menu

Hier kun je zien welke berichten maxcomthrilla als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Fost Sau n-a Fost? (2006)

Alternatieve titel: 12:08 East of Bucharest

3,0
Redelijke amusante film,

In het begin is allemaal een beetje teveel een normale gang van zaken, inclusief de wat troosteloze vormgeving met een paar grappige momenten. Geweldig wanneer het gezag van de leerkracht ondermijnd wordt door een schuldeiser die in zijn klas verhaal komt halen.

Vanaf het moment dat de presentator met zijn 2 gasten aanvangt voor een live tv optreden schiet het niveau omhoog. Sowieso al lachwekkend welke deskundigen hij bereid heeft weten te vinden om te praten over de Roemeense revolutie. Commentaar van de kijkers beperkt zich dan ook vooral tot de personen die er zitten i.p.v. daadwerkelijk dieper in te gaan op de Roemeense revolutie. De interacties tussen de kijkers en de presentator leveren veel humorvolle situaties op. De presentator raakt de draad helemaal kwijt i.p.v. het gesprek met strakke hand te leiden. Hij wordt volop gewezen op zijn tekortkomingen en geconfronteerd met kijkers die twijfelen aan dingen die er door de ' betrokkenen aan tafel ' gezegd worden, desondanks probeert zo goed als het gaat overeind te blijven. Gedurfd van de regisseur om het tv optreden in zijn totaliteit uit te zenden. En het blijkt ook zeker te werken. Heerlijke droogkomische humor waarin men elkaar vele verwijten maakt.

Echter, het 2de gedeelte was veel beter dan het begin van de film dat teveel in wat minder geslaagde sfeerschetsen blijft hangen van mensen die geen baat bij de revolutie gehad lijken te hebben. Niet zo droogkomisch als Whisky, verder wel een zeer vermakelijke film. Dikke 3,5*

Abandoned, The (2006)

4,0
Sfeer!

Het 1ste kwartier vond ik nochtans een nogal standaard gebeuren. Gelukkig weet de film snel het kaf van het koren af te scheiden, als men zich per truck begeeft naar het verlaten huis en aankomt terwijl het al pikkedonker is. Allemaal niet nieuw, maar zeker gaaf uitgevoerd waarbij je niet ziet maar voelt dat het rondom het huis niet pluis is. En zeg nou zelf, als je in het donker aankomt, dan doe je dat toch in een vreemd bos mijlenver verwijderd van enige vorm van beschaving?!

De film peurt veel sfeer uit een prachtige landschapsfotografie, waar Cerda meerdere keren het instrument uitzoomen voor gebruikt door stelselmatig fases te doorlopen waar de personages eerst vanaf dichtbij bezien worden om het geheel vervolgens vanuit een steeds groter wordend perspectief te bekijken. Ik vond het ook een goede keuze om hier al snel de dubbelgangers te introduceren. Dit voorkwam het effect dat je constant gaat lopen zoeken en wachten tot er eens iets tevoorschijn komt of dat dit het zwaartepunt van de film wordt, zonder verder nog wat te brengen.

Ik lees dat veel mensen de film niet zozeer spannend vonden, maar ik ben toch een aantal keer flink verschoten. De spanning werd steeds verder opgedreven, waarbij ik echt genoot bij het spelen met de tijd en de terugkeer naar 1966, waar men zich ervan bewust was dat men een afschuwelijk iets te wachten stond. 4*

Abel (1986)

4,0
Mijn 2de Van Warmerdam en hij smaakt naar meer.

Leuk portret van een familie in een soort van mid - life crisis. Vooral de relatie tussen vader en zoon is boeiend om te volgen. Komt soms wat herkenbaar over, met moeder als bemiddelaar. Gewoon het feit dat je als 32 jarige jongen nog geen eens het huis uit zou willen is op zich al een aardig uitgangspunt om van te glimlachen

Leukste moment is absoluut het moment dat Abel en zijn ouders bezoek krijgen en door vader vooraf geïnstructureerd worden hoe zij zich op bepaalde momenten moeten gedragen. Fijne afwisseling tussen stille momenten en momenten waarop de bom barst. Naar het einde toe wordt het allemaal wat minder grappig. De film verliest zich dan wat teveel in het vertellen van het verhaal en de dialogen ogen ineens wat minder grappig omdat ze zich focussen op het onderlinge getouwtrek en dat oogt net wat teveel van hetzelfde. Al sluit de film wel leuk af. Vooral grappig als er nauwelijks naar moeder wordt omgekeken.

Cinematografisch redelijk, met name de symboliek die van Warmerdam gebruikt om onrust aan te tonen doet zijn werk uitstekend. Niet beter dan Ober. Maar ik heb mij geen moment verveeld. 4*

About Love (2005)

4,0
Een lieve film die het onderwerp liefde, vanuit een onhandige bril bekijkt.

Het segment in Tokyo is voorzien van aanstekelijke muziek, mensenmassa `s en steeds maar weer hetzelfde kruispunt waar een vertederende, opbloeiende romance ontstaat tussen een student en een meisje, die haar stemming weet te vangen en vorm weet te geven aan de hand van de schilderkunst, waar zij haar grieven op uitleeft nadat d`r ex - vriend haar heeft gedumpt.

De gebeurtenissen in Taipei zijn al niet minder schattig. Wederom een meisje met liefdesverdriet, die de meest vreemde dingen op de meest vreemde tijdstippen doet om de breuk met haar ex - vriend te verwerken. Er zit opmerkelijk veel humor en emotie in deze film. De scene in de tunnel waar zij God en haar vriend bedankt, omdat beiden haar even voor de nare regen behoedden was zo mooi!

Het leven in Shanghai mocht er ook wezen. Van alle segmenten het segment dat mij het meest aangreep. Zo lullig, toen die jongen erachter kwam dat hij een liefdesbekentenis van een meisje, vrolijk had weggewuifd, in de veronderstelling zijnde dat ze een afscheidsgroet uitsprak.

Een mooie verscheidenheid aan onhandige liefdes! 4*

Abrazos Rotos, Los (2009)

Alternatieve titel: Broken Embraces

3,0
Aangezien ik La Mala Education en Volver tot het betere werk van Almodovar vindt behoren, moest ik natuurlijk even spieken of hij zijn stijgende lijn in zijn werk vast zou weten te houden. Het antwoord daarop is: nee. Los Abrazos Rotos weet nauwelijks de grauwe middenmoot te ontstijgen.

