Meningen

Een mooie nacht in Split?

De verschillende verhalen raken op een fijne manier verstrengeld in elkaar. Het doet geenszins geforceerd aan, hoe iedereen elkaar tegen het lijf loopt. Het idee om deze film plaats te laten vinden op oudejaarsavond vlakbij een plein waar een groot muziekfestijn gaande is, geeft de film een levendige sfeer mee. De opening is briljant, met al dat flonkerende licht en een aansluitende korte samenvatting van wat er gebeuren gaat op een geheel eigen wijze, door met de camera vanuit de lucht op Split en haar inwoners neer te kijken.

Ik vind het wel wat jammer dat de film zich alleen maar richt op een hoop miserie bij de hoofdpersonages. Daarom was ik ook zo blij dat aan het einde van de laatste film, de jongen echt even leek te vliegen en hij niet keihard ter aarde stortte, althans niet in beeld. Juist dit soort magie miste ik in deze film waarvan ik had verwacht dat hij een pak magischer zou zijn. Niet dat het eerste en het 2de verhaal vervelend waren, maar op dramatisch vlak wisten ze gewoon vrij weinig te bewerkstelligen.

Het laatste verhaal over het koppel was naast imponerend ook nog eens vrij grappig en voorzien van een prachtig lichtspel en een uitgangspunt die wel recht doet aan de titel van de film. De muziek is aardig maar in zijn geheel van een te herhaaldelijke aard om echt te beklijven. De cinematografie oogt verzorgd maar staat al snel even droog omdat hij na een aantal indrukwekkende shots meer van hetzelfde biedt en lange tijd vergeet om te investeren in nieuwe mooie shots. De film heeft gelukkig wel een fijne atmosfeer over zich en kent een uitblinker in het prachtige laatste verhaal, al had ik over het algemeen het gevoel dat er veel meer uit zo `n prachtig uitgangspunt te halen valt. 3,5*

Een film zonder een eigen identiteit. De oorlog tussen Zuid en Noord - Korea bereikt zijn hoogtepunt, maar als men had gezegd dat deze film zich in Afghanistan had afgespeeld, had ik het ook geloofd. Bij wijze van spreken.

Al meerdere malen is er gezegd dat deze film op Saving Private Ryan zou lijken en die gelijkenis houdt niet op bij het feit dat ook hier 2 broers naar het oorlogsfront gestuurd te worden.

Simpel sentiment is wat deze film mij bracht. De muziek zwelt onsubtiel en lelijk aan op dramatische momenten. En als de jongens het even zwaar hebben, krijgen we flashbacks om de oren gesmeten waarin de broers lol maken. Hier wordt in het begin van de film ook nog even de tijd voor genomen. Het kwam alleen behoorlijk geforceerd over. Een familie die op een zomerse dag wat plezier aan het water maken staat niet gelijk garant voor kwaliteit. De karakters blijven ook wat aan de oppervlakte hangen, om zich vervolgens richting het strijdterrein te begeven.

Wat daarna volgt is dus nogal een stortvloed aan vals sentiment en typisch Hollywood achtige verhaallijnen waarin iemand zich, wars van alle kritiek om hem heen, gemakkelijk in een leidende rol laat plaatsen. De film biedt teveel van veel oude oorlogsfilms en krijgt geen voet aan de grond. Af en toe wat aardige shots. Vooral wanneer schaduwen of voorwerpen zich weerkaatsen tegen het vuur.

De film weet niet te vervelen, maar ligt er qua sentiment te dik bovenop. Daarnaast is alles vooral ontzettend standaard uitgewerkt. Kleine 2,5*

Tegenvaller,

De grappendichtheid lag veel te laag in deze film. De film laat na om daadwerkelijk te spelen met de verschillende karakters van Depardieu en Reno. De humor is vaak niet droog genoeg. Slechts twee keer gelachen, toen Depardieu en Reno uit de gevangenis ontsnapten en ongewild weer terug op bezoek kwamen en toen beiden twee jongens gewillig aan de haal lieten gaan met hun auto.

Ik had het leuker gevonden als dat misdaadverhaal waarin de 2 verzeilen achterwege was gelaten en Depardieu Reno in de vorm van een stalker zou terroriseren. De onafgewerkte, matige actie dient helaas niet als kapstok waar je humor aan kan ophangen. 2,5*

In het begin duurt het even voordat Taken op gang komt. Tijdens het verjaardagsfeest kunnen we ons naar hartelust ergeren aan een verwend, onsympathiek, kinderachtig en kapitalistisch wicht dat nooit ergens tevreden mee lijkt te zijn. Als het wicht een paard cadeau krijgt reageert ze net wat te enthousiast voor haar leeftijd. Al zou het natuurlijk ook zo kunnen zijn dat Pierre Morel vooraf enkele Amerikanen bestudeerd heeft......

Ondanks een onsympathiek hoofdpersonage in de vorm van een schijnbaar lief meisje, waar we de hele film mee moeten leven, slaagt de film er dankzij een flinke dosis actie en entertainmentswaarde toch in om een nog tamelijk milde waardering af te dwingen. De film kent een verschroeiend hoog tempo en ziet er op visueel vlak best verzorgd uit, maar blijkt na afloop helaas nog niets geleerd te hebben van zijn matige begin, als Liam Neeson zijn dochter leert dat je dankjewel hoort te zeggen als je net iets moois gekregen hebt. Een tenenkrommend, haha - moment. Een kleine 3,5*

Jammer dat het einde van de film veel te wensen overliet. Het begon aardig met het voetballen en het dansje maar toen moest men zonodig een shoot - out houden What `s New?
Ik ergerde mij er niet aan omdat het niet functioneel was, ik houd tenslotte wel van de nodige improvisatie. Het ontsteeg alleen niet het niveau van een 13 in een dozijn shoot - outje . Er werd maar wat over en weer geschoten en er spetterde natuurlijk wat bloed in het rond .

