Meningen

Eigentijdse Ghibli magie.....

Ponyo on a Cliff overtreft mijn stoutste verwachtingen en blijkt een bonte, creatieve stoet aan schattigheid aan boord te hebben. De Ghibli magie weet gedurende de hele film flink huis te houden. Het begin in de onderwaterwereld oogt gelijk fabelachtig, de optiteling statig. Susuke, Ponyo en de zussen van Ponyo zijn allemaal weergaloos lief en prachtig vormgegeven. Magnifiek, zoals de zussen de tovenaar dwarsbomen, door hem te kietelen als hij voet aan wal probeert te zetten of als ze Ponyo helpen te bevrijden, wat een kettingreactie in werking zet.

Ik vond de manier waarop Miyazaki soms maar bleef voortborduren op het uitbouwen van een scene fenomenaal. De manier waarop de storm werd gevisualiseerd, maakte dat je intens bij de film betrokken was en geeft duidelijk het kwaliteit cq mentaliteitsverschil met Pixar aan. Ponyo on a Cliff baadt in een grandioze sfeer waarin een storm niet binnen een paar minuten afgelopen is om halsoverkop weer plaats te maken voor een duidelijk plot.

Ponyo on a Cliff blijft gedurende zijn hele speelduur luchtig aanvoelen. Zelfs als de storm ervoor heeft gezorgd dat de moeder van Susuke spoorloos verdwenen is en plots opdoemt in een luchtbel, ''die ik in het begin nog aanzag voor het hiernamaals'', heeft Miyazaki vooral veel oog voor mooie beelden van de onderwater gelopen stad, een schepenkerkhof dat herrezen wordt en de wonderbaarlijke avonturen die Sosuke en Ponyo samen beleven, al dan niet op de huid gezeten door een wat illustere figuur. De animatie ziet er knap verzorgd uit en de personages zijn allemaal schatten van mensen, met hun eigenaardigheden. De oude dames vond ik lief en goed passen binnen de toonzetting van de film.

Miyazaki slaagt er in om van een simpel verhaal een sensationele, met kleuren overgoten film te maken, zonder dat de aangename, luchtige sfeer waarin iedereen residenteert in gevaar komt. Joe Hisaishi bewijst het ongelijk van Takeshi Kitano om hem niet meer voor zijn filmkar te spannen. De muziek is spannend en schattig tegelijk en eenmaal de eindtune is ingezet is er geen ontkomen meer aan! Ponyo, Ponyo.....Ik zie mij genoodzaakt om na een periode van ruim een jaar film kijken, weer eens 5* van stal te halen.

Geinige film!

Of hoe een film waarin mensen onschuldige spelletjes spelen ''behalve de gewone haat en nijd die ze koesteren jegens elkaar'' gruwelijk uit de klauwen loopt. Lekker weird gezelschap, eerste deel van de film is inderdaad wel het leukste. Heb mij echt rot gelachen om het fanatieke koppel Bateman/McAdams dat koste wat kost wil winnen en compleet niets doorhad. Die klucht had best nog wat leuker mogen voortduren. Film schakelt op het laatst over naar flink wat actie en dat was ook zeker niet verkeerd. Aangename film! 4*

Het is mij geheel duidelijk waarom de Crank films in betere aarde vallen dan Gamer. Gerard Butler is geen Jason Statham, waardoor Gamer alvast geen charismatische hoofdrolspeler kan selecteren. Gelukkig zit het met de actie wel goed, net zo als in de Crank films beukt het regisseursduo er weer naar hartelust op los, wat parels van scenes oplevert op het plein, met muzikale begeleiding van The Bloodhound Gang en de hallucinante discotheekscene, waar kleuren niet langer op het scherm vertoeven dan pakweg het gedreun van èèn discobeat in je oor.

Gamer valt mij na de Crank films wat tegen, wat te wijten is aan het ontbreken van een zelfrelativerende hoofdpersoon die alle moeilijke situaties met humor tegemoet treedt en het ontbreken van enige vorm van ruggengraat bij alle andere bijpersonages.

Het eindgevecht was nogal een anticlimax omdat de tegenstander nooit echt evil overkwam en alles maar half half gedaan leek te zijn. Zo `n dansscene in de basketbalzaal is leuk op zich, maar als je zoiets doet doe het met wat meer ritmiek en finesse, anders oogt het zo afgeraffeld en ongeïnspireerd. Verder zou ik spontaan obesitasfobie krijgen na het zien van die zwetende, vette man die lustig en driftig op zijn toetsen zat te tikken. Ik heb werkelijk geen idee waarom zo `n vadsig iemand nou acte de presence moest geven? Schijnbaar niet mijn humor!

Gamer gaat uiteindelijk niet knock - out omdat de film genoeg leuks in petto heeft voor zijn kijker. Op visueel vlak ziet het er allemaal prachtig uit, dankzij een dynamische montage en het gebruik van alle kleuren van de regenboog. De achtervolgingsscene in de stad was trouwens ook bijzonder attractief! Jammer, de adrenaline vloeit wederom, maar het stupide verhaal, dat duidelijk niet gesneden is op het scherpst van de snede, zat de actie soms lelijk in de weg. 3,5*

Ik mag graag alles afstruinen wat aan mijn held Jeunet gelinkt wordt. Zodoende kwam ik Toy Reanimator op het spoor.

Toy Reanimator is volledig mijn ding. Compleet overbelicht, waardoor de film automatisch een onwerkelijk gevoel weet op te roepen. Tesamen met fijne, aanwezige muziek, originele scene overgangen waarbij kindertekeningen tot leven gewekt worden, de mysterieuze speelgoedmaker en de lieftallige sfeer die de film grotendeels goed over weet te brengen kan ik niet anders zeggen dat het allemaal als een sprookje aandoet.

