Meningen

Buiten was het een van die spaarzame dagen in Nederland dat het kwik zich rond de 30 graden celcius begaf. Tijd om na 2 jaar van afwezigheid eindelijk weer eens Any Way the Wind Blows in mijn dvd - speler te droppen.

De film bleef moeiteloos overeind en deed er zelfs een schepje bovenop. De ongecompliceerde gesprekken tussen 2 mijmerende vriendinnen, de gebruiken van een jongeman die de godganse dag aan lijkt te kondigen dat hij een ' kakske ' gaat doen omdat het van thuis uit nou eenmaal gebruikelijk was om dit aan te kondigen, de zinloze discussie die een muziekfanaat van de oude stempel voert tegen fans van elektronische muziek, de vraag; waar mensen nou toch gelukkig van worden? die de revue passeert in de supermarkt.....Stuk voor stuk zinloze maar sappige wetenswaardigheden/gesprekken die zonder al te diepgaande cq eeuwigdurende gesprekken veel zeggen over enkele inwoners van Antwerpen.

De problemen van alledag worden luchtig in beeld gebracht dankzij de vrolijke muziek en de afwisselende beelden waarin dialogen af en toe worden onderbroken door achtervolgingen of een indrukwekkende solo van een aantrekkelijke vrouw, waarbij iedereen het nakijken heeft. Uiteindelijk spat de film pas echt uit elkaar als het feest zijn intrede doet, Barman laat hierbij zien dat hij een uitstekend gevoel voor ritme en de waan van die ene dag in Vlaanderen heeft. Rustig wordt er opgebouwd naar steeds explosievere, dansbaardere muziek.

Ondanks alle problemen staan de neuzen van de Antwerpenaren voor een keer dezelfde kant op gericht tijdens dat dansje, wat je pas later te zien krijgt. Pure filmmagie. Klassefilm met een stijlvolle optiteling, levensechte, boeiende en kleurrijke personages ondersteund door muziek die dat ' zomerse gevoel aanwakkert '.

Ondanks dat Antwerpen mij als stad flink tegenviel na een bezoek, is de sfeerimpressie die je hier krijgt ongekend amusant. Vandaar dat hij het hoogste podium mag betreden en voorzichtig mijn top 10 binnensluipt. 5*

Jammer van die wel erg ongeloofwaardige wending waarbij de vriend van Kujo ineens transformeert van een afhankelijke jongen tot een onafhankelijke uitdager van Kujo met een te belachelijk kapsel.

Verder een aangename film die een bij vlagen hard beeld schetst van Japanese jongeren die bij gebrek aan toekomstperspectief verzandden in oude gewoontes of een ongekende onderlinge rivaliteit ' soms met de dood tot gevolg ' om toch nog wat status te verkrijgen in hun triesteloze leven. Met name ' het spel ' dat hoog op het dak werd gespeeld vond ik best confronterend en angstaanjagend om te aanschouwen, door op zo `n manier met je leven te spelen voor zoiets onzinnigs.

De fleurige flora in de vorm van roze bomenrijen en bloemen bedden staan in schril contrast tot de wat troosteloos uitziende school. De aanwezige humor in de film is wrang, aangezien het vooral een tendens uitstraalt van toenemende hopeloosheid, zoals die schoolcoach die zijn inlooprondjes tegenwoordig in zijn eentje aflegt door een gebrek aan animo.

De rockmuziek vond ik wel passen bij het ruige schoolklimaat. En de visuals vond ik vaak indrukwekkend. Alhoewel misschien wat te nadrukkelijk symbolisch vond ik het moment dat Aoki de grip op zijn leven kwijt was en er vlakbij zijn hoofd ineens een groot vliegtuig ' dat zowat het hele scherm vulde ' voorbij vloog het meest ontroerende, omdat het voor Aoki slechts bij dromen was gebleven in zijn leven. 4*

Daar waar Pather Panchali mij ontroerde dankzij het sublieme samenspel van de familieleden ' die ondanks de weinige woorden die er gewisseld werden, toch een gevoel over wisten te brengen alsof men intens veel van elkaar hield ' is Aparajito een fijn vervolg waarin ik aanvankelijk alleen even moest wennen aan de nieuwe, ' oudere ' Apu in de 2de helft vertolkt door een andere acteur.

Het hectische stadsleven was compleet anders dan de relatieve rust die er in het 1ste deel heerste, gelukkig gedroeg Apu zich niet zomaar als een zonderlinge urbanist maar voelde je als kijker de vele verwonderingen die hij op zijn pad ondervond. Waardoor zijn belevenissen in een magisch perspectief geplaatst werden en de ontberingen die er af en toe wel degelijk waren wat naar de achtergrond werden geduwd.