Over de rest van de film ben ik vrij positief gestemd. De verhaallijn van de nederige Kitano is boeiend om te volgen, net zoals het wereldje dat in het begin lekker op de hak wordt genomen. Vele vreemd ogende maar tegelijk herkenbare contexten uit het alledaagse leven komen aan bod, net zoals terugblikken op Getting Any? De scènes zijn vaak erg grappig. Vooral de hele gang rondom de steeds terugkerende audities waren leuk om te volgen. In een deuk gelegen als de bitch in de film voorkwam. Ik vond het doodslaan van die bebloede man echter iets te lang duren en niet grappig.

De contexten uit de film ogen in het begin dus nog herkenbaar maar maken naarmate de film vordert plaats voor steeds meer weirdness. Met als hoogtepunten: de nachtelijke autorit en het hele tapdans - gebeuren. Maar ook de flashbacks die volgden als we de rups uit de bloem zagen kruipen waren geweldig! Lekker creatief. Het shot waarin de auto op de snelweg op klaarlichte dag richting strand crosst en we aan beide kanten de zee zien opdoemen terwijl er steeds verder uitgezoomd wordt, was oogstrelend.

Ik vond het alleen wat jammer dat Kitano in het 1ste uur nauwelijks gebruik maakt van muziek, pas het 2de uur is de film voorzien van fijne muziek. De muziek versterkt de trance waarin je verzeilt raakt, misschien een bewuste keuze om in het 1ste gedeelte vrij rustig van start te gaan? Toch heb ik over het algemeen zeer genoten van deze film, ik had mij er alleen teveel van voorgesteld. 4*

De optiteling is gelijk fijn, een grote brok dynamiek lijkt te zijn losgelaten op het beeldscherm. Treinen gieren door het beeld en openingscredits zoeven voorbij.

De scenes die volgen zijn minstens even gestileerd, al doet de montageman een stap terugwaarts. Tony Scott heeft voor mij een patent op moderne, hoogst vermakelijke actiefilms met een hoop technologische snufjes. Deze film verschilt zeker niet van zijn andere werk, John Travolta overtuigt als schurk en Denzel Washington als bemiddelaar. De visie van de burgemeester over basisschoolkinderen was geinig.

De hele film is eigenlijk zo voorbij, wat rest zijn enkele gave helikoptershots en een constant boeiend verhaal, waarin ik de keuze van Tony Scott om de politieauto `s uit te laten rukken en in beeld te brengen een goede keuze vond. Hierdoor kan hij even goed manifesteren wat hij allemaal in huis heeft en hij weet zo het tempo in zijn film nog meer op te voeren. 4*

Schitterende film met contrastrijke zwart - wit fotografie, een boeiend, niet alledaags verhaal over identiteitsverwisselingen en wat zoiets precies met je kan doen, ook als je nalaat om zoiets te doen trouwens. De muziek was al net zo apart, of het nou de soundtrack betrof of het Duitse nummer dat werd opgevoerd in dat cafe. Gaf de film ook zoveel sfeer mee, door af en toe te focussen op de omgeving van de hoofdrolspelers. De passages in het appartement waar Okuyama zijn vrouw verleidde en de passages bij de zee waren ijzersterk. Verder ook komisch af en toe, zoals de vrouw van de dokter die haar man bespioneert, al vang je slechts een keer daadwerkelijk een glimp van haar op. Dikke 4*

Tapas is nou zo `n typische sfeerfilm die zich zo op menig straathoek af zou kunnen spelen. De locaties waar wordt gefilmd helpen daar natuurlijk flink aan mee. De supermarkt, een drogisterij en een plaatselijk restaurant/café dienen als de speelhaven voor alle personages. Daar waar zij elkaar ontmoeten.

De film oogt soms wel iets te cliché. Nou, ontkom je niet aan films waarin dagelijkse gebeurtenissen een realistisch beeld trachten te weergeven. Tapas weet dit gelukkig met verve te doen, door zijn charmante personages en het niet constant in herhaling vallen van bepaalde gebeurtenissen op een eenzijdige manier. Soms waren enkele gebeurtenissen echter te dik aangezet. Zoals die plotselinge ommekeer van Mariano. Het moment zelf was mooi, maar waarom moest er nou eerst weer zo `n bombastisch zogenaamd dramatisch voorvalletje aan vooraf gaan? Verder wel redelijke muziek, qua camerawerk wat tam.

Zeker een menselijk filmpje die erg lekker wegkijkt. Vermakelijk, maar uiteindelijk heeft het allemaal wat te weinig om het lijf. 3,5*

Vrijzinnige en kleurrijke nazi - musical!

Waar heb ik zojuist naar zitten te kijken??? Na een wat abstract en weinig coherente, maar bloedmooie eerste helft gaan alle registers open en ga je van een zoetsappig gezongen liedje op een idyllische strandlocatie naar een onontdekt volk dat er een nazi/communistisch regime op na houdt. Gek genoeg voelt de film ondanks al zijn gekke ideeën, experimentatie drift, zijn musical elementen en boodschap nergens geforceerd aan. Verhaal doet er niet veel toe, beleving is alles.