Een zwaar opgemaakt, fleurig en fruitig geheel waarbij alle kleuren van de regenboog voorbij komen. Het verhaal vond ik ook prachtig passen in de sfeer van de film. Geen gespring van de hak op de tak, maar een wat standaard verhaal dat gemakkelijk wist te imponeren dankzij de aandoenlijkheid waarmee zij gebracht werd.

Overigens had dit hele gebeuren zich zo voor een Ghibli film kunnen lenen. Lieve personages, een bos gevuld met magie.....De mythe werd perfect uitgewerkt dankzij een scala aan sfeervolle locaties. Zowel de sierlijke boslocatie als de oude, stille, duistere winkel in metropool Tokyo voegden veel toe aan de sfeer van de film. Ik had echt het gevoel naar een live action film te kijken soms.

Enige minpunt is dat het allemaal zo snel voorbij is. Maar niet getreurd aangezien ik de dvd in huis heb en mij nog wel vaker zal laten bedotten door deze film. 4,5*

Ik herken me in Stan zijn verhaal. Maar ik besloot om deze nu eerst maar eens te gaan kijken alvorens een oordeel te vellen. Hij viel me reuze mee, ik verwachtte een film ala Sideways. Maar gelukkig zat hier meer tempo in, wat meer humor en wat minder vals dramasentiment. Ik leefde meer met de personages mee, al sloeg de vader - zoon relatie natuurlijk nergens op. Vrij overbodig, net zoals het einde. *3.

Een toffe, coole film!

Alleen ben ik wel licht verbaasd als ik hier constateer dat veel mensen deze film toch zo ongelofelijk rauw en hard vinden overkomen. Iedereen heeft vast het cheesy drama tussen de Cambodjaanse huurmoordenaar en een vuilnisbeltmeisje gemist?!

Afgezien van de soms nogal melodramatische ontwikkelingen tussen de 2 tortelduiven en een wat raar, licht onverzadigbaar einde is deze film op alle fronten beter dan Shamo, dat ook al kampte met verhaaltechnische problemen.

De actiescenes zijn een lust voor het oog, de moorden zijn onverbiddelijk uitgevoerd, de opgefokte muziek draagt bij aan een geestelijke en lichamelijke aftakeling van de vechtersbazen op het televisiescherm en Hong Kong is een weelderige oase van licht in de duisternis, drukte en nauwe steegjes.

Ik heb zwaar genoten van deze rauwe, gestileerde film, die gemakkelijk nog veel rauwer en harder had kunnen zijn, mocht Pou-Soi Cheang een machtig kat en muisspel tussen 2 ongeleide projectielen hebben nagestreefd, zònder bijbehorende liefdestaferelen.

Ik twijfel tussen een 4* of een 4,5* maar laat wat ruimte over voor verbetering, Dog Bite Dog is namelijk absoluut een film die ik vaker ga kijken. Een dikke 4*

Redelijk filmpje,

De regisseur heeft af en toe wel wat leuke ideetjes tussendoor. Maar uiteindelijk voelde ik 0,0 aan empathie voor Sibel. Dat kwam vooral door haar manisch - depressieve gedrag. Vond het allemaal te overdreven en hectisch allemaal. Kon toch wel wat genuanceerder! Net zo alsof alle jongeren die gevangen zitten tussen 2 culturen zich zo gedragen. Daarnaast wordt het allemaal steeds statischer naarmate de film vordert. Qua gedragsvormen is dat wel een verademing, maar qua beeld valt er helaas ook maar weinig te beleven. Absoluut geen topper begrijp niet waarom de film zo hoog scoort, wel degelijk. Heb mij niet verveeld. Soms zelfs grappig. Met name de verplichte gezamenlijke bezoeken aan het thuisfront. 3*

Interessant!

Af en toe heb ik echt met open mond naar alle schoonheid in deze film zitten kijken. De ontstaansgeschiedenis van de aarde en het dierenrijk is best fascinerend te noemen, net zoals de filosofische noten die men plaatst over het verschijnsel 'leven'. Bovendien wordt alles opgeleukt met prachtige plaatjes van enkele dieren zoals de slang, daarnaast ben ik ook een hoop abstractere zaken tegengekomen, die prachtige plaatjes opleverden. Ik vond de verteller in deze film alleen nogal overbodig aandoen. Vandaar een 3,5*

Genius Party Intro:

Zo, wil ik mijn animatie opgediend krijgen. Geniale, kleurrijke vloeiende animatie over.....een zekere paradijsvogel en een soort roeping van een van zijn jongen die verliefd wordt en op verkenning gaat?! De muziek was fijn op de voorgrond aanwezig en het ontbreken van dialogen zorgt ervoor dat je achteloos in je zetel achterover kunt leunen en genieten van een hoop abstracte zaken. Deze kortfilm bewijst voor mij dat er voor geanimeerde films nog een wereld te winnen is, op het vlak van minder praatjes, meer plaatjes. 5*

Shanghai Dragon:

Deze kortfilm pendelt in het begin opzichtig tussen ''de normale wereld'' en een ''vreemd heelal''', waar de meest vreemde snuiters vandaan lijken te komen die zich willen vestigen op onze planeet aarde. Deze kortfilm is vooral een ontspannende rit, waarbij je veel actie en dwaze zaken voorgeschoteld krijgt. De man met zijn sigaar was top, maar de actie was niet zo druk, vloeiend en mooi als ik had gehoopt. Ik vond de hoofdpersoon ook helemaal niet zo schattig omdat hij constant een snottebel aan zijn neus had hangen. Gelukkig sluit de film geniaal af met de draak die alles wat hij op zijn pad tegenkomt, van kleuren voorziet en dát tegen een duistere achtergrond, voor een maximaal effect. 4*

