Le Temps Qui Reste (2005)

De films over ongeneeslijk zieken zijn heden ten dage blijkbaar in de 'mode'.

Leuk, weer een Ozon film met Valeria Bruni-Tedeschi. Ook al geef ik die Ozon films tot nu toe maximaal 3,5*, ik vind het wel een eigenzinnig regisseur, die op z'n minst erg interessante films aflevert. Zijn magnum opus moet nog komen. Ik blijf deze regisseur volgen.

24 november staat er op imdb te lezen als NL premiere datum. Die heb ik hierboven alvast maar even overgenomen.

Voor de Ozon liefhebbers :

Voorpremière in Pathé de Munt (Amsterdam)

Zaterdag 19 november om 23:45 uur

In België al in première gegaan op Filmfestival van Gent.

Een film over een terminale hoofdpersonage loopt de kans om te pathetisch te worden. Daar had ik hier dus last van...met name de vele scenes waarin hij zichzelf als kind tegenkwam. Waar 'C'est la Vie' erg mooi was juist vanwege de ingetogenheid en het relativeringsvermogen en 'Turks Fruit' aangrijpend was doordat Monique vd Ven innemend en oprecht was, had ik hier nergens een binding met Romain.
Het oogde aangrijpend maar werd het althans voor mij nergens.
Jeanne Moreau werd een beetje gebruikt om een naam van allure binnen te halen.

Er werd gelukkig dit keer niet gedanst.

2*

Mooie, ingetogen film, die mij echter niet tot het bot kon roeren. Hoe zou dat komen? Waarschijnlijk doordat de hoofdpersoon (Romain) niet genoeg sympathie opwekte, van een schattig jongetje uitgegroeid tot egoistische homo die geen oog heeft voor zijn omgeving. Ik vond het wel heel toevallig dat iemand hem op dit moment in zijn leven vraagt een kind te verwekken. Wanneer overkomt dit je nou?! Lag er een beetje dik bovenop. Zijn familie zal wel opkijken, als ze horen dat zijn nalatenschap (2 camera's en wat lege flessen wodka?) naar zijn kind gaat. Maar zo ver loopt de film niet.

Wat ik mooi verbeeld vond, was de aftakeling en het afscheid, dat hij op zijn eigen manier nam. Afscheid van zijn familie, van zijn jeugdherinneringen, van alles wat hem lief is. Als je hoort dat je nog maar zó kort te leven hebt, dan is het heel begrijpelijk dat je de laatste weken/maanden van je leven niet door wilt brengen met huilende mensen die zeggen dat je moet vechten en chemotherapie moet ondergaan. Het is immers jóuw leven. Romain kiest niet voor emotionele sessies met vrienden en familie, maar voor een middag op het strand op een eenvoudig handdoekje, voor een laatste duik in zee, voor helemaal alleen, zoals hij uiteindelijk ook eindigt, net als ieder van ons.
3,5*

Het einde vond ik toch ietwat dertien in een dozijn

Een interessante film, maar hij komt niet zo goed over omdat het erg lang duurt voor je enige voeling met het hoofdpersonage krijgt en er voor de rest ook helemaal niks gebeurt. Dat kan me normaal niet veel schelen maar hier zit je echt te kijken als een koe naar een trein. Bovendien heb ik het ook nogal moeilijk met van die emotionele droombeelden, maar uiteindelijk zijn het juist die stukjes die ervoor zorgt dat je begint mee te leven. Het verhaal is, hoewel erg onwaarschijnlijk, wel interessant en goed verteld, en heeft me best wel geboeid (maar zo gaat dat ook met die koeien natuurlijk )

Wat ik me nou afvraag: Die baby op de filmposter, die zat toch niet in de film??

Niet één van Ozon's beste, maar desondanks zeker de moeite waard. Leuk om Jeanne Moreau weer eens te zien. ook al is het maar een klein rolletje. Er word goed geacteerd maar het verhaal kan niet echt beklijven.

Ben het met vele hierboven eens dat er meer in had gezeten. Dat je als kijker geen echte binding hebt met de egoistische Romain is eigenlijk wel begrijpelijk. Misschien zocht François Ozon daar de uitdaging in. Een film als John Huston's Fat City lukt het wel om mee te laten leven met onsympathieke karakters.

Mooie film die je zeker nog een tijdje bij blijft. Aanrader voor filmhuisfans.

Goed geacteerd maar film deed me weinig. Been there, seen that. Mooie eindscene wel. 1

Bijzondere film!

