Meningen

Er waren volgens mij zelfs 3 scenes die 2 x overgedaan werden. De eerste keer betrof het volgens mij een vraag van Leung waarop Cheung resoluut antwoordde om tijdens de 2de keer al wat meer vertwijfeling in haar antwoord te leggen. Er werd aan haar vastberadenheid getornd. De tweede keer oefende Cheung met Leung op zijn kamer hoe ze haar man moest confronteren met zijn overspel. Waarna Leung na de eerste keer opmerkte dat haar man er zo wel genadig vanaf kwam. Hierna besloten ze om het nog een keertje te oefenen. Waarop Cheung duidelijk moeite had met het bedwingen van haar emoties. De 3de keer betrof het de afscheidscene die ook in scene werd gezet, waarna beiden elkaar weer omarmden. Die laatste is in principe niet helemaal dubbel maar misschien zorgde die voor verwarring bij jou.

Na het talloos afspelen van de geweldige trailer heb ik de film vanavond dan eindelijk eens een keer herzien en ik kan er niet bij dat ik de vorige keer de 1ste 30 minuten te traag vond. Beeldschoon gefilmd met telkens prachtige opkomende muziek tijdens alledaagse handelingen. Veel gezelligheid en warmte straalt de film uit, temidden van een wat tragisch liefdesverhaal. Hoogtepunt was de scene waarin Cheung thuiskomt van een bioscoopbezoek en opgewacht wordt door haar buurman die blijkbaar iemand anders thuis verwachtte of stiekem toch niet.....

Verder viel mij ook het prachtige samenspel tussen Leung en Cheung op. Wat een prachtig geklede vrouw toch ook. Zo sierlijk, elegant, energiek en ondertussen overlopend van onbeantwoordde passie en een bepaalde trots die haar in de weg zit. Schitterende kleurenpracht en camerawerk in de vorm van een over de grond kruipende camera, slow motion beelden, lege gangen en volle eettentjes. Vette verhoging. 4,5*

Vandaag ook eindelijk gezien en het was zeker de moeite waard. Een schitterende, ontroerende film met prachtige shots, humor, een boodschap en een interessante manier van vertellen. Ik verwachtte een wat trage, zoete film. Maar nee hoor, er zat behoorlijk wat pit in. Na afloop zat ik nog na te genieten van de muziek bij de aftiteling. Amélie was er weer vandoor, ik moest haar maar eens gauw in mijn top 10 zetten! 5*

Een interessant concept leidt tot een aardig actiespektakel met gave shoot - outs, fijne schietpartijen en natuurlijk het voor Woo onontbeerlijke waterspektakel. De eveneens typische, melodramatische insteek omtrent Travolta `s gezin kon echter nodig gemist worden.

Ongeloofwaardigheden binnen het plot zijn de film vergeven. Al blijf ik het belachelijk vinden dat mensen waar je toch secuur werk van mag verwachten, zo gemakkelijk tekortschieten. Als Cage uit een coma ontwaakt, krijgt hij zowat een vrijgeleide om alles en iedereen om te leggen?! Niemand die had verwacht dat dit zou kunnen gebeuren? 3,5*

Oef, wat had ik een moeite om in het begin, in deze film te komen. De optiteling is apart, maar daarmee zeker niet echt geslaagd. Vervolgens verplaatst het decor zich richting een huis waar 2 heren en een dame thuiskomen van klaarblijkelijk een avond stappen. Het geluid vond ik in het begin nogal dof en ondermaats klinken, met als resultaat dat de conversaties nogal ondermijnd werden en mij niet konden pakken.

Pas toen we voor de 1ste keer een inkijk kregen in de thuissituatie van Richard die vrolijk heen en weer schipperde tussen 2 vrouwen, begon ik de sarcastische opmerkingen, het overdreven, nerveuze, uitbundige gelach en de pijnlijke gezichtsuitlatingen op hun juiste waarde te schatten. Ik zag een destructieve relatie tussen 2 mensen die het verleerd waren om oprecht aardig voor elkaar te zijn, laat staan om elkaar lief te hebben.

De vele dialogen in deze film waren zwartgallig van aard en deden mij soms lachen, maar steeds weer was daar de camera die mij dankzij het gebruik van close ups weer hard met de voeten op aarde deed belanden. Gena Rowlands is zo `n actrice die enorm veel charisma uitstraalt, zo ook in Faces waar ze regelmatig in haar trots gekrenkt wordt door mannelijke lieden, maar nooit over zich heen laat lopen. Lynn Carlin is voor mij een ontdekking, ze speelt met verve een gedesillusioneerde huisvrouw die toch niet zo sterk in haar schoenen staat, zoals ze eigenlijk gehoopt had. Ze deed mij overigens wat denken aan Anna Karina.