Deathtic 4:

Nah! Wat een geniale wereld wordt er hier in 10 minuten uit de grond gestampt! Deze kortfilm roept de sfeer op van een naargeestig sprookje, waar je net op audiëntie moet bij die boze stiefmoeder in haar krakkemikkige, krakende onderkomen ver verstoken van de gewone wereld. De figuren die hier rondlopen zijn uniek, de cameracomposities en achtergronden zijn van een andere wereld en de film is ook nog eens grappig en voorzien van actie om je vingers bij af te likken. Briljant! 5*

Door Bell:

Door Bell is op zich geen slecht geanimeerde kortfilm, maar blijft vooral op het gebied van creativiteit mijlenver verwijderd van zijn collega kortfilms. Daar waar de andere kortfilms er alles aan doen om zo creatief en ingenieus mogelijk voor de dag te komen is Door Bell een nogal rechttoe - rechttaan film geworden, die zeker niet slecht is maar gewoon te standaard is en dus in een verkeerde reeks zit. 3,5*

Limit Cycle:

Een wisselwerking van kleurrijke beeldenstromen en muziek, zorgden voor aangenaam vertier. De monologen deden mij helaas wat minder focussen op de beeldenpracht en hadden onvoldoende zeggingskracht om mij geheel in de wereld van Limit Cycle mee te slepen. De monologen hadden best wel even aan obstipatie mogen lijden. 4*

Happy Machine:

Een geweldige, fantasierijke trip met een hoge frequentie aan abstractie en schattigheid. Goedbeschouwd zou je kunnen zeggen dat er zich wat nachtmerrieachtige taferelen ontspinnen gecombineerd met dromen die je het liefst elke nacht zou willen overdoen. Een groot pluspunt vond ik de muziek, die nadrukkelijk relaxed aanwezig was. Een grote ode aan de fantasie! Wat je zoal niet allemaal tegenkomt in een simpele regendruppel?! De vlam was ook echt schattig en duivels tegelijk! 5*

Baby Blue:

Een schattige kortfilm over de liefde.....Deze film heeft niet echt de intentie om iets nieuws onder de zon te willen zijn. Gelukkig deert dat geenszins omdat de animatie er prachtig uitziet en het verhaal aandoenlijk was. Het slotakkoord bracht ook datgene, waar je vooraf alleen maar op kan hopen. Zonder een hereniging voelde het allemaal toch heel lief en warm aan. 4,5*

DE EINDAFREKENING: Vergelijkingen met andere films heb ik maar even achterwege gelaten omdat deze inmiddels al ruimschoots zijn beschreven. Ik heb genoten van een enorme portie diversiteit. Genius Party tast het complete animatie universum af en meer, dankzij een hoop onomwonden creativiteit en het uitademen van liefde voor het genre. Slechts het gebruik van muziek betreft een punt van aandacht. Ik ben de mening toegedaan dat er nog veel meer uit de muziek gepeurd kan worden, als hij al aanwezig is. 4,5*

Gala:

Een fijne film, met een hoog tempo en vlekkeloze animatie. Al is het zeker geen match voor de troonhouders, wat betreft het brengen van vloeiende animatie. De muziek klinkt oke en de manier waarop er op een creatieve manier met muziekinstrumenten wordt omgesprongen, is niet beklagenswaardig. Dikke 4*

Moondrive:

Een bont gezelschap houdt zich op in het centrum van de maan, tussen nog meer perverse idioten. De animatie was grandioos en deed gemakkelijk denken aan Dead Leaves. De vele korte lontjes die in deze kortfilm rondlopen zijn grappig en het is allemaal binnen een oogwenk voorbij. De sfeer in deze film is optimaal aanwezig met gave muziek, veel scenes in cafes met biljarters, danseressen en randvolk. Vanaf minuut 1 ademt de film een chaotische sfeer uit waar de politie machteloos is tegen al het gepeupel. De personages zijn briljant getekend, met veel aandacht voor de ogen. Het materiële spul is ook gaaf en creatief geanimeerd, met als hoogtepunt de stuiptrekkende rupstrein. Top! 5*

Wanwa:

Een parel van een film. Ongelofelijk hoeveel werk erin moet hebben gezeten om alles handmatig te tekenen, helemaal als je in de wetenschap verkeert van het gegeven, dat de achtergronden in het begin constant radicaal veranderen. De muziek klinkt geweldig, de kleuren druipen van het scherm af, de vele monsters en de moeder zijn de bom, daarnaast is het allemaal zelfs best schattig te noemen. Een welkome zoete inval! 5*

Toujin Kit:

De stijl van animeren beviel mij niet helemaal, maar het is vooral een gebrek aan een spetterende climax die deze kortfilm parten speelt. De opbouw was zeker aardig om te volgen en de stijl van animeren deed mij wat denken aan Les Triplettes de Belville, dankzij de vele bruine tinten en het wat ruw weergegeven hoofdpersonage. Af en toe gebeurt er wat geks, zoals de wandelende knuffelberen, maar deze film vergeet om echt te exploderen tijdens de consternatie die volgt als geinig weergegeven inspecteurs onverwacht op bezoek komen. 4*

Dimension Bomb:

