Le Temps Qui Reste (2005)

Een interessante film, maar hij komt niet zo goed over omdat het erg lang duurt voor je enige voeling met het hoofdpersonage krijgt en er voor de rest ook helemaal niks gebeurt. Dat kan me normaal niet veel schelen maar hier zit je echt te kijken als een koe naar een trein. Bovendien heb ik het ook nogal moeilijk met van die emotionele droombeelden, maar uiteindelijk zijn het juist die stukjes die ervoor zorgt dat je begint mee te leven. Het verhaal is, hoewel erg onwaarschijnlijk, wel interessant en goed verteld, en heeft me best wel geboeid (maar zo gaat dat ook met die koeien natuurlijk )

Ben het met vele hierboven eens dat er meer in had gezeten. Dat je als kijker geen echte binding hebt met de egoistische Romain is eigenlijk wel begrijpelijk. Misschien zocht François Ozon daar de uitdaging in. Een film als John Huston's Fat City lukt het wel om mee te laten leven met onsympathieke karakters.

Bijzondere film!

Melvil Poupaud draagt zowat in z'n eentje deze hele film. Vooral zijn schofterige gedrag wordt erg overtuigend gespeeld. Zo'n onsympathiek/egoistisch personage zie je niet vaak in de hoofdrol, dat vind ik het interessante en goede aan deze film.

Het is een zwaar onderwerp, maar de film heb ik helemaal niet als zwaar ervaren. Misschien omdat Poupauds personage het leven relativeert op een bepaalde manier.

De ontknoping was een beetje te voorspellen, toch deed ie me heel veel. Prachtig eindshot.

Dit is de eerste Ozon film die ik met 4 sterren beloon (meestal geef ik 3,5).

Tsja, wat moet je hier mee? Het is een film die ik nooit achter mijn naam zou willen hebben staan, niet omdat Le Temps qui Reste zo afschuwelijk slecht is (helemaal niet) maar gewoon omdat het nergens goed wordt. Zelfs de zee waarmee deze film opent en sluit oogt nogal zouteloos. Het verhaal kabbelt wel vlot voort maar is zo minimalistisch gebracht dat het niet raakt, niet overtuigd, niet meesleept. Je ziet wel dat er een goede filmmaker aan het werk is, zo wordt de valkuil van de valse emoties zorgvuldig ontweken, maar het komt er nergens uit. Nooit wordt een scene wat langer aangehouden en goed uitgewerkt, nee we springen met een beschaafd sprongetje snel weer naar het volgende niet-slechte gedeelte.

Alles draagt dat manco: de karakters (Romain vond ik helemaal niet zo'n uitgesproken egoist om eerlijk te zijn. Goed, hij doet wel wat gekke dingen maar dat valt allemaal te plaatsen binnen zijn naderende dood), de dialogen (soms wel een mooie gedachte maar altijd te snel, te gemaakt), de cinematografie (het blijft bij enkele typerende shots in een spiegelende winkelruit).

Wel aardig, niet slecht, Le Temps qui Reste steekt net uit boven de middelmaat. Niet overtuigend in ieder geval en ik weet niet hoeveel tijd Ozon nog rest. 3*

Sobere vertelling van een man die op een waardige manier afscheid wenst te nemen. Soms raakt Ozon de juiste snaar. Vooral de famillaire strubbelingen en anderzijds de famillaire genegenheid worden ondersteund door aardige scènes. Mooi moment als Romain zijn zus en haar baby in het park op een fotocamera vastlegd.

Geen film van een man die constant stilstaat bij zijn naderende dood maar ook geen film waarin de hoofdpersoon nog eventjes fraai de bloemetjes buitenzet. Toevalligheden niet meegerekend.

Meeleven met de hoofdpersoon was er niet bij. Daarvoor wekte hij in het begin teveel antisympathie op. Maar anderzijds het was ook geen rotzak. Hij was immers gepokt en gemazeld in een wereldje waar men niet beter weet. Zijn egocentrische gedrag gaat gauw overboord en maakt plaats voor berusting. Nostalgiek komt om de hoek kijken, in de vorm van flashbacks van belangrijke gebeurtenissen in zijn leven.

De kracht van deze film is dus dat de film geen typetjes neerzet of een zwart - wit beeld probeert te schetsen.

En dan tenslotte een prachtig eindshot, mooi symbolisch. afscheid nemen op een ingetogen manier op je eigen droomplek vertoevend, terwijl de zon ondergaat .

De eindscène is ook gelijk de mooiste scène in deze film. Het verraadt veel potentieel. Jammer, dat Ozon niet wat meer van zo `n momenten heeft. Het oogt zeker niet zwart - wit gedurende deze film, maar te doorsnee om mij te raken. Ozon moet eens stoppen met verstoppertje te spelen. 3*

Tja, wat moet ik toch met die Ozon flicks. Ze zien er prachtig uit, maar laten me leeg achter. Bij 'Le Temps Qui Reste' de overtreffende trap van leeg.

Een hoofdrolspeler waar je maar geen binding mee krijgt en allerlei idiote en asociale acties uitvoert. Tja, dan kom je je zelf tegen in de laatste dagen van je leven. Wellicht dat het Ozons doel was deze leegheid ons te laten voelen, maar kom dan niet aankakken met vreselijke flashbacks en ontmoetingen met z'n jonge 'ik' en het vele gebruik van pathetische piano-riedeltjes. Moet ik nu snotteren of niet?

In sterrenwaardering: voldoende of niet? Ja hoor, ontstijgt Hallmark-niveau, heeft aardige visuele scenes, en het acteerwerk (Jeanne Moreau met ingevallen wangen) is uitermate goed. Drie sterren. Maak eens keuzes Ozon...

Aangrijpende, mooi geconstrueerde film. Rauwe, eerlijke emoties is waar het hier om draait. Geen makkelijke antwoorden en absoluut geen goedkoop sentiment. Vooral de laatste paar scenes zijn emotioneel en visueel van een adembenemende schoonheid.

Ingetogen en tedere film over een verschrikkelijk onderwerp, mooi vertolkt door Melvil Poupaud en medespelers.

De scènes met grootmoeder Jeanne Moreau zijn prachtig en de ommekeer in de ingesteldheid van het hoofdpersonage evenzeer en uitstekend opgebouwd.

Knap werk.

Blij Jeanne Moreau nog eens te hebben gezien. Een grote dame van de franse film vanuit de jaren vijftig tot op heden.

Een film die inderdaad punten scoort met het verschroeiend mooie slot. Verder best een aardige prent die tot die laatste minuten echter niet boven de middelmaat uitstijgt. Goeie acteurs wel, Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi op kop.

Van de films van Ozon, die ik tot op heden gezien heb, is dit met voorsprong de beste. Vooral dankzij de ingetogen en sobere vertelling van het verhaal en het prima acteerwerk van Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi. En Jeanne Moreau behoeft natuurlijk geen verdere aanbeveling. Dat is - samen met Simone Signoret - een onverwoestbaar monument van de Franse film.

Wow, wat een schitterende maar tegelijk verschrikkelijk pijnlijke film. Ik heb er ondanks het zware onderwerp van begin tot eind van genoten.

Karakterontwikkeling van onaangenaam lijkend heerschap aan het begin van de film tot iemand met het hart op de juiste plaats die uiteindelijk zijn noodlot bijna euforisch accepteert is erg mooi in beeld gebracht. Grote klasse, 4*.

Matige film waarin een succesvol modefotograaf te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Ondanks de korte lengte hier en daar toch wel wat langdradig. Ook worden er eigenlijk te veel thema's aangesneden en wist de film me op het einde na nergens echt te raken.

Vond het niet echt bijzonder. Soms krijg ik de indruk dat een film over een terminaal zieke direct credits moet krijgen van de kijker. Het is natuurlijk heel erg. Maar dat betekent niet dat het ook direct maar heel erg goed is. Vond het vooral nogal gemiddeld. Cinematografie, acteren, muziek etc. was allemaal wel aardig. Bij een film met zo'n zwaar onderwerp, vind ik de uitwerking van het verhaal en vooral de personages eigenlijk belangrijker. Wat ik net noem ondersteunt de film hooguit en blinkt niet uit om belangrijker te worden dan dat het is.

De uitwerking van het verhaal / personage vond ik absoluut niet opvallend. Het vertrekpunt (heeft alles, ziet er goed uit, succesvol, nogal arrogant) is eigenlijk heel cliché. De ontwikkeling die hij door maakt is vervolgens nogal mat. Hij is wat emotioneel (al behoedt hij het publiek voor te veel dramatisch gedoe), hij gaat er op zijn eigen manier mee om en je leert hem wat beter kennen hoe hij echt is. Maar het wordt nogmaals niet echt bijzonder. De bij personages doen er niet al te veel toe, de flashbacks zijn nogal nietszeggend eigenlijk en hoewel er wel aardige scenes zijn, vond ik ook hierin niets waarvan ik onder de indruk raakte.

Het deed me dus allemaal niet zo gek veel. Bij een film met zo’n uitgangspunt is dat wel een probleem. Het 'wat als ik' gevoel kreeg ik wel een beetje, aangezien het hoofdpersonage net zo oud is als ik. Toch vond ik de gekozen ellende wat willekeurig. Als je een ziekenhuis binnenstapt vind je tientallen van dit soort verhalen. Misschien is het aardse juist de grote troef, maar het was voor mij niet genoeg. Heb het idee dat Ozon best talent heeft, maar hier komt het er nauwelijks echt uit. Bij the Swimming Pool was dat al wat meer het geval. 2,5 sterren.

Best heel aardig. Vooral erg goed spel Poupaud die dan wel een klootzak neerzet, maar waar je direct al ziet dat er heel veel menselijkheid achter schuilt gaat en dit eerder een zelfgekozen weg is om een naar en vervelend persoon te zijn, dan dat hij dat echt is. Best ook een fijn klein filmpje om wat later op de avond nog snel te pakken (mede door de geringe lengte). Misschien wel iets te degelijk en saai gefilmd, maar de muziek is wel mooi. En ondanks het zware onderwerp liet het me allemaal wel een beetje koud. Wel voldoende. 3,0*.

Degelijke film, maar te vluchtig en te steriel geregistreerd om echt emotie los te wringen bij me. Eigenlijk heb ik - naast het meer dan aardige acteerwerk - weinig positiefs aangaande deze film te melden. Het keek gewoon erg snel weg, meer niet, voor de rest liet het me best koud eigenlijk. Einde was dan nog wel mooi, maar that's it; geen uitschieters verder.

Gewoon redelijk dus, meer niet. Op basis van deze film voel ik nou ook niet bepaald de urgente drang om de rest van Ozon's oeuvre eens door te spitten, maar soit. Kan hier nog net een 2,5* aan kwijt.

Ingetogen en integere dramafilm over het beladen onderwerp 'de naderende dood'. Regisseur François Ozon kende ik alleen van Swimming Pool (2003). Hoofdrolspeler Melvil Poulpaud ken ik van Laurence Anyways (2012) van regisseur Xavier Dolan.....

Prachtige muziek en oogstrelende beelden bij openings- en slotscѐne. Cinematografie: binnenshuis en buiten, het leven in Parijs en zonnig Frankrijk. Muziek: klassiek, meeslepend en melancholisch. Het heden wordt afgewisseld met flashbacks uit het verleden. De film wordt louter gedragen door hoofdrolspeler Melvil Poupaud, die de rol prachtig en waardig speelt.

Romain komt arrogant en egoïstisch over. Alles in zijn mondaine leven leek mee te zitten, totdat hij ziek wordt..... Voor zijn moeder is hij hard: 'Maar helaas is je zoon wel een flikker. Van mij komen geen nazaten' en tegen zijn zus doet hij ook lelijk. Onwijs erotische vrijscene die niets aan de verbeelding overlaat...... Maar het verbreken van de relatie doet Romain niet uit egoïsme maar uit liefde, hierdoor bespaart hij Sacha het grote verdriet van zijn aftakeling en het afscheid middels de onvermijdelijke dood. Dit wordt bevestigd door zijn 'pardon, vergeef me.....'. Wat een prachtige scѐnes en eerlijke gesprekken met zijn oma. Haar wijze uitspraken: 'Met al die pillen zal ik gezond sterven!' en 'Het was geen egoïsme maar een vorm van overleven.' Bijzondere nachtelijke scѐne bij de boshut in blauw/grijs tinten met alleen de rode kleur van Romain's trui. Onderweg terug naar Parijs het vreemde voorstel..... Romain is in werkelijkheid helemaal niet zo'n egoïst, daarvoor toont hij teveel gevoel: hij knuffelt met zijn neefje, maakt in het geheim foto's van zijn zus met de kinderen, steekt een kaars aan in de kerk. Een prachtige, tedere scѐne met de serveerster en haar man, wat een symboliek met die hand! Romain kiest ervoor om in zijn eentje het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen, het levert een verwoestend mooie slotscѐne..... Tja, je komt alleen op de wereld en meestal ga je er ook alleen weer vanaf. Maar hij leeft toch voort in zijn 'nazaat'. Zucht...... wat een parel, een juweel van een film!

Een film over het omgaan met je naderend einde, over communicatie en kwetsbaarheid. Over prioriteiten stellen ook. Is het het echt waard om je energie te steken in ruzies en banaliteiten? Romain is zo'n man die het kind met het badwater weggooit als hij het moeilijk heeft. Hij duwt liever weg, dan dat hij koestert. Alleen de relatie met zijn grootmoeder is ijzersterk.

Naast het verhaal van Romain wordt een tweede plot ontvouwd met de steeds immer bevallige Valeria Bruno Tedeschi. Hoewel dit plot nogal geforceerd is en lijkt, genoot ik wel van de erotische sfeerbeelden. Nu, niet zozeer te verwonderen met een vakman als Ozon achter het stuur.

Zowel inhoudelijk als cinematografisch een prima film met personages die diverse gedachten losweken. Neem daarbij de ingetogen sfeer en het prima acteerwerk en je krijgt wederom een Ozon die waar voor zijn geld geeft.