Het verhaal is soms lachwekkend slecht. Ik bedoel: neem nou dat moment waarop zoonlief te horen krijgt dat Mateo Blanco zijn daadwerkelijke vader is. Niet om het een of het ander, maar ik leefde juist vanaf begin af aan al in die veronderstelling en ik had nooit kunnen bevroedden dat dit nog eens op zo `n manier naar voren gebracht zou worden!

Gelukkig springen er 2 scenes uit van beeldende schoonheid. Vlak hierboven refereert Rokkenjager al naar èèn scene, maar ook de ode aan Almodovar `s beste film: Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios, is een prachtscene om in te lijsten. Op dit soort momenten teert Almodovar niet op oude roem, maar drukt hij juist zijn auteurstempel op een verder vrij routinematige, te lange, zij het zeer vermakelijke, goed geacteerde film die je snel na het kijken ervan al bijna vergeten bent. Een 3*

Abril Despedaçado (2001)

Alternatieve titel: Behind the Sun

1,0
In tegenstelling tot de vele positieve reacties hier over de prachtige cinematografie vond ik hem op dit gebied toch wat tegenvallen. Vooral het 1ste half uur leek het wel alsof de film western als subgenre had. De gekozen camerastandpunten vond ik vrij normaal. Iedere leek kan op zo `n manier de natuur in beeld brengen met een digitale videocamera. Op 1 scène na dan en dat was de door Neo ook al beschreven menselijke variant van een konijnenjacht. Verder was het camerawerk te braaf. Daarmee doel ik op het volgende: de beelden bevatten soms een mooi contrast tussen scherpe beelden van de hoofdpersonages op de voorgrond en het landschap wordt geschetst als vage achtergrond. Helaas werd er maar sporadisch van dit stijlmiddel gebruik gemaakt.

De film heeft zo zijn momenten. De scène waarin Tonio, het circusmeisje als zijnde een soort lasso, heen en weer slingert was prachtig. Er zijn echter ook zat momenten dat het simpele verhaaltje mij niet kon boeien. De film is net zoals The Motorcycle Diaries bij tijd en wijlen ontzettend traag. Geen probleem, zolang hij dan maar visueel weet te boeien, en daar liet de film soms toch wat steken vallen. Ik ben benieuwd of ik over 1 jaar nog weet wat er in deze film allemaal gebeurde. Voor als nog maakt het geen diepe indruk allemaal. De wraak context is mooi gevonden als je meeleeft met de personages, maar dat deed ik niet omdat ze weinig diepgang bevatten. Een beetje teleurgesteld dus, want ik had er veel meer van verwacht. 3*

Abyss, The (1989)

Alternatieve titel: Afgrond

4,0
Een prachtige, dromerige film die de tand des tijds meer dan prima heeft doorstaan. De onderwaterscenes zijn vaak bijzonder mooi, mysterieus en miraculeus gefilmd, dankzij het magisch gebruik van special effects: goedaardige, lichtgevende aliens.

Zoals van James Cameron verwacht mag worden, biedt de film ook genoeg onderwaterspektakel. De bijbehorende clichés ontbreken helaas ook niet, maar dat kan de pret eigenlijk amper drukken.

En maakte Cameron in Aliens nog gebruik van een overdreven stoere Latina meid, hier vond hij het nodig om een stoere vrouw met een vrij apart afrokapsel op te voeren! Maar van karakteruitdieping en interessante personages moet Cameron het gewoon niet hebben, dus dat deert allemaal niet zo.

Een fijne, ongenaakbare avonturenfilm. Een 4*

Ace in the Hole (1951)

Alternatieve titel: The Big Carnival

4,0
Alvorens Charles Tatum echt berouw kon tonen had hij inmiddels al wel de gedaante van een knock - out geslagen bokser aangenomen. Hij was gewoon zo geobsedeerd door de aandacht rondom zijn persoon dat hij zelfs zijn eigen naam door het slijk wilde halen. Dit zouden ze dan weer kunnen publiceren. En zo zou hij toch weer aandacht krijgen, want als Tatum ergens onder leed dan was het toch wel onder anonimiteit. Helaas ging dit feest niet door en besloot Tatum om zijn ' oogappel ' voor zijn teloorgang te behoeden. Hiervan zou je wel goed kunnen zeggen dat Tatum nu ineens, wel heel plotseling een ommezwaai maakte van een harteloos iemand naar iemand met een hart. Dit laatste was wat mij betreft ook niet helemaal nodig geweest, het is alsof Wilder aan zijn eigen stoelpoten zaagt door ineens van toon te veranderen als het einde in zicht komt.

Hoe dan ook, Billy Wilder rekende hiervoor ( Sunset Boulevard ) al af met een zwakke start in zijn loopbaan en weet zich hier ook goed te handhaven. Erg knappe film die de spot drijft met ethieke kwesties, moet je nou zo objectief mogelijk verslag doen van alles of draait het nieuws alleen maar om het verkrijgen van die ene primeur? Zijn journalisten tot Hollywoodsterren verworden, die graag ' in the picture ' staan? En tot hoever gaan zij om exclusief nieuws te brengen? Wilder `s kijk hierop blijkt op zijn minst fascinerend te zijn.

Douglas is geweldig in zijn rol als uitmelker van een vooraf niet zo belangrijk geachte gebeurtenis. Het hele circus erom heen komt al gauw op gang, met kenmerkende Billy Wilder humor, zoals het gezin dat met wat andere mensen twist over wie er nou als eerste ter plaatse was. De strijd van Tatum om maar zoveel mogelijk mensen te paaien, opdat hij het exclusiviteitsrecht heeft om ' vers ' nieuws de ether in te slingeren is fascinerend. Het betalen van bepaalde mensen om exclusiviteitsrecht af te dwingen zie je tegenwoordig veel bij huwelijken van bekende mensen. Grappig, hoe de andere journalisten hier steen en been over klagen. Alles moet wijken voor Tatum `s droomtransfer. Nog voordat de voetbalwereld zich door een bad vol commercie liet omhullen, leverde Billy Wilder hier een grootse film af die nog steeds actueler is dan ooit.

