Meningen

Films van de gebroeders Coen hebben de naam dat ze beter worden bij herziening. Laatst bij No Country for Old Men ging die vlag voor mij niet op, O Brother Where Are Thou? weet echter volop te overtuigen!

George Clooney is geweldig als babbelzieke ijdeltuit. Echt lachen, zoals hij 4 x achter elkaar zegt: We `re in a tight spot of hoe hij wakker wordt en gelijk aan zijn haren denkt. Het nodeloos herhalen van de vraag of iemand nog een stuk eekhoorn wilde, werd door iemand anders voor zijn rekening genomen, maar was geniale humor van hetzelfde soort slag.

De Coen Brothers hebben goed gekeken naar Natural Born Killers, waar plotseling een fietser afgeknald wordt. Het koeienjagen in deze film lijkt er wel wat op geïnspireerd te zijn, een zeer komische scene, waarna de 3 gevangenen het gedrag van Nelson hoofdschuddend afkeuren: No, you can `t do that!

Het script van de film is geweldig. De campagne voor de komende verkiezingen in de staat: Mississippi valt perfect samen met het geboefte dat op de vlucht is voor de politie en van allerlei manieren aangrijpen om tussendoor aan geld te komen. De muziek is goed doorheen de film verweven en de Coen Brothers steken op een geinige manier de draak met politici, die hun ziel aan de duivel verkopen voor de stem van de kiezer. Echt dwaas ook hoe die Ku Klux Klan gast, zijn pak even uitdoet voordat hij een gebouw binnentreedt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om in zo `n uniform rond te lopen........

De film is ook rijk aan kleur en zit vol leuke details ( musicaluitvoeringen, verwijzigingen naar oudere films ) en personages, waardoor het onmogelijk is om jezelf te vervelen. Een stemverhoging is wel op zijn plaats, dunkt me. 4,5*

Mijn 1ste Van Warmerdam en hij is erg goed bevallen. Zelfs zo goed dat ik toch wel benieuwd ben geworden naar Abel en De Noorderlingen.

Dit vond ik duidelijk 1 van de mindere scènes. Het was te voorspelbaar en duurde net wat te lang.

Eindelijk eens een Nederlandse film die wat experimenteert met een camera. Vooral de scènes in de tram en op de brug zien er dynamisch uit. De camera schokt lekker mee met de wiebelende tram. Mooie cinematografie ook. Vooral de scène op het meertje.

De personages hebben ieder hun eigen bizarre onvolmaaktheden. Duidelijk te zien dat Fargo een van de favoriete films is van Van Warmerdam. De humor is vaak subtiel en droog en nooit schreeuwerig. Natuurlijk worden er wel ( naar Hollands gebruik ) veel lichaamsdelen over de tafel, met de mond gesmeten. Maar dat is in de context van de film juist weer erg apart te noemen. Normaliteit is in de film Ober ver te zoeken, de scheldwoorden verstevigen de humor doordat er tegen bestaande verhoudingen en gewenste uitgangspunten wordt geschopt.

Met de humor zit het dus wel goed. Ik heb vooral moeten lachen om de Japanner die hagelslag uit een pak eet , de 3 mannen in het restaurant, de wispelturige minnares en de eeeeeeeeeh scène. Eeeeeeeeeeh een dikke 4* ( Lost Simon af als beste Nederlandse film ).

Fijn verhaal om te volgen ook. Leuk bedacht, goed uitgevoerd!


Eeeeeeeeeh. Een dikke 4*

Ik had er wat meer van verwacht!

Zo `n avonturenfilm met een komische saus en opmerkelijke titel, zou mij toch beter moeten smaken! Het concept is wel goud waard. Ik vond het zeker leuk om vanuit Tsjechisch oogpunt de 2de wereldoorlog te aanschouwen en te vermengen met (slapstick) humor.