Faces is een ruwe diamant, waar hoongelach de personages ten deel valt. John Cassavetes is een geweldenaar met dialogen, waardoor ik blij ben dat ik Faces met ondertitels heb kunnen kijken. Faces leek mij na 5 minuten zowat ondoorgrondbaar en niet om doorheen te komen, maar al snel waande ik mij helemaal in John Cassavetes universum, waar mensen vertier zoeken in het rumoerige uitgaansleven en waar de camera frontaal laat zien hoe omslachtige relaties veel leed kunnen berokkenen.

In het begin moest ik even wennen aan het camerawerk, maar al snel bleek het ruwe camerawerk voor een absolute meerwaarde te zorgen. Op visueel vlak is er bewust gebruik gemaakt van grauw zwart - wit, naarmate de film verstrijkt leek het allemaal steeds minder vaal en juist veel helderder te worden. Mooi effect! Net zoals ik zeker niet het gevoel heb dat John Cassavetes zijn camera maar wat in het rond liet slingeren, John Cassavetes kent een goed ritmegevoel en plant zijn camera telkens weer op de juiste plaatsen, zodat je als kijker niets ontgaat! 4*

1ste keer na 30 minuten uitgezet, ik vond de film allesbehalve vermakelijk omdat de schreeuwende kleuren gewoon als vreselijke, lelijke kitsch op mij overkwamen. Daar waar Mah Nakorn juist veel warme, wat zomers uitziende kleuren bezat werden hier lichte, koudbloedige kleuren ineen gemixed. Daarnaast houd ik best van over the top acteerwerk, maar de manier waarop men hier acteerde neigde naar slecht i.v.p. naar grappig. Enige mooie scene was het moment waarop men in een bootje naar een huisje gelegen in het midden van een meertje voer. Wel lelijke kleuren, again.

Tijdens een 2de poging om de rest van de film te bekijken werd het allemaal wat beter. Af en toe best grappig zelfs. Ik vond vooral de manier waarop men heel serieus het huis besloop en vervolgens bestormde vermakelijk. Vooral omdat wij als kijker zagen dat men binnen gewoon aan het lanterfanten was, een instelling die een overrompeling eenvoudig zou moeten maken. Zulke tegenstellingen kwam ik helaas wel wat weinig tegen. Qua muziek en kleurgebruik oogde het allemaal ook soms wat fijner. Vooral de kleur groen in combinatie met felroze. Toch werd de plank nog regelmatig misgeslagen. Bv. tijdens het huwelijk. 2,5*

Aardig filmpje om een keer te zien maar daar blijft het ook wel bij. De dieren en de gekke personality van de vriendin van Jeniffer geven de film nog wat schattigs/unieks mee. Jammer, dat de film zichzelf veel te serieus neemt door aan het einde ineens hoog spel te spelen met zogenaamde dramatische momenten, die niet thuishoren in een verder luchtig filmpje. Bovendien maakt het de boel alleen maar langgerekter en dus minder grappiger. Ik zit trouwens ook niet te wachten op een vrouw die het goed moet maken met Matthew Mc Conaughney. Totaal ongeloofwaardig. 2,5*

Het eerste half uur is vreselijk.

De Franse film op het slechtst van zijn kunnen. De regisseur doet er een half uur over om duidelijk te maken wat voor een rivaliteit er heerst tussen een paar collega `s. En dat doet hij door de beelden te laten voor wat ze zijn en zijn personages vooral één op één gesprekken met elkaar te laten voeren, die ook nog eens letterlijk voor te kauwen hoe de verstandshouding tussen iedereen is eenmaal men aan het teambuilding uitje gaat beginnen. Duf!

Gelukkig krijgen we daarna nog een leuk Canyoning avontuur te zien. Eigenlijk is het allemaal een beetje droog geregisseerd, maar omdat Canyoning toch wel een animositeit is in films boeit het nog wel. De ontwikkelingen tussen alle personeelsleden deden mij niet zoveel, daarvoor waren zij eigenlijk te oppervlakkig en gekunsteld uitgewerkt. Een kleine 2,5*

Constant had ik het gevoel bij het aanschouwen van Karl Markovic `s gezicht dat ik met ' pokerface ' te maken had. De dames in deze film kwamen zonder uitzondering wel erg melig over. Hun ' over the top ' acteerstijl was dan wel grappig maar maakte wel duidelijk dat vrouwen in deze film te eenzijdig werden neergezet. Verder wel een boeiend verhaal dat mij niet lang bij zal blijven. Op cinematografisch vlak viel er amper wat te zien, zeker in de concentratiekampen. 3,5*

Fanfare is een licht, charmante film over een bepaalde tijdsperiode in Nederland. Ik deel de mening wel van sommigen users dat de film de tand des tijds niet heeft overleefd. De film had er beter aan gedaan om wat dieper in te gaan op het fenomeen: het verenigingsleven, in zijn algemeenheid.