Hier ging ik gewoon volledig mee in het grote avontuur dat deze film voor moet stellen. Jammer dat deze film nergens op dvd verschenen is, gelukkig is hij nog steeds op Netflix te zien. Klaar met de voorspelbaarheid van films anno nu? Sla uw slag hier! Lekker weird. 4,5*

Ik heb eigenlijk niets met samourais, dat komt omdat ik het net zoals cowboys associeer met vechten, met zwaarden en lasso `s. En dat soort verhaaltjes vallen onder een tijd die geweest is, voor mij zijn het dan ook een soort epische films en vaak zijn deze trouw aan historische verhalen en gespaard van enige originaliteit.

Toch vond ik de hoofdrolspeler in de film sympathiek. Het verhaal dat verteld wordt is mooi en gelukkig heb ik tijdens de weinige gevechten een aardig uitzicht, namelijk op de rivier. De film wint bij mij vooral punten omdat hij soms aandoenlijk is, de scène dat het gezin gaat vissen was zo `n scène. Helaas te weinig van dit soort scènes. Mijn empathische vermogen in de hoofdpersonen nam steeds verder af. Verder helpt het weinig originele verhaal, dat het vooral moet hebben van zijn degelijkheid ook niet echt in het voordeel van de film.

De editing vond ik saai, het was allemaal niet zo flitsend. Op zich hoeft dat niet verkeerd te zijn, maar de vele grauwe kleuren zonder enig scherp contrast gingen op den duur ook vervelen. Persoonlijk heb ik liever een wat kleurrijkere film. 2,5*

Het eerste gevecht waarin de 3 broeders een konvooi in een kloof aanvielen was prachtig gefilmd en deed mij denken aan 300. Het tweede gevecht was ook al zo adembenemend mooi gefilmd. De regisseur had een goed oog voor het geheel ( mooie overzichtshots met aanstormende boogschutters, paarden etc. ) èn individuele gevechten van man tot man. De locaties zagen er vaak al even fraai uit.

De eed die de 3 mannen zwoeren om als broeders door het leven te gaan ( belachelijke op zichzelf staande scene ) werd mooi als een rode draad in de film gebruikt. Ik vond vooral Jet Li goed tot zijn recht komen.

Tot mijn grote verbazing kon ik bij de audio settings op de dvd alleen maar kiezen voor Engelse dubs, zelden vertoond dat ik een dubversie moest kijken en het was eigenlijk ook soms geen gehoor, alhoewel gewenning het een en ander draaglijker maakte. Een film die wellicht in staat is om in de toekomst nog een half punt meer te veroveren, mocht ik de juiste versie onder ogen komen. Een dikke 3,5*

Vervreemding? In het begin was DeNiro al een vreemde eend in de bijt. Hij besluit uiteindelijk om het heft in eigen hand te nemen, maar de reden waarom is nogal Hollywoodiaans. Om een puur meisje te redden . Hoe oppervlakkig wil je het hebben?

Vervreemding heb ik bijna nergens geconstanteerd. Er werd louter over gepraat. Telkens bleef hij rondjes in zijn auto rijden terwijl hij hoeren en pooiers vanuit zijn auto aanschouwde. Nou, schokkend zeg! Tel daarbij de melige soundtrack op en je kijkt bijna naar een Fellini, maar dan zonder mooie beelden, kleuren en zonder passende muziek.

Verschrikkelijk waren ook de momenten dat DeNiro zijn collega taxichauffeurs bezocht. Ik werd omver geblazen door alle gesprekken dat het op straat toch zo gevaarlijk was. Not!

En het camerawerk goed? Are you kiddin? De camera beweegt een beetje, maar zorgt nergens voor ook maar een beetje visuele flair. De montage was ronduit slecht.

Geef mij maar Irreversible, dat geen gedateerd stoffig moralistisch verhaal bevat en dat met veel aantrekkelijke kleuren en camerawerk, een vervreemdende sfeer weet neer te zetten. De welbekende scène van 15 minuten zorgt ervoor dat je de motieven van de hoofdpersoon gelijk begrijpt. Beeldspraak ten top! En geen overbodig gelul in de ruimte. Ik waardeer Taxi Driver maar eens af, verschrikkelijk lelijk en oppervlakkig Hollywood prul. 1*

Een film die goed weergeeft hoe moeilijk het kan zijn om afstand te doen van een, eens voor jou, zo dierbaar persoon waarvan je hoofd zegt: liever niet, terwijl je hart anders oordeelt. Pilar probeert haar leven op te pakken en om haar Antonio in alles tegemoet te komen, te behagen, maar vervalt al snel in de oude patronen. Stoppen met huiswerk maken met haar zoon als Antonio thuiskomt, een onderdanige rol spelen door te oberen en zich alles laat welgevallen; de frustraties van haar man aan blijven horen terwijl zij daar niets aan kan doen maar niet durft te corrigeren omdat daar in hun relatie geen ruimte voor is.

Het lijkt mij niet meer dan logisch dat je jezelf nooit meer onbevlogen in je relatie kan voortbewegen na zoiets als zij heeft meegemaakt. Pilar loopt voortdurend op de toppen van haar tenen en wrictie lijkt nooit ver weg te zijn.

Veel lof voor de regisseur, die Antonio niet zozeer neerzet als een gruwelijke gek, maar als een mens van vlees en bloed die zijn mankementen heeft. Zijn denkwijze verraadt dat hij niet helemaal normaal is. De praatsessies voegden een welkome komische noot toe en gaven nog meer het onvermogen van Antonio weer om zijn gedrag te veranderen.