De Duitsers worden ontzettend karikaturaal geportretteerd, maar dat is in deze film juist een grote meerwaarde omdat de hele film een grote grap lijkt te zijn. Het gemak waarmee de Duitsers over hun stad Praag praten was zeer grappig en gaf de absurditeit van zo `n soort denkwijze aan! Ik heb ook vaak zitten grijnzen om Lise, die geen mogelijkheid onbenut liet, om te laten zien hoe verheven zij zich boven iedereen voelde omdat zij de Duitse nationaliteit bezat. Haar burgerschap ging ver, zelfs tijdens de sex.....

De plagerijen van de Tsjechen aan het adres van de Duitsers zijn ook geinig en de film kent best wat zwartkomische humor. Toch werkt de film als geheel niet helemaal, het is voor mij een film die vooral vlot wordt getrokken door enkele geweldige scenes. Ik vond de hele verhaallijn in het heden weinig om het lijf hebben. De muziek vond ik op een gegeven moment nogal eenzijdig van karakter worden, leuk voor 5 minuten gekkigheid, maar niet de hele tijd......Ik kreeg teveel een Laurel & Hardy gevoel.

Een leuk concept en genoeg leuke ideeën, maar aan de afwerking mankeert nogal wat. Ik vond de film op visueel vlak nogal kleurloos. Een 3*

+ 1,0*

Er lopen enkele geweldig, gestoorde personages in deze film rond. Bill Lumburgh zet een zeer komische rol neer met zijn 'automatische piloot' stem en alle scenes waarin Milton present is zijn goud waard. Het was alweer lang geleden dat ik deze film gezien had, maar de loftrompetter mag nu ook een lange tijd door blijven spelen. De film blijkt zelfs flink wat in waarde gestegen te zijn.

Een dikke 4*

Leuke film om een keertje te zien. Zeker ook om eens een wat reëeler beeld te krijgen van Iran, dan de media altijd schetst.

De humor is absoluut niet goedkoop en wordt vrij subtiel in de film verwerkt. Verder ook geen moraallesje van: ah, wat zijn de vrouwen in Iran zielig omdat zij niet naar het voetbal mogen. De vrouwen nemen hun verlies niet en gaan juist tegen de bewakers in, dat levert soms aardige beelden op. Verder is het eigenlijk allemaal niet heel bijzonder, daarvoor ontbreken scènes die zich onderscheiden van andere scènes. Er wordt rustig naar een climax gewerkt, die er wel mag wezen. Deze gaf tevens aan, dat de film niet alleen maar een aanklacht is tegen de mensen en de natie Iran. Wie houdt van rustige observerende cinema zit hier wel goed, al moet je soms wat gekrijs op de koop toenemen.

Wel grappig trouwens hoe de Iraniërs converseerden. Het leken net Japanners. Ze maakten veelvuldig gebruik van korte zinnetjes. 3,5*

Mijn 2de Ozu na Tokyo Story!

In het begin moest ik echt even in de film komen. Het dorpsgeroddel en al die rustige, wat brave bedrijvigheid op een paar vierkante meters, vond ik niet al te boeiend. De huizen hadden ook veel weg van decorstukken op een toneel, dat kwam de beleving ook niet helemaal ten goede.

Gelukkig is dat kleine ventje best grappig en schattig met zijn aandoenlijke, allesomvattende: I Love you! Naarmate de film verstrijkt maakt het allemaal niet zo veel meer uit dat er niet zo veel gebeurt omdat je dan wat meer binding met de personages hebt en wat meer kan lachen om hun achterdochtigheid en goedgelovigheid.

Een van de leukste scenes is absoluut als de broertjes besluiten om even lekker ongehoorzaam te zijn, maar de manier waarop een grootmoeder een huis aan huisverkoper afwimpelt was ook goud waard. Eenmaal aangekomen in het Ozu universum kon ik de film goed waarderen, al bleef de film soms aanvoelen als een onbedoelde gimmick op plattelandstaferelen, neem nou dat moment waarop een vrouw informatie uit de eerste hand verkreeg en gelijk naar de overkant van het pad rent om haar buuf te informeren. Dat soort dingen zagen er soms gewoon lachwekkend uit, mede dankzij het kleine oppervlak waar de film zich afspeelt.