Melvil Poupaud draagt zowat in z'n eentje deze hele film. Vooral zijn schofterige gedrag wordt erg overtuigend gespeeld. Zo'n onsympathiek/egoistisch personage zie je niet vaak in de hoofdrol, dat vind ik het interessante en goede aan deze film.

Het is een zwaar onderwerp, maar de film heb ik helemaal niet als zwaar ervaren. Misschien omdat Poupauds personage het leven relativeert op een bepaalde manier.

De ontknoping was een beetje te voorspellen, toch deed ie me heel veel. Prachtig eindshot.

Dit is de eerste Ozon film die ik met 4 sterren beloon (meestal geef ik 3,5).

Tsja, wat moet je hier mee? Het is een film die ik nooit achter mijn naam zou willen hebben staan, niet omdat Le Temps qui Reste zo afschuwelijk slecht is (helemaal niet) maar gewoon omdat het nergens goed wordt. Zelfs de zee waarmee deze film opent en sluit oogt nogal zouteloos. Het verhaal kabbelt wel vlot voort maar is zo minimalistisch gebracht dat het niet raakt, niet overtuigd, niet meesleept. Je ziet wel dat er een goede filmmaker aan het werk is, zo wordt de valkuil van de valse emoties zorgvuldig ontweken, maar het komt er nergens uit. Nooit wordt een scene wat langer aangehouden en goed uitgewerkt, nee we springen met een beschaafd sprongetje snel weer naar het volgende niet-slechte gedeelte.

Alles draagt dat manco: de karakters (Romain vond ik helemaal niet zo'n uitgesproken egoist om eerlijk te zijn. Goed, hij doet wel wat gekke dingen maar dat valt allemaal te plaatsen binnen zijn naderende dood), de dialogen (soms wel een mooie gedachte maar altijd te snel, te gemaakt), de cinematografie (het blijft bij enkele typerende shots in een spiegelende winkelruit).

Wel aardig, niet slecht, Le Temps qui Reste steekt net uit boven de middelmaat. Niet overtuigend in ieder geval en ik weet niet hoeveel tijd Ozon nog rest. 3*

Heb deze vandaag met het school in de cinema gaan kijken en was echt wel irritant hoor!

Er zat wel een verhaal in, maar te veel dramatiek en altijd hetzelfde onderwerp en sfeer.

Het enige possitieve was dat er goede acteurs waren, de inhoud en de boodschap.

-------->3.5*

Sobere vertelling van een man die op een waardige manier afscheid wenst te nemen. Soms raakt Ozon de juiste snaar. Vooral de famillaire strubbelingen en anderzijds de famillaire genegenheid worden ondersteund door aardige scènes. Mooi moment als Romain zijn zus en haar baby in het park op een fotocamera vastlegd.

Geen film van een man die constant stilstaat bij zijn naderende dood maar ook geen film waarin de hoofdpersoon nog eventjes fraai de bloemetjes buitenzet. Toevalligheden niet meegerekend.

Meeleven met de hoofdpersoon was er niet bij. Daarvoor wekte hij in het begin teveel antisympathie op. Maar anderzijds het was ook geen rotzak. Hij was immers gepokt en gemazeld in een wereldje waar men niet beter weet. Zijn egocentrische gedrag gaat gauw overboord en maakt plaats voor berusting. Nostalgiek komt om de hoek kijken, in de vorm van flashbacks van belangrijke gebeurtenissen in zijn leven.

De kracht van deze film is dus dat de film geen typetjes neerzet of een zwart - wit beeld probeert te schetsen.

En dan tenslotte een prachtig eindshot, mooi symbolisch. afscheid nemen op een ingetogen manier op je eigen droomplek vertoevend, terwijl de zon ondergaat .

De eindscène is ook gelijk de mooiste scène in deze film. Het verraadt veel potentieel. Jammer, dat Ozon niet wat meer van zo `n momenten heeft. Het oogt zeker niet zwart - wit gedurende deze film, maar te doorsnee om mij te raken. Ozon moet eens stoppen met verstoppertje te spelen. 3*

Heeft 'ie al gedaan: Sous le Sable is prachtig.

Die moet ik nog een keer kijken. Ik ben er best wel benieuwd naar.

Tja, wat moet ik toch met die Ozon flicks. Ze zien er prachtig uit, maar laten me leeg achter. Bij 'Le Temps Qui Reste' de overtreffende trap van leeg.

