter zijn documentaire aangaan. 4*

Een vuilbekkend personage in de vorm van Timothy Spall die als huis aan huis verkoper 'gezegend' is met een grote bek contra een loserdisjockey die er samen op uit trekken, de Britse straten die als een groot deel van de setting fungeren, schuin camerawerk, wat geklooi met ambient muziek en dat niet te versmaden Engelse accent wat bij allen zo lekker klinkt.....

Je ziet het er niet aan af dat dit voor de televisie gemaakt is. Boyle `s tussendoortje is een zeer genietbare film met de gebruikelijke cocktail vol Boyle ingredienten. Zeker een aanrader voor fans van Boyle of mensen die houden van een hyperactieve, schreeuwerige film die bevolkt wordt door wat Engels randvolk. 3,5*

Een verbluffend mooie film!

Na het best wel leuke en vermakelijke Bronson had ik toch nooit kunnen bevroedden dat Refn met zóóóóóóó `n uitgekiend kleurenpallet en zóóóóóóó `n geweldig hoorspel voor de dag zou komen?!

Mijn hunkering naar deze film ontstond door de vele reacties hier, dat deze film traag zou zijn, in combinatie met visuele pracht. Ik heb de film waarschijnlijk totaal anders beleefd maar ik vond de film juist geen moment vervelend traag, maar juist héérlijk traag, waardoor optimaal werd stilgestaan bij de prachtige atmosfeer die er in deze film geschapen wordt.

De alom gebezigde zwijgzaamheid van de personages èn het verwaarlozen ( òf het presenteren van een op het oog simpel verhaal ) van het verhaal dragen ook sterk bij aan het optimaal kunnen genieten van een groots, mythisch en onheilspellend avontuur dat nooit en te nimmer wordt lastig gevallen door rare zijlijnen. Het verhaal is gemakkelijk te volgen, maar nogal moeilijk te duiden omdat hapklare antwoorden niet voor het oprapen liggen.

Tevens straalt de film een soort van nihilisme uit, dankzij de vernietigingsdrang, waaraan veel personages onderhevig zijn. Refn levert pure roescinema af waar ik uren in kan vertoeven. De poster hierboven is uiteraard een gróte misvatting van deze film.

Het sounddesign hangt de hele tijd als een donkere onweerswolk boven de gehele film. Valhalla Rising slaagt erin om zijn dreigende en mysterieuze intensiteit, gedurende de hele film vast te houden en de intensiteit soms zèlfs met arceerstiften nog dikker te onderstrepen! De langgerekte scene in de boot waar men geteisterd wordt door mist is geniaal en wordt zo mogelijk nog onmogelijk genialer als de muziek, alvorens een scene overgang, nog even de kans krijgt om zijn ruwe kruid te verschieten.

De opeenstapeling van rustieke, op hun mooist gefotografeerde natuurbeelden, worden daarnaast op een vlotte manier verbonden met korte, onheilspellende visioenen die One - Eye af en toe ondergaat. Deze visioenen zijn haarscherp geëdit en voorzien van contrastrijke kleuren.

Een van de mooiste scenes is voor mij een korte flashback van het oranje, getinte water op zijn kop.....Een van de vele keren, dat deze film zijn stemmige, symbolische karakter prijsgeeft. Ik kan de scene koppelen aan de Griekse mythologie ( de onderwereld ), maar wellicht heeft Refn er vast iets anders mee voor ogen gehad.

Visuele poëzie, aan de hand van enkele gewelddadige uitspattingen! Ik ben absoluut overdonderd door deze magische belevenis waarbij het wow! - gevoel mij constant in zijn macht wist te houden. Tot dusver, de beste film die ik heb mogen zien uit 2009.

Slechts op het gebied van de cameravoering is nog een klein punt van verbetering zichtbaar, de camera had zich soms nog wat vitaler op mogen stellen, alhoewel de vele statische shots er ook gaaf uitzagen. Een dikke 5* en het is zeker niet ondenkbaar dat deze film mijn top 10 binnenkort komt binnengevaren.

Op een vreemde manier dromerig.....

Het bombardement op het vliegveld, dat in een klap van zijn taxvrije winkels en vliegtuigen ontdaan is, voelt zowaar poëtisch aan, dankzij de rustige vertelstem van de voice - over en de focus van de regisseur op de onwerkelijkheid en onwezenlijkheid, die zich na zo `n aangrijpende aanslag meester van je maakt.

Waltz with Bashir is een oorlogsfilm met een missie, men komt in deze film tot de conclusie dat oorlog schrijnende situaties oplevert en per definitie zinloos is. Gelukkig heeft deze film veel meer te bieden dan deze platgetreden paadjes. De keuze om de film te animeren pakt verdienstelijk uit. Het accent in deze film ligt niet zozeer op het in beeld brengen van oorlogsverschrikkingen, maar op het vervagen van afschuwelijke herinneringen. De film schetst met veel aandacht voor detail de belevingswereld van enkele soldaten die aan het front stonden en blaast oude herinneringen nieuw leven in.