Verder had Ozu wel interessante theorieën en vond ik de vele korte gesprekken en met name de aanvankelijke betekenisloosheid ervan ( in de ogen van de kinderen ) wel geinig.

Goedemorgen!, goedemiddag!, weertje, he!.....Ja, toch zeker een dikke 3,5*

Soft!

Het begon allemaal best mooi maar eenmaal de aandacht uitgaat naar de ziekte van Ling begint de film zich steeds meer voort te slepen. De hoofdrolspelers blijven als in een impasse om elkaar heen draaien en draaien en draaien, kortom de film voelt aan als een eindeloze herhalingsoefening. Met als gevolg dat de film pit mist en op visueel vlak is hij dan ook niet meer in staat om echt te blijven boeien. De muziekkeuze vond ik verder ook niet zo geslaagd.

Een dikke tegenvaller! Een 2,5*

Leuke film,

Heel anders dan de drama `s van Susanne Bier, die bij het minste of geringste inzoomt op haar hoofdpersonen. Mits ze natuurlijk net iets zwaars te verduren hebben gehad. Deze film is naast Bier `s films realistisch maar tegelijk overgoten met een lekker humorlaagje. Daarnaast wordt er niet een verhaallijn op een dramatische manier uitgewerkt, maar vertonen alle personages wat onvolkomenheden. Wat sommige misschien als oppervlakkig ervaren, ik vond het echter alleen maar meer bijdragen aan de menselijkheid en geloofwaardigheid van de film. En dat op een luchtige manier gebracht, constant.

Typerend voor de humor is bv. dat het hoofdpersonage, geweldig vertolkt door Paprika Steen, ook tijdens wat mindere tijden alles door een humoristische bril blijft zien. Niemand die iemand hier een strobreed in de weg legt. Waardoor er minder sprake is van wrok jegens elkaar en vergiffenis op de loer lijkt te liggen. Daardoor mag de film zich eigenlijk best scharen onder de categorie feel - good.

Oprechte en goed geacteerde film die muzikaal ietwat minimalistisch is maar er wel een juiste manier mee om gaat. Verder geen schokkende montage, maar wel mooi licht en sereen kleurengebruik. Die goed uitkomen bij de veelal wat wijdere shots. 4*

Aardige film,

Alleen jammer dat de dramatiek wat de overhand nam. Naar aanleiding van het lezen van het script verwachtte ik een wraakverhaal waarbij alle remmen los zouden gaan, 15 jaar in gevangenschap gaat immers niemand in de koude kleren zitten.
Maar uiteindelijk bleek het verhaal niets meer om het lijf te hebben dan een constante zoektocht naar de daders van de moord op Oh - Dae - Su `s vrouw. Veel gepraat tussendoor en eigenlijk te weinig vloeiende actie - momenten. Bij momenten best ranzig dat wel.

Qua visuele stijl ziet de film er wel mooi uit. Mooi gebruik van kleurtjes en een best wel mooie score. Alhoewel wel wat overvloedig gebruikt, vooral omdat ik steeds meer dacht aan een groot bal waarop op deze muziek gewalst werd. Het moment waarop Oh Dae - Su daadwerkelijk zijn vrouw bij de hand nam terwijl zij bungelt boven de rivier en een laatste foto van zichzelf schiet was dan wel weer prachtig.

Aangenaam om te kijken maar de film mist wat vloeiende actiemomenten en de impact om op emotioneel vlak echt mee te kunnen dingen. 3,5*

Gelukkig trapt Roman Polanski niet in de valkuil, om de wees Oliver Twist te laten settelen in huize Fagin. Hierdoor vervalt de film niet gelijk in zoetsappigheid en doet de film gelijk wat duister aan, al vind ik het jammer dat het uiteindelijk nogal een standaard gebeuren is geworden waar Roman Polanski onvoldoende zijn eigen stempel weet te drukken op het verhaal. Ik heb slechts een mooi shot gezien dat rechtstreeks uit een schilderij leek te komen ( Oliver Twist op weg naar Londen, bij het vertrek bij de oude vrouw ).