Satyajit Ray regisseert alles weer met kinderlijk gemak, de beelden mogen dan niet zo mooi zijn als in het voorgaande deel ( al zagen de scenes bij de rivier er wel knap uit ), hij slaagt er wel weer in om aan de hand van alleen beelden kortstondig en ingetogen verschrikkingen neer te zetten. Zoals Apu die enthousiast tegen zijn moeder roept dat hij een trein ziet, waarna hij zich plots lijkt te herinneren hoe hij en zijn zus de velden afstruinden toen ze voor de 1ste keer zo `n ding in hun gezichtsveld ontwaardden, waarna zijn moeder dit door lijkt te hebben en hem tegen zich aandrukt. De apotheose is van zo `n zelfde niveau, wanneer moeder en zoon elkaar net mislopen en moeder slechts op wat vuurvliegjes stuit, voordat zij voorgoed haar ogen sluit. Ontroerend mooi. 4*

Leuke komedie met veel originele vondsten. Ik moest vooral lachen om de bewoners naast het appartement, die allemaal dachten dat Bud Baxter een echte casanova was. Zelf weersprak hij dit ook nooit. Af en toe wordt het verhaal iets minder boeiend, het verhaal had ook prima in 90 minuten gepast. Maar ik ben toch zeker benieuwd naar de andere films van Billy Wilder. 4*

Dat het segment met de Fransen het tempo uit de film haalt, hoeft niet altijd te deren. Maar de goed-nieuws show die daar werd opgevoerd tussen de tocht in de hel door, was er teveel aan voor mij.

Verder had ik ook op een betere apotheose gehoopt, had allemaal veel onheilspellender gekund. Brando die ik sowieso al niet vond overtuigen in zijn rol, van man die zich zonder slag of stoot overgeeft aan Captain Willard. Bah.

Ik ben absoluut allesbehalve een fan van Mel Gibson. Apocalypto overtreft gelukkig al mijn verwachtingen. Dat het in beeld brengen van de Maya beschaving niet correct zou zijn zal allemaal wel, het kon mij niet van mijn stuk brengen. Hij neemt het hele Maya gebeuren vooral als basis om een avonturenverhaal te vertellen op een fictieve manier.

Was allemaal ook fijn om te zien. Eerst een beetje dollen en lachen met de Maya `s die zo hun kleine problemen kenden, zelfs zij hadden al te maken met bemoeizuchtige schoonmoeders! Daarna verlegde de focus zich op de strijd tussen 2 Maya volkeren, waarbij Mel Gibson ons zowat een mes in de rug drukt om te kiezen voor de vriendelijke Maya `s al vond ik de manier waarop de andere Maya stam was opgetuigd nog wel gaaf.

Vervolgens blijft de film ons genoeg moois voorschotelen, waarbij ik de zonsverduistering bij de piramide en het hele ritueel eromheen fijn in beeld gebracht vond worden. De uiteindelijk bevrijdende ontsnapping na een spectaculaire strijd op leven en dood was al intensief en werd gaver naarmate de lange achtervolging werd ingezet, waar het moeilijk was om jezelf te vervelen tussen de jaguars en de watervallen.

Het einde blijft wat melodramatisch, maar kon ik wel hebben. Wat dat betreft had ik meer moeite met de aankomst van de schepen, die de achtervolging zouden doen stilleggen. Zo `n moment waarop alles en iedereen even aan elkaar verbonden wordt, je zag het Mel Gibson al denken vanachter zijn regisseursstoel. Dat maakt echter niet dat hij grotendeels geslaagd is in het brengen van een spannende avonturenfilm, waarbij ik vooral de locaties om van te smullen vond. 3,5*

Op zich geen onaardige film, maar echt beklijven doet het niet.

Het leven in Parijs met al zijn cafes, theaterbezoeken, het geouwehoer tussen Max en zijn vriend over vrouwen, Alice die beiden kenden, zonder dat de vrienden dit van elkaar wisten, het langzaam er naar toe werken dat hier verandering in zou komen en het hele gebeuren rondom Lisa.......het was best interessant maar wat voorspelbaar en nooit echt intens om te zien, alsof men de zeepbel al zag hangen. Alhoewel soms aardig gefilmd en muzikaal wel lekker, kon ik de film niet echt een groot mysterie noemen. Het heden en verleden was prima van elkaar te scheiden. Dat had niet hoeven deren, mits de film wat meer in zijn eigen baan was blijven koersen.

Het einde vond ik absoluut niet kunnen. Veel te omslachtig en ongeloofwaardig dat Cassel ineens voor Alice koos, zij zich op haar beurt uit de voeten maakte en daar net toevallig de vrouw was die hij ontmoet had in New York en haar weer in de armen sloot. Alsof je bij de slager staat en de slavinken blijken op, waarna je maar voor de blinde vinken gaat. Ik wil best en graag in toevalligheden meegaan, maar dan moet de film wel naar zo `n moment toewerken, wat hij dus niet deed aangezien ik er van overtuigd was dat Max weer in de handen van Lisa zou belandden. 3*

Ruim een jaar nadat ik de eerste en de tweede film uit de Apu trilogie heb mogen aanschouwen, heb ik de trilogie dan toch nog af weten te ronden.