Desalniettemin geeft Fanfare een mooi beeld van Nederland in de jaren `50 en blijft de hele film over de gehele linie zwaar vermakelijk, ondanks de soms wel heel oubollige humor: neem nou de staart van een koe die in het gezicht van boer Geursen terecht komt. Nou, haha! Toch een 3*

Als kind verslond ik de boeken van Roald Dahl altijd. Toch stond ik aanvankelijk niet te popelen om deze film te gaan zien. Dat kwam omdat de regie was toevertrouwd aan Wes Anderson. Op basis van het zwakke The Royal Tenenbaums zou ik deze film dan ook overgeslagen hebben, ware het niet dat een animatiefilm perspectieven bood alsmede werd er uiteindelijk toch een boek verfilmd dat vroeger tot één van mijn favoriete boeken behoorde.

Het moet zo `n 14 jaar geleden zijn toen ik voor het laatst: De Fantastische Meneer Vos las en toch voelde het verhaal al na een paar minuten vrij herkenbaar aan. De 3 kwaadaardige boeren werden op een grappige manier geïntroduceerd, al was het eigenlijk alleen de teler van de appelwijn en de kalkoenen die angst wist in te boezemen. De andere boeren kregen weinig screentime, maar dat deerde geenszins, aangezien de appelwijnteler geholpen werd door een andere noemenswaardige schurk: een rat. De eerste kennismaking in de wijnkelder was een geniale scène.

Ik was aanvankelijk bang voor een gedateerd kleurendesign. Nu spatten de kleuren niet van het beeldscherm af en komen met name de landschappen als achtergrond er wat zuinig vanaf, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door fantastische personages. Ik zou Wes Anderson tekort doen door te stellen dat zijn taak eenvoudig was omdat hij alle personages kon kopiëren van het boek naar een film. Ik keek met plezier naar alle details, bv. hoe meneer Vos zijn maaltijd opschrokte ( Wes Anderson laat dieren niet helemaal vermenselijken ) en naar het graven, graven en nog eens graven onder de grond.

Er was ook opvallend veel wisselwerking tussen de familieleden en de andere dieren, waardoor ik met een grote glimlach keek naar de onderlinge spanningen en het vertier tussen hen. De spugende zoon van meneer Vos was overigens geweldig geïllustreerd en een grappig karakter.

Helaas moet ik wel even kritiek uiten op de stemmen van meneer en mevrouw Vos in de vorm van George Clooney en Meryl Streep. Het liep allemaal niet faliekant slecht af omdat George Clooney uitstekend een quasi nonchalante stem kan opzetten, maar zouden niet meer onbekende mensen dat kunnen? Als je de stemmen van George Clooney en Meryl Streep hoort neemt het gelijk wat authenticiteit weg bij de personages van meneer en mevrouw Vos omdat je ze voortdurend linkt aan bekende gezichten.

Gelukkig weet Wes Anderson er toch een fijne film van te maken en drukt hij zijn eigen stempel redelijk op deze film zo heb ik het idee. Hij gebruikt namelijk nummers van The Beatles, zoals hij dat ook al deed in The Royal Tenenbaums, niet altijd even zichtbare humor en de scène richting het einde met de wolf staat mij niet zo bij als boekgebeurtenis. Ik vond het wel een gave op zichzelf staande scène.

Een charmante film die gemakkelijk overtuigt ondanks enkele kleine gebreken! 4*

Mijn eerste kennismaking met Luis Buñuel,

En op basis van deze film zou het wel eens lang kunnen duren voordat ik mij weer aan een film van deze pijnlijk ongrappige clown ga wagen. Ik heb bewust voor deze film gekozen omdat hij mij op papier wel grappig leek. Helaas is het daarbij gebleven, Buñuel kan totaal niet uit de voeten met zijn op papier soms grappig klinkende situaties. Het is telkens 1 minuut absurditeit, om daarna terecht te komen in een lelijke, gedateerde, onbehouwen modderpoel van 15 minuten.

Buñuel heeft er geen flauw benul van hoe hij op een fatsoenlijke manier een sketch op moet bouwen. Hij pleurt de knuppel te snel in het hoenderhok om daarna 5 versnellingen terug te schakelen en veilig en doodnormaal aan te komen.

De humor is trouwens ook van een zeer gebrekkig niveau, ik snap niet dat mensen serieus kunnen lachen om deze kinderlijk, achterhaalde fratsen. Geestelijken die geschoffeerd worden als 2 mensen even van bil gaan, een Pater die onkuise woorden toefluistert naar een jonge vrouw. Nou, ik heb mij toch zitten bescheuren! Oubollige humor i.p.v. surrealisme, dat maar af en toe zijn kop boven de rest van de rotzooi uit weet te steken! Een zeer magere 2* en een hels fluitconcert vallen Luis Buñuel ten deel.

Deze prachtige, in een wit idealistisch landschap verpakte, film eindelijk eens herzien.

Mijn conclusie is dat deze film gewoon een meesterwerk is, vanaf het begin leek het gewoon alsof ik zelf deel uitmaakte van de sneeuw die daar lag, zodat ik het verhaal vanaf de 1ste rang kon volgen. Geweldige opening met sterke muziek en een heerlijke sinistere 1ste kennismaking in dat restaurant.