De band tussen de Fagin en Oliver Twist is interessant om te volgen, omdat de Fagin zwervende kinderen een onderdak en eten geeft en ze uitbuit door ze in te zetten voor het criminele circuit. Kortom, de band die er bestaat tussen de Fagin en de kinderen is in ieder geval niet zwart - wit ingekleurd. De film keek best vlot weg maar echt imponeren heeft hij nooit kunnen doen. 3*

Wat een fantastisch einde kent deze film zeg! Echte Ghibli magie. Het leven van Taeko, dat op zijn zachtst gezegd een beetje een puinhoop is krijgt een nieuwe dimensie als ze op het platteland mag werken. Plots wordt ze herinnerd aan haar traumatische jeugd waarbij de cito - toets belangrijker was dan haar persoonlijke welbevinden. Alles in haar jeugd draait immers vooral om de prestatiedrang van haar omgeving. En zonder prestaties, geen respect. Een kind heeft niet veel nodig om te voelen dat ze een buitenbeentje zijn. Dat resulteert in veel frustraties en in een aversie tegen de alleen maar op productie gerichte maatschappij.

De scènes thuis, zorgen er indirect voor dat Taeko op school alles behalve een zelfverzekerde indruk achterlaat. Isao Takahata weet bij mij de juiste toon te raken door onderwerpen als verliefdheid zo simpel maar treffend in beeld te brengen. Heerlijk moment toen de jongens aan het honkballen waren ( op heerlijke passende Latijns - Amerikaanse muziek ) en Taeko na afloop zo blij was dat haar held gewonnen had , dat ze in een moment van vreugde en verliefdheid een dansje maakte in de lucht .

Heerlijke film, die het niet van zijn plotwendingen of onvervalste actie moet hebben. Voor een ieder die nog wel eens het kind in zichzelf voelt en nog vaak terugdenkt aan de tijd dat hij/zij boomhutten maakte en geen verkering durfde te vragen aan het mooiste meisje van de klas is dit een uitermate geschikte film. Een film waarbij de uiterst sympathieke Taeko geniet van de kleine dingetjes in het leven. Ik vond het gewoon een heerlijke film om te zien en dat komt niet omdat ik ook elke dag vroeg opsta.

Isao Takahata is een erg ondergewaardeerd regisseur en zijn films mogen wel wat meer in de schijnwerpers komen te staan. Een regisseur die altijd zo `n prachtig einde in petto heeft met nu bijna onaardse muziek, die je raakt. Simpel maar doeltreffend. 4,5*

Goede film over het in verzet komen tegen machtige lieden. De angst regeert aanvankelijk, maar toch staat er iets te gebeuren.....

Marlon Brandon speelde zijn rol zeer overtuigend. In betere rollen heb ik hem nog nooit mogen aanschouwen. Leuk om hem nog eens te zien met zo `n babyface. Zijn wenkbrauwen vielen trouwens ook op, net zoals zijn ogen, het leek alsof de make - up ervan af droop.

Eva Marie Saint kwam me bekend voor, zij speelt ook een uitstekende rol.

Een spannend verhaal dus, dat eigenlijk nergens echt inzakt of zo. 4*

Leone levert eindelijk eens een keer meer dan alleen degelijk werk,

De opening zette al de toon voor deze misdaadfilm. De verwarrende chronologie van het verhaal, die zich afwisselend in 3 verschillende tijden afspeelden voegde wat mysterieus toe. Hierna daalde het niveau even maar was ik helemaal bij de les toen de jeugd van David Aaronson en zijn kompanen belicht werden. Een stel kwajongens bij elkaar waren het. De streken die zij uithaalden waren grappig, de grootmoed van ' onze lefgozertjes ' leverde spannende gevechten op met andere jongeren en hun versierpogingen zagen er wat knullig uit. Maar, casanova `s moeten toch onderaan de ladder beginnen. Nietwaar? Daarbij heb ik ook meer met onhandige liefde dan met argeloos tig vrouwen om je vingers kunnen winden. Leone neemt de tijd om je als kijker te kunnen identificeren met de hoofdpersonen. Wie heeft er nou nooit rondgehangen op een pleintje, bij een brug op een of andere trekpleister van zijn woonplaats?