Kortom, een aardige film waarin de 2 hoofdrolspelers goed acteren en de nodige humor de film licht verteerbaar houdt en alles in het juiste perspectief weet te plaatsen. Het einde kon niet op! 3,5*

weergaloze animatiefilm!

Prachtige opening met schitterend geanimeerde beelden. De vriendschap tussen Black en White ontvouwt zich op een fijne manier. Fijne mix verder tussen actie en wat rustigere momenten waarin men zijn visie laat schijnen over het leven in de stad. Alleen doet men dat gelukkig niet binnen, maar met vaak een levendig en boeiend stadspanorama voor zich. Treasure Town zag er mooi uit. Al had ik op voorhand een nog wat prettigere stad verwacht en niet eentje waar Black en White constant op af zaten te geven. Dat betreft ook een beetje mijn enige kritiek op deze film.

Minpunt was de ietwat storende houding die White op een gegeven moment aan ging nemen. Hij zij wel meerdere malen dat hij zo verdrietig was, dat ik dacht: moet dat nou constant gezegd worden? Daar waar Japanse films nogal eens als ingetogen te boek staan, was dat hier niet zo. Terwijl het wel zou passen binnen de rustige sfeer in het middenstuk van de film. Middenstuk is overigens ook het minste deel. Vooral door een herhaling van bepaalde zetten. De relatie tussen Black en White raakte een beetje in een sleur.

Uiteindelijk raakt alleen het verhaal eventjes in het slop. De prachtige stadspanorama `s blijven zich gelukkig aandienen. De muziek is verder ook erg lekker en passend. Soms wat loom en zweverig en richting het einde wat energieker.

De laatste 30 minuten zorgen uiteindelijk voor een geweldige climax. Zonder die overdonderende beelden waarin surrealiteit en actie samenvloeien zou dit niet hoger geweest zijn dan 4* Nu echter een kleine 4,5*

Samen met Paprika een muzikaal en op het gebied van animatie overdonderende, fris vormgegeven film. Veel lichte, vrolijke kleuren ook. Vooralsnog de 2 toppers op animatiegebied uit 2006. Beide ook veel beter dan wat Oshii voor de dag kan brengen.

' Upcoming talent ' Johan Libéreau speelt ook hier weer een fijne rol als jongeman die menigeen in de film doet ontdooien dankzij zijn levenslustige karakter.

De thematiek klinkt als een groots drama, de uitwerking ervan is half zo dramatisch omdat de film duidelijk in twee helften opgesplitst is. Liberte is de 1ste drie kwartier het enige waar men zich om bekommert. Vrijheid blijheid, veel feestjes bij onderlinge vrienden in luxeuze landhuizen, wisselende sexuele contacten en weinig drama, alhoewel er af en toe al wat jaloezie om de hoek komt kijken.

Emmanuelle Béart straalt je tegemoet met haar zongebruinde huid gestoken in een fleurig, geel shirtje. Na drie kwartier steekt het HIV - virus de kop op en veranderen de levens van de 4 hoofdpersonen nog meer. Ook qua seizoenen is er veel veranderd want de warme zomer heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een kille winter waarin onderlinge relaties op de proef komen te staan. Al klinkt het wat zwaarder dan het allemaal is. Zo zorgt Michel Blanc vaak voor een komische noot met zijn nukkige, vasthoudende karakter. De muziek was ook dik in orde. Half puntje aftrek voor het wat mindere 2de gedeelte van de film, het fall - gedeelte is niet echt uniek. 3,5*

Latijns - Amerikaanse films waren mij nog nooit tegen gevallen, dus was ik erg benieuwd naar deze Mexicaanse film.

Toch vond ik hem nergens het niveau van de andere Latijns - Amerikaanse producties halen. Misschien kwam dat wel doordat deze film in het zwart/wit te zien was. En normaliter associeer ik Latijns Amerikaanse films met beeldenpracht, dat kwam er nu niet. Ik heb ook enkele zwart/wit prachtig uitgewerkte beelden gezien, maar vooral doordat de film zich vooral op 1 locatie afspeelt is hij visueel nou niet echt een lust voor het oog. Het script is wel goed uitgewerkt en erg origineel. De dialogen tenslotte, redden de film van een onvoldoende. 3*

Sobere vertelling van een man die op een waardige manier afscheid wenst te nemen. Soms raakt Ozon de juiste snaar. Vooral de famillaire strubbelingen en anderzijds de famillaire genegenheid worden ondersteund door aardige scènes. Mooi moment als Romain zijn zus en haar baby in het park op een fotocamera vastlegd.

Geen film van een man die constant stilstaat bij zijn naderende dood maar ook geen film waarin de hoofdpersoon nog eventjes fraai de bloemetjes buitenzet. Toevalligheden niet meegerekend.

Meeleven met de hoofdpersoon was er niet bij. Daarvoor wekte hij in het begin teveel antisympathie op. Maar anderzijds het was ook geen rotzak. Hij was immers gepokt en gemazeld in een wereldje waar men niet beter weet. Zijn egocentrische gedrag gaat gauw overboord en maakt plaats voor berusting. Nostalgiek komt om de hoek kijken, in de vorm van flashbacks van belangrijke gebeurtenissen in zijn leven.

De kracht van deze film is dus dat de film geen typetjes neerzet of een zwart - wit beeld probeert te schetsen.

En dan tenslotte een prachtig eindshot, mooi symbolisch. afscheid nemen op een ingetogen manier op je eigen droomplek vertoevend, terwijl de zon ondergaat .