Jerry Lundegaard is een loser bij uitstek die zelfs nog geen eens de door hem bedachte ontvoering van zijn geliefde vrouw in de hand kan houden. Overal waar Jerry komt lijkt hij te mislukken. Met name de scènes waarin je ziet hoe Jerry met zijn klanten omgaat, geven niet de indruk dat je met een aalgladde sluwe verkoper te maken hebt. De mensen lijken hem niet te accepteren omdat Jerry geen passie voor zijn werk uitstraalt en geen gelukkige indruk maakt, daardoor bewandeld hij teveel de automatische piloot. Waardoor hij menig maal in het nauw gedreven wordt. Zijn uitingen van frustraties zijn geweldig om te aanschouwen. Echt, een man die alles opkropt.

Ook de rest van de cast blinkt uit in deze zeldzaam sfeervolle witte film. Steve Buscemi is hilarisch als opgewonden standje en Frances Mc Dormand straalt nog wat warms uit. Echt een type dat krijgt wat ze wilt en waar iedereen het nog van accepteert ook.

Ook de personages die toevallig de revue passeren zijn leuk, omdat ze uitblinken in nuchterheid, domheid of hardleersheid. Zij, maken van Fargo eigenlijk een ware culturele tocht door Minnesotsa en North Dakota.

De cinematografie blijft voor mij echter oogverblindend mooi. Ik kreeg gewoon zin in kerstmis of op zijn minst in een lange wandeling door het landschap aldaar. Deze film flirtte al eens met een 5* Maar is de grens van het flirten inmiddels allang gepasseerd. 5*

Op zich wel een aardige coming of age film, met af en toe mooie sfeerschetsen van een plek waar een aantal jongens geboren en getogen zijn. Alleen begon het mij steeds meer tegen te staan dat de hoofdpersonen constant liepen te mekkeren over mooie, vervlogen tijden die volgens hen nooit meer zouden terugkeren, terwijl men toch echt pas begin 20 was. Zeg maar het West - Friesland syndroom: flink neuken, zuipen, blowen etc. en daarna al het gevoel hebben alsof er ( ook ) geen andere belangrijkere dingen in het leven bestaan, waardoor een betekenisloos gevoel je overvalt. Ik had ze in ieder geval graag een schop onder hun hol verkocht. Ik vond het eigenlijk niet normaal hoe weinig ze uitvoerden, zelfs met inachtneming dat ze vakantie hadden. Een 3*

Deze film zal ongetwijfeld veel mensen aanspreken maar ik vond het maar een vervelende bedoeling. De film was geen eens saai te noemen of zo, alleen drongen scènes niet tot me door, genoot ik niet van de vele hallicunaties van Depp en acteerde Benicio Del Toro weer eens als een dikke krant. Geef mij maar Trainspotting, die film heeft naast een herkenbaarder sfeertje ook veel komische situaties. Een sportjournalist die niet weet wie de race gewonnen heeft? Even leuk, maar niet de hele film lang van die over de top voorspelbare humor!

Pluspuntje was de muziek, die zich goed leende voor de film. Verder heb ik de film alleen maar aangekeken en ga ik hem denk ik nooit meer zien. Er hoeft absoluut geen verhaal in te zitten of het hoeft ook niet altijd allemaal reëel te zijn, maar wel komisch.

Verder denk ik dat sommige mensen de film alleen leuk vinden omdat Johnny Depp erin meedoet. 1*

Zag hier vantevoren nogal tegenop. Enkele trailers beloofden nou niet gelijk een veelvoud aan boeiende beelden. Maar ja, Fellini is nou eenmaal een van mijn favoriete regisseurs dus moest ik mij maar eens onderwerpen aan deze film.

De film bevat op de 2 hoofdpersonen na, die zich bijna constant gezamenlijk in steeds een andere situatie begeven, nauwelijks een rode draad. Op zich niet erg, maar hier bekroop mij soms ook het gevoel van: wat moet ik hiermee? Lelijke kleuren soms. Vooral rood was niet om aan te zien en de zonnestralen waren te kunstmatig. Het leek wel alsof Fellini een grote bouwlamp zijn decors liet belichten. Soms echter als de aandacht dreigde te verslappen toch wel weer boeiend. Het spel van liefde tussen de hoofdpersonen was allerminst romantisch, maar boeide wel. Al was het maar omdat er soms een triootje uit kwam rollen en een lid daarvan daarna prompt geslachtofferd werd. Misschien een of andere link naar de slavernij? Waar linkte de film eigenlijk niet naar? Meerdere tijdsaspecten kwamen aan bod, zonder deze volgens een duidelijke structuur uit te werken. Wat ik er uit af kon leiden was dat ze telkens op de vlucht waren, ontberingen moesten ondergaan en soms letterlijk moesten kruipen en smeken voor hun leven. Een les in nederigheid of zo.