Kôji Morimoto, de man die verantwoordelijk was voor het falen van Memories, maar een van de betere shortfilms afleverde in The Animatrix! Deze kortfilm leunt dicht aan tegen het werk van Shinkai, vooral de manier waarop vele zaken overbelicht worden. De toonzetting van de film van Kôji Morimoto, is echter volledig anders. Er is geen tijd gereserveerd voor de liefde en gezwijmel, maar voor een hoop abstracte zaken die allemaal samenkomen en piekfijn en haarscherp op het scherm getoverd worden. Morimoto is een magiër en lijkt geen limiet te kennen, waardoor alles nooit aan kracht inboet. De onvervalste, opzwepende soundtrack haalt nog meer kastanjes uit het vuur. Superieur! 5*

Slotrede: Genius Party Beyond overtreft zijn voorganger. De 5 animatiefilms zijn onderling nog gevarieerder dan de 7 andere shortfilms. Op het gebied van muziek, werd er naar mijn gevoel ook veel meer gedaan hier. Al kwam dat vooral dankzij de stevige vinger in de pap van de absolute uitblinker: Demension Bomb. Ik kan wel zeggen dat ik extreem genoten heb van de Genius Party reeks. Ik zou het alleen maar toejuichen mochten meerdere regisseurs weer eens hun krachten bundelen om een omnibus te maken. Het klinkt als een cliche, maar iedere liefhebber van animatie zou zijn ogen de kost moeten geven en deze visuele traktatie verorberen en wel nu.

Sympathieke klucht!

Een film om vrolijk van te worden. Heerlijke kleinburgerlijkheid wordt vermengd met de grotere problemen des levens die echter allemaal een luchtige behandeling krijgen gedurende de film, met een flinke oppepper aan Spaans temperament. De fijne rol van de moeder en een lieve romance zorgen voor meer dan genoeg ziel in deze soms hilarische film, die net wat te weinig beklijft om echt een blijvende indruk te maken. 3,5*

De 1ste keer kende ik nog een aantal momenten van verveling. Zoals ten tijden van het rotsmoment. Nu viel mij nog meer dan de 1ste keer het bijzondere camerawerk op. Terwijl aan de ene kant van de rots de zon scheen was de andere kant in schaduw gehuld.

Verder zat ik nu ook echt in de film. Oorspronkelijk wilde ik alleen even wat van het begin meepikken, maar dat liep dus even anders. Prachtig openingsshot waarin de 2 Gerry in hun auto worden gevolgd. Eerst ver van achter, vervolgens vanaf een klein afstandje, vervolgens wordt de camera op het dashboard geplaatst en circel je als het ware even over de een lege weg heen. Gevolgd door shots waarin de camera op de voorruit wordt geplaatst en je in het gezicht van de Gerry `s kijkt. Magistraal hoe de zon via de achteruit de auto oplicht. Weer eens wat anders dan een standaard opening waarin de hoofdpersonages er in de auto lustig op los keuvelen over koetjes en kalfjes of zich vermaken met spelletjes.

Alles ondersteund door een geweldige minimale, muzikale bijdrage. De openingsmuziek was fijn maar die piano geluiden raakte mij pas echt. De piano geluiden vervingen de dialogen vaak, en ondanks dat er niet altijd veel spectaculairs gebeurden creëerde de piano muziek toch nog vaak een spanningsboog die soms werden afgesloten met een uiteindelijk gedempte pianotoon.

Visuele poëzie, die zich laat gelden door shots van dichtbij te nemen waarin de Gerry `s lopen, zoeken en ploeteren, door uit te zoomen en te filmen hoe nietig beiden wel niet zijn. Beiden zijn als het ware een soort van speelbal van de natuur. Natuur op zijn mooist vastgelegd. De op handen zijnde verduistering aan de hand van een berg waarvan nog slechts het topje belicht is, in de duisternis lopende hoofdpersonen, de ochtendschemer, de zonsopgang en wolken die een bepaalde gemoedstoestand uitdrukken....Van Sant brengt het allemaal in beeld. En ook op zo `n manier dat je zelf ook echt even als een Gerry waant.

Geen moment van verveling gekend, werd helemaal meegesleurd. Verhoogd naar 4,5*

Toch een beetje een tegenvaller.

Vooral als documentaire nauwelijks geslaagd te noemen. Daarvoor krijgen we teveel aan huishoudelijke rondslomp te zien van de familie die zich over de kamelen ontfermd.

De kamelen zelf waren wel boeiend om te aanschouwen. Mooi om eens te zien hoe een kameel ter wereld wordt gebracht. Daarnaast op dramatisch vlak wel redelijk. Leuk om de verrichtingen van moeder kameel en haar kalfje te volgen. En toch wel zielig wat voor impact het kan hebben als je door iets of iemand verstoten wordt.

Jammer, alleen dat de kamelen wat te weinig in beeld worden gebracht. Daardoor mist de film een bepaald ritme, dat ervoor zorgt dat saaie stukken met boeiende stukken worden afgewisseld. Vanwege het lage tempo onaangenaam. Je raakt nooit helemaal in de ban van de kamelen, doordat je simpelweg de kans wordt ontnomen om er constant bij te zijn. De film hinkt dus teveel op 2 vlakken zonder het te kunnen waarmaken.

De commercialisering in Mongolië zet zich ook in rap tempo voort. Apart om in een dorpswinkeltje daar, een pak Ariël te zien staan. 3*

Na slepende mislukkingen als The 40 Year Old Virgin & Knocked Up was ik volledig afgeknapt op de Apatow stal, gelukkig blijkt deze film uit beter hout te zijn gesneden dan zijn voorgangers. De film duurt nog steeds wat te lang, maar barst gelukkig van de energie, vooral te danken aan een geweldige hoofdrol van Russel Brand, enkele leuke bijrollen en een paar zeer komische situaties zoals op het vliegveld. En de vertolking van dat Afrika nummer is ook extreem fout, amusant! Een 3,5*

Kijk!