Enkele opmerkelijke scenes passeren de revue, waarbij opvalt dat de soldaten niet als onderdeel van de oorlog gezien worden, maar terugkijken op de oorlogstijd, vanuit eigen perspectief, waaruit blijkt dat ze zich veel meer dingen herinneren die los van de oorlog zelf stonden. Deze scenes bestaan vaak uit wat losse gedachten of wensdromen, die schetsen hoe zij op dat moment tegen het leven aankeken, nimmer gevuld met haat.

De verhalen van verschillende personen worden uitstekend gevisualiseerd, waardoor Waltz with Bashir geen langdradige geschiedenisles wordt. De openingsscene, de scene op het vliegveld, de scene in de zee en de vrouw die zich als schip opwerpt zijn gaaf geanimeerd. De achtergronden zijn prachtig om te aanschouwen, net zoals de personages.

Het slotakkoord waarin animatie plaatsmaakt, voor echte beelden die we dagelijks in het journaal tegenkomen is nogal misplaatst, omdat het wat wegheeft van goedkoop effectbejag. 3,5*

Leuk!

Als liefhebber van de Tour de France èn fanatiek mountainbiker kan ik deze film zeker waarderen. Benoît Poelvoorde is geknipt voor zo `n humoristische rol. Zijn Kenny van Hummel moment is geweldig, zeker als hij daarna zowaar kopman wordt en zijn hele team in dienst voor hem moet gaan rijden. Geen hoogvlieger maar voor insiders zoals ik, heerlijk herkenbaar die drang om competitief te willen zijn, net zoals vele andere momenten, uitgezonderd het dopinggebruik natuurlijk. Een 3,5*

Vond dit toch niet echt geslaagd te noemen.

Ik hou altijd wel van coming of age films doordat ze vaak oprecht van karakter zijn en veel creativiteit voor de dag weten te brengen. Creativiteit kun je deze film niet ontzeggen, de helft van de tijd verlopen de al niet zo duidelijke verhaallijnen kriskras door elkaar. Van epilogen naar monologen en dialogen, via flashbacks naar de verleden tijd en weer naar het heden en van live optredens naar lelijk vormgegeven gay - kitsch waarin de kleding en muziek om te huilen zo slecht is. Leek wel alsof de regisseur dacht, we doen van alles wat dan spreek ik een breed publiek aan. Echter, sommige stukken zijn interessant maar verder is het een onsamenhangend, redelijk saaie film die nooit tot aan zijn kookpunt komt.

De hoofdpersoon zet alles op alles om zijn ware identiteit te vinden. Het kon mij alleen niet boeien. Sfeer wordt soms goed weergeven, maar te snel weer afgebroken. Geef mij maar Almost Famous, veel beter. Vooral doordat de jongensdroom om oog in oog te staan met beroemdheden daar veel beter wordt gebracht. Ontwikkelingen aldaar zijn magischer, hier bleef alles zich maar ontwikkelen zonder een punt te maken. 2,5*

Redelijk!

Het is vooral de sinistere sfeer rondom de film ( zonsverduistering, oude non ) die mij positief opviel. Dat hele geesten oproepen gebeuren vind ik niet zo boeiend, net als dat de film ook nooit echt spannend wil worden. Daarbij waren de vrij hysterische taferelen er soms wat teveel aan. Op visueel vlak doet Plaza in ieder geval wel zijn best en de film kijkt verder vlot weg. Helaas geen topper. 3*

Het deed mij nogal denken aan de wat ' latere Ozon ', alleen dan veel beter.

Veel stranden, zee en restaurants waar vertoefd wordt door een aantal dames die trachten te ontsnappen aan hun kleurloze en meestal sexloze bestaan elders. Aan de hand van hoofdstukindelingen waarin de vrouwen en ook een man wat meer naar voren worden geschoven om te vertellen over hun kleurloze leven elders, hun soms onstuimige verleden en hun passie voor deze droomlocatie komen we meer over hen te weten.

Ik vond de uitwerking best grappig. Brenda die er niet op uit was om op te trekken met Ellen & co, moest soms toch noodgedwongen bij hun vertoeven. Het was een beetje iedere dame voor zich en het had zelfs een bepaalde triestesse zoals de dames door hun gordijnen gluurden met wie Legba zijn nachtelijke avontuurtje beleefde. Ze waren sterk afhankelijk van de gunsten van hun lieveling, die door enkele eilandbewoners met scheve ogen werd aangekeken.

De rol van de plaatselijke bevolking in Haïti was ondergeschikt aan de verhaallijn rondom de vrouwen maar kwam terloops een aantal keer aan bod. De anarchie, gekoppeld aan het ' jezelf niet veilig voelen ' werd een aantal keren belicht. Verwacht echter geen diepgaande observaties of conclusies van de regisseur.

Vermakelijke film, aantal idyllische shots maar verder toch niet echt bijzonder. Charlotte Rampling was hier wel duidelijk in haar element. 3,5*

Vlot vermaak!