In ieder geval soms wel degelijk boeiend. Bepaalde beelden blijven beklijven, zoals het collectief nemen van een bad, de voorloper van de schuimparty `s? Of het gevecht met de minotaures en het huwelijk op zee. Echter, Fellini blinkt hier soms uit in lelijkheid en meerdere malen kreeg ik het gevoel alsof hij niet veel te veel hooi op zijn vork genomen heeft. Wel leuk om gezien te hebben, toch op I Vitteloni na de minste Fellini tot dusver. 3*

Typisch Godard al is het soms nog wat onwennig.

Wie van de 2 mannen ' haar ' het meest weet te vermaken met een improvisatieact, mag een avondje met haar uitgaan. Als ' ze ' zich verveeld wenst ze dat ze vermaakt wordt door een van de mannen met een dansje en vlak voordat ' ze ' een man een nul op zijn request geeft omdat hij met haar mee naar binnen wilde gaan heeft ' ze ' het toch voor elkaar weten te krijgen dat hij zich voor haar uitsloofde.

' Ze ' is natuurlijk Anna Karina, die los acteert ' wat voor speelsheid zorgt ' maar wat ten koste gaat aan haar personage, die uiteindelijk te theatraal blijft net zoals de andere personages in de film. Wel vermakelijk om te zien maar het deed mij allemaal wat minder dan de latere Godard `s die een bepaalde speelsheid ' zoals het spelen met muziek, ' door de geluidsknop abrupt stop te zetten om hem weer voort te zetten om hem weer te onderbreken ' , beter te combineren met emotionele overtuigingskracht van zijn personages.

Een ode aan de wispelturige, naar aandacht hunkerende, vol hormonen zittende en zelfverzekerde vrouw die de touwtjes in handen heeft! 3,5*

In Le Mepris werd het lichaam van Brigitte Bardot al uitgebreid bestudeerd. In deze film doet Godard er nog een schep bovenop en cirkelt hij nog dichter met zijn camera langs zijn vrouwelijke hoofdpersonage. De vele close ups van intieme momenten zijn prachtig en met veel gevoel voor de juiste kadrering in beeld gebracht. De close ups spreken voor zich, de straatscenes ademen een en al leven uit en tussendoor plant Godard zijn camera op unieke plekken, waardoor we ook eens te weten komen hoe de voeten de wereld tegemoet treden na het afstappen van een roltrap.

De ideeën zijn soms alleen wat beter dan de uitwerking van het idee. Als Pierre en Charlotte visite ontvangen, kiest Godard er niet voor om ze een nodeloos gesprek te laten voeren, maar geeft hij ze allemaal een monoloog over extentiële vraagstukken, waarbij ook kindlief even uit zijn bed wordt gelicht. De vertelvorm is hierbij vaak leuker dan de inhoud van het gesprek.

Afgezien van deze kleine sfeeronderbreking heb ik weinig op deze film aan te merken. Het gedeelte waarin Charlotte zich tussen allerlei modellen begeeft is visueel van hoogstaand niveau. Een eigenzinnige film die eigenlijk gewoon draait over een vrouw in dubio maar dan ontleed tot op het bot, voor welke man zal zij gaan kiezen? 4,5*

De film was inderdaad erg clichè en dat ben ik op zich wel gewend. Maar de film doet daarnaast ook erg braaf en voortkabbelend aan. De 1ste keer dat ik hem zag scoorde hij nog een voldoende maar nu niet meer. Dat gedoe rondom die ferrari....best wel saai. Alleen de ontmoeting tussen Ferris en zijn vriendin onder de ogen van de directeur was echt grappig. 2,5*

The Fifth Element is een film die mij terugvoert naar inmiddels al lang vervlogen tijden. Ik weet nog goed dat ik deze film in groep 8 zag en hem vreselijk vond, wat nog als een understatement gezien kan worden. Zo `n 10 jaar later waren grote stukken van deze film uiteraard vervaagd, maar drongen het meisje met het aparte haar, de slonzige taxicab Bruce Willis en de 4 elementen: vuur, water, aarde en lucht zich nog steeds aan mij op.

Inmiddels heb ik het science fiction genre weten te appreciëren en kan ik intens genieten van eigenzinnige films die er hun eigen manier van stilering op nahouden. The Fifth Element is een bont spektakelstuk dat duidelijk geïnspireerd is op het baanbrekende Blade Runner, diens toekomstvisie als uitgangspunt neemt en hem eigenhandig verder uit weet te bouwen. Zo wonen er geen mensen meer op de grond en is New York veranderd in een zee van auto `s die tussen de wolkenkrabbers doorrazen op verschillende hoogteniveaus.

De film straalt een en al plezier uit. Je voelt je weer even een jochie dat zijn kist met auto `s om mag kieperen om ze vervolgens op een speelmat te installeren. De voertuigen zien er qua design verbluffend uit, eettenten staan niet op de begane grond maar komen met hun tot schip of auto omgebouwde schaftkeet bij de deuren langs of staan stil op een parkeerplaats in de lucht. De film is bovendien voorzien van vele moderne trucjes, die het leven van de mens veraangenamen of voor een komische noot zorgen, als een bestuurder van een auto te horen krijgt dat hij nog maar een beperkt aantal punten op zijn rijbewijs heeft staan.