Lekker dik aangezet allemaal, personages met de nodige bravoure. De oma speelt inderdaad een fijne rol. Verder wordt er niet super moeilijk gedaan over de acceptatie van geaardheid, is het camerawerk naar behoren en is deze film gewoon licht erotisch getint, met als hoogtepunt die snoei scene. Geef hem eens ongelijk met zo`n lichaam en dat heerlijke zonnetje. Kortom een fijne onbevangen sfeer voert de boventoon! Hulde daarvoor. 4*

Met Crumb en The Bad Santa stelde Terry Zwigoff mij 2 x hevig teleur vanwege haperende zwarte humor. Gelukkig toont hij met Ghost World aan dat hij ook uit een ander vaatje kan tappen. Lekker veel droge humor en knotsgekke personages. De lessen op de zomerschool zijn geweldig en geven perfect aan wat voor een pak aan willekeurigheid, de tieners in deze film ten dele vallen. De scenes met die tankstation dude zijn minstens zo komisch, ik heb ook goed kunnen lachen als die jongen achter de balie weer eens in de problemen kwam dankzij een gemene truc van Enid. Oh, ja: Steve Buscemi is een absolute held in een gedenkwaardige rol! Dikke 4*

Tja, wat te zeggen van deze latere Fellini?

Op een simpele manier is het allemaal weer ontzettend charmant in beeld gebracht. Neem nou alleen al de manier waarop Guilietta Masina er vaak nogal verloren bijloopt tussen al die krankzinnige personages. Prachtig om te zien gewoon hoe Fellini de vertwijfeling van haar personage weet te vangen.

Op visueel vlak ziet het er in tegenstelling tot E La Nava en ook Satyricon erg gelikt uit. Geen vage en doffe kleuren, maar felle, heldere kleuren die mooi met elkaar contrasteren. Vooral ten tijden van de voorbereiding op de tv - show en de show zelf. Veel paars, roze en beige achtige tinten. Muzikaal een beetje van hetzelfde, maar de pianostukjes gaven mij weer gelijk zo authentiek, nostalgisch ' dit is een Fellini film ' gevoel.

Ik had er niet veel van verwacht, maar ik heb mij weer eens laten verrassen door ' Grande Maestro Fellini '. Hoewel het geheel wat minder dromerig aandoet, zorgen de personages voor genoeg vertier en bevat de film veel knipogen naar zijn andere films. Geweldig zijn die motorrijders die in rondjes op het gazon van de disco blijven rijden en die arrogante dwergen. Lekker chaotisch ook: Masina die een verkeerde pruik krijgt toegewezen, het inzoomen op een verklede kat die spontaan een miauw! op de camera afvuurt. Helemaal mijn humor. Verder een stevige aanrader voor Woody Allen fans aangezien een van de figuren die deelneemt aan de tv show niemand minder dan Woody Allen is. Natuurlijk niet de echte, maar hij lijkt soms sprekend. 4*

Wauw! Wat kan die Sophia Loren toch voortreffelijk acteren. In de beginfase nam ze mij al bij de hand en leidde mij rond in haar simplistische, grauwe leventje in haar te krappe flatje.

We gingen af en toe ook nog even op visite bij ene journalist maar het was vooral Loren die weer de show stal. Vooral het plaatje hierboven, was een prachtige scène. Leuk, om te zien wat voor een gepassioneerd vrouwtje er achter haar schuilging.

Er gebeurt niet echt veel in de film en toch bleef hij me boeien. Dat kwam mede door de goede dialogen en ik het gevoel had dat wat men deed verboden was. Prachtige sobere Italiaanse cinema met een aardig einde. 4*

Inderdaad, alweer een lust voor het oog deze film.

Zijn 1ste kleurenfilm. En gelijk een schot in de roos. Het kleurengebruik is divers en levert vaak fraaie contrasten op. Door de veelal erg warme kleuren waan je jezelf al snel in een vakantiehuisje in Italië.

Fellini schept hier weer een eigen universum. Ondanks dat we weer allemaal lekker weirde personages tegenkomen en de scènes die elkaar opvolgen niet altijd even logisch zijn valt er zowaar een verhaal in deze film te ontdekken. Deze dient als leidraad, zonder dat Fellini weirde gebeurtenissen uit het oog verliest.

Masina speelt gewoonweg weer geweldig. Het contrast tussen haar gedrag en dat van haar omgeving is groots in beeld gebracht. Niet door middel van dialogen, nee, blikken zeggen in deze film genoeg. Het valt mij alweer op dat de acteurs en actrices non - verbaal hun mannetje staan. Ze stralen van alles uit: lust, arrogantie, enthousiame, kinderlijke dommigheid, verveling.

Vergeleken met Roma en Amarcord oogt deze film qua kleuren zeker divers maar wat minder fel. Dat past ook perfect in het straatje van de hoofdpersoon.

Het camerawerk vond ik trouwens ook goed. De ene keer bevreemdend, als we ons plots op het strand bevinden en naar 2 grote spelende meisjes kijken en de andere keer hotsend en klotsend als we onszelf omhoog laten hijsen in een boomhut . Soms ook verrassend als we ineens van een glijbaan glijden in het water.

De pianodeuntjes die telkens terugkeerden deden poëtisch aan. Het creëerde een fijn zomers sfeertje. Net zoals de andere muziek. Het gaf de film net wat extra `s mee. Ik kan gewoon niet wachten totdat ik deze film weer mag zien, iets waar ik wel vaker last van heb bij Fellini.