Ik had er geen last van dat de film eentonig werd, omdat de gevechten adembenemend gechoreografeerd waren en zich op verschillende plekken in en aan de rand van het bos afspeelden met in de hoofdrol bange, knotsgekke, getransformeerde en melige personages. Het uitgangspunt dat er ergens een bos is, waar levenlozen weer tot leven gewekt worden is krankzinnig en gelukkig wordt er daarom niet geïnvesteerd in dingen zoals karakteruitdieping, romantiek en een verhaal waar niet van afgeweken mag worden. Het is gewoon lekker 100% ongecompliceerd knallen!

Ik had hier weinig verwachtingen van omdat ik dacht dat deze film een hoop gore in beeld zou gaan brengen, nou wordt er wel het een en ander afgehakt maar hoef ik dankzij flitsend montagewerk geen kantekeningen over al die viezigheid te maken. Ik ben trouwens zelden zo `n effectieve actiefilm tegengekomen die nog grappig is ook. De muziek klinkt ook fijn in het gehoor. 4,5*

Ik ben licht bevooroordeeld aangezien Via Ferreta/klettersteig of even in de volksmond: bergbeklimmen een grote passie van mij is. Niettemin deins ik nooit terug vanwege hoogtevrees, maar wist deze film dat gevoel soms wel aan te wakkeren dankzij briljant camerawerk waarbij we op de huid zitten van enkele klimmers en je jezelf goed beseft hoe klein en nietig je wel niet bent in vergelijking met de reuzenrotsen en onheilspellende dieptes.

Ik vond de aanloopperiode eigenlijk al bijzonder spannend: de versleten touwbrug, het besef hebben dat je een pad bent ingeslagen dat je moet voltooien omdat er geen weg terug is. De film meet zich al snel een licht hysterische, paniekerige en claustrofobische sfeer aan, die verzilverd wordt als de bergbeklimmers met nog meer ongemakken te maken krijgen.

De onderlinge conflicten in de groep waren zeker nadat men in de smiezen had dat men met een moordenaar van doen had wat verwaarloosbaar en ongeloofwaardig. Al deert het uiteindelijk allemaal niet zo veel.

Een onverwacht fijne film van Franse bodem! 4*

De film komt sterk uit de startblokken. Hitchcock brengt de angst van Stewart prachtig onder woorden. Of beter gezegd onder beelden. Zo `n shot vanaf duizelingwekkende hoogte zegt meer dan dat je als kijker maar aan moet nemen dat hij last heeft van hoogtevrees.

Het vele ronddwalen in de straten van San Francisco gaf de film een mysterieus tintje mee. De andere locaties mochten er ook wezen, vooral het hele gebeuren bij San Francisco `s belangrijkste brug. Prachtig hoe Hitchcock zo `n onderwerp aan zo `n juiste stad als locatie weet te koppelen.

Het camerawerk mocht er zeker wezen. Vooral de dromen van Stewart werden fraai vormgegeven met veel verschillende patronen. En het inzoomen op de ogen, die daardoor onheilspellende gebeurtenissen leken te voorspellen deed duivels aan.

De film begint alleen ineen te zakken als de dromen van de vrouw ontrafeld dienen te worden. Het mysterieuze verdwijnt en maakt plaats voor een doodordinaire zoektocht naar de waarheid. Terwijl de film zijn suspense heeft verloren gaat de film gewoon nog even een half uur verder. Het einde vond ik amateuristisch. Men wilde duidelijk een schokeffect bewerkstelligen bij de kijker maar vergat om het gezicht van de geschrokken vrouw in beeld te brengen . Daardoor was het maar een vluchtige gebeurtenis die zijn impact mistte. Het deed mij denken aan de amateuristische gebeurtenis in The Killing. Een totaal andere context, maar ook daar ging het allemaal ineens heel snel, zodat je als kijker nauwelijks tijd had om waar te nemen. En dat lag niet aan de snelle montage.

Gezichtsuitdrukkingen zijn een belangrijk middel om de kijker te doen huiveren. Soms leek Hitchcock dat door te hebben, getuigen het vele inzoomen op de ogen, maar helaas faalde hij hier ook in, op een beslissend moment. Geef mij maar Les Diaboliques.

James Stewart speelde trouwens een goede rol. Als hoogtevrezende leek, in een aanvankelijk complex netwerk dat jammerlijk genoeg verklaard moest worden. Net 3,5*

Op zich wel een leuke film, een feest....loopt uit de hand.....problemen.....thrillerelementen en Cameron Diaz!

Echt leuk hoe zij koste wat kost haar eigen zin wil doordrukken, ten koste van alles! En dan het einde! Erg leuk!

Binnenkort toch maar eens herzien, voorlopig 3*

De laatste films van Woody Allen varieerden van identiteitsloze wegkijkertjes tot stijlloze, serieuze rampen als Match Point.