Een jaar voordat cultfilm Lola Rennt een roodharig meisje door de straten van Berlijn liet rennen, liet Luc Besson in deze film een oranjeharig ''vijfde element'' opdraven. De Franse modeontwerper Jean-Paul Gaultier stond garant voor de opmerkelijk, kleurrijke en veelzijdige kostuums in deze film. Niet zo gek als je jezelf bedenkt, dat de man eerder de kostumering verzorgde voor films als: The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover & City of the Lost Children. Enige affiniteit met gestileerde films is hier belangrijker dan het hebben van een klik met het science fiction genre.

De film is het best te omschrijven als een groot feestelijk ruimte avontuur, compleet met actie, humor en het verhalen van een legende, die zijn oorsprong vindt in het oude Egypte. De film doet meerdere (paradijselijke danwel brandende ) planeten aan en laat genoeg vreemde lui opdraven, waarbij ik bij het aanschouwen van de schurken nogal moest denken aan die geinige wezens uit Bad Taste. Chris Tucker zet trouwens een subliem personage neer. In de Rush Hour films kan ik de man niet uitstaan, maar zijn rol van snobberige disjockey hier, is briljant! Ik lag dubbel toen hij een ober weg kssssssttttttt `te nadat hij hem een drankje afhandig had gemaakt.

Het absolute hoogtepunt is het opera optreden van Plavalaguna. Sowieso werd er al onwijs gaaf naar dit concert toegewerkt met al die toestanden op het vliegveld en in het vliegtuig. De muziek van Eric Serra grenst aan de magistraliteit. De soundtrack klinkt behoorlijk afwisselend met rustige muziek en uptempo momenten. Ik lag ook dubbel toen Willis het vijfde element uit de douche liet en er plots rustige muziek kwam opzetten, waarop Willis dezelfde bewegingen met Leeloo maakte als Ford in Blade Runner met iemand deed.

Het enige minpunt wat ik bij deze film kan bedenken is dat de film zich onnoemelijk snel voltrekt voor het oog van de kijker. Leuk, dat de film zo vlot voorbijschrijdt maar hij had best even halt mogen houden om ons nog meer te laten genieten van de verbluffende stadsdecors.

The Fifth Element is een duur, grandioos en kleurrijk spektakel, opgetogen met handenvol markante personages en gemaakt door mensen die het kind in zichzelf naar boven lieten komen. Dikke 4,5*

Fighting doet onmiskenbaar denken aan Never Back Down, maar dan zonder diens montagefranjes en soepeler ogende gevechten. Laten we wel zijn, als je een film met een titel van dit kaliber bekijkt, verwacht je een hoop geknok en veel actie. Juist op dat gebied wordt Fighting ernstig verwaarloosd.

De film probeert te nadrukkelijk zielen te winnen voor de uitzichtloze situatie van Sean Arthur, die zichtbaar ploetert en de nodige complexen met zich meedraagt. Het verhaal in deze film is er een uit duizenden andere films en toch lijkt het niet tot de regisseur doorgedrongen te zijn dat hij gewoon een oeverloos standaard film gemaakt heeft. De film kent een voor Hollywood begrippen gebruikelijke dosis oppervlakkige karakterontwikkeling en een tenenkrommend einde, die de hele grimmige verpakking, waarover de film ''hoopt te beschikken'', zelf al op een belachelijke manier onderuit weet te halen.

Voorspelbaar, beproefd, 0% authenticiteit, slecht acteerwerk.....Gek genoeg weet de film niet te vervelen en kijkt hij wel vlot weg, waardoor hij het maximum aantal punten scoort voor films, die geen memorabele scenes in huis hebben. 2*

Aantrekkelijke film,

Niet alleen qua beeld ontzettend knap ingespeeld om het zwart - wit contrast uit te buiten maar ook nog eens ontzettend attractieve beelden. De shows die de 2 samen opvoerden wisten te entertainen, net zoals de tijd die de 2 buiten kantooruren samen spendeerden. Of ze nou aan het oefenen waren voor een show of dat ze zich bezighielden met gevaarlijke spelletjes. Het zag er allemaal erg gaaf uit. Niet in de laatste plaats omdat er chemie tussen de hoofdrolspelers merkbaar was. Verder zie ik niet veel films waarin de hoofdpersonen al reizend, op een vrij aparte manier geld proberen te verdienen om hun hoofd letterlijk en figuurlijk boven water te houden. En om met het verdiende geld vooral veel lol te maken.