De eindscène is ook gelijk de mooiste scène in deze film. Het verraadt veel potentieel. Jammer, dat Ozon niet wat meer van zo `n momenten heeft. Het oogt zeker niet zwart - wit gedurende deze film, maar te doorsnee om mij te raken. Ozon moet eens stoppen met verstoppertje te spelen. 3*

Zo dan eindelijk mijn 1ste Kurosawa gezien.

Ik had in het begin alleen niet het gevoel dat 2007 wel eens een Kurosawa ontdek jaar voor mij zou kunnen worden. Met name het begin was ontgoochelend standaard. De personages werden voorgesteld en we pikten een stuk mee van een vergadering, waaruit bleek dat Gondo niet met Jan en alleman overweg kon. 30 minuten zonder enige vorm van spanning, ik zat me toch even af te vragen waar Kurosawa zijn reputatie aan te danken had, en dat na slechts 30 minuten. Foei! Een spanningsboog creëeren vind ik niet erg, maar besteedt dan tenminste wat aandacht aan de decors, zeker als bijna alles zich afspeelt in een ruimte.

Na 30 minuten begint de film wat vaart te krijgen, de jacht op de ontvoerders is voor geopend verklaard. De camera krijgt een grotere rol en schiet soms prachtige plaatjes. vooral de plek, waar het kind uiteindelijk vastzat was gedetailleerd en als een droomlocatie getekend.

Sterk punt van deze film is dat we bovenop het politieonderzoek zitten. Met recht een voorloper van Big Brother is watching you. Alle details, zelfs de kleinste worden ons medegedeeld. Iedere agent heeft zijn eigen taak in het onderzoek en rapporteert wat hem ter oren is gekomen. Je ziet echt hoe alles nou precies in zijn werk gaat, daar kan een Baantjer met al zijn toevalligheden en Eureka!, ik zit in een café en krijg plots een ingeving! nog wat van leren. Het is echt ouderwets spoorzoeken, daarbij worden verschillende middelen gebruikt. Met name de treinscène was geniaal. De film werd er echt spannender door.

Een ander sterk punt is dat de film niet voorspelbaar is. doordat de film in het begin de ruzie tussen Gondo en zijn mede - directieleden pontificaal in beeld brengt, ga je ervan uit dat zij op de een of andere manier wel een connectie met de daders van de ontvoering zullen hebben Dat bleek dus niet het geval. Bovendien geeft dat het 1ste half uurtje weer wat aanzien. Kurosawa zet ons dus op het verkeerde been Functioneel en dat zonder dat er een plotwending aan te pas moest komen. Waarvoor hulde.

Over de titel High en Low is ook goed nagedacht. Je kunt deze 2 begrippen namelijk op meerdere manieren interpreteren: letterlijk, je woont op een heuvel en hebt het mooiste uitzicht van iedereen en je kijkt zelfs op ze neer, niet alleen letterlijk maar ook omdat je gewoon rijk bent . Mooie passende titel dus.

Verder kent de film weinig muziek, maar daar heb ik mij niet aan gestoord, en goede acteerprestaties. Absoluut een enerverende kennismaking met Kurosawa, hij had goed in zijn hoofd welke kant hij met deze film op wilde gaan. Ik ben nog niet afgeschrikt door hem, op naar Rashomon. 4*

Inmiddels alweer mijn zevende Miyazaki en ze beginnen mij nog steeds niet te vervelen, ondanks dat Porco Rosso veel wegheeft van deze film.

Deze film kent vele actiemomenten en geen in en in slechte personen. Het ene moment lever je nog volop strijd tegen 1 vijand en het volgende moment strijd je samen weer tegen andere kwade geniussen. Het verhaal omvat dus veel meer dan een jij bent goed en jij bent slecht principe. Dat maakt deze film voor mij zo charmant en tegelijkertijd ook magisch. Met name moeder piraat was op dreef, vooral toen ze een vergelijking tussen haar en Sheeta maakte op basis van dat ze allebei vrouwen waren Hierna leek de vergelijking wel zo `n beetje te stoppen. Maar dat juist moeder piraat ineens gevoelige opmerkingen maakte! Typisch gevalletje van een klein hartje.

En na een avontuurlijke reis vol met achtervolgingen en verdachtmakingen gegoten in een grappig jasje, kom je uiteindelijk op het magische eiland Laputa Schitterende beelden! En erg leuk bedacht om van een boom een planeet te maken.

Voor iedereen die van reizen door verschillende tijdperken houdt en niet te kinderachtig is om toe te geven aan zijn fantasie. 4*

Ikzelf maak het volgende op uit deze film:

Er is gekozen voor een klein meisje als ei bewaardster omdat dat associaties oproept als onschuldig en kwetsbaar. Het meisje zorgt goed voor het ei getuigen haar opmerkingen dat ze het ei warm wil houden en dat ze de man op het hart drukt dat hij niets met het ei moet uitspoken .

Ik had niet het gevoel dat het geloof hier slecht wordt neergezet. Eerder de mensheid die verantwoordelijk is voor haar eigen daden. De mens wordt hier egoïstisch geportretteerd.

Verleiding wordt afgeschilderd als iets slechts. Op de wereld is genoeg te ontdekken. En toch zijn we nooit tevreden. Daar waar Eva al een verboden appel at, lijkt de mensheid nog niet veel geleerd te hebben van de geschiedenis. De strijder heeft het er op een moment over dat god alles heeft geschapen en dat hij ook alles vernietigd. Hij lijkt dondersgoed te weten dat dit het geval zal zijn als hij het ei kapot maakt . Ondanks dat houdt hij geen rekening met anderen maar handelt hij uit eigenbelang.

