Le Temps Qui Reste (2005)

Een film die inderdaad punten scoort met het verschroeiend mooie slot. Verder best een aardige prent die tot die laatste minuten echter niet boven de middelmaat uitstijgt. Goeie acteurs wel, Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi op kop.

Tot m'n grote verdriet miste ik de eerst minuten van de film. Rare gewoonte die met name de VPRO wel vaker vertoond: vroeger een film en/of serie starten. En ik zat al een paar minuten eerder klaar maar ja......

Prachtige en ingetogen film. Geen vals sentiment. Ik ervaarde het als een film over afscheid nemen van alles wat Romain lief was. Mooie rol van acteur Melvin Poupaud. Ik had hem nooit eerdergezien dus dat was een "aangename" kennismaking.

Mooi als je je leven kan afsluiten op je eigen manier......

Ook vond ik dat de film je veel zelf liet invullen wat ik soms als heel prettig ervaar.

Hier precies hetzelfde. Echt irritant.

De film duurde sowieso maar 65 min. of lag dat aan mij? Begon om half 1 en was om half 2 zo goed als klaar. Beetje vreemd. De poster laat ook een beeld zien dat niet voorkomt in de film, maar misschien hoeft dat ook niet.

hier kan ik me helemaal bij aansluiten. vond em overigens niet erg arrogant, dat is een gegeven dat we meekrijgen bij het van te voren inlezen over de film, maar vind em in de film vanaf het ziekenhuis meer straight to the point, en nu eenmaal gevoeliger/oplettender. ozon rules!! heb hiervoor oa swimming pool en 8 femmes gezien, prima films!

Jawel, heerlijke film om naar te kijken. Acteerwerk lijkt simpel, maar hij doet het super. Mooie shots zitten er ook tussen. Voor mij was het een aanrader!

Ik stel me zo voor dat Ozon een heel lang script had geschreven over Het Grote Omgaan met de Dood. Maar zoals het met alle beste teksten hoort te gaan: kill your darlings. Wat over blijft is een prachtige, pure film die steeds sterker wordt. Met een adembenemend slotakkoord. Na het saaie La Refuge had ik mijn twijfels over iemand die ooit mijn favoriete regisseur was, nu ben ik weer helemaal into Ozon. Schitterend. Het soort film dat ik later ooit hoop te mogen maken.

4,5*

een juweeltje. maar niet mijn smaak.

Schitterende film van François OZON, misschien wel z'n beste.

Het boeiende aan deze film vind ik eigenlijk nog niet eens zozeer het verloop van het verhaal, als wel het personage Romain. Hij zet me aan het denken, over wie hij is en hoe hij in de wereld staat. Aan hoe het moet zijn als je zoiets vreselijks te horen krijgt, aan wat hem beweegt om er op deze manier mee om te gaan.
De film geeft niet zoveel antwoorden, maar laat genoeg zien van wat er in hem omgaat om er een (deels eigen) invulling aan te kunnen geven.

Prachtige scène op het strand, en dan doel ik niet eens op het eindshot, maar nog meer op het stuk daarvoor: heel alleen zijn tussen al die mensen (wat hij misschien in zekere zin ook wel was toen hij nog de succesvolle jongen in een flitsend wereldje was) echter zich nu wel degelijk bewust van het leven om hem heen, en bewust van zichzelf, met zijn voeten in het zand. Niet door de lens van een camera, maar er midden in. "Le Temps Qui Reste" bleek voor hem helaas niet lang, maar uiteindelijk wel waardevol, ongeacht of dat we het nou eens zijn met zijn keuzes of niet. Mooi!

Vreemd. Als dit een Nederlands product zou zijn geweest, waren velen over de blootscene's gevallen. Niemand hoor ik er nu over...

Mooie film die je meezuigt. Het einde vond ik te makkelijk. Maar ach..Kleinigheidje.

Gewoon een juweel van Ozon met een fraai einde.

Een 4.

De beste film die ik van Francois Ozon gezien heb, rondom de vraag: wat zou je doen als je nog maar een paar weken te leven hebt? Francois Ozon maakte een triologie over de dood, zwaar verlies en rouw, waarvan dit nauwgezette verhaal er één is. De regisseur wilde duidelijk niet dat kanker het middelpunt van zijn film is; de naderende dood is definitief, iniverseel en ondenkbaar, de resterende tijd krap. De kern zijn de gezamelijke scènes tussen Melvil Poupaud en Jeanne Moreau. De melodramatische elementen, de emotionele momenten en de golven van muziek zorgen ervoor dat de film nooit sentimenteel wordt.