De panorama `s waarin we uitkijken op Istanbul zijn oogverblindend en laten zich omschrijven als nog mooier dan het sprookje van 1001 nacht. Flonkerende uitzichten zijn hieraan debet. Het zorgt allemaal voor wat levendigheid omdat het net lijkt alsof de beeldwerken en andere voorwerpen waar wij tegen aankijken niet vlak zijn maar een bepaalde diepte bevatten. Net zoals een reliëf. Muzikaal verschillend van toon, maar op goed getimede momenten aanwezig. Dikke 4*

Antoine fungeert als manusje van alles voor op leeftijd gekomen mensen die wat nukkig reageren op zijn intrede, wat ook niet echt meehelpt is dat hij zelf weinig lol lijkt te beleven aan zijn werk en hij aanvankelijk weinig voor zijn klanten overheeft. Gaandeweg veranderd dit uiteraard, ondanks de nodige strubbelingen die er natuurlijk aan vooraf gaan. De film poogt niets nieuws te doen, maar weet enkele charmante personages op de plaat vast te leggen, vooral de ontwikkelingen tussen Antoine en de vrouw 'die hij bespiekte in zijn jeugd' zijn grappig om te volgen, de loserbroer vond ik niet echt geslaagd, maar meer een zijlijn die werd ingezet om uiteindelijk tot een nog beter 'feel good' resultaat te komen.

Overigens zeker geen film waar je gemakkelijk mee kunt leven met de hoofdpersoon: vanwege zijn vele getwijfel, de onsympathieke beslissingen die hij neemt en de haast liefdesloze relaties die hij met andere mensen onderhoudt. Wel vermakelijk gedurende de hele zit maar het wordt nergens 'echt' interessant. 3*

Weer een erg vermakelijke film die nauwelijks onderdoet voor zijn voorgangers. Vooral erg geschikt als tussendoortje. Gewoon het vertrouwde concept van Final Destination I en II waarbij het weer genieten was van hoe men nou aan hun eind zou komen. Er zaten weer erg leuke vondsten bij: Met name de zonnebankscène en de Mc Drive scène waren zowel spannend als grappig. Nee, de tijd vloog voorbij. 3,5*

Pas weer eens gekeken op vijandig gebied ( namelijk met een Pixar fan die dit voor de dag wist te toveren, maar goed ik ben de beroerdste niet ).

Finding Nemo beviel mij beter dan voorheen en dat kwam vooral omdat de film je doet verwonderen over wat er zich zoal in een doods aquarium en in de oceaan af kan spelen. Niet alle ontmoetingen in de oceaan zijn geslaagd, maar de episodes waarin knotsgekke Dory en Marlin tijdens hun onderwater avontuur te maken krijgen met de kwallen, het lichtmonster en de haaien waar ze een verbond mee sluiten zijn gewoon cool. Leuke personages in de vorm van een Franssprekende kreeft met smetvrees en soms zelfs wat droge humor, toen er onder water iets ontplofte, verplaatste de camera zich naar het wateroppervlak waar 2 vogels op een date waren waarna er 1 luchtbelletje ontsnapte, waarop die andere vogel zei: chique hoor en wegvloog.

Jammer dat de film zo vol moraaltjes zit. Bv. in het aquarium proberen Nemo en de zijnen te ontsnappen, maar de poging mislukt waarna die vis loopt te zagen dat het zijn fout is en dat hij Nemo niet in gevaar had mogen brengen of als Marlin en Dory zich in de walvis begeven en Marlin zijn vrees voor het onbekende overwint, maar niet alvorens een preek van Dory gehad te hebben dat je niks beleeft als je er nooit op uitgaat.

Verder is het soms ook net wat te klef om het klef zijn, als Nemo naar school gaat, maar toch nog even wederkeert om zijn vader te knuffelen. Typisch zo `n moment, dat geschikt is voor de hele familie, maar echt veel toevoegen doet het niet. Maar uiteindelijk gewoon een goede herziening gehad en o.a. genoten van de stadpanorama `s van Sydney, die er zeer gedetailleerd uitzagen. Zodoende een halfje erbovenop gegooid. 3,5*

Onderwerpen die zich ver weg van mijn eigen bed afspelen, voedden soms een bepaalde nieuwsgierigheid bij mij. Deze film is heerlijk lichtdramatisch bekeken, vanuit het perspectief van een opgroeiende puber die plotseling een string ontwaart bij zijn vader tijdens een potje paintballen. Het is nou eenmaal wel ( onbedoeld? ) grappig om een man in een jurk rond te zien slenteren en typische vrouwendingen te zien doen en om te zien hoe de omgeving er op gaat reageren. Een oprechte, lieve film tevens een charmante ode aan wat Nederlandse vrijzinnigheid al doet het geheel soms teveel aan als een soort van voorlichtingsspotje. Een 3*

Ik vind basketbal een typische sport.

Een combinatie van basketbal en vechten ineen is hier echter best spectaculair uitgewerkt. Fireball weet zich moeiteloos te onderscheiden van Amerikaanse vechtfilms als Fighting (2008) en Never Back Down (2008) dankzij een dynamische cameravoering, een minimum aan drama ( wel cheesy overigens ) maar vooral dankzij een unieke combo van sport en vechten. De kleurenpracht van de poster hierboven wordt helaas nauwelijks waargemaakt, alhoewel de film er op visueel vlak best mag wezen, oogt het allemaal nog wat flets af en toe.