Fellini weet hier op een uitstekende manier creativiteit te verweven met een boeiend verhaal zonder dat het kind in hem verloren gaat. Zwaar onderschatte film! En zoals al eerder werd gezegd een ideale Fellini opstapje. Ik wilde deze film eerst een 4* geven maar ik merk dat ik zo positief ben dat ik veel meer neig naar een 4,5*. Die staan er vooral omdat het einde weergaloos eenvoudig is. Maar juist daardoor weet te ontroeren. Even lekker naar de zee lopen en daar intens van genieten kan het nog mooier?

Lange tijd geen lievelingsregisseur gehad maar Fellini mag die titel gerustig dragen van mij. Wat een genie!

@ Joyce Roodnat: Het is 11 jaar geleden dat Giulietta Masina in La Strada de show steelde. En niet 20 jaar, zoals je suggereert in het homescreen boekje. Verder wel een interessant stukje om te lezen.

Nadat de film wat langzaam op gang komt en in het begin verzandt in veel oversentimenteel gehuil, om niets. Krijgen de gebeurtenissen in het begin pas later hun impact. Ondanks een vrij standaard verhaal wisten de gladiatoren, mij te ontroeren. Voor een keer slikte ik de heldenrol die Russel Crowe kreeg toebedeeld, met in de wetenschap dat er in de Romeinse tijd veel slaven stierven ter vermaak van de welgestelden. Ik heb nou eenmaal vaak een zwak voor de underdog.

Wel bombastisch in beeld gebracht, maar de gevechten zagen er telkens spectaculair uit. Ik vond de settings van de film geweldig, met name de sfeervolle colusseums en de scène met de tijgers . De muziek vond ik erg goed passen bij deze film, het deed mij denken aan de geschiedenis waarin vele slaven het loodje legden. Tevens had de muziek ook iets inspirerends over zich, telkens als Russel met een tegenslag te maken kreeg leek de muziek weer te inspireren om door te vechten voor rechtvaardigheid, een thema dat mij ook wel aanspreekt. Normaal houd ik niet zo van films die zich afspelen in andere tijdperken maar vooralsnog krijgt deze film een kleine 4*, vooral te danken aan de mooie gevechten en het juist neerzetten van hoe het er vroeger bij de Romeinen aan toe ging.

Inderdaad de film moet het echt hebben van zijn dialogen. Vooral Pacino en Jack Lemmon trokken mij aan met lappen tekst. Alleen de film is verder veel te zwak om interessant te worden, laat staan recyclebaar voor mij.

Natuurlijk komen er soortgelijke situaties op de werkvloer voor maar het is ook geen fictie dat mussen wel eens vliegen. Saai onderwerp dus, dat nergens over gaat en waarbij ik graag een clue had gehad. wie heeft nou de auto gewonnen? Niets van dat alles, het enige dat er gebeurt aan het einde is een heftige! arrestatie Die je nog geen eens te zien krijgt. En ik liep al zoveel mis.

Maar de dialogen redden de film nog enigzins van een totale ontmaskering. De film smaakte hierdoor net wat beter dan een verbrandde barbecueworst. 2,5*

Ik ben het voor een groot deel eens met de punten van kritiek die Renske in haar post opsomt. Veel onwaarschijnlijkheden en vooral in het begin ' een niet te harden jochie '.

Kreeg zowat het idee dat het Cassavettes insteek wel eens kon zijn om zijn kijkers aan den levende lijve te laten ervaren met wat voor een bloedirritant, wijsneuzerig jochie Rowlands werd opgescheept. De wat vreemde band tussen een kinderhatende vrouw en een tegendraads jochie werkte toch heel aanstekelijk. Wat voor een groot deel te danken is aan Rowlands geweldige performance. Niemand die ik liever de voor haar typerende woorden: banana `s of punk uit zie spreken.

Daarnaast is het vooral haar rauwe communiceren met de omgeving wat tot de nodige hilariteit leidt. Al helemaal als het jochie haar na gaat bootsen en Rowlands het joch niet ontmoedigt maar het hier juist in aanmoedigt. Gewoon een zeer amusant en best wel ontroerend verhaal zelfs, dat nooit te zoetsappig wordt dankzij Rowlands rauwe performance van een gangstervrouw die tegen wil en dank in de rol van ( zorgzame ) moeder wordt geduwd en hierin nooit helemaal lijkt te slagen, omdat ze geen prototype moeder is.

John Cassavettes begint steeds meer aan mij te trekken. 4*

Leuke film, die wel voorspelbaar is. Maar een fijn feel good sfeertje over zich heeft. Lekker luchtige gebeurtenissen waarbij ik regelmatig moest lachen. De gebeurtenissen in het leven van Santiago gaan up and down and up.

Toch stoorde ik mij dus geen moment aan de film, ik hou van van de gedachte dat iedereen zijn droom kan verwezenlijken als je jezelf er maar 100% voor inzet. De ultieme film als je op zoek bent naar een happy end, alleen om dat happy end te bereiken worden soms wel eens offers gedaan....

Verder vond ik de film ook fris qua beelden, L.A. zag er lekker zonnig uit met veel goudbruine tinten en in Newcastle veel regen en veel groene kleuren. Verder zou ik ook graag vlak bij de zee willen wonen, dan wordt trainen pas echt een feest! 4*

Redelijke film!

Heb het er na de Feutenreeks alleen wat mee gehad. Film blijft uiteindelijk net wat teveel binnen de lijntjes kleuren om echt een grote impact van zijn kijkers te oogsten.

De broederband was nog wel oke op te blijven volgen. 2,5*

Aardig maar zeker niet meer dan dat,

De 1ste 20 minuten waren wel sfeervol. Er hing een fijne sfeer op de bruiloft waar de peetvader en passant even zijn spreekuur hield en wij alvast een kijkje zouden nemen in wat er na de bruiloft komen zou. Het 1ste uur hangt er een fijne kerstsfeer, vormgegeven door vele duistere straatjes met brandende lichtjes in een steeds grimmiger wordend decor.