Na One, Two, Three & Sunset Boulevard bekleedt Ace in the Hole een keurige bronzen positie op mijn Billy Wilder podium. Vermakelijke film, die net zo snel voorbij vliegt als het nieuws van tegenwoordig. Mooie passende (alternatieve) titel(s) ook. 4*

Acid House, The (1998)

2,5
The Granton Star Cause:

Soms erg grappig, met name de conversaties tussen Boab en god . Leuk, dat dat ze in discussie gaan en dat god fel van zich afbijt en de schuld bij de mensen legt. Maar ook zijn grove scheldpartijen mochten er wezen.

Soms nogal frustrerend en daardoor uitlopend op een teleurstelling omdat een leuk uitgangspunt nogal banaal wordt uitgewerkt. toen hij een vlieg werd verwachtte ik immers een overvloed aan grappige situaties . 2,75*

A Soft Touch:

De minste van de 3 verhalen. Alles draaide om het verhaaltje en dat had weinig om het lijf. De lijdensweg van de softie vond ik gewoonweg niet grappig. Ondanks dat hij helemaal uitgebuit werd. Slechts de buurman was grappig, schijt aan alles en iedereen en grappig toen hij deed alsof hij Johnny een dienst verleende. Je mag voor 10 pond Catriona neuken . 2,25*

The Acid House:

Dit filmpje red de film van een onvoldoende. Geweldige rol van 'Spud ' ( zo zal hij mij altijd bijblijven ) als hallucinerende gast. Het uitgangspunt werd nu juist erg grappig uitgewerkt. Erg leuk, toen hij een gedaante verwisseling met een baby onderging en de hersencapaciteit van een adolescent op hem losliet. Ik heb toen constant in een deuk gelegen, erg leuk hoe mama meeging in de wensen van haar baby . 4,5*

Conclusie: deze mag nog geen eens in de schaduw staan van Trainspotting. Slechts het laatste filmpje kon mij echt vermaken. 3*

Adams Æbler (2005)

Alternatieve titel: Adam's Apples

2,5
Redelijke droogkomische vertelling die het niet moet hebben van slapstick humor maar van zijn zwarte humor.

Het komt allemaal wat te langzaam op gang, vooral doordat er in het begin wat te lang gepreekt wordt over niet relevante zaken m.b.t. geloof en god. De grappen slagen niet helemaal doordat alles zich teveel focust op thema `s die al lang achterhaald zijn. De ontkerkelijking is al lang ingetreden en grappen omtrent mensen die er alles aan doen om een dienst te ontlopen zijn gewoon niet scherp genoeg.

Maar naar verloop van tijd. Wordt de humor wat groffer en zwartgalliger. De film presenteert zich soms wat als een feel good film maar rekent af en toe ook hard met dat imago af en geeft zijn losers behoorlijk uitgesproken karaktertjes mee.

Sommige scènes zijn hilarisch. Vooral als 2 mensen vragen of ze mee mogen op het overvalspad. Waarop de overvaller zegt dat dit kan mits de notoire rokers niet in de auto roken. Verder is de confrontatie tussen de neonazi `s en de rest ook grappig.

Muzikaal viel het mij allemaal wat tegen. Muziek wordt teveel onderbroken en creëert niet echt veel sfeer. 3,5* ( omdat ik Elling toch wel wat schepjes grappiger vond ).

Adaptation. (2002)

4,0
Inmiddels opgehoogd naar een bescheiden 4,5* Het verhaal zit gewoon perfect in elkaar. De verhaallijnen van Streep en Cage lopen lekker door elkaar heen en worden vaak ondersteund door veel boeiende, evolutionaire beelden, fijn geregistreerd door de camera met fijne muziek. De lessen hoe je een Hollywood film voorkomt doet de film veel goed. nee, geen gespleten persoonlijkheid! . Geweldige parodie natuurlijk, die in stijl wordt afgesloten door even alle Hollywoodclichès belachelijk te maken. Met als hoogtepunt een snuivende en losbandige Meryl Streep!

Een film die steeds beter lijkt te worden naarmate je hem kijkt. Veel grappen was ik alweer vergeten na mijn 1ste kijkbeurt en sloegen nu toch weer als een mokerslag in. heerlijke droge omgangsvormen:

Cage: Thanks, that `s very sweet of you.
Serveerster: Yes, I `am a sweety.

Adventures of Priscilla, Queen of the Desert, The (1994)

4,0
De titel van deze film klonk wel intrigerend,

Gelukkig is men na 10 minuten dan ook snel vertrokken voor een trip door de woestijn. Soms betoverend mooi, als Guy Pearce ' getooid in een wat futuristisch uitziend kledingstuk ' op de bus plaatsneemt en achter hem een lange kledingsliert laat wapperen. Waarna de camera uitzoomt en de bus in een moederziel alleen gelaten woestijn, gelijk wat meer meerwaarde krijgt.

Wel geinig waren de ontmoetingen met andere mensen op hun weg. Niet origineel ' een wedstrijdje wie kan wie onder de tafel drinken etc. ' Maar de charismatische, over de top doorgevoerde typische trekjes van de travestieten die heus geen nieuw beeld van travestieten trachtten neer te zetten of zich te richten op een serieus sociaal drama geven de doorslag. Veel valse opmerkingen naar elkaar over ' the way you dress ' met als hoogtepunt die opmerking over dat groene jurkje dat echt niet kon.

Goed vermaak, die richting het einde dan wel aanstipt dat ook travestieten normale mensen zijn die kampen met de vragen des levens, maar dat blijft doen met de benodigde humor. Leukste rol was weggelegd voor Guy Pearce, op de voet gevolgd door Terence Stamp, in deze kleurrijke en uitbundige ' klere(n)film '. 4*

Affaire de Goût, Une (2000)

2,5
Aardig begin. Vooral omdat alles open ligt en je als kijker niet echt een idee hebt hoe alles zich gaat ontvouwen.

Gaanderweg verslapte mijn aandacht af en toe. Vond het samenspel tussen de 2 mannelijke hoofdrolspelers net niet boeiend genoeg. Het werd allemaal teveel van hetzelfde. Mocht allemaal nog wel wat avontuurlijker. Daarbij soms vreselijk ongeloofwaardig. Alhoewel men voor geld tot veel in staat zal zijn. desalniettemin, je vriendin meer dan 10 dagen niet mogen bellen en dat zomaar slikken?