De speelse training en de wedstrijden zijn uiteraard de grote attracties van deze vermakelijke vechtfilm. Een nipte 4*

Ik vond Anniek Pheifer anders best geloofwaardig overkomen als zo `n jong, naïef grietje dat hardleers de wereld wil verbeteren zonder op haar hoede te zijn voor mogelijk gevaar. Het thema in deze film werd gelukkig ook gewoon op een humane en oprechte manier uitgewerkt, met enkele mooie plaatjes en een helaas wat overbodige romance. Toch een prima alternatief voor mij, ter vervanging van een avondje Spaanse woordjes in mijn hoofd stampen, aangezien de Spaanse taal door Nederlanders rustiger wordt uitgesproken en daardoor beter behapbaar is voor mij. Een 3*

Geweldige komedie waarin scream queen Jamie Lee Curtis zich weer luid laat horen. Ze was geweldig op dreef. Vooral de scènes waarin ze contact probeerde te leggen met John Cleese waren komisch.

Daarnaast vond ik ook het verhaal van de hondenmoordenaar erg amusant. geweldig toen die oude oma dood was en de boef stond te juichen. Heerlijke Britse humor.

En zo waren er veel meer leuke personages en situaties, met als hoogtepunt de snobistische vrouw van John Cleese! 4*

Ik ben deze film gaan kijken op basis van de mooie poster hierboven. Ik vind het altijd wat jammer als een poster een verkeerde impressie van een film geeft. Goed, Fish Tank is gelukkig niet het zoveelste drama over stumpers die vertoeven in de lagere sociale klassen van de maatschappij en alleen maar zielig zitten te wezen. Fish Tank is echter ook alles behalve een frisse wind, die nodig moet gaan waaien in het sociaal geëngageerde filmdramaland. Op basis van de poster had ik meer visuele kundigheid verwacht.

De film kijkt vlot weg en de ontwikkelingen tussen Mia en Connor zijn prettig om te volgen. Qua acteerprestaties verdient Katie Jarvis een pluim, omdat ze in haar rol perfect balanceert tussen een kwetsbare, naar aandacht hunkerende meid met een klein hartje en een gigantische bitch die gespaard is gebleven van een veelzijdig vocabulair. De gesproken taal in deze film bekt lekker weg.

Het dansje richting het einde was gaaf, de muziek nogal teleurstellend en de ontwikkelingen rondom het ontvoeren van de dochter van Connor waren scenes die men beter bij de deleted scenes op de dvd had mogen voegen. 3,5*

(Waanzin)nig!

Fitzcarraldo betreft de eerste film die ik zie van Werner Herzog. Zijn latere werk heeft nooit enige aantrekkingskracht op mij uitgeoefend en vanwege de lelijke poster bij Aguirre, bleef Herzog`s vroegere werk lang onbelicht.

Het eerste uur van deze film is inderdaad even doorkomen, alhoewel Herzog af en toe wel prachtige natuurbeelden op locatie heeft geschoten! Vanaf het moment dat een oude boot wordt opgeknapt en via verschillende rivieren steeds verder in de jungle verzeild raakt, is Fitzcarraldo een ongekende, gedurfde, hoogst unieke film die meer dan 200% weet te boeien!

Deze film slaagt cum laude, waar een film als Apocalypse Now resoluut faalt. Ver weg van de bewoonde wereld, weet Herzog een dreigende, mysterieuze, waanzinnige, vredige en tevens spannende atmosfeer te creëeren, die je volledig in je greep houdt tot de atiteling voorbij is geraasd. Deze film is heerlijk eigenzinnig en Herzog weet perfect de mechanismen in gang te zetten die ertoe bijdragen dat je jezelf bewust bent van een bijzonder, geflipte onderneming waar geen gevoel voor tijd en materiël welzijn is, maar waar je leeft en teert op een mythe.

Op visueel vlak ziet de film er prachtig uit, maar ook op intermenselijk niveau komt de film fabuleus voor de dag. Of het nou om muiterij, het ontmoeten van de Indianen of de vreemde rituelen van de Indianen draait. Ik was bovengemiddeld betrokken bij de film, vooral te wijten aan een indrukwekkende, doldrieste onderneming waar Herzog mooi zijn tijd voor nam: Het verplaatsen van het schip over een berg heen. Ik zat constant zo van, als dat maar goed gaat! De scene waar de boot in een stroomversnelling terecht kwam was ook groots!

Vreemd, poëtisch, uniek, wonderbaarlijk! Fitzcarraldo herbergt al deze karaktereigenschappen in zich. Ik ben na Fitzcarraldo, snel op zoek gegaan naar Aguirre, aangezien beiden films avonturenfilms bij uitstek, in Herzog `s oeuvre heten te zijn! Een dikke 4*