Overigens weet Leone ondanks zijn toebedeelde speelduur weinig diepgang in zijn film te leggen. Niemand wordt crimineel geboren, maar toch zie je hier hoe voor een groep jongeren ' de criminaliteit ' meer lonkt dan ' naar school toe gaan '. Tel hierbij op dat men niet in een van beste wijken van New York woont en je zou een simplistische verklaring kunnen hebben waarom men nu juist het criminele pad op wilde gaan. Wel wat diepgaander waren de omgangsvormen tussen ' David en zijn vrienden '. Leone schept duidelijk beelden die een bepaalde loyaliteit voor elkaar uitspreekt. Zo maakten ze leuke gebeurtenissen mee, werden zij op hun nummer gezet en maakten ze traumatische gebeurtenissen mee. Toonaangevendste moment in deze zin vond ik het moment waarin men in het water viel. Het gebrek aan diepgang in het vervolg deerde mij niet. Het maakt de film er voor mij niet minder vermakelijk op.

De film heeft immers genoeg te bieden. Van feestpartijen tot spannende actiescenes waarin men het roverspad verkiest. Sterk, vond ik die kille liquidatie van hun opdrachtgevers. Een man wist nog het hazenpad te kiezen maar kwam toch nog aan zijn eind in die fabriek. Gewoon bijna 4 uur lang entertainment die weliswaar aan de oppervlakte blijft hangen. We zien immers in grote lijnen wat er geworden is van alle hoofdpersonages maar de keuze om het verhaal in 3 tijdsperioden te verdelen zorgt er onherroepelijk voor dat niet alles altijd even uitgebreid uiteen wordt gezet. Dit vormde zoals gezegd geen bezwaar en voegde soms zelfs wat toe. Er viel nog wat in te vullen en te overdenken. Een film in de ruime zin van het woord dus met prachtige, integere muziek, fraaie beelden en ja, ja! goede acteerprestaties van o.a. Robert De Niro. 4*

De jaren `70 hebben echt goede films voortgebracht!Aanvankelijk was ik een beetje sceptisch over deze film, onterecht natuurlijk....

Een lekker zooitje ongeregeld dat steeds meer gaat huishouden in een verzorgingstehuis, tot onvreden natuurlijk van een strenge zuster. Erg goed uitgewerkt, elk personage heeft weer een andere tic. Vooral Danny De Vito is geweldig als neurotische patiënt. En dan die man die de hele tijd moe is, en hoe hij telkens op een leuke manier belachelijk gemaakt wordt door Jack Nicholson, die overigens ook weer een geweldige rol neerzet als vrijbuiter is prachtig om te zien.

Alleen het personage Billy vond ik niet zo denderend. Wel schokkend hoe er soms met psychiatrische patiënten wordt omgegaan.

En het einde is natuurlijk onovertroffen, een van de prachtigste scènes in de filmgeschiedenis. Totaal onverwacht en dus verassend! Een dikke 4,5*

Vaag!

Als kijker wordt je lang aan het lijntje gehouden. Pas aan het einde had ik door hoe de vork in de steel stak. Niet dat ik geforceerd zat te puzzelen naar een clou, want er viel genoeg te genieten onderweg. Het oude gebouw is een prima locatie voor zo `n duistere film waarin aftakeling op de loer ligt. De geluidseffecten geven de film een onheilspellend karakter mee en de visuele effecten & technische foefjes doen denken aan een Jeunet. De achtervolging van de buurman is een spannend moment, alsmede een fijne afdaling in een ander soort milieu. En zo wordt je wel meer op het verkeerde been gezet in deze film. Een 4*

Inmiddels Billy Wilders komedie drieluik voltooid en ik begin steeds meer respect voor de man te krijgen. Deze film vond ik nog beter dan het al even fijne The Apartment.