Charisma was er wel tussen Nicolas en zijn vriendin. Vond het dan ook storend toen meneer voor de zoveelste keer zijn oren liet hangen naar Delamont, zijn vriendin alleen achterlatend. Net niet sterk genoeg om een geslaagde thriller te zijn en op romantisch vlak helaas te magertjes. Dankzij het fijne uitgangspunt en de 1ste 50 minuten nog een 3,5*

After Hours (1985)

2,0
Half Werk!

Het uitgangspunt van de film klonk als muziek in mijn oren.....Hoe anders is het gesteld met de uitwerking van een briljant concept. Het eerste half uur viel ik bekant in slaap! Daarna onstaat er langzamerhand wat meer wrevel, maar ik vond de hele film één grote, rechtlijnig in elkaar geweven bedoeling.

In plaats van in mijn handen te wrijven als de hoofdpersoon in nog grotere nood verzeild raakte, betrapte ik mijzelf erop dat ik mij vooral aan het ergeren was aan de totaal niet grappige tendens die de hele film aan zou houden. De flauwste trucjes werden erbij gehaald om de hoofdpersoon maar niet naar zijn huis te laten wederkeren. Ik zat te hopen op enigzins spitsvondige humor of een duistere setting, maar dit alles bleef constant uit. Het einde is natuurlijk helemaal bedroevend voor zo `n soort film.

Voor het eerste half uur een 0,5* maar in zijn totaliteit wordt de score nog wat omhooggekrikt dankzij enkele leuke ( vooral vrouwelijke ) personages. Scorsese is óók al pijnlijk onmachtig op komisch vlak. Een 2,5*

Aguirre, der Zorn Gottes (1972)

Alternatieve titel: Aguirre, the Wrath of God

4,5
Fitzcarraldo liet mij warmlopen voor die andere avonturenfilm van Herzog!

Aguirre, Der Zorn Gottes is voor mij lange tijd vooral die ene film geweest met zowat de lelijkste poster op MM. Na nog geen 5 minuten bleek mijn vrees, die na Fitzcarraldo toch al in volle sterkte was afgenomen, compleet ongegrond te zijn.

Een prachtige film, het moet een helse onderneming geweest zijn om alles zo te draaien op locatie. Een avonturenfilm in de pure zin van het woord, men is op zoek naar een fictieve locatie, waarvan men denkt dat hij echt bestaat. Men raakt echter steeds meer verblindt door jaloezie, hebzucht en grootheidswaan. Wie anders dan Klaus Kinski zou zo `n rol voor zijn rekening moeten nemen? Wat heeft die man een perfecte uitstraling èn kop voor de rol die hij speelt, namelijk een vrij gewetensloze, rauwe conquistador.

Op visueel vlak vaak prachtig geschoten, alhoewel hij niet meer kan tippen aan bv. Valhalla Rising. Deze film is anno 2010 nog steeds zo krachtig, vanwege zijn hypnotiserende sfeer ( geen contact met de buitenwereld ) vermengd met vleugjes poëzie ( het paard en de Spaanse koningin die haar mooiste kleren aandoet en haar dood tegemoet loopt ) en uitzichtloosheid ( of het nou een sterke stroming van de rivier of onzichtbare vijanden betreft ).

Het is belachelijk mooi en fascinerend om te zien hoe men met al hun materiaal, een voor hen onbekende wereld intrekt, waarvan niemand weet waartoe het allemaal gaat leiden. Als kijker ben je getuige van een onderhuids, zinderend spektakel waarbij de aftakeling van de personages bevreemdend mooi in beeld wordt gebracht.

Het einde is ook fenomenaal in beeld gebracht! Een film als Apocalypse Now kan daar nog vele puntjes aan zuigen. Zo breng je vervreemding in beeld.

Oh, ja...Tot slot wil ik nog even vermelden dat de dubbing bij Herzog `s films die ik tot nog toe gezien heb, absoluut geen schoonheidsprijs verdient, maar gezien de omstandigheden en de ultieme fixatie op psychedelisch zaken komt hij er bij mij zowat zonder schrammen vanaf omdat ik er gewoon niet zoveel acht op sla.

Normaliter zou ik na 2 x 4* vrolijk doorgaan met het doorspitten van het oeuvre van een regisseur, maar bij Herzog heb ik sterk mijn bedenkingen omdat ik het idee heb dat ik zijn 2 beste films nu gezien heb. Ik ben er wat bang voor dat zijn dramaflms mij onvoldoende kunnen boeien na zijn schitterende avonturenfilms.

Een bijzondere regisseur, die Werner Herzog! Zijn avonturenfilms liggen helemaal in mijn straatje, geweldige belevenissen! Een dikke 4*

Ah Fei Zing Zyun (1990)

Alternatieve titel: Days of Being Wild

3,0
De nachtwaker die als steunpunt en mogelijk enige houvast in een wat onbegrijpelijke, harde wereld voor een verlaten meisje dient. De nachtelijke gesprekken staan in het teken van verlangens en ambities, waarbij ook niet wordt nagelaten terug te kijken op een wat vervelende periode die lang aanvoelde als goed. Deze periode bestond weliswaar uit onzekerheid maar bracht uiteindelijk toch nog wat liefde teweeg. Al zou het vanuit het andere kamp louter voortkomen uit een ondoordringbare drang naar sex. Yuddy is voor velen ongrijpbaar en gedraagt zich daar ook naar, tamelijk onsympathiek, hypocriet personage wat op zich een fijn contrast vormt met de levendige en oprecht lijkende nachtwaker die zijn dromen achterna gaat en uiteindelijk beseft wat hij nou zo node mistte.

De muziek is mooi en het kleurengebruik in deze film ziet er zeer verzorgd uit. Weliswaar maakt Wong nog niet gebruik van heftige kleurencontrasten zoals in 2046 of Fa Yeung Nin Wa. Doyle zorgt hier echter wel voor een passende sfeer waarin de kleuren nooit echt fel ogen maar elkaar perfect overlappen, de camera versterkt dit beeld door de kleuren niet haarscherp in beeld te brengen maar juist wat vaag en onstuimig zoals de hoofdrolspelers die ook zoeken naar hun rol in de maatschappij. 4*

Ai no Mukidashi (2008)

Alternatieve titel: Love Exposure

5,0
Hoogst ongewoon, (buiten)gewoon Japans!