Weer een goede Ozon, hij weet het nu ook weer prima klaar te spelen een diep trieste en grijze sfeer neer te zetten, met een schrijnend verhaal. Maar het einde maakt alles weer goed, wat een mooie dood.

Van de films van Ozon, die ik tot op heden gezien heb, is dit met voorsprong de beste. Vooral dankzij de ingetogen en sobere vertelling van het verhaal en het prima acteerwerk van Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi. En Jeanne Moreau behoeft natuurlijk geen verdere aanbeveling. Dat is - samen met Simone Signoret - een onverwoestbaar monument van de Franse film.

Aangrijpende film! Met een heel heftig onderwerp: Het zette me aan het denken over het leven en de dood. Erg goed geacteerd en het raakte me wel.

Een film die je gewoon moet kijken! 8/10

Wow, wat een schitterende maar tegelijk verschrikkelijk pijnlijke film. Ik heb er ondanks het zware onderwerp van begin tot eind van genoten.

Karakterontwikkeling van onaangenaam lijkend heerschap aan het begin van de film tot iemand met het hart op de juiste plaats die uiteindelijk zijn noodlot bijna euforisch accepteert is erg mooi in beeld gebracht. Grote klasse, 4*.

Mooie film zeg! Goed omgeaan met thema. Er wordt niet op sentiment geleund. En los van dat de acteur die Romain speelt knap is, acteert-ie top! Dat deed-ie in het matige Le refuge ook. Wil ik nog wel meer van zien!

8 Femmes - een heel ander soort film - en deze zijn voor mij de beste van Ozon.

Vraagje: Romain maakt foto's van mijn slapende vriend en er stroomt bloed uit zijn hoofd - metaforisch? En waar staat het dan voor?

Matige film waarin een succesvol modefotograaf te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Ondanks de korte lengte hier en daar toch wel wat langdradig. Ook worden er eigenlijk te veel thema's aangesneden en wist de film me op het einde na nergens echt te raken.

Prachtige film, waarin het camerawerk meegaat in de sfeer van de film. Naarmate de film vorderde, werd de brok in mijn keel groter......

Prima film met goed acteerwerk en een mooi doch enigzins somber verhaal.

Vond het niet echt bijzonder. Soms krijg ik de indruk dat een film over een terminaal zieke direct credits moet krijgen van de kijker. Het is natuurlijk heel erg. Maar dat betekent niet dat het ook direct maar heel erg goed is. Vond het vooral nogal gemiddeld. Cinematografie, acteren, muziek etc. was allemaal wel aardig. Bij een film met zo'n zwaar onderwerp, vind ik de uitwerking van het verhaal en vooral de personages eigenlijk belangrijker. Wat ik net noem ondersteunt de film hooguit en blinkt niet uit om belangrijker te worden dan dat het is.

De uitwerking van het verhaal / personage vond ik absoluut niet opvallend. Het vertrekpunt (heeft alles, ziet er goed uit, succesvol, nogal arrogant) is eigenlijk heel cliché. De ontwikkeling die hij door maakt is vervolgens nogal mat. Hij is wat emotioneel (al behoedt hij het publiek voor te veel dramatisch gedoe), hij gaat er op zijn eigen manier mee om en je leert hem wat beter kennen hoe hij echt is. Maar het wordt nogmaals niet echt bijzonder. De bij personages doen er niet al te veel toe, de flashbacks zijn nogal nietszeggend eigenlijk en hoewel er wel aardige scenes zijn, vond ik ook hierin niets waarvan ik onder de indruk raakte.

Het deed me dus allemaal niet zo gek veel. Bij een film met zo’n uitgangspunt is dat wel een probleem. Het 'wat als ik' gevoel kreeg ik wel een beetje, aangezien het hoofdpersonage net zo oud is als ik. Toch vond ik de gekozen ellende wat willekeurig. Als je een ziekenhuis binnenstapt vind je tientallen van dit soort verhalen. Misschien is het aardse juist de grote troef, maar het was voor mij niet genoeg. Heb het idee dat Ozon best talent heeft, maar hier komt het er nauwelijks echt uit. Bij the Swimming Pool was dat al wat meer het geval. 2,5 sterren.

Best heel aardig. Vooral erg goed spel Poupaud die dan wel een klootzak neerzet, maar waar je direct al ziet dat er heel veel menselijkheid achter schuilt gaat en dit eerder een zelfgekozen weg is om een naar en vervelend persoon te zijn, dan dat hij dat echt is. Best ook een fijn klein filmpje om wat later op de avond nog snel te pakken (mede door de geringe lengte). Misschien wel iets te degelijk en saai gefilmd, maar de muziek is wel mooi. En ondanks het zware onderwerp liet het me allemaal wel een beetje koud. Wel voldoende. 3,0*.