Vicky Christina Barcelona is echter een prachtige opleving die aan zijn eind jaren `70 werk doet denken. Geen zouteloos verhaal, maar sfeer! Ben samen met een medebackpackster naar de film geweest en de muziek zit nog steeds in ons hoofd, echt geweldig hoe droog de voice - over zijn relaas doet over de dingen die Vicky en Christina bezighouden tijdens hun trip.

Minstens even machtig was gewoon het warmbloedige gevoel, wat opgeriep werd door de kleuren, het prachtige buitenleven, ' alsof je gewoon 90 minuten in Barcelona was '. Verder een film waar je mee kunt lachen, juist het element waar ik Woody Allen zo om kan waarderen. Weg met het vertellen van een standaard verhaal, Woody Allen films moeten zo gewoon zijn en niet transformeren tot films die ook door anderen verteld hadden kunnen worden.

Vond de fietstochten in de buitenlucht nog het meest geslaagde. Tegelijkertijd deed het mij wat denken aan Jules et Jim. Leuk! 4*

Mooie film om eens een keer te zien.

Vooral erg onderhoudend. Het verhaal stelt niet veel voor, maar houdt je wel bij de leest, aan het einde zelfs een flinke verrassing.

De film scoort bij mij vooral goed doordat de film zich afspeelt in een interessant landschap. De omgeving daar overrompelde mij meer dan in Jean de Florette.

Het hele liefdesgebeuren vond ik te geforceerd en daarnaast ook verre van romantisch. Dat kwam doordat het weer in deze film zeer slecht is waardoor ik mij niet helemaal kon inleven in romantische interventies. De 2 zusjes zagen er fraai uit en speelden naar behoren hun rollen, alleen kan ik buitenromantiek niet koppelen aan een omgeving waar de zon niet schijnt. Net zoals alle overige gebeurtenissen mij een beetje koud lieten, een beetje zonneschijn had de film vast goed gedaan.

De film kent wel een paar leuke momenten, vooral de scènes waarin de koeien gemelkt worden zijn aardig.

Toch is deze film veel te normaal om hem nog eens te herzien. De film moet het vooral hebben van het verhaal en bij een 2de keer zal de verveling toeslaan omdat er nauwelijks met de camera wordt geëperimenteerd.

Op sociaal - emotioneel vlak wat kil en op audiovisueel vlak, niet meer dan redelijk. 3*

Schitterende Franse film,

Vooraf verwachtte ik er ook weinig van, omdat ik eens met deze dvd in mijn handen gestaan had en mij wat stoorde aan de op het 1ste oog lelijke beelden van iemand die in brand staat met daarnaast een saaie afbeelding van Depardieu.

Uiteindelijk toch maar eens besloten om deze te huren en ik heb er geen spijt van. Het begin was nog wat warrig en chaotisch, het begingevecht vond ik ook al niet al te best omdat het er wat amateuristisch, houterig en nep uitzag. Maar naarmate de film vorderde ging mij de schoonheid van de stad Parijs veel meer opvallen. De drukte in de straten zorgde voor een fijne chaos die bij zo `n stad hoort. Zelfs `s nachts was er volop bedrijvigheid te vinden waardoor je als kijker als vanzelf wordt meegezogen in de in 1ste instantie wat standaard zoektocht van iemand naar een moordenaar. Echter de omgeving waarin hij zich begeeft bestaat dus uit flamboyante personages die nauwelijks bereid zijn tot een functionele medewerking en op de plekken waar hij komt is hij nooit zijn leven zeker. Dit laatste punt wordt sterk uitgewerkt aangezien iedereen op de hoogte is van de mythe rondom ' The Alchemist '. Iedereen staat doodsangsten voor dit wezen uit, iets wat dit wezen als het ware lijkt te kunnen ruiken. Geweldig vormgegeven schurk!

Naast dat het allemaal vermakelijk is wint de film steeds meer aan spanning. Hoe steekt de vork nou precies in de steel? Noem het een simpele Who - Dunnit, maar het werkt geweldig omdat alles in het teken staat van de mythe rondom de alchemist en de film geen zijweggetjes bewandeld.

Geweldige ontknoping uiteindelijk. Verder een prachtig geschoten, innovatieve, wat duistere en inderdaad typische Franse film waar je even aan moet wennen. De chaos in de stad deed mij soms wat denken aan een film als Perfume. Ook zo `n film die een al lang vergane tijd weer tot leven laat komen op meerdere fronten en dit niet tracht te doen op basis van fantasieloze kostuums en armetierige filmerij ( Foei Braveheart....). 4*

Het acteerwerk sprong er toch wel uit. Natacha Régnier in het soort rol dat haar wel lijkt te liggen, dat van een duister, onpeilbaar meisje. Dat in schril contrast tot haar vriendin Élodie Bouchez die de levenslustige, flierenfluiter uithangt.