Marlon Brando heeft mij op The Waterfront na nooit weten te overtuigen en ook hier is hij erg onzichtbaar. Al Pacino deed het beter. De film nadert zijn climax als de peetvader vogelvrij wordt verklaard ( in het zo goed als verlaten ziekenhuis, die onheil op zich afroept ) en als Pacino die mensen in het cafe vermoord. Hierna neemt het niveau een drastische wending en begint het allemaal te rekken. Eerst is er het gedwongen vertrek compleet met ongeloofwaardige, knullige romances en voorspelbare kost die autobom/ Daarna balanceert de film even randje soap met als dieptepunt die intriges rondom de zus van de broers die in elkaar geslagen wordt door haar man. Ik vond het niets meer dan je reinste tijdrekkerij. Wat volgt is niet onaardig om te zien, maar Pacino wordt er niet beter op en de muziek van Nino Rota is zeker niet slecht. Maar vergeleken met wat hij voor Fellini gedaan heeft, stelt dit niks voor. Aardig maar overgewaardeerd. En dat betreft een understatement. Alhoewel ik wel kan begrijpen dat mensen dit goed slikken. De overbodige zijlijnen garanderen in ieder geval geen saaie momenten, maar ook geen grensverleggende momenten of iets dat op echte cinema lijkt. 3,5*

Zelden zo `n over het paard getilde ' klassieker ' gezien. Vooral overbodig.

Mij is wel duidelijk dat de film mee gelift heeft op de enorme hype rondom The Godfather destijds. Het begon allemaal nog wel aardig met die brute moord op de moeder waarbij Vito Corleone wist te ontsnappen.

Maar al snel had ik genoeg van de beslommeringen van de familie Corleone. Het stapelde zich allemaal maar op zonder dat er een boeiend patroon in te herkennen was. De spanning is volkomen naar de achtergrond verdwenen omdat er vooral veel gepraat wordt in Cuba of waar dan ook. Dat zulke diplomatieke zaken zich niet altijd uitbetalen werd richting het einde duidelijk, waar een vreselijke slechte Pacino zijn broer en anderen laat vermoorden. Slechte keuze, want naast ' de spanning ' die hierdoor onder het nulpunt kwam te liggen, waren de moorden het aanzien niet waard, dus daar viel ook weinig entertainment uit te halen.

Tel daarbij de vreselijk melige situaties her en der, een reden waarom ik soaps zo vervloek. De vrouw van Pacino komt op bezoek, waarna een vrouw zegt dat ze zich uit de voeten moet maken omdat hij eraan komt, desondanks zien beiden elkaar toch en sluit Pacino de deur dicht voor haar. Zo iets maakt geen enkele indruk op mij, veel te simpel allemaal. Ook hierbij ontbrak de spanningsopbouw volledig. Pacino tiert maar wat van de ene op de andere dag en zet de lijn aan het einde van deel 1 waarin hij het respect voor vrouwen ging verliezen jammerlijk voort. Een berekenbare Pacino is veel dreigender dan een schreeuwende Pacino die zichzelf verliest, dat blijkt ook goed uit het 1ste deel van The Godfather waar hij wel te pruimen was. Daarbij vond ik de inbreng van DeNiro en Duvall er vooral een van ' op de automatische piloot '.

Daarnaast vond ik het jammer dat deze film nogal statisch aandoet, wat ik al eerder aangaf. Het patroon: praten met de andere bazen en aan het einde actie, volstaat wellicht voor mensen die het verhaal oh zo boeiend vonden. Maar ik vond die flashbacks, die je amper zo kon noemen zeldzaam irritant en letterlijk slaapverwekkend. Daarbij miste ik de intensiteit van scenes die er in het 1ste deel wel degelijk waren. Zoals het huwelijk dat uitgesponnen werd en de opbouw naar de 1ste moord van Michael en de nagelbijtende ziekenhuisscene. Hier focust de film zich op vele oninteressante zaken waar ik geen interesse in had, achtergrondinfo bla....bla...bla...

Verder viel er ook weinig te feesten hier en ziet deze film er echt lelijk uit. Het stratendecor van New York en de buitenlucht waren teveel ingeruimd voor saaiige kamertjes, balkonnen zonder het gevoel te hebben dat je echt in Cuba zat en zelfs de scene op het meer zag er nog beroerd uit. Smerige troep. Ze hadden er beter een goede, constante wraakfilm van kunnen maken. 1*

Hehe, eindelijk The Godfather - reeks gekolonialiseerd!

Gelukkig weer stukken beter dan het 2de deel. Al Pacino kon mij nu weer wel bekoren, omdat hij berustender in bepaalde zaken was geworden en vooral omdat hij zich hier veel kwetsbaarder opstelde. Zijn uiterlijke machtsvertoon in het vorige deel paste niet bij de matige acties die we daar te zien kregen.

De actie in deze film is veel beter gespreid en zorgde zelfs voor een verassingselement. Gave, helikopteraanval op de hoge heren. De subplot met het hele Vaticaan had ook wel wat. Het was wel boeiend om erachter te komen wat de beweegredenen van het Vaticaan waren om met zo `n duistere figuur in zee te gaan. De scenes in Europa zagen er wel mooi afgewerkt uit, heel anders in ieder geval dan het wat grauwe Amerika.

De film werkt echt naar een prachtige climax toe in het operagebouw. Een lang, uitgesponnen scene waarin de kaarten meerdere malen veranderden. De uiteindelijke climax bleek niet heftig genoeg, maar mocht er wel wezen. Net zoals de film weer veel meer levendigheid uit wist te stralen, dankzij de terugkeer in de feestelijkere contrijen. De moorden aan het einde werden nu ook beter in beeld gebracht, zeker ervan uitgaande dat Michael zich nu niet veilig achter een serre waande.

