Offside (2006)

Leuke film om een keertje te zien. Zeker ook om eens een wat reëeler beeld te krijgen van Iran, dan de media altijd schetst.

De humor is absoluut niet goedkoop en wordt vrij subtiel in de film verwerkt. Verder ook geen moraallesje van: ah, wat zijn de vrouwen in Iran zielig omdat zij niet naar het voetbal mogen. De vrouwen nemen hun verlies niet en gaan juist tegen de bewakers in, dat levert soms aardige beelden op. Verder is het eigenlijk allemaal niet heel bijzonder, daarvoor ontbreken scènes die zich onderscheiden van andere scènes. Er wordt rustig naar een climax gewerkt, die er wel mag wezen. Deze gaf tevens aan, dat de film niet alleen maar een aanklacht is tegen de mensen en de natie Iran. Wie houdt van rustige observerende cinema zit hier wel goed, al moet je soms wat gekrijs op de koop toenemen.

Wel grappig trouwens hoe de Iraniërs converseerden. Het leken net Japanners. Ze maakten veelvuldig gebruik van korte zinnetjes. 3,5*

Hele sterke film over het 'moderne' Iran. Ik zeg modern, omdat de meeste mannen in Iran stiekem moderne gedachten hebben, maar moeten leven met de ouderwetse regeltjes die ooit zijn opgesteld. Het wrange is dat deze regels er zijn om de vrouwen te beschermen tegen grof taalgebruik. Die gedachte maakt de Iraanse man tot een van de naiefste ter wereld.

De enige die echt moeite had met de meisjes is het stadion was de oude man, wiens dochter ook naar binnen was geglipt.

Verder zag je alleen maar mannelijke supporters, die er totaal geen problemen mee hadden, en bewakers, die alleen maar hun werk deden en ervoor zorgden dat ze zelf niet op hun donder kregen.

De meiden speelden zeer goed, vooral de 'smoking girl'. Een zeer goed voorbeeld van een Iraanse vrouw die de onderdrukking van de vrouw niet meer pikt, en meteen alles doet wat Allah verboden heeft.

Het einde van de film, in het busje, was geweldig. Ondanks alles heerst er een hoog patriotisch gevoel bij de vrouwen, wat best ontroerend is om te zien.

Indrukwekkend, 4 sterren.

Had echt medelijden met dat jong meisje dat het stadion niet binnen mocht. De film toont het achterop huppelen van de vrouw in deze maatschappy ("Mijn vee is inschikkelijker dan jullie" zegt de soldaat tegen de meisjes) en doet dit op ee manier die de potsierlijkheid van het beleid, zekerlijk in westerse ogen, aan de kaak stelt.

Zou hoger kwoteren moest niet de film soms niet zijn blijven steken en toch een tikkeltje gebrek aan vondsten had, al zijn er mooie scènes die menselijke trekjes (de scène met de GSM, de angst bij de soldaten...) zeer goed tekenen.

Zelden was de benaming "drama-komedie" beter gekozen.

Film die nooit verveeld maar ook nooit echt grappig wordt.

Vele situaties zijn best wel vermakelijk meestal door de militairen. Het groepje bewakers weet duidelijk niet hoe ze hun taak moeten invullen. Alles samen met goed vloeiend camerawerk en montage.

Verder een zeer gepast en leuk einde ook.

Zeer goede naamkeuze ook.

***

Mwah, wel aardig.

Na een half uur had deze in eerste instantie wel afgelopen mogen zijn. Ik had de boodschap wel begrepen en er werd mij wat te veel op hetzelfde doorgedramd, tikkeltje eentonig dus. Einde is best goed en zorgt toch voor de voldoende.