One, Two, Three deed mij denken aan His Girl Friday. Ook deze film houd huis als een wildwaterbaan. Omhoog vielen mij de prachtige en zichzelf in hoog tempo opvolgende scherpe dialogen op. Ze waren niet op 2 handen te tellen:

Moeder: Hij mag kiezen tussen kapitalist of rijke communist. ( wel wat voorkennis voor nodig, maar ik vond hem heerlijk ).

Vader: Hij draagt geen onderbroek.

Moeder: Oh, daarom winnen ze de koude oorlog.

Eenmaal boven werd ik verrast door de hoeveelheid kleurrijke personages. Ze hadden allemaal hun eigenaardigheden. Bovendien vond ik het script van deze film ook echt erg goed!

Omlaag, natuurlijk tijd voor wat actie! De grenstaferelen tussen West en Oost - Duitsland waren hilarisch. Net zoals de geweldige muziek. Waarvan ik me constant afvroeg bij 1 nummer waar ik hem eerder had gehoord. ( dat bleek The Hudsucker Proxy te zijn ).

Toch ving ik op weg naar beneden een paar druppels op, nou heb ik geen watervrees maar wel een lichte zwart - wit irritatie. Waarom zijn al zijn films nou weer in het zwart - wit opgenomen? In ieder geval niet omdat hij het zich niet kon veroorloven. Ik hou het maar op een beetje luiheid van zijn kant.

Ondanks dat leken de 105 minuten gewoon een ritje van 2 minuten. 4,5*

Ik vond zowel Tony Jaa als Ong Bak geweldige exportproducten uit Thailand. Helaas slaat deze film de plank behoorlijk mis. Tony Jaa met lang haar ziet er uit als een veredelde Indiaan, het verhaal loopt helemaal niet zo lekker en de gevechten zijn vrij duf. Ik zit in ieder geval totaal niet te wachten op Tony Jaa die aan het zwaardvechten is geslagen. Dat maakt hem inwisselbaar voor tig andere personen. Slechts bij de Muy Thai gevechten veerde ik enkele keren op, maar dankzij zijn kapsel kon ik ook daar nauwelijks flitsende gevechten ontrafelen. Een kleine 2,5*

Als een cycloon raast Tony Jaa, voortgestuwd door een onophoudelijke bron van energie, door het Thaise nachtleven op zoek naar een Boeddhabeeld wat hem doet confronteren met zijn innerlijke krachten, waarmee hij wraak neemt op de ' onrechtvaardigen ' in zijn ogen, bij voorkeur in tot vechtarena `s omgebouwde kroegen en gokwalhalla `s. Slechts de man met die elektronische stem zorgde voor irritatie, de vrouwelijke en mannelijke sidekicks zorgden voor veel grappig vertier in een film waarvan het verhaal zo dun is als een zijden draadje, waarin het soms opkomende drama wat te geforceerd overkomt en waarin de ' dynamische ' actie zegeviert onder begeleiding van pompende muziek! Hilarische opening ook met die boom. 4*

De glinsterende zonnestralen kaatsen op het oppervlak van een waterplas, idyllisch gelegen tussen riet en boobytraps. Er doemt een schim op vanuit de horizon, al gaarne komt iemand zwemmend dichterbij. Na de oversteek van het meertje voltooid te hebben is ' hij ' aan het eind van zijn latijn.

Temidden van de oorlog, proberen 2 vrouwen zich het vege lijf te redden. Buiten dat er oorlog woedt, zijn er meerdere gecompliceerde elementen des levens die zich aandienen. Vanaf de in mijn 1ste alinea omschreven schets, zat ik midden in de film om er niet meer uit te geraken.