De naam Sion Sono was nog nooit op mijn radar verschenen, maar als er een Japanese film piekt in de hoogste regionen van een toplijst dan ga ik snel warmdraaien!

Deze film gaat je voorstellingsvermogen eigenlijk gewoon ver te boven. Een hoogstvermakelijke rollercoasterrit waarbij je constant ( soms hardhandig ) allerlei kanten op wordt geslingerd qua emoties.

Het ene moment zit je luidop te grineken om kwajongensstreken gepleegd vanuit een opmerkelijk motief, dan zit je ineens weg te zwijmelen bij het aanschouwen van een eerste èchte, prille jeugdliefde die zich zowel op fysiek als mentaal niveau laat gelden, dan weer krijg je scenes te zien die menigeen met afschuw vervullen ( zeker bij de mannen onder ons! ), hierna zit je weer te schateren bij de intrede van een komisch alter ego, tot dat het ineens niet meer leuk en romantisch is en je compassie gaat voelen voor de radeloze hoofdrolspeler, die voorheen nog als een vervelende blaag door het leven bleek te gaan. En zo gaat het de hele tijd maar door!

Sion Sono is erg consistent in het neerzetten van een amusante film die moeiteloos weet te blijven verbazen en verwonderen. De eerste 2 uren zijn losbandiger omdat er meer humor aan te pas komt, terwijl de laatste 2 uren meer los weten te peuteren op emtioneel vlak. Ik heb mij in ieder geval ronduit zitten bescheuren om het Miss Scorpion alter ego, terwijl de mysterieuze sekte steeds dubieuzer bleek te zijn in zijn bedoelingen en een steeds naargeestiger en verstikkender effect bleek te hebben. Eerst dacht ik dat het meisje verliefd was op Yu, maar al gauw bleek het om meer dan dat alleen te gaan.

Een groot genot om deze film te mogen zien. Ik heb echt gesmuld van al die hysterische vrouwen met een tè grote gebruiksaanwijzing. Ik zou bijna vergeten te vermelden dat Sion Sono zijn film ook mooi aan heeft weten te kleedden. Zeer apart vormgegeven vaak, bv. de 3 meiden in de witte kleding waarvan een meisje haar groene parkiet altijd bij haar draagt. De muziek klonk ook fijn in het gehoor.

Het einde had ook niet anders moeten zijn!

Ik ben hier nog wel even vol van! Een dikke, enthousiaste, perverse 4,5*

Air Force One (1997)

2,0
Op zich een redelijk actiefilmpje om eens een keer te zien. De film verzaakt niet in ellenlange onnodige dialogen en blijft dus constant boeien.

Helaas is het scenario wel weer erg voorspelbaar en riekt het wel weer naar een bepaald Amerkanisme. Maar dat is vaak met films die over Amerikaanse presidenten gaan. Geen kwaad woord over de president, nee de terroristen zijn onsympathiek. Een wat eenzijdig beeld dus. 3*

Akahige (1965)

Alternatieve titel: Red Beard

2,0
I Can Explain....Oh nee, doe toch maar niet!

Kurosawa heeft soms teveel de neiging om het verhaal voor 100% te verklaren en vergeet daarbij om een beroep te doen op de eigen interpretaties van de kijker. Een voorbeeld: Op een gegeven moment worden ''de kleine rat'' en zijn familie vergiftigd de kliniek binnengebracht. In plaats, ervoor te zorgen dat iedereen weer snel opknapt geeft Kurosawa de jongen een podium om alles uitgebreid uit de doeken te doen. Terwijl ik nog dacht dat de familie hun kinderen liefdevol hadden voorgehouden dat ze naar een andere plek vertrokken waar genoeg te eten was, om ze daarna noodgedwongen te vergiftigen omdat ze alle monden niet meer konden voedden. Die theorie kon dus gelijk overboord.

Uiteindelijk wel een bovengemiddelde film, al lag dat niet aan het 1ste uur waar alles en iedereen wel heel langzaam uit de startblokken kwam en ik mij nu al geen bijzonder moment meer kan heugen. De armoedige setting met allemaal lepralijders stond mij aanvankelijk ook niet zo aan, net zoals dat gejammer met zijn allen, om het sterfbed van iemand heen. Gelukkig krijgt de film wat meer visuele flair over zich als het gaat sneeuwen en speelt er zich een mooie scene af als een meisje een paraplu aan een man afgeeft. Het levensverhaal van dezelfde man die inmiddels op sterven lag was ook goed getroffen, al was de aardbeving mooier dan de chemie tussen de man en de vrouw die er gewoon niet was.

In het 2 en 3de uur bloeit de film ook wat meer op. De stemming in het ziekenhuis wordt wat gemoedelijker, er wordt wat meer gelachen.....Als de dokters zich ontfermen over iemand die de slaaf moet uithangen, dient er zich een prachtige episode aan waarin het meisje langzaam opbloeit en tot slot op fijne wijze wat sneeuw in een emmer gooit om het gloeiende hoofd van een dokter te koelen. De film wordt steeds humaner, maar dat kon ik goed hebben. Zelfs wat opzichtelijke moralen als: ''je mag niet stelen!'' vond ik in de context waarin hij gegoten was, goed te doen.

Waar de film uiteindelijk naartoe wil is redelijk voorspelbaar, maar dat doet weinig af aan de kracht waarmee het gepaard gaat. Een mooi drama, waar ik op basis van het 1ste uur weinig meer voor gaf. Gelukkig blijkt het tegendeel waar, alhoewel deze film zeker niet tot het beste werk van Kurosawa gerekend mag worden. 3,5*

Akarui Mirai (2003)

Alternatieve titel: Bright Future

3,0
Vreemde film,

Niet alleen omdat kwallen geen alledaagse elementen in films vormen, maar ook omwille van de dubbele bodem waarmee dingen in beeld gebracht leken te worden. De symboliek werkte voor mij ook maar ten dele, wat niet wil zeggen dat ik niet genoten heb van vele betoverende shots die deze film opsierden. Vooral die kwallen die in optocht van de rivier richting de zee trokken of een lichtgevende kwal die een duister pand wat deed oplichtte en niet het pand alleen.

Een kwal als metafoor van hoop laten dienen, naar aanleiding hiervan leert Yuji immers om wat meer zorg te dragen, verantwoordelijkheid te nemen voor zijn leven is eigenlijk ook een vreemde keus aangezien desbetreffende kwal ook giftig is. Wat ik daar dan weer mee aanmoet weet ik dan ook niet. Echt een geval van een dubbele bodem. Het blijft wel boeiend om te volgen, met name de relatie tussen Yuji en Mamoru `s vader.