Degelijke film, maar te vluchtig en te steriel geregistreerd om echt emotie los te wringen bij me. Eigenlijk heb ik - naast het meer dan aardige acteerwerk - weinig positiefs aangaande deze film te melden. Het keek gewoon erg snel weg, meer niet, voor de rest liet het me best koud eigenlijk. Einde was dan nog wel mooi, maar that's it; geen uitschieters verder.

Gewoon redelijk dus, meer niet. Op basis van deze film voel ik nou ook niet bepaald de urgente drang om de rest van Ozon's oeuvre eens door te spitten, maar soit. Kan hier nog net een 2,5* aan kwijt.

Ja best aardig maar raakte mij niet erg. Nogal droog en steriel maar dat is in ieder geval beter dan overdreven drama waar ze in USA zo goedslecht in zijn.

Niet overal even geloofwaardig en een verhaal ontbreekt enigszins. Wel mooi gefilmd.

Was het einde niet bijna hetzelfde als Morte a Venezia? Maar wat een waanzinnig mooie film! Om te huilen!

Ingetogen en integere dramafilm over het beladen onderwerp 'de naderende dood'. Regisseur François Ozon kende ik alleen van Swimming Pool (2003). Hoofdrolspeler Melvil Poulpaud ken ik van Laurence Anyways (2012) van regisseur Xavier Dolan.....

Prachtige muziek en oogstrelende beelden bij openings- en slotscѐne. Cinematografie: binnenshuis en buiten, het leven in Parijs en zonnig Frankrijk. Muziek: klassiek, meeslepend en melancholisch. Het heden wordt afgewisseld met flashbacks uit het verleden. De film wordt louter gedragen door hoofdrolspeler Melvil Poupaud, die de rol prachtig en waardig speelt.

Romain komt arrogant en egoïstisch over. Alles in zijn mondaine leven leek mee te zitten, totdat hij ziek wordt..... Voor zijn moeder is hij hard: 'Maar helaas is je zoon wel een flikker. Van mij komen geen nazaten' en tegen zijn zus doet hij ook lelijk. Onwijs erotische vrijscene die niets aan de verbeelding overlaat...... Maar het verbreken van de relatie doet Romain niet uit egoïsme maar uit liefde, hierdoor bespaart hij Sacha het grote verdriet van zijn aftakeling en het afscheid middels de onvermijdelijke dood. Dit wordt bevestigd door zijn 'pardon, vergeef me.....'. Wat een prachtige scѐnes en eerlijke gesprekken met zijn oma. Haar wijze uitspraken: 'Met al die pillen zal ik gezond sterven!' en 'Het was geen egoïsme maar een vorm van overleven.' Bijzondere nachtelijke scѐne bij de boshut in blauw/grijs tinten met alleen de rode kleur van Romain's trui. Onderweg terug naar Parijs het vreemde voorstel..... Romain is in werkelijkheid helemaal niet zo'n egoïst, daarvoor toont hij teveel gevoel: hij knuffelt met zijn neefje, maakt in het geheim foto's van zijn zus met de kinderen, steekt een kaars aan in de kerk. Een prachtige, tedere scѐne met de serveerster en haar man, wat een symboliek met die hand! Romain kiest ervoor om in zijn eentje het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen, het levert een verwoestend mooie slotscѐne..... Tja, je komt alleen op de wereld en meestal ga je er ook alleen weer vanaf. Maar hij leeft toch voort in zijn 'nazaat'. Zucht...... wat een parel, een juweel van een film!

Een film over het omgaan met je naderend einde, over communicatie en kwetsbaarheid. Over prioriteiten stellen ook. Is het het echt waard om je energie te steken in ruzies en banaliteiten? Romain is zo'n man die het kind met het badwater weggooit als hij het moeilijk heeft. Hij duwt liever weg, dan dat hij koestert. Alleen de relatie met zijn grootmoeder is ijzersterk.

Naast het verhaal van Romain wordt een tweede plot ontvouwd met de steeds immer bevallige Valeria Bruno Tedeschi. Hoewel dit plot nogal geforceerd is en lijkt, genoot ik wel van de erotische sfeerbeelden. Nu, niet zozeer te verwonderen met een vakman als Ozon achter het stuur.

Zowel inhoudelijk als cinematografisch een prima film met personages die diverse gedachten losweken. Neem daarbij de ingetogen sfeer en het prima acteerwerk en je krijgt wederom een Ozon die waar voor zijn geld geeft.