De zwart - wit effecten in deze film zijn onnoemelijk sterk en alles staat in dienst om van een oorspronkelijk wat simpel verhaal een geweldig spookverhaal te maken. Liever lust of toch maar geloven in die ene legende? Het bezoek van die soldaat met dat masker bezorgde mij de rillingen, ik dacht eerst dat de vrijer van de dochter er achter zat. Het verhaal ontvouwde zich echter anders, met fraaie nachtelijke escapades tot gevolg en prachtige ( nachtelijke ) beelden van wuivend riet. Bij die scene waarin de 2 tortelduifjes naakt in het water rondrenden viel mijn mond open van verbazing. Deze film was toch van 1964 en van die regisseur, wiens film Hadaka no Shima mij destijds zo tegenviel vanwege slecht getimede, niet om aan te horen muziek?!

De muziek was ook hier niet het beste onderdeel dat waren de beelden en het huiveringwekkende slot waarmee deze film zijn kijkers achterliet. Toch, was de muziek hier gelukkig wel van hoog niveau en kan ik niet wachten om Shindo `s volgende spookverhaal te bedwingen.

Tot dusver ook de beste Aziatische klassieker die ik aanschouwd heb en een film die een onstilbare lust naar andere Japanse klassiekers in mij los wist te maken. 4,5*

Eigenlijk best wel fout, maar stiekem aangenaam kijkvoer dankzij alle knappe mannen. Drama verhaal slaat op niets, wat een ongelofelijke eikel is de hoofdpersoon; dieptepunt is als hij vreemdgaat met de vriendin van zijn baas. Verder is dit wel een stuk beter dan voorgaande films van deze man, wat onderhoudender en minder gericht op zuipende tieners. 3*

Ongelofelijk, Gena Rowlands flikt het weer!

Opening Night wist mij volledig in zijn macht te krijgen, dankzij de innerlijke strijd die Gena Rowlands met zichzelf aanging om te kunnen presteren op het podium. Het voelt aan als een ware marteling om te constateren dat de grens tussen fictie en non - fictie langzamerhand vervaagt, waardoor Gena Rowlands als een waar podiumbeest het beste uit haarzelf weet te halen.

Haar spel met het publiek was fenomenaal, vooral bij het lucifermoment lag ik op de grond van het lachen, haar mimiek van selectieve verontwaardiging en vele andere emoties spraken boekdelen en waren goud waard omdat ze zich rechtstreeks leek te wendden tot het publiek, wat het geheel interactief maakte. De theaterstukken waren hierdoor het meest fascinerend. Al vond ik de spanning die er bij de crew leefden zo vlak voor een première, ook goed worden neergezet.

Opening Night is een boeiende karakterstudie geworden over een niet bestaand persoon in de vorm van een vrouw, wiens zenuwen het elk moment kunnen begeven omdat haar eigen leven een puinhoop is, waardoor het podium het enige is wat haar hoop en verlichting kan bieden in barre tijden, maar waardoor ze niet onbevangen op het podium kan staan vanwege de druk die zij zichzelf oplegt.

Op visueel vlak ziet het er allemaal best wel degelijk uit, al moet Cassavetes het voor mij vooral hebben van de ongekende acteerprestaties van zijn sterrenensemble, die een levenloos script daadwerkelijk leven geven en pijn lijden, opdat het door merg en been gaat. 4*

Wederom een prima film van Argento. Goed, het begin was even slikken, maar daarna ontvouwde zich al snel een vermakelijke film. Echt spannend, willen Argento `s films voor mij meestal nooit worden, gelukkig zijn ze wel vaak sfeervol tot èn met en blijven zijn films behoorlijk onbehaaglijk te zijn af en toe.