Het eindshot met die stemmige muziek eronder kwam onverwachts maar imponeerde omdat het allemaal ineens wat weghad van een soort coming of age drama waarin iedereen wel eens tegen een/de lamp aanloopt die jongens braken ook in en kwamen er uiteindelijk mee weg, waardoor er nog niets verloren was. Alsof het om rehabilitatie draait, in deze film. 3,5*

Akira (1988)

Alternatieve titel: アキラ

4,0
centurion81 schreef:
Vanavond maar weer eens een hiaat in mijn algemene filmkennis gevuld door Akira te huren


Dit had ik nou ook, zij het dat ik hem maar eens van iemand geleend heb.

Soms kan ik een film ontwijken omwille van een vreselijke naam. En bij Akira was dat dus het geval. Maar zo bleek maar weer eens, vreselijk onterecht.

Een van de belangrijkste animatiefilms die animatie op de kaart in het Westen zette. Tevens ook toonaangevend voor veel Japanse tekenfilms. De invloed van zo `n film op Dragonball Z is onmiskenbaar. De momenten waarop deze film neigt naar een teveel aan transformaties zijn voor mij ook tevens de mindere momenten.

Verder een prachtige film. Natuurlijk wat verouderd, de skyline van Tokyo lijkt zo van een tekening af te komen i.p.v. dat er meerdere dubbele lagen in zitten die je in films als Ghost in the Shell al kunt waarnemen. Maar toch zag het er erg verzorgd uit. Mooi vorm gegeven characters, coole settings en fraaie muziek die wel vaarde bij de anarchistische tint die deze film met zich meedraagt. Typisch een jongensfilm eigenlijk, 4 uit de klei getrokken jongens trekken op hun motor door de stad en terwijl het asfalt onder hun voeten raast ondergaan ze een adrenalinerush. Gevolg: veel gevechten waarbij af en toe wat bloed vloeit.

In principe ook niet moeilijk om de film te volgen. Gewoon de 4 jongens en hun onderlinge band als rode draad nemen. Ik vond hun verbondenheid ook wel wat hebben.

Zitten trouwens ook een hoop komische situaties in. Zoals de kolonel die de rollen even omdraait en de hoge raad laat arresteren door zijn mannen. Misschien dat mensen deze film moeilijk vinden, door het ontbreken van elke vorm van gezag. De film bevat dankzij zijn rebellerende karakter, ook een hoog tempo. Constant lijkt de confrontatie met de gezaghebbers te worden opgezocht door wie dan ook. Het vergelijkbare Jin - Roh, is echter een stuk beter. Desondanks een 4*

Akiresu to Kame (2008)

Alternatieve titel: Achilles and the Tortoise

4,0
Alles voor de kunst dan maar?

Kitano is er de man niet naar, om een verhaal te borduren waarin een schilder hard werkt en na vele hindernissen triomfeert in de kunstwereld om vervolgens het rise and fall mechanisme in werking te zetten. Genoeg pielendrieken die zich immers met dergelijke zaken bezighouden.

Kitano maakt er eigenhandig een persoonlijk portret van, waarin hij zich liever binnenin de zorb begeeft. Het grote aantal zelfmoorden in de naaste omgeving van Machisu wordt ingezet als zijnde een gimmick, die terloops aangeven dat er van Machisu toch nooit veel terecht zou kunnen komen?! Zijn grenzeloze passie voor de schilderkunst blijkt het keer op keer te winnen van blijven hangen in het dramatische verleden.

De manier waarop Kitano in het begin weergeeft hoe Machisu een hopeloos verloren zaak is voor iedere leerkracht op school, doet denken aan Kids Return waarin we al kennismaakte met jongeren die er andere doelen op nahielden dan leren. Op een ontroerende en grappige manier schetst Kitano hoe Machisu de grillen van zijn omgeving doorstaat en vast blijft klampen aan zijn grote droom, namelijk het worden van een gewaardeerd schilder. In een wereld die vooral door grote mensen beheerst wordt omdat Machisu nauwelijks aansluiting kan vinden bij leeftijdsgenootjes, weet hij soms toch te ontsnappen aan de harde realiteit, door spelletjes op weg naar huis en in de nabijheid van het huis op zijn pad aan te treffen.

Na veel afgesnauwd te zijn en nooit openlijke waardering voor zijn schilderijen gekregen te hebben, op die enkeling na die hem een Franse baret cadeau gaf die hij tot op de dag van vandaag nog bij zich draagt, krijgt Machisu `s leven een nieuwe wending als hij zich aanmeldt bij een kunstacademie waar hij zich verder wil evolueren. Vanaf dit moment zijn het niet meer alleen de vele schilderijen die het tot dusver redelijk grauwe beeldscherm opvullen, maar transformeert Akiresu to Kame tot het kleine broertje van het Keukenhof in Lisse, maar dan wel in volle bloei.

Vanaf hier schiet het niveau ook als een raket de hoogte in. Samen met wat andere filmstudenten haalt Machisu de gekste toeren uit om unieke, experimentele kunst te creëren. Beelden die doen denken aan de spelletjes die Kitano speelde op het strand in Sonatine en Kikujiro no Natsu dringen zich op, alleen zou Kitano Kitano niet zijn als hij niet innovatief voor de dag zou komen met veel nieuwe spelletjes.

Wat Machisu ook probeert hij lijkt gedoemd om te mislukken. De manier waarop hij samen met zijn vrouw een wel heel opmerkelijke passie voor kunst voor de dag weet te leggen neemt zowaar absurdistische proporties aan. Ik zat constant met een glimlach op mijn gezicht, vooral toen zijn vrouw het onder het motto 'alles voor unieke kunst' moest opnemen tegen een uit de kluiten gewassen bokser. Onze held op sokken, zou i.t.t. in Boling Point, zijn vrouw nu toch wel beloond hebben met een ijsje?!

Overigens ook geweldig hoe hij zijn dochter gebruikt om aan geld voor verf te komen, door haar als prostituee te laten werken. Geeft alleen maar aan dat het doel de middelen heiligt.