Zelfs een enorm sterke hechting tussen het kleine meisje en het ei is niet afdoende om het te beschermen tegen kwade invloeden .

Wel blijkt dat het geloof niets kan doen tegen dit soort praktijken. Het lijkt gewoon een illusie te zijn. Want waar het meisje ook gaat en staat, ze blijft in het zicht van de strijder . Je zou er zelfs een sneer in kunnen zien naar niet gelovigen. De film strijdt hier tegen een soort van nieuwsgierigheid. Die nieuwsgierigheid staat recht tegenover een van de 10 geboden dat je trouw blijft aan je religie. Het sluit ook bij het gebod aan, dat je jezelf niet mag verbeelden hoe god eruit ziet. het ei lijkt god te symboliseren .

Nou, ja zo denk ik erover.

De film is trouwens erg mooi geanimeerd. De manier waarop de camera speelt met invalshoeken zijn innovatief. De vele fraaie spiegelingen in het water van verschillende bomen zijn magisch en mysterieus. Er hangt een heerlijke sfeer in deze film. Ik zou hem graag een keer in de bioscoop willen zien. Voor nu een 4*

De muziek die in het compilatiefilmpje op Youtube zat kwam immers niet terug in de film. Jammer.

Ik kon mijzelf niet in bedwang houden om ook maar gelijk even het vervolg op The Terminator in mijn dvd - speler te knallen.

Het bleek allemaal een stuk geavanceerder te zijn, wat minder plastic poppetjes en wat meer veelzijdigheid. Dat gevecht in de toekomst bracht mij al snel weer in de juiste mood. Tradities moet je in ere houden, zo moet James Cameron gedacht hebben. Wat extreem goed uitpakt als we al snel aanvangen bij het ''wij zoeken naar kleren moment''. Het oogt allemaal weer fijn vertrouwd maar dus net wat moderner. Gaaf om te zien hoe de vernietigers arriveren op onze planeet in een ronde cirkel. De scene die volgt in het cafe is onbetaalbaar.

Wat rest is een film die in rap tempo voorbij vloog aan mijn netvlies. Wat ook bijdroeg aan de spanning was dat ik eerst nog niet door had dat Arnie zich nu aan de goede kant bevond en een ander de schurk speelde. De interactie tussen John Connor en Arnie begaf zich in het begin even op een hellend vlak maar al snel ervaarde ik John Connor, die de vernietiger even van de laatste trends omrent woordenschat voorzag, als zijnde komisch.

Verder goed om te zien dat het laatst ontworpen examplaar van de terminatorfamilie meer functies bleek te hebben. Dat hij een exacte kloon kon worden bij slechts een aanraking van een persoon en dat hij vloeibaar was en daardoor zeer snel van schotwonden en andere gemakken herstelde maakte hem een intelligentere en gevaarlijkere vernietiger.

De actie zag er geweldig uit, of het nou in die geul was, op de snelweg of in de fabriek. Het leek wel alsof men in botsautootjes rondreed die niet voorzien waren van de 1ste t/m de 4de versnelling. Hoogstaand vermaak dat in een oogwenk voorbij is. 4*

Ik vond het een verrassend sterk vervolg op de populaire Terminator films van James Cameron. Arnold Schwarzenegger vind ik een vervelende acteur, maar in de Terminator reeks is hij altijd perfect op zijn plaats als actieheld, op de een of andere manier pik ik het dan gewoon van hem dat hij Mr. cool is. De beginscene, waarin de robotten ( de vrouwelijke robot is geweldig! ) op zoek gaan naar kleding is inmiddels een vertrouwd en komisch terugkerend element geworden binnen de Terminator reeks. Het verhaal vond ik zeker niet slecht, maar het is uiteraard de actie waar het allemaal om draait en daarmee zat het wel goed hoor. Zo heb ik onder meer een pracht van een ( lange ) achtervolgingsscene gezien! Verder gelukkig ook een fraai einde ( dat had ook zeker niet anders af moeten lopen )! Een 4*

De Terminator reeks onwaardig!

Tradities zijn er soms om in ere te houden, McG trekt zich daar niets van aan en komt gelijk met zijn verhaal op de proppen zetten zonder een waardige Terminator introductie, waarin de Terminators aan het begin van hun reis eerst een stel kleren moeten bemachtigen.

Daarbovenop miste ik toch wel Arnold Schwarzenegger als actieheld, de Terminatorreeks is immers echt zijn imperium! Het zijn echter niet bovenstaande elementen die in een onvoldoende resulteren, maar in combinatie met een plot vol slordigheden, ongrappige ontmoetingen met tuig, vervelende, goedkope verwijzingen naar Arnie, slechte acteerprestaties en een saaie, gebleekte visuele uitstraling van de film, valt het dubbeltje deze keer de verkeerde kant op.

Ik vond de actiescenes nog wel overtuigen, maar ik kan het mij nu amper meer heugen. Slechts de reuzenterminator en enkele gave attributen in deze film zoals de motoren waren echt gaaf! Een schamele 2,5*

Eindelijk dan ook eens The Terminator gezien.....

Ik was bang voor een melig eighties product die alleen nog snel rondcirculeerde in de bloedstroom van wat jaren `80 liefhebbers.