Als ik naar een Franse stad ga, dan zal Lille na het aanschouwen van deze film zeker geen optie zijn. Deed mij wat denken aan die vieze, grauwe Waalse industriesteden zoals Luik. Daarbij probeert Zonca ook niet echt om Lille wat op te sieren met zijn camera, op wat meer gestileerdere sex scenes na dan. Somberheid en droevigheid kun je ook op een mooie manier vastleggen, dit soort realisme vind ik voor het medium ' film ' gewoon niet al te boeiend.

De band die ontstond tussen de 2 meiden vond ik gelukkig wel mooi neergezet. Fraaie clash tussen 2 uiteenlopende karakters die stand proberen te houden in een hopeloos triest gebied. Een beetje op de pof leven, op een speelse manier wat mensen uitdagen om ze uiteindelijk in te kunnen palmen, wat werken hier en daar, leven van dag tot dag.....Ja, tussen het wat depressief aandoende decor kon ik mij best vermaken maar om nou te zeggen dat dit speciaal was, zeker niet. Het oog wil ook wat. 3*

De Vierde Man is tot nog toe duidelijk de beste film van Verhoeven die ik gezien heb. De combinatie tussen realiteit en de ' magisch ' aandoende visioenen die Krabbe krijgt werden doeltreffend uitgespeeld, al was het soms via een counter nadat de andere zijde van het doel nipt schoongehouden werd van de soms wel erg slechte dialogen, die nou niet gelijk de spanning voedden, maar eerder afbraken.

Mooi moment vond ik toen Krabbe ladderzat naar allerlei filmpjes op een projector zat te kijken en de waanzin nabij leek te zijn. Andere fraaie momenten waren de scenes met die mysterieuze, soms opdoemende vrouw en al die rode, door de rondte vliegende rozeblaadjes. Visueel was de film dus zeker wel te doen en ook qua spanning viel het mij niets tegen. 3,5*

Raar dat ik hier nog nooit wat bijgeschreven heb,

Mijn favoriete James Bond film!

Interessant verhaal, veel actiescènes, mooie plaatjes en een geweldig gevecht op The Golden Gate brug in San Francisco.

En wat was Grace Jones lekker creepy in deze film zeg. Ik weet nog wel dat ik even een weekje goed oplette bij het instappen in een auto......4*

Een hemels gefilmde, maar gelijk ook zeer stemmige opening wist mij gelijk te bekruipen. Wat volgde was eerst nog wat ingehouden idioterie in de vorm van Beart die een prachtige rol neerzet als moeder die zich vast blijft klampen aan het verleden en in zowat alles haar zoon lijkt te zien, o.m. uitgebeeld dankzij een schitterende waanvoorstelling. Geleidelijk aan dringt men verder door in de jungle die onwankelbaar blijkt te zijn. De zoektocht naar hun kroost tekent steeds meer tekenen van ontsporingen aan, wat leidt tot diverse escalaties waarbij vooral Sewell zich in een onbehouden bui, die het midden houdt tussen razernij over wat er gaande is en het verlangen om weer in een beschaafde wereld te leven, laat gelden.

Het wordt allemaal wat uitbundiger getuige ook die ene scene met de locals waar Beart wat rijst tot zich neemt en dit allemaal niet echt van harte gaat. Toch zijn het wel scenes die je moeten pakken en die nog steeds meer de psyche van de mens aanspreken i.p.v. echt volledig los te gaan. Beide scenes geven vooral licht verontrustende, onheilspellende signalen af. Het laat zien hoe ver men van de mensen aldaar afstaat en die actie van Sewell blijkt het begin te zijn van een verwrongen relatie tussen Beart en Sewell.

Een van de beste scenes is als er plotseling een ruïne voor de hoofdpersonages opdoemt. Ze zwalken er naar toe, achtervolgt door de camera die degoutante acties onderneemt om uit te drukken, dat de hoofdpersonages de weg kwijt zijn, net zoals je jezelf als kijker afvraagt of het met de beeldafstellingen van de tv wel goed zit. Binnen enkele momenten wordt niet zomaar een voormalige tempel aangedaan, maar treedt men in labiele, afgematte gemoedstoestand een rijk binnen dat overduidelijk niet van hen is. Vanaf hier climaxt Vinyan naar grotere mythische dimensies, die de mens ver te boven gaan.

Vinyan is gedurende de hele film sinister, zij het niet altijd aan de oppervlakte aanwezig. Het magnifieke camerawerk en de voortreffelijke geluidsband, waar de wind angstaanjagend huilt of waar geluid plots abrupt stop wordt gezet om plaats te maken voor ongemakkelijke stiltes maakt van Vinyan een ware belevenis waar je jezelf niet kunt verschuilen in de louche wereld aldaar.

Calvaire is uiteindelijk wel wat unieker en wat beter dan Vinyan, vooral omwille van de stortvloed aan waanzin gecombineerd met de: What the Fuck? humor.