Argento hanteert meestal een lange opbouw voor een moord, waarbij de muziek dikwijls indiceert, wanneer de opbouw van start is gegaan, in Opera stapt hij wat meer van zijn stijlkenmerk af zo lijkt het. Toch zitten er enkele gave moordvondsten en sadistische praktijken bij! De kogelscene en de pinnen die de ogen dreigen te doorboren als je knippert met je ogen. Een dikke 3,5*

Een groot, verlaten landhuis dient hier als een perfect decor voor naderend onheil, zeker in combinatie met zijn ligging nabij het strand, de zee en een grot. Er hangt onheil in de lucht vanaf het moment dat een ongewenst persoon de gemoederen bezig houdt. Zoals het een spannende film betaamt, weet El Orfanato lang zijn mysterieuze karakter verborgen te houden voor zijn kijker, al is het allemaal niet nieuw wat men behandeld. Een sfeervol in beeld gebracht relaas, waarbij ik een aantal keer mocht opveren uit mijn stoel van de schrik! 4*

In het begin duurde het even voordat ik greep op de film kreeg. Niet dat deze film zo onbegrijpelijk uit de startblokken komt, maar een drama uitspinnen rondom een gehandicapt persoon vond ik nou niet 1,2,3 boeiend. Gelukkig weet de film al snel te vermaken, met name de muziek laat zich al snel positief gelden.

Vanaf het moment dat Sumida ontspoort en verandert in een moordmachine is het hek definitief van de dam en is het puur genieten van een vrij aparte film, waarin een gehandicapte het vertikt om te accepteren dat al het lekkers voor zijn neus wordt weggekaapt.

Minpunten zijn het handheldcamerawerk, dat allemaal wat ongecontroleerd oogt en alhoewel er enkele prachtige zwart - wit shots in deze film zitten, had er nog veel meer zwart - wit contrast in sommige scenes mogen zitten. 3,5*

Vreemde film, op het begin niet spannend maar wel amusant. Mat name door religieuze `Kidman`. Ik had de film zo `n 2 sterren voor deze film in mijn hoofd totdat de laatste 15 minuten aanbroken. Eindelijk spanning en hoe, een totaal onverwacht slot en ik..., ik bleef verbouwereerd achter. Ik moest zelfs vandaag nog enkele keren aan het slot denken en aan eerdere scenès in de film die nu plots meer diepgang kregen. *3,5.

De beren maken de film. De manier waarop moeder beer haar zoon ' in gewonde toestand ' enkele wijze lessen des levens leerde staan nog in mijn geheugen gegrift. Daar waar de beren heel schattig waren vond ik de beelden van die ' jagers ' die uiteindelijk tot inkeer kwamen wat te misplaatst zoetsappig. Geen welkome interventie, aangezien het ook niet echt spannend was en ik liever had gezien dat de regisseur zich gewoon alleen had gefocust op de beren en hun onderlinge relatie.

Blijf het trouwens wel indrukwekkend vinden dat men de beren van zo dichtbij heeft kunnen filmen. Jammer van de mensen binnen het dierenrijk. 3,5*

Vreselijke film waarbij allerlei platgetreden paadjes worden belopen. De manier waarop Eva Longoria de nieuwe vriendin van haar vroegere verloofde stalkt wekt nooit enige vorm van humor op, maar louter ergernis als Longoria weer eens ten tonele verschijnt. Wat rest zijn stereotype personages die niet over ballen beschikken en dat vreselijke wijf maar haar gang laten gaan in een verhaal dat leuk had kunnen worden mits er wat grovere humor in werd gegooid, het conflict werd nooit tot en met de spits opgedreven waardoor ik keek naar een futloze vertoning. Verder nergens enige vorm van wat ' flair ' opgemerkt. Wanproduct! 0,5*

Vandaag helaas gemist maar dit is gewoon een erg leuke roadmovie met een niet te missen rol van Reese Witherspoon. Ze is weer lekker op dreef. Ik heb regelmatig in een deuk gelegen. De film kan alleen net niet tippen aan Road Trip, ondanks dat die film hierop is gebaseerd. 3,5*