3.0*

Mooi kijkje van Panahi in de Iraanse cultuur rond voetbalwedstrijden. Het is verbazingwekkend hoe hij zijn films die een aanklacht zijn tegen de behandeling van vrouwen, voor elkaar krijgt, want dit project lijkt ook allesbehalve eenvoudig. Een aantal vrouwen worden gevolgd, die stiekem in het stadion willen gluipen om een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het WK te zien. Ze worden gesnapt en apart gezet door een aantal bewakers. Dat waren een stel klunzen, waardoor deze film ook nog eens humoristisch werd. De gevangen gezette vrouwen dagen, laten het er niet bij zitten en dagen hen telkens uit. Erg leuk en spannend om te volgen, overigens net als de voetbalwedstrijd die zich continu op de achtergrond (vrijwel nooit in beeld) afspeelt.

In navolging van Dayereh (2000) opnieuw een opvallende film van regiemcriticaster Jafar Panahi. Dit keer over de merkwaardige behandeling van jonge vrouwen en meisjes, die in een voetbalstadion in Teheran een kwalificatiewedstrijd van Iran voor het WK 2006 willen bijwonen. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar de interactie tussen de meiden onderling en tussen hen en de soldaten is best boeiend en vol spitsvondige oneliners. Daardoor een alleszins te genieten film, die weer een ander inkijkje biedt in een samenleving met in mijn (westerse) ogen wel heel opmerkelijke gedragsregels.

Nu ik meerdere films uit en over Iran gezien heb beginnen de puzzelstukjes steeds meer in elkaar te passen. Duidelijk wordt van lieverlee wel dat de mensen talrijke vraagtekens plaatsen bij allerlei regeltjes en dat het gezag eigenlijk ook niet goed weet waarom die regeltjes er zijn.

Meer interessant dan goed.

Een film vol dialogen en drukte die op een luchtige , soms komische wijze een duidelijke boodschap wil brengen. De onderlinge interacties tussen de meiden en de soldaten die betrekking hebben tot regeltjes opvolgen en hun samenleving zijn interessant om te volgen en voor ons moeilijk om ook te begrijpen. Maar ook in de film wordt dit duidelijk gemaakt dat zij dit ook wel op die manier ervaren en sommige dingen gewoon stupide vinden. Gelukkig is het thema dat hier in deze film aangekaart wordt opgeheven in oktober 2019. Iraanse vrouwen mogen naar het voetbalstadium gaan en ze waren er in grote aantallen aanwezig, ongeveer 4000. De vrouwen zien hun bezoek als een overwinning in de strijd tegen de strenge islamitische regels en tegen discriminatie van vrouwen. Het volgend weetje maakt het thema en de opzet van de film helemaal duidelijk. De Wereldvoetbalbond (FIFA) had de Iraanse autoriteiten onder druk gezet. Als het verbod op vrouwen in voetbalstadions zou aanhouden, dreigde de FIFA Iran uit te sluiten van het WK 2022 in Qatar. Dat dreigement volgde op de dood van Sahar Khodayari (29), een jonge vrouwelijke voetbalfan. Khodayari, beter bekend als ‘het blauwe meisje’, trachtte verkleed als man een voetbalmatch van haar favoriete team Esteghlal Teheran FC bij te wonen. Ze werd betrapt en kreeg zes maanden celstraf. Uit protest stak ze zichzelf in brand. Ze bezweek aan haar verwondingen.

Dit is het beste voetbaldrama ooit, vooral doordat er bijna geen voetbal in voorkomt. In de Wereldbeker 2006 zou Iran met één punt laatste eindigen in z'n poule, maar hier gaat het om de beslissende kwalificatiematch tegen Bahrein.

Deels is het een travestieklucht; deels een aanklacht tegen vrouwendiscriminatie. Je krijgt een inkijk in het leven van gewone mensen onder een strenge theocratie. Ironisch genoeg beleven de jonge vrouwen een meer heuglijke dag dan wanneer ze gewoon binnen gemogen hadden. De emotionele uitbarstingen zijn integer. De boodschap komt aan, zonder dat het prekerig wordt.