Opmerkelijk trouwens hoeveel 'Apocalypse Now gezinden' klagen over het eenvoudige script dat blijkbaar in het water is gevallen. Nu, kun je veel over Apocalypse Now zeggen maar feitelijk gezien is dat natuurlijk ook gewoon een zoektocht naar iets op onbekend terrein waar men steeds verder vervreemdt raakt van de realiteit. Gelukkig geschiedt in Vinyan zoiets zonder onnodige zijlijnen en met prachtige onheilspellende klanken op de soundtrack waardoor de trance waarin je geraakt, onverwurmbaar is en vele malen meer impact heeft. 4,5*

Laat ik dan maar eens de 1ste zijn om deze film tot op de bodem af te kraken.

De film begon zowaar nog fijn met een openingsshot van zonnestralen die door een boom uiteenspleten. Hierna hokt Bergman zijn kippetjes vooral op in het huis en dan vooral in het bed. Bedlegerige types en aanhang hoeven niet garant te staan voor een zware film, zo bleek uit films als Mar Adentro en Habla con Ella, films die ondanks hun zware, typische arthouse achtige problematieken in het verhaal af en toe in staat waren om een wat luchtige sfeer op te roepen door middel van wensdromen, flashbacks vanuit het verleden, fantasie, humor te gebruiken of door een voice - over te gebruiken van de lijdende persoon of van een aanverwant, die vaak met wat humor terugkeken op hun leven. Kortom: er werd gerelativeerd in die films.

Voor Bergman is de dood en de weg er naartoe vooral een grote lijdensweg. Geen greintje humor valt er in deze film te bespeuren. Verder kijken we niet een keertje terug naar leuke gebeurtenissen uit het verleden, een moment op het einde in de schommel uitgezonderd. Bergman schotelt in de flashbacks uit het verleden nog maar eens wat tragiek voor, wat natuurlijk weer van die gemaakte extra diepgang geeft aan zijn personages. Die bij mij helemaal niets los wisten te maken. Ik voelde dan ook een enorme afstand tussen mij en de hoofdpersonages. Het leek wel of ik naar een stel doden keek die vroeger nooit kind waren geweest. De film oogde statisch, wat o.a. bleek uit de elitaire omgangsvormen tussen de familie en het dienstmeisje. Verschrikkelijk zoals men dat belletje luidde, waarop het dienstmeisje ten tonele verscheen om ze van hand en spandiensten te voorzien. En dan heb ik het nog geen eens over dat verschrikkelijke, over de top geschreeuw. Dit zorgde bij mij niet voor kippenvel of voor angstige momenten maar vooral voor irritaties.

Enige andere positieve na de opening, was de manier waarop Bergman zijn scenes achter elkaar projecteerde. Een rode waas, die steeds lichter werd....Had alleen veel meer mee gedaan kunnen worden. Vond het teveel neigen naar kitsch. De muziek was hemeltergend kut. Voegde niks toe en versterkte alleen maar het gevoel alsof ik naar een stel saaie kluizeniers zat te kijken, die niet van deze wereld waren, maar dan helaas zonder fantasie uitgewerkt.

De vertelstructuur was op zich ook nog aardig van opzet. Weinig voice - overs en veel registrerende beelden. Alleen deed het mij echt niks, doordat ik niet bereikt werd door de personages. Het had absoluut geen hypnotiserend effect. Mede dankzij het ontbreken van mooie beelden, iets wat ik bij soortgelijke films met weinig voorkauwende monologen en dialogen, gelukkig wel vaak tegenkom.

Het ontbreekt Bergman hier aan nuance! En dan doel ik vooral op de manier waarop hij omspringt met het toewerken naar de dood. Belachelijke, non filosofie houdt hij er op na. Hij maakt zijn kijker bang voor de dood i.p.v. ruimte over te laten om na te denken over de naderende dood. Daarvoor verdient hij een flink pak slaag voor zijn broek. Eenzijdig, simpel en zwaar drama met een goede scene, die zowaar origineel is. ( glas in de vagina stoppen. Geef mij maar Fanny och Alexander, mag hopen dat Bergman niet nog meer van dit soort flutfilms gemaakt heeft. 1*

Na al de discussies hierboven was ik toch wel erg benieuwd geworden naar deze film en haalde ik hem maar wat eerder van stapel.

Maar wat slaan de criticasters van deze film de plank toch mis! Dat er gefutseld wordt met jaartallen slaat nergens op. Toen Guido en zijn vriendin de kas ingingen vond er natuurlijk geslachtsgemeenschap plaats. Waarna niet na 5 jaar, maar natuurlijk al na 9 maanden het kind geboren werd .

Ook het argument dat je geen komische noot kan meegeven aan een film die gaat over de holocaust vind ik absurd. Het is tenslotte toch geen documentaire? Deze film is gewoon uniek en weet zonder een dosis humorloze drama uitstekend weer te geven wat voor een verschrikkingen de mensen toen hebben meegemaakt. Hulde daarvoor! Een vader die voor zijn zoontje telkens een soort fictieve wereld schetst en alles doet om het zijn oogappel naar de zin te maken. Erg ontroerend!