Waar het voor Kitano in Takeshis en Kantoku Banzai tijd voor bezinning was omtrent zijn regisseurschap en alle genres die daarmee gepaard gingen, is Akiresu to Kame een verrukkelijke mix van kunststijlen door de ogen gezien van een schilder die wil slagen in de kunstwereld en zich dus teveel laat leiden door wat anderen ervan vinden.

Qua aankleding ziet er allemaal geweldig uit, met veel aandacht voor geinige details, waarom moest zijn vrouw in hemelsnaam in een konijnenpak een experiment op de fiets uitvoeren? Dat soort gekke humor kan ik absoluut waarderen!

Oh, ja. Wat betreft de schilderijen. Het enige kritiekpunt is dat ik mij soms blind wilde staren op de kleurrijke schilderijen die zo mooi in de film verweven worden, maar noodgedwongen de ondertiteling moest lezen. Nee, slechts de muziek had wat meer zijn meerwaarde mogen bewijzen, alhoewel het zeker goed te doen was. Het einde was de kers op de taart kunst laat zich niet bepalen in een eigenzinnig en geslaagd persoonlijk portret, 100% Kitano. 4,5*

Alexandra's Project (2003)

2,5
Ik had mij er wat meer van voorgesteld. Het boeiende uitgangspunt zou veel beter tot zijn recht zijn gekomen als Steve eerder had geweten dat alles wat hij te zien kreeg een live - opname was. Mijn interesse nam gedurende de film nu steeds verder af, afgezien van die ene openbaring die ik hierboven beschrijf. Het jammerlijke nu, was dat de film hierna alleen nog maar draaide om te ontsnappen aan de elementen.

En wat een fantastische, unieke motieven had die Alexandra zeg. Best wel geinig, hoe ze serieus van haar eigen gelijk overtuigd was. Kon mij zeker niet storen aan haar rol. Jammer, hier had veel meer in kunnen zitten. 3*

Aliens (1986)

3,5
Soms dringt de vraag zich op of je films mag beoordelen d.m.v. de angel uit de film te halen en kijken wat er van overblijft. Zou je de aliens uit aliens halen dan zou er niets van deze film overgebleven zijn. Uiteraard besef ik dat mijn voorgaande denkwijze onzinnig en onrechtvaardig ten opzichte van de film is, maar het eerste uur waarin we getuige zijn van een hoop meligheid onder het legerkorps dat goed gevuld is met karikaturale personages zoals die Spaanstalige chica tussen een zwerm stoere, hitsige mannen deed de vraag in mij doen opkomen.

De functie van de lange speelduur van deze film ontgaat mij volkomen, vooral het eerste uur diende nergens voor. Een hoop gehannes, waarvoor ik graag wat spanning in de plaats had willen hebben. Na 50 minuten is het dan toch zover en sluipt er langzaam een mistbank over een weiland, al was het vooral spannend om eigenijk maar een reden: Wanneer verschijnt de eerste alien op het toneel en vanuit welke hoek duikt hij op?

Wat erna volgt zou ik nog geen eens omschrijven als een heus actiespektakel, maar als een doos calamiteiten die geopend wordt, waarbij het vooral de prachtig, weergegeven creaturen van de meest uiteenlopende aliens zijn die de show stelen. De achtervolgingen door de buis waren briljant, evenals het einde van de film waar Ripley stuit op het nest van de koningin der aliens, die haar achterna spoedt.

De lyrische commentaren over Sigourney Weaver & co kan ik niet anders plaatsen, dan dat ze voor sommigen mensen een ware cultheldin moet voorstellen. Ik vond het zelf een nogal inwisselbare rol in een film die nergens verveeld en dankzij de aliens absoluut bovengemiddeld aanvoelt, maar zijn kruid wat eerder had mogen verschieten aangezien er nauwelijks geïnvesteerd werd in de tijd voorheen om een fatsoenlijke spanningsboog op te bouwen. 3,5*

All about Eve (1950)

4,0
Mochten de hoofdrolspelers als een voetbalelftal door het leven gaan dan zou Margot Channing de nummer 10 positie in het veld bekleedden. Bette Davis speelt constant gallery play en zorgt ervoor dat de andere acteurs en actrices zich aan haar kunnen optrekken.

All About Eve is een dynamische film die een actrice op de toppen van haar kunnen toont. Een film die niet alleen maar leuk is omdat iemand over de rug van een ander vislijntjes uitlegt en achter diens rug flink aan het netwerken is. All About Eve is ook nog eens bijzonder aangenaam omdat zij je meevoert naar de wereld van de showbusiness met al haar feestjes, intriges en voorstellingen. Het meest krachtige van deze film vind ik nog wel dat niet iedereen 1,2,3 zwicht voor Eve `s charmes, hiermee vooral doelend op de echtgenoot van Margot die zich niet laat verleidden, iets wat ook de geslepen vos Addison deWitt ter oren komt. Prachtig hoe de film geen zwart - wit beeld tracht neer te zetten en hiermee een simpele rise and fall structuur weet te omzeilen. Niet iedereen gaat gelijk plat voor Eve. Getuigen de beste vriendin van Margot, die wel degelijk charmes voor haar bezat maar niet gelijk oppervlakkig Margot in de steek liet en haar juist trouw bleef zonder dat er al chantage aan vooraf was gegaan.

Een inventieve film die dus een fraai beeld schetst van hoe sommigen mensen over lijken kunnen gaan om hun idealen te bereiken. Qua thema inderdaad verwant aan Sunset Boulevard, grappig dat beide films in 1950 uitkwamen. Margot Channing zonder make - up was even een domper. Dikke 4*

Allegro (2005)

4,0
Boe maakt werk van zijn vertelstructuur. Aan de hand van enkele illustraties wordt het hoofdpersonage aan de kijker geïntroduceerd. Boe brengt magie in zijn verhaal door Zetterstrøm eerst af te schilderen als een normaal iemand, iemand voor wie het leven begon met het eten van een softeijsje, om vervolgens zijn eerste zoen te innen en om daarna toevalligerwijs te stuitten op een afwijkende passie die zijn leven vervolgens zou gaan beheersen. Namelijk het bespelen van een piano.