Apur Sansar voelt voor mij vooral aan als een overbodig deel waarbij we weer bloot worden gesteld aan een hoop leed. De film voelt overbodig aan, omdat geen van de hoofdrolspelers die in de 2 eerdere films hun opwachting maakten hier present zijn, waardoor het geheel gelijk aan authenticiteit in moet leveren. Daarbij schiet deze film vooral op dramatisch vlak schromelijk tekort. De dood van familieleden woog simpelweg veel zwaarder dan de dood van een vrouw, die toevallig je vrouw was maar waar je nauwelijks een geschiedenis mee gedeeld had. Ik bestempelde haar dood zelfs als een soort van gimmick. Funest voor wat voor een soort van medeleven dan ook.

Gelukkig weet de film nergens te vervelen en is hij voorzien van mooi camerawerk en dito muziek ( alhoewel ook niet zo fraai als in de 2 vorige delen ) waardoor ik nog een mild oordeel kan vellen over deze film. Het einde van de film vond ik uiteindelijk ook nog goed te doen. Alhoewel het aanvankelijke egocentrisme van Apu om zijn zoon niet onder ogen te hoeven komen ook weinig sympathie van mijn kant deed opleveren. 3*

Nou, dat valt reuze mee. Er wordt gedurende de film niet gehuild en de toon van de film is juist erg broeierig en luchtig tegelijkertijd. Veel humorvolle situaties, zoals een moeder die haar kind stalt bij een familie om op mannenjacht te gaan.

De 1ste keer dat ik deze film zag moeten mijn ogen achterstevoren hebben gezeten. Ongelofelijk hoe ik Medem `s werk niet op waarde wist te schatten. Het zal wel mijn gebrek aan slaap zijn toendertijd, die me parten speelde.

Volgens de hoes van de film, de hernieuwde versie van Vertigo (1958). Valt wel wat voor te zeggen, maar hier acteren de personages niet als bordkartonnen poppetjes en wordt de relatie tussen 2 geliefden niet houterig en knullig uitgewerkt. Hier spat de erotiek soms van het scherm af.

Tel daarbij op de geweldige cameravoering. De camera beklimt bomen, toucheert de railing naast de weg, raast door de straten heen en brengt een wat wankele, onzekere relatie passioneel in beeld. Vooral na de aankomst op de camping, woedt er een strijd tussen verschillende belangen en wordt het interessant. Echt een zomers filmpje, met veel prestigestrijdjes onderling op zonnige locaties aan een meer. Mooie passende muziek ook. 4*

Ik word steeds meer geïntigreerd door de Spaanse taal. Woorden als Rapido, Preparar, Trabajar en Peligrosa laten zich lekker uitspreken.

Het duurde lang eer ik mij in de film begaf,

De film is qua afstandelijkheid duidelijk verwant aan andere films van Melville zoals: Le Cercle Rouge, Un Flic en Le Samourai. Het kleurengebruik is gedempt, in de overtuiging dat zoiets ' sobers ' uitstekend aan zou sluiten bij de treurige aanloop naar de 2de wereldoorlog en de verschrikkingen ten tijden van de 2de wereldoorlog. Af en toe brengt Melville zulke taferelen boeiend in beeld. Vooral zijn spel met mise en scene viel mij soms op, zoals toen men op die berg stond en uitkeek over een grauw stadje dat opgelicht werd door zonneschijn, terwijl men zelf in de schaduw stond.

De film werkt vooral naar 3 belangrijke momenten toe. Zo zijn wij getuigen van de voorbereiding en uitvoering van een ontsnapping, die moeilijk verloopt. Het 2de belangrijke moment is een zelfde soort actie waarin enkele leden van een verzetsgroep een kameraad proberen te ontzetten. en vervolgens begint het lange wachten, waarna de filosofische vraagstelling van Nietzsche zijn intrede doet:

'' waarheden zijn illusies, waarvan men vergeten is dat ze illusies zijn."

De waarheid dat iemand je geholpen heeft om te overleven telt niet meer. Het einde van Army in the Shadows viel dan ook bijzonder rauw op mijn dak. Hard, kil en meedogenloos. Samen met die ontsnappingsscene met het touw een van de mooiste scenes uit Melville `s oeuvre. Jammer alleen dat het tussen deze scenes door allemaal wat te lang sleept.

De acteerprestaties zijn geweldig en dan met name van Simone Signoret die de stralingskracht van een hoogspanningsmast bezit. Ze eist gelijk alle aandacht op als zij in beeld is. De muziek klonk ook lekker. 3,5*

Arthur and the Minimoys lijkt teveel op een random jongensboek waarin de hoofdrolspeler een breedopgezet avontuur beleeft. Het is allemaal best wel boeiend en schattig gebracht, tegelijkertijd is het ook zo inwisselbaar tot en met. De wereld van de Minimoys vond ik best leuk en kleurrijk neergezet, in tegenstelling tot de Minimoys zelf. Mij deed het nogal denken aan van die plastic trollen met rechtopstaand haar, die je vroeger bij 2 zakken chips kreeg. Die fase ben ik inmiddels wel ontgroeid. 3*

Het was voor mij alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik een Koreeda had gezien. Met het tegenvallende Maboroshi in het achterhoofd en aanverwant collega 'Kawase' die keihard op haar plaat ging met het vervelende, geforceerde Mogari no Mori, die nooit oprecht echte personages op het beeldscherm wist te toveren, was mijn interesse in