Maar deze film bevatte naast ontroerende scènes, zoveel meer! Het is zeker niet alleen een oorlogsfilm of een dramafilm. En de humor van Benigni was helemaal de mijne. Al vanaf het 1ste moment toen ze door het weiland naar beneden raasde! De mooiste scène vond ik toch wel de scène in die school, en dat uitgerekend hij de kinderen moet uitleggen dat het Italiaanse ras superieur is . De scènes met een ontketende Benigni op de fiets, zich werpend in de armen van de schooljuffrouw vond ik ook een knap staaltje humor. En Benigni als vertaler in het concentratiekamp meesterlijk!

Daarnaast is de muziek niet altijd even aanwezig, maar erg fijn om aan te horen. Ook de vele fraaie beelden van het weidelandschap en van de stad zijn mooi. En verder een pluim voor het jongetje, dat echt een geweldige rol neerzet! De rol van Benigni mocht er natuurlijk ook wezen, hij heeft een heerlijke Italiaans chaotische man neergezet.

Het einde vond ik ook erg ontroerend. Mooi dat, moeder en zoon elkaar nog terugvinden . 4,5*

Leuke film met wederom Asano in de hoofdrol ( het lijkt wel alsof hij in iedere Japanese film van de partij is ).

Alhoewel het onderwerp me niet zo aansprak was het toch wel interessant dat Asano zich dankzij het ontleden steeds meer ging herinneren. De hoogtepunten waren dan ook de flashbacks. Het auto ongeluk werd goed in beeld gebracht maar was wel erg kort. De scènes waarin Asano en zijn vriendin op het strand vertoefden zagen er prachtig uit. Met name zijn door het uitzicht opgezweepte vriendin danste een aardig rondje mee.

De film kreeg gelukkig ook wat diepgang, het was toch wel heftig dat Asano bij de ouders van zijn overleden vriendin op bezoek ging. Het zijlijntje met dat nieuwe meisje vond ik wat overbodig aandoen.

Gelukkig heb ik de dvd. Dus ik zal hem zeker nog een keer bekijken. Helaas is de dvd wel erg lelijk met dat Asiamania logo. Geef mij dan maar Quality film collection dvd `s. Veel sierlijker en ik ben echt trots als er weer eentje toegevoegd is aan mijn collectie. 4*

Een van de mindere Fellini `s.

Ik kan mij goed vinden in Goodfella `s recensie. Alles is veel te gewoontjes in beeld gebracht. De film beschikt niet over surrealistische beelden en vreemde personages die Otto E Mezzo en Guilietta Degli Spiriti wel bezaten. Het verhaal vind ik bijzonder gewoontjes verteld. Gewoon rechttoe, rechtaan. De film kwam ook helemaal niet dramatisch over en was slechts enkele malen grappig. De vrienden die zich misdragen tijdens een voordracht en toen ze met z`n drieën in de auto zaten en 1 van hen een werknemer langs de weg uitschold en de slapende man de consequenties moest dragen .

De muziek was natuurlijk wel dik in orde. Maar zo `n normaal verhaal zonder een behoorlijke uitwerking is wel een kleine domper. Al veel betere coming of age drama `s gezien. De manier waarop de vrienden hier met elkaar omgaan was vrij afstandelijk en niet ontroerend. 3*

Nee! Wat weinig berichten hier, zo zonde!

Godard maakt zijn uitspraak dat je slechts een vrouw en een pistool nodig zou hebben voor een fascinerende film volkomen waar in deze meeslepende en poëtisch gebrachte film waarin 12 hoofdstukken het leven van telkens weer ' Anna Karina ' proberen vast te leggen. De 12 hoofdstukken gaan niet zoals bij een boek vanzelfsprekend van a naar b en zouden voor sommigen te fragmentarisch aan kunnen doen, wat medeleven voor het hoofdpersonage niet ten goede zou komen.

Wat mij betreft is elk hoofdstuk een van de 12 puzzelstukken die naadloos in elkaar overlopen, elk hoofdstuk geeft inzicht in hoe Nana in het leven staat. Zie het als een stuk tekst die opgedeeld is in alinea `s met tussendoor de witregel. Alleen neemt Godard tussen de verschillende hoofdstukken soms een wat grotere sprong.

Wat ik zo knap vind is hoe Godard het beeld van een ' standaard prostitue ' weet te vermijden. Nana maakt volop deel uit van het culturele leven in Parijs, waar zij verbondenheid voelt in de cinema met de gedoemde Jeanne `d Arc, waar zij kletst in cafes met lotgenoten en waar ze zich ophoudt in vele barretjes en de aandacht van poolende en biljartende mannen probeert op te eisen. Alhoewel ze nooit zeker is van een vaste verblijfplaats is ze trots op haar leven hier in Parijs en deint ze vrolijk met de massa mee. Ontroerend wanneer Nana achter het raam zit en gesterkt door de zon die in de rivier weerkaatst haar klant een pleziertje wil gunnen maar hij dit nogal bot afwijst.