Hierna volgen wij Zetterstrøm `s voorbereidingen op een concert en zijn avances met Andrea, waarna er na een dramatische ontwikkeling veel verdoezeld wordt en Zetterstrøm zich op het piano spelen concentreerd. Langzaam maar zeker bekruipt er bij een muziekcriticus het gevoel dat Zetterstrøm geen passie in zijn pianospel weet te leggen. Hiervoor roept hij de zogeheten zone, in het leven. De zone zelf en vooral de uitzichten vanuit de zone zijn bloedmooi, de inzichten die de zone biedt zijn verhelderend maar zoals reeds gezegd keihard. Daardoor een geweldige climax.

Stoorde mij wel wat aan de pianomuziek zelf. Te standaard om te overtuigen. In tegenstelling tot de andere sfeervolle op de achtergrond meedeinende omgevingsgeluiden. Allegro speelt zich voor een groot deel af in de nacht. Een nacht die zich soms laat beschrijven als die van het sprookjesachtige 1001 nacht. De lichtjes branden fel. De kleur rood neigt bij mij nogal snel naar kitsch bij verkeerd gebruik, maar tegen lichtgroene bladeren in een donkere nacht gehouden blijkt dit hier een perfecte combinatie.

Beetje jammer dat Boe niet 100% van zijn kunnen laat zien hier. Soms krijgen we een beeldenstroom van de meest diverse kleuren over ons heen die hun impact niet missen. Alleen de frequentie hiervan lag veel te laag. Zeker in vergelijking met een Lynch, die zulke momenten veel beter weet te doseren.

Verder gewoon een schitterende film. Emotioneel gezien deed de film mij zeker wat. Alleen ontwikkelde dit zich pas echt op het einde. Soms sleepte het net iets te lang door. Vooral na het sterke begin, mocht het allemaal wel wat magischer verteld worden in de 15 minuten daarna. 4*

Alles Is Liefde (2007)

Alternatieve titel: Love Is All

3,5
Verrassend leuke Nederlandse film inderdaad,

De openingscredits waarin wij de chaotische perikelen rondom de aankomst van Sinterklaas aanschouwen wordt van allerlei kanten belicht. Om vervolgens na bijna 10 minuten het themanummer van Blof, een band waar ik normaal weinig mee heb, door de speakers te laten knallen. Voor de een zal het wat rommelig ogen, ik vond die rommeligheid juist een van de pluspunten omdat het de menselijkheid en geloofwaardigheid van de karakters versterkten, daarbij oogde het ook allemaal lekker vlot en verre van klinisch. Tussen al die wanorde door ben je immers op zoek naar van die kleine geluksmomentjes....

Mooi moment als Carice van Houten zich hijst in een cadeau verpakking en op een wat onhandige, maar subtiele manier omgaat met de aandacht die zij van een man krijgt. Qua acteerprestaties viel de film mij ook reuze mee. Al vielen vooral Valerio en Thomas Acda wat negatief op. Verder viel de Nederlandse ensemble cast mij mee, alleen ze hadden best wat nieuw Nederlands talent een kans kunnen gunnen.

Hoogtepunt van de film waren de vrienden van de prins, alias De Vliegende Panters:

Vrienden: Ga je vanavond mee stappen?
Prins Valentijn: Nee, ik heb vanavond een afspraakje met mijn vriendin.
Vrienden: Homo!
Prins Valentijn: Nou, een biertje dan.

De vrienden van de prins praatten heerlijk bekakt, gedroegen zich als Haagse ballen en staken zo de draak met het koningshuis. Ik kwam niet meer bij toen ze dat auto `tje in de gracht sodemieterden of bij een van hun woordgrapjes, bv. over die staande ovatie.

De film stevende lang af op een 4* helaas kon hij deze richting het einde niet waarmaken. Het best wel geinige script vertoonde plots nogal clichematige bokkesprongen die bij menigeen vast tot meer ontroering hebben geleidt. Ik vond het allemaal te gekunsteld en te toevallig aandoen. Dit had niet gehoeven, beetje zwakke rechtvaardiging om plots wel met veel plezier in het huwelijksbootje te stappen. 3,5*

P.S. ik moest zelfs nog even aan Fellini `s Roma denken toen die Tram een plein die bol stond van menselijke activiteiten, liggend aan de voeten van de Bijenkorf de hoek omdraaide.

Alles Stroomt (2009)

Alternatieve titel: Upstream

3,5
Een 4* op gevoel!

Goed, er schort het een en ander aan de geloofwaardigheid van deze film, maar dat deert geenszins aangezien de film op een prachtige manier een alles behalve vlekkeloze relatie tussen een moeder en een ( wat onzekere ) zoon in beeld weet te brengen.

Ondanks, dat ik die jongen af en toe wel een schop onder zijn kont kon verkopen vanwege zijn dwarsliggerij, was het sluitstuk zo gemeend èn uitgebalanceerd mooi en warm! Verder ook enkele prachtige locaties voorhanden en knap camerawerk! Een 4*

Almost Famous (2000)

4,0
Fantastische film, met veel aansprekende personages die je helemaal meeslepen in het verhaal en boeiende verhaallijnen. Humoristische kijk op/in de wereld van rocksterren, groupies en domme dozen. Kate Hudson en Frances Mc Dormand spelen weer erg goed. Een welverdiende 4,5* voor 2 uur topamusement!

Alphaville, une Étrange Aventure de Lemmy Caution (1965)

Alternatieve titel: Alphaville, a Strange Adventure of Lemmy Caution

4,0
' Ik geloof in de spontaniteit van ons bewustzijn '

Aldus Lemmy Caution die in een wereld verzeild is geraakt waar de bevolking simpel en eendemensionaal gehouden wordt door de overheid, die de mensen tart met strenge censuur en bij het niet naleven van deze censuur, met strenge straffen die de rest van de bevolking af moeten schrikken. Prachtig ritueel in het zwembad vooral.

De zwart - wit beelden ogen visueel erg aantrekkelijk. Helemaal als Godard richting het einde besluit om de personages af en toe licht in te kleuren ten opzichte van een donkerdere omgeving. Moeilijk te omschrijven hoe zoiets heet, maar enkele scenes zagen eruit alsof Godard ze door een röntgenapparaat haalde. Qua taal onnoemelijk gaaf soms. Bepaalde woorden worden nogmaals even krachtig herhaald of zwakken juist steeds wat meer af. De score vond ik niet zo storend als de meeste mensen hier. Leuke film, die verbluffend ' niet gedateerd is ' en heerlijk experimenteel. Kleine 4*