Arnie heb ik nooit een volwaardig acteur gevonden, maar hier is hij goed op zijn plaats als nors kijkende, gevoelloze, meedogenloze vernietiger. Het ziet er allemaal nog best cool uit. Vooral het strijdveld in de toekomst en de manier waarop Arnie, door zijn infrarode gezichtsveld, de wereld bekijkt. Goed genoten van de actie, de oneliners en de designs, prachtig als Arnie steeds meer het uiterlijk van een robot i.p.v. een mens aanneemt of als hij zijn I'll be back oneliner eer aandoet.

Soms wel wat foute humor. Vooral frappant als die professor voor het eerst met Sarah Connor in aanraking komt op het politiebureau en zijn woordenschat doet denken, alsof hij met een kleuter te maken heeft. Verder ook wat cliche en onwaarschijnlijk soms, tot op het plothole - achtige af. Denk aan het belletje dat Sarah geeft aan haar moeder als ze in een hotel overnacht en haar wil laten weten waar ze is. Cliche, maar ook wat onwaarschijnlijk dus, al besef ik ook wel dat Arnie alle mogelijke middelen gebruikt om Sarah Connor te traceren. Maar om dan ik weet niet hoe lang te wachten op een belletje, dat misschien niet eens komt.....

Een film die de stormen van de afgelopen jaren heeft doorstaan. 3,5*

Sinds lange tijd, de laatste was Haute Tension, eindelijk weer eens een spannende film. Hij boeit van begin tot eind. Dat komt doordat de film nauwelijks tijd verspeelt aan romantische zijplotjes maar gelijk een ijzingwekkende sfeer weet te creëeren. Dat komt omdat de film nogal claustrofobisch van aard is. Dan doel ik niet alleen op de professor die in zijn eentje op zoek gaat in het archief naar geweldsvideo `s maar ook op de hoofdrolspeelster die snel achterdochtig wordt en vreemde beslissingen neemt in een volle ruimte, zondert zij zich af omdat ze wil vluchten voor iemand en ze schakelt de politie maar niet in . Het feit dat ze de videoband ontvreemdde verklaart het een en ander maar zorgt ervoor dat zij bij bijna niemand haar relaas kan doen en er dus alleen voor staat. Niets is wat het lijkt.

Naarmate de film vordert bleef ik maar zitten gissen naar het hoe en wat. Ondertussen bleven vele enge momenten zich aandienen. Ik schrok mij bijv. kapot toen het licht plotseling uit ging . Erg fijn, dat deze film schrikmomenten creëert zonder het gebruik van muziek. Het einde is wat over de top, maar tevens een aardige afsluiting van een huiveringwekkende film die je bij de keel pakt. Je kunt de geïsoleerdheid van de hoofdpersoon bijna voelen. De film schuwt ook niet om enkele gruwelijke scènes te laten zien. Amenabar `s debuutfilm is zijn beste film, met The Others en Mar Adentro in zijn kielzoog. Een dikke 4*

Bangkok Paranoia!

De lage beoordeling voor deze film is vast te wijten aan het 1ste kwartier, waar in sneltreinvaart enkele personages uit de doeken worden gedaan zonder uitleg. Ik vond het eerste kwartier juist een overweldigend goede basis leggen voor een verder ook vrij solide film, die in het middenstuk eventjes op zijn gat gaat, omdat het tempo simpelweg stokt en daarmee de leuke editingvondsten.

In het begin vond ik het prachtig hoe personages op een chaotische manier elkaars wegen kruisten, maar na verloop van tijd werd de olie niet meer ververst omdat er geen nieuwe personages meer toegevoegd werden aan het verhaal en de nadruk wat meer kwam te liggen op het ontvouwen van het verhaal. Enerzijds nogal jammer, aangezien ik wel blij was om een mozaïekfilm eens een keer erg flitsend én niet al te uitleggerig voor de dag zag komen.

Toch weet Oxide Pang het mysterie, waarom deze personen uiteindelijk met elkaar in contact zullen geraken voldoende intact en interessant te houden, mede dankzij de geweldige muziek die er voor zorgt dat de anders toch zo gezellige marktkramen er nu ineens verdacht bijstaan. De film mag dan openen met flink wat grafisch geweld, de personages worden pas naarmate de film verstrijkt grimmiger en grimmiger. Knap gedaan!

Zelfs qua drama wist de film mij niet helemaal onberoerd te laten. De ontwikkelingen tussen Wit en de psychologe vond ik eigenlijk best wel vertederend. Qua acteerwerk viel eigenlijk alleen dat vriendje van Wit vreselijk buitenboord. Ik vond hem al op een klein aapje lijken door zijn volwassen gezicht en zijn kleine gestalte, maar met name die zogenaamd grappige scene bij de slager kon echt niet door de beugel!

De finale was wederom groots, net zoals het begin! Een 4*

Alsof er een gat in de ozonlaag zat van de zwart - wit belichting.....

Echt prachtig hoe zowat elk shot zeer contrastrijk voor de dag weet te komen. De stop motion beelden van die gast die als een raket door de stad wordt afgeschoten blijven onbetaalbaar, net zoals die dudes die geen water nodig hebben om te surfen maar gewoon het hek gebruiken. Tetsuo: The Iron Man bleek ook nu weer niet te stoppen! Slechts de laatste 10 minuten ebde mijn interesse wat weg. Desondanks blijft die 4,5* gewoon staan natuurlijk. Uniek document in de filmgeschiedenis en qua zwart - wit gebruik zo mooi belicht dat ik betwijfel of ik een mooiere zwart - wit film ken.

Tof!