Een grootse ode aan de levensvreugde, die velen in de achterbuurten van Parijs op de been houdt. Schitterende muzikale bijdrages, zoals die jazzmuziek die uit de jukebox schalt, terwijl Nana zich ritmisch voortbeweegt en af en toe stopt omdat de muziek ' zoals wij dat van Godard gewend zijn ' ook even een pas op de plaats maakt. Ik moest toch wel een klein traantje wegpinken bij het aanschouwen van deze beelden. Soms zet Godard zijn muziek in, als het punt eigenlijk al gemaakt is, bv. wanneer Nana zich tegen een vensterbank aan laat zakken. Maar verder heel fraai weer wat Godard hier brengt na het teleurstellende Bande a Part.

Wie niet van Anna Karina houdt kan deze film beter mijden, aangezien zij hier nogal eens het hele beeldformaat in beslag neemt. Mensen, wat een verschijning zeg! Het zwart - wit is ook enorm contrastrijk met prachtige shots van Parijs bij nacht. Daarbij is Godard gewoon weer lekker eigenzinnig bezig en laat hij, nadat hij de camera vanuit de auto een tijdje naar rechts heeft gedraaid, plots een flinke omwenteling naar links maken. Overigens is de climax misschien nog wel het beste van deze hele film, hartverscheurend mooi en in en in triest tegelijk. 4,5*

Vooral het 1ste uur een redelijk aangrijpende film. Inderdaad, goed om eens te zien dat het leven in tijden van oorlog gewoon ( noodgedwongen ) doorgaat, hoe onzeker je ook van je leven bent. Ik ben het wel met Starbright Boy eens dat de film zich soms wat verliest in te gemakkelijk Hollywood sentiment ( o.a. de plotselinge op 5 seconden na goed getimede redding van de hoofdrolspeler ) wat hier eigenlijk niet op zijn plaats is, het is alsof je dan naar een veredelde b versie van Idi i Smotri zit te kijken. Een 3,5*

Luchtige film,

Nog nooit heb ik een dochter en een moeder zo laconiek zien reageren op een moord als in deze film. Onvoorwaardelijk kiest moeder gelijk voor haar kind.

Deze film bevat handvaten vol met komische elementen. Neem nou, het 1ste bezoek van de zusters en de dochter aan Augustina. Een goed en ruimdenkend mens, letterlijk en figuurlijk. Maar ook moeder die constant verstoppertje speelt is grappig. Maar het meest heb ik nog gelachen als de Spanjaarden elkaar zoenden, wat een decibellen kwamen daarbij vrij zeg en dan ook nog eens 3x.

Ik had nog niks van het plot gelezen vandaar dat ik uiteindelijk verrast werd door de ontknoping. Natuurlijk had ik al iets in mijn achterhoofd van: zou ze zelf misbruikt zijn omdat ze zo adequaat handelt? . De uitwerking wist mij toch te verrassen, met name omdat ook Augustina er nauw betrokken bij was .

Penelopè Cruz speelt een fantastische rol, maar doet dat niet, door alleen maar oogverblindend mooi te zijn. Af en toe komt ze venijnig uit de hoek, waaruit maar weer blijkt dat ook zij een gewoon mens is. Vooral haar afstandelijkheid jegens Augustina vond ik soms ijzingwekkend kil. Augustina is ook een belangrijke schakel in deze film als pacifistische hippie. Ik had soms echt met haar te doen.

Deze film bevat gewoon een fijn, Spaans sfeertje. Met heerlijke kenmerkende muziek erbij. Een thriller achtig gegeven wordt constant met een lekker komisch sausje overgoten. 4*

Ik sluit mij aan bij de vele positieve berichten hierboven over deze film. Dit is een nou typisch zo `n film die blijft boeien door de constante aanvoering van schitterende beelden. Er wordt niet gewerkt met flashbacks of met special effects, de film doet eigenlijk vrij minimalistisch aan. Maar het ogenschijnlijk simpele verhaal ( wel origineel ) wordt geholpen door de oogverblindende locaties waar deze film is opgenomen. Prachtig beginshot inderdaad. Vooral ook omdat de scène vanaf meerdere camerastandpunten in beeld wordt gebracht.

Maar ook de personages dragen bij aan een juiste sfeer in deze film. Ze gedragen zich vaak ingetogen en weten te genieten in stilte, ter illustratie: Een mooi moment toen beide broers elkaar tevreden aankeken toen ze op weg waren naar het eiland . Natuurlijk zijn er ook conflicten, het komt erg realistisch over en maakt dat de dood van de vader, verrassend genoeg toch nog aangrijpend is .

De muziek mocht er ook wezen. Het paste precies in het totale plaatje van deze film. Een heerlijke film om bij weg te dromen en om te genieten i.p.v. je zorgen te maken over de in deze film ontbrekende plotwendingen . Voorlopig een stabiele 4,5* ( maar ik kan eigenlijk niet wachten tot een 2de viewing ).