Offside (2006)

Panahi maakte onder meer de prachtige drama's De Spiegel (Ayneh) en The Circle (Dayereh). Deze film schijnt veel lichtvoetiger en erg grappig te zijn. Maar evengoed sociaal bewogen.

Erg grappig - dat klopt. Heel clever uitgewerkt idee tegen de rommelige achtergrond van een beslissende voetbalmatch. Als jongens verklede meisjes zetten een groepje militairen te kakken. Ze ontmaskeren de botte redeneringen van de jongens, maken het ze moeilijk met alle brutale middelen. En ondertussen willen die arme bewakers ook niets liever dan de wedstrijd volgen.

De strenge regels brokkelen zienderogen af als de wedstrijd wordt gewonnen en de stad verandert in een chaos van lawaai en gehos en vuurwerk.

Ik zag de film (en de regisseur) een paar dagen geleden op het filmfestival in Durban in Zuid-Afrika. Waar de film de Best Screenplay Award won.

[OffSCREEN deed overigens ook mee, en kreeg veel lof - ook van juryleden die ik sprak.]

Erg goede en grappige film.

3 en half sterren

Mede door de inleiding van Panahi bij het IFFR toch wel weer indruk gemaakt. Opgedragen aan alle vrouwen ter wereld en mensen die vechten voor gelijkheid. Hij vertelde uit eigen familie een anekdote die hem inspireerde tot de film.

De film is afwisselend grappig, scherp geobserveerd. Zet de absurditeit van de maatregel dat vrouwen niet naar voetbalwedstrijden mogen goed neer. Want in de bioscoop mogen vrouwen wél naast vreemde mannen zitten, etc.

Het Farsi, de Iraanse taal, zal toch altijd wel een hobbel blijven, zeker als er zo geschreeuwd wordt.

*in sneak gezien*

Opzich een zeer geinige en boeiende film die ook niet onverdienstelijk in elkaar zit. Het nadeel vond ik alleen dat de film na een half uur best wel in de herhaling begon te vallen. Na een tijdje kwamen de "laat me gaan" "nee dat mag ik niet doen" discussies dan ook best wel mijn strot uit.... Naar mijn idee kon de film van anderhalf uur ook in 45 minuten zonder echt grote dingen op te hoeven offeren. Tevens (maar dat is al helemaal persoonlijk) begonnen de schreeuwende dames na een tijdje ook op mn zenuwen te werken...

"het moraal" achter de film is opzich erg duidelijk en mooi/leuk weergegeven... ware het niet dat het op den duur ook in de herhaling gaat vallen en gebeurtenissen van verre afstand al te voorspellen zijn, iets wat dus voor mij ook niet erg bij kon dragen aan de vermakelijke waarde van de film

Het liefst zou ik de film een 3- willen geven... ik ga voor de 3*

Lijkt me een prachtige film. Ik ben er erg benieuwd naar.

Het thema is schrijnend en betreft, net als The Circle, de achtergestelde positie van de vrouw in Iran. Anders dan The Cirlce is de toon bepaald lichtvoetig. De kakelende dames, die geanimeerd in discussie gaan met hun bewakers, werken op je lachspieren. De film is erg levenslustig, zonder dat de ernst, of eerder de absurditeit, van de situatie, verwatert, omdat het lot van de dames onzeker blijft. Maar dan het einde... Uiteindelijk in het busje op weg naar de zedenpolitie horen we via de radio hoe het voetbalteam de winst binnensleept. Waarop de meiden vol overgave beginnen te scanderen "Iran, Iran, hey, hey!". Ik vind het werkelijk een briljante, wrange vondst. Een heel gelaagd, paradoxaal einde, maar zo volstrekt natuurlijk tot stand gebracht, dat het de handen langdurig op elkaar krijgt.

Leuke film om een keertje te zien. Zeker ook om eens een wat reëeler beeld te krijgen van Iran, dan de media altijd schetst.