Tsukamoto weet zijn films sowieso altijd wel te voorzien van snelle, op hun scherpst gesneden editingvondsten en bonkende muziek. Het debet aan deze film is alleen dat Tsukamoto te nadrukkelijk een verhaal uit de doeken probeert te doen ( ik zit hier echt niet te wachten op relativering of andere theorieën ), terwijl dat niet langer hoeft te duren dan 5 minuten in het begin om daarna compleet los te gaan zonder onderbreking, zoals in Tetsuo: The Iron Man wel het geval was, de speelduur leent zich er immers voor!

Jammer aangezien niemand Tsukamoto bij kan benen op visueel gebied als hij aan zijn hyperediting gaat beginnen, laat het 'standaard' verhalen vertellen maar aan andere regisseurs over en blijf in godsnaam in beweging, zodat je gave scenes zoals met die fiets en talloze beeldenstromen voorgeschoteld krijgt.

Ondanks een groot minpunt, toch zeker een 4*

Aangenaam!

De film is minder braaf dan ik aanvankelijk gedacht had, al blijft de film soms toch wat hangen op een huisvrouwen - maken - lol workshop - niveau en dat 2 uur lang. Desondanks heb ik een zwak voor roadmovies en eenmaal de vrouwen beseffen dat er geen weg meer terug is voor hen gaat de film helemaal los met wat fijne actie. Daarbij zijn de 2 hoofdrolspeelsters goed op elkaar ingespeeld als komisch duo. Een 4*

Film gisteren onverwachts herzien. Ik was in de verwachting dat hij niet zou overleven op de televisie in een backpackershol, vooral in de wetenschap zijnde van de 15 minuten stilte in het begin....Dat moest wel problemen opleveren, maar nee.....

Je kunt slechts bespeuren dat er een perfectionist aan het werk was. Het camerawerk is absoluut niet slecht, Anderson heeft duidelijk een bepaalde visie voor ogen en denkt veel na over interessante kadreringen, vooral in de dialogen plaatst hij Plainview vaak tegenover zijn tegenspeler, beiden zowat half uit het beeld verdwenen. Alsof hij hiermee wil impliceren dat Plainview altijd lijnrecht tegenover andere mensen heeft gestaan.

Verder is er goed nagedacht over de landschapsfotografie, waarbij Anderson wel degelijk getracht heeft om het allemaal wat extra te belichten. Toch, voelde het ook duk zat aan als een grote, dorre, ongeinspireerde zandbak. Niet gelijk woorden die bijdroegen tot een mythische kijkervaring, maar vooral een van gemiste kansen.

De muziek is zeker niet anoniem of slecht maar faalt te vaak om de film een grimmige look aan te meten en als dit gebeurt dan lijkt het allemaal ineens verdacht veel op de oversteek van de apenplaneet naar de ruimte in 2001: A Space Odyssey, hiermee doelend op het moment bij de boortoren waar Plainview zojuist wat mensen heeft toegesproken en de machine in werking zet. Een van de weinige momenten dat de muziek echt van toegevoegde waarde was, de camera gericht op een draaiende machine, de glorieuze middagzon weerkaatst op de houten boortoren. Het moment hield slechts 15 sec. aan. Verder zijn er plotse cuts die in een moment boeiender ogen dan in de voorafgaande 5 minuten materialen die naar beneden vielen en medewerkers doodden, gezien van onderaf. Hiermee houdt Anderson ritme in zijn film, maar tegelijkertijd geeft dit pijnlijk aan dat het allemaal een beetje faalt in de aanloop ernaartoe.

There Will be Blood is ook meer een typische Anderson dan sommige mensen zouden willen beweren, met name door de typische rise and fall structuur die de film hanteert ( Punch - Drunk Love uitgezonderd ). Oke, het mag dan niet zo ( soms vrolijk ) van de hak op de tak springen als in Boogie Nights of een mozaiekvertelling hanteren zoals in Magnolia, maar de insteek is precies hetzelfde, daarbij nog even vermeld dat Anderson in volstrekt diverse werelden/tijdsbeelden opereert.

There Will be Blood kon een goede film zijn geweest mocht hij ingekort zijn, vanaf het moment dat Plainview Eli voor de 1ste keer slaag gaf. Er waren al genoeg op handen zijnde interpretaties dat beiden elkaar niet lagen, met een wel heel expliciete aanwijzing denkende aan de eerdere mis die Plainview bijwoonde. Nu, is There Will be Blood ook een film van toeval, van een plotselinge inloop van nieuwe karakters, waarbij ik totaal geen genade voor Plainview kende nadat hij er achter kwam dat hij zijn bloed eigen broer vermoord had al zullen anderen wel weer tegenwerpen dat hij nu pas echt zijn zelfbeheersing verloor, terwijl er tig meerdere aanwijzigingen aan vooraf waren gegaan die hetzelfde impliceerden. Plainview zelf wordt overigens uitstekend performt, net zoals de film bij vlagen genoeg heeft te bieden om een aardige film genoemd te mogen worden, met name de brandende olietoren in de nacht was een juweeltje!

Toch bewijst Anderson dat hij zich beter kan concentereren op wat vlotter vertelde films in plaats zich aan epische films te wagen, hij heeft teveel karakters en expliciet vertelde gebeurtenissen nodig om zijn kijker te laten gissen of hem daadwerkelijk naar een volstrekt andere wereld te brengen, immens te hypnotiseren zodat je aan de buis gekluisterd bent of zelf dingen gaat zien die je niet nadrukkelijk ziet. Niets mis met traag camerawerk, maar laat er dan wel aldoor iets te zien zijn. Niet meer dan een aardige poging dit. 3,5* blijven staan.