Een hoofdrolspeler waar je maar geen binding mee krijgt en allerlei idiote en asociale acties uitvoert. Tja, dan kom je je zelf tegen in de laatste dagen van je leven. Wellicht dat het Ozons doel was deze leegheid ons te laten voelen, maar kom dan niet aankakken met vreselijke flashbacks en ontmoetingen met z'n jonge 'ik' en het vele gebruik van pathetische piano-riedeltjes. Moet ik nu snotteren of niet?

In sterrenwaardering: voldoende of niet? Ja hoor, ontstijgt Hallmark-niveau, heeft aardige visuele scenes, en het acteerwerk (Jeanne Moreau met ingevallen wangen) is uitermate goed. Drie sterren. Maak eens keuzes Ozon...

Deze film gaat over leegheid ja.

Onsympathiek personage ook dat. Toch behoorlijk onalledaagse keuzes van Ozon.

Kan het me voorstellen dat het zo bij je werkt (gelukkig toch nog voldoende). Ik heb dat bij sommige Denis films.

Ik vond het een hele mooie film, die uitstekend heeft weergegeven hoe eenzaam de man wel niet was. Het einde was erg mooi ( je mag het min of meer zelf invullen), maar het is wel jammer dat er niet uitgelegd werd waarom hij een hekel had aan zijn zus?

Aangrijpende, mooi geconstrueerde film. Rauwe, eerlijke emoties is waar het hier om draait. Geen makkelijke antwoorden en absoluut geen goedkoop sentiment. Vooral de laatste paar scenes zijn emotioneel en visueel van een adembenemende schoonheid.

Time to Leave mijn vijfde of zesde film van François Ozon. Tot nu toe kwam ik bij geen enkele film van hem bevredigd eruit. Weet niet precies door wie het komt? Is het mijn houding tegenover zijn films, ben ik gewoon niet geschikt voor een film van Ozon. Wie zal het zeggen? Ook deze kon me niet bekoren hoewel het hoofdkarakter van de film het grandioos speelt. De laatste scène van de film is één van de mooiste, ontroerendste en vooral krachtigste scènes die ik ooit gezien heb. Vreemd dat alleen die scène me pakte en de rest van de film me niets deed. Ook jammer vond ik het feit dat de film zo kort duurde er waren nog genoeg zaken waar de regisseur in had kunnen haken. Bijvoorbeeld door de leegheid van zijn (nieuwe) bestaan meer tijd te geven. De zinloosheid van het menselijke bestaan en de prachtige herinneringen aan het jeugdelijke leven. Dus niet echt een slechte film maar op de laatste scène na kon ik niet veel met de film.

Klinkt verdomd veel als het verhaal van Jean-Dominique Bauby.

prachtig mooi verhaal over ziekte en liefde. waar ook eenzaamheid een grote rol speeld. mooi in beeld gebracht met mooie meeslepende muziek. scene met oma is mijn favourite. een 4

Teder en intrigerende film over de tragiek van het naderende sterven. Wat het zo bijzonder maakt is dat het schreeuwen en geweld is weggelaten, iets wat een film met zo'n thema bijna ondenkbaar is. De flashback fragmenten, de grootste angst overwinnen, de eigen invulling van zijn naderende dood en het afscheid nemen op zijn eigen manier van zijn naasten is imo op een bevredigende manier gebracht.

Een *4.0

Vreemde film. Je wordt voorgesteld aan een hoop personages, maar die verdwijnen meteen naar de achtergrond. De protagonist trekt zich terug in zijn schulp en ergens blijf je toch op je honger zitten omdat je iets meer van al die personages zou verwachten.

Maar ja, dat is natuurlijk net de keuze van de hoofdpersoon die alles lijkt op te vatten als een catharsis voor een tot dan toe ijdel geleefd leven. "a quoi bon?" Melvil Poupaud zet wel een heel sterke vertolking neer en je voelt mee met zijn personage hoewel ook wij hem een regelrechte eikel zouden vinden in het echte leven. Zoals wij ook zijn grootmoeder wellicht zouden veroordelen. Dat is wel slim gezien. Je hebt niet het gevoel dat je naar een heiligenleven aan het kijken bent, maar toch…

Aangrijpend, mooi en bevreemdend, deze in zonlicht badende film over zo'n grauw onderwerp.

Ingetogen en tedere film over een verschrikkelijk onderwerp, mooi vertolkt door Melvil Poupaud en medespelers.

De scènes met grootmoeder Jeanne Moreau zijn prachtig en de ommekeer in de ingesteldheid van het hoofdpersonage evenzeer en uitstekend opgebouwd.

Knap werk.

Blij Jeanne Moreau nog eens te hebben gezien. Een grote dame van de franse film vanuit de jaren vijftig tot op heden.