De humor is absoluut niet goedkoop en wordt vrij subtiel in de film verwerkt. Verder ook geen moraallesje van: ah, wat zijn de vrouwen in Iran zielig omdat zij niet naar het voetbal mogen. De vrouwen nemen hun verlies niet en gaan juist tegen de bewakers in, dat levert soms aardige beelden op. Verder is het eigenlijk allemaal niet heel bijzonder, daarvoor ontbreken scènes die zich onderscheiden van andere scènes. Er wordt rustig naar een climax gewerkt, die er wel mag wezen. Deze gaf tevens aan, dat de film niet alleen maar een aanklacht is tegen de mensen en de natie Iran. Wie houdt van rustige observerende cinema zit hier wel goed, al moet je soms wat gekrijs op de koop toenemen.

Wel grappig trouwens hoe de Iraniërs converseerden. Het leken net Japanners. Ze maakten veelvuldig gebruik van korte zinnetjes. 3,5*

Hele sterke film over het 'moderne' Iran. Ik zeg modern, omdat de meeste mannen in Iran stiekem moderne gedachten hebben, maar moeten leven met de ouderwetse regeltjes die ooit zijn opgesteld. Het wrange is dat deze regels er zijn om de vrouwen te beschermen tegen grof taalgebruik. Die gedachte maakt de Iraanse man tot een van de naiefste ter wereld.

De enige die echt moeite had met de meisjes is het stadion was de oude man, wiens dochter ook naar binnen was geglipt.

Verder zag je alleen maar mannelijke supporters, die er totaal geen problemen mee hadden, en bewakers, die alleen maar hun werk deden en ervoor zorgden dat ze zelf niet op hun donder kregen.

De meiden speelden zeer goed, vooral de 'smoking girl'. Een zeer goed voorbeeld van een Iraanse vrouw die de onderdrukking van de vrouw niet meer pikt, en meteen alles doet wat Allah verboden heeft.

Het einde van de film, in het busje, was geweldig. Ondanks alles heerst er een hoog patriotisch gevoel bij de vrouwen, wat best ontroerend is om te zien.

Indrukwekkend, 4 sterren.

Een heerlijke komische film van de iraanse meester Panahi, goede acteerprestaties van de meisjes, vooral paar prachtige scenes, de gesprek tussen de agent en Smoking girl was zeer realistisch vooral de manier waar op ze zijn argumenten wou horen waarom het niet toegestaan is voor vrouwen om de stadion binnen te gaan.Een aanrader, 4 sterren.

Had echt medelijden met dat jong meisje dat het stadion niet binnen mocht. De film toont het achterop huppelen van de vrouw in deze maatschappy ("Mijn vee is inschikkelijker dan jullie" zegt de soldaat tegen de meisjes) en doet dit op ee manier die de potsierlijkheid van het beleid, zekerlijk in westerse ogen, aan de kaak stelt.

Zou hoger kwoteren moest niet de film soms niet zijn blijven steken en toch een tikkeltje gebrek aan vondsten had, al zijn er mooie scènes die menselijke trekjes (de scène met de GSM, de angst bij de soldaten...) zeer goed tekenen.

Zelden was de benaming "drama-komedie" beter gekozen.

Film die nooit verveeld maar ook nooit echt grappig wordt.

Vele situaties zijn best wel vermakelijk meestal door de militairen. Het groepje bewakers weet duidelijk niet hoe ze hun taak moeten invullen. Alles samen met goed vloeiend camerawerk en montage.

Verder een zeer gepast en leuk einde ook.

Zeer goede naamkeuze ook.

***

Mwah, wel aardig.

Na een half uur had deze in eerste instantie wel afgelopen mogen zijn. Ik had de boodschap wel begrepen en er werd mij wat te veel op hetzelfde doorgedramd, tikkeltje eentonig dus. Einde is best goed en zorgt toch voor de voldoende.

3.0*

inderdaad veel geblaat en weinig wol.

een te langdradige film, met wel een ironische knipoog.

het einde was er gewoon aangeplakt.

Mooi kijkje van Panahi in de Iraanse cultuur rond voetbalwedstrijden. Het is verbazingwekkend hoe hij zijn films die een aanklacht zijn tegen de behandeling van vrouwen, voor elkaar krijgt, want dit project lijkt ook allesbehalve eenvoudig. Een aantal vrouwen worden gevolgd, die stiekem in het stadion willen gluipen om een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het WK te zien. Ze worden gesnapt en apart gezet door een aantal bewakers. Dat waren een stel klunzen, waardoor deze film ook nog eens humoristisch werd. De gevangen gezette vrouwen dagen, laten het er niet bij zitten en dagen hen telkens uit. Erg leuk en spannend om te volgen, overigens net als de voetbalwedstrijd die zich continu op de achtergrond (vrijwel nooit in beeld) afspeelt.