Gewoon een vermakelijke film. Haalt het net niet bij het 1ste deel. 3,5*

De film begint inderdaad als een halve documentaire. De voice - over vertelt over een stam die bijna helemaal van de wereld is geïsoleerd en zich aanpast aan de natuur. Daartegenover staat de geciviliseerde mens die juist andersom handelt. Grappig om te zien is hoe de stam leeft, in al zijn eenvoud.

Veel slapstick in deze film. Maar dat kon mij eigenlijk niet veel deren. Mensen die over bananen uitgleden, over modder, auto `s die geen handrem hadden wat natuurlijk weer leuke situaties opleverden en bananen die werden geraakt i.p.v. een helikopter. Ik vond het allemaal wel grappig om te zien. Vooral energiek en chaotisch in beeld gebracht.

Kantelpunt is het moment waarop de terroristische groepen steeds centraler komen te staan. Het moment met de neushoorn was eigenlijk al te...Maar alles wat daarna kwam was eigenlijk gewoon niet meer zo grappig. Een beetje oorlogje voeren i.p.v. cultuur verschillen te belichten.

Op aanraden van een leraar die helemaal lyrisch over deze film was en zelf ook een half jaar in Ghana is geweest gezien en ik vond het zeker een leuke ervaring. Maar met zo `n concept had zoveel meer gedaan kunnen worden. Het laatste gedeelte, heb ik maar met moeite uit kunnen kijken. 3*

Het blijft een beetje aanklooien met samoeraifilms.

Nagisa Ôshima probeert zijn film te voorzien van een unieke invalshoek in het samoerai genre door te kiezen voor een taboe onder de samoerai: homoseksualiteit, maar omdat dit niet een van de meest belichte zaken in de film wereld is, had ik zo het idee dat de regisseur dit onderwerp koos om zijn film eens even op te leuken. Een misvatting van mij, aangezien er geen komische noten in deze film te vinden zijn, terwijl ik samoerai mensen met handtasjes om hun schouder voor de verandering best grappig zou vinden.

Kortom, ik had een soort van satire ( gehoopt ) verwacht op homoseksuele samoerai, terwijl het eigenlijk een doodgewoon drama is dat zich toevallig situeert ten tijden van het samoerai tijdperk. Ik vond het drama gedeelte niets voorstellen en de gevechten vond ik ook al vrij weinig om het lijf hebben. Verder kon ik er ook totaal niet bij wat men in godsnaam zag in de lijkbleke Ryuhei Matsuda. Een 2,5* voor enkele mooie plaatjes.

Zo, dus dit was Gozu.....

De film begint geweldig met die angsthazige Yakuza die allerlei visioenen krijgt die er niet zijn. Helemaal raak, de manier waarop hij zijn chauffeur bij zijn 2de visioen tot stoppen dwingt als ze bedreigd worden door een vijandelijke Yakuza - omlegauto.

Hardlopers blijken dan wel geen doodlopers hier, maar de film zakt wel behoorlijk in wanneer Ozaki verdwijnt. Ik dacht, nu gaat het komen. Helaas kwam de film nooit tot ontbranding en werd het ruime overlappende uur, ' tussen de verdwijning en de komst van de vrouw die zich voordeed als Ozaki ' gevuld met nogal brave humor en nogal oninteressante geforceerd grappige personages. Op wat incidentele tranceversterkende scenes als die met de stierenkop, de kelner die actief meeluistert tijdens een telefoongesprek en de vrouw die haar man misbruikt voor vage doeleinden na was het allemaal niet goed genoeg om voor entertainment door te gaan. Een mannelijke kelner die een doorzichtige beha onder zijn kleren draagt, die 2 saaie gasten in het restaurant, een man voorzien van een half wit gezicht en dan weer die betreden paadjes zoals met dat hele melkgebeuren.....Ik vond het vooral flauw en goedkoop.

Miike slaagt er tijdens dit uur ook niet in om zijn soundtrack ten volle aan te wenden. Was echt teleurstellend wat ik hier zoal hoorde, als er al van geluid sprake was. Nauwelijks vervreemdende muziek, maar een reeks van rare incidenten die vlot worden getrokken door de kapstok ' van het op zoek zijn naar....' Qua camerawerk blijft het allemaal ook zo tam als de neten. Een Lynch blijft wat dat betreft echt een buitencategorie voor Miike. Hij weet veel beter hoe je chaos moet verbeelden en hoe je tussen de scenes die niets met elkaar van doen hebben sfeer vast kunt houden.

Je zou kunnen zeggen dat Miike gewoon even gas terugnam om het einde sterker te doen laten lijken, maar dat vind ik je reinste onzin hier. Zeker als de suspense te wensen over laat. Vanaf eerder beschreven moment, in alinea 2, wordt de film weer interessanter en dienen zich nog enkele geweldige scenes aan. Vind het contrast tussen het begin/eind versus het middenstuk gewoon te groot.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar ik had veel meer surrealistische invallen en droomsequenties verwacht. Ik vond de film vaak gewoon nogal mak danwel niet grappig of grensverleggend genoeg om de volle 2 uur te boeien. Er zitten wat aardige scenes in, Miike had beter wat kunnen snoeien in zijn film.

Leuk om eens gezien te hebben, maar niet de ultieme knotsgekkke film die ik dacht te gaan zien. Bleef net boeiend genoeg over de gehele linie. Maar echt bijten doet Gozu niet, het blijft bij wat gekef. 3,5*