In navolging van Dayereh (2000) opnieuw een opvallende film van regiemcriticaster Jafar Panahi. Dit keer over de merkwaardige behandeling van jonge vrouwen en meisjes, die in een voetbalstadion in Teheran een kwalificatiewedstrijd van Iran voor het WK 2006 willen bijwonen. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar de interactie tussen de meiden onderling en tussen hen en de soldaten is best boeiend en vol spitsvondige oneliners. Daardoor een alleszins te genieten film, die weer een ander inkijkje biedt in een samenleving met in mijn (westerse) ogen wel heel opmerkelijke gedragsregels.

Nu ik meerdere films uit en over Iran gezien heb beginnen de puzzelstukjes steeds meer in elkaar te passen. Duidelijk wordt van lieverlee wel dat de mensen talrijke vraagtekens plaatsen bij allerlei regeltjes en dat het gezag eigenlijk ook niet goed weet waarom die regeltjes er zijn.

Meer interessant dan goed.

M'n tweede Panahi van vandaag, na Crimson Gold. En wederom sterk, net als de andere recentere 2 die ik eerdere zag. Zo menselijk.... Waar eerstgenoemde erg schrijnend was, is Offside zoals hierboven reeds benoemd wordt, een stuk lichter van toon. Hij legt nog steeds de vinger op en zere plek, maar op een compleet andere manier. Heerlijke cinema.

Een film vol dialogen en drukte die op een luchtige , soms komische wijze een duidelijke boodschap wil brengen. De onderlinge interacties tussen de meiden en de soldaten die betrekking hebben tot regeltjes opvolgen en hun samenleving zijn interessant om te volgen en voor ons moeilijk om ook te begrijpen. Maar ook in de film wordt dit duidelijk gemaakt dat zij dit ook wel op die manier ervaren en sommige dingen gewoon stupide vinden. Gelukkig is het thema dat hier in deze film aangekaart wordt opgeheven in oktober 2019. Iraanse vrouwen mogen naar het voetbalstadium gaan en ze waren er in grote aantallen aanwezig, ongeveer 4000. De vrouwen zien hun bezoek als een overwinning in de strijd tegen de strenge islamitische regels en tegen discriminatie van vrouwen. Het volgend weetje maakt het thema en de opzet van de film helemaal duidelijk. De Wereldvoetbalbond (FIFA) had de Iraanse autoriteiten onder druk gezet. Als het verbod op vrouwen in voetbalstadions zou aanhouden, dreigde de FIFA Iran uit te sluiten van het WK 2022 in Qatar. Dat dreigement volgde op de dood van Sahar Khodayari (29), een jonge vrouwelijke voetbalfan. Khodayari, beter bekend als ‘het blauwe meisje’, trachtte verkleed als man een voetbalmatch van haar favoriete team Esteghlal Teheran FC bij te wonen. Ze werd betrapt en kreeg zes maanden celstraf. Uit protest stak ze zichzelf in brand. Ze bezweek aan haar verwondingen.

Dit is het beste voetbaldrama ooit, vooral doordat er bijna geen voetbal in voorkomt. In de Wereldbeker 2006 zou Iran met één punt laatste eindigen in z'n poule, maar hier gaat het om de beslissende kwalificatiematch tegen Bahrein.

Deels is het een travestieklucht; deels een aanklacht tegen vrouwendiscriminatie. Je krijgt een inkijk in het leven van gewone mensen onder een strenge theocratie. Ironisch genoeg beleven de jonge vrouwen een meer heuglijke dag dan wanneer ze gewoon binnen gemogen hadden. De emotionele uitbarstingen zijn integer. De boodschap komt aan, zonder dat het prekerig wordt.

Waar heb ik anderhalf uur naar zitten kijken. Begon goed, maar vanaf het moment dat ze in die 'cel' zitten gaat het nergens meer over. Zag net dat deze film ook humor moet bevatten. Blijkbaar gemist. Was niks grappigs aan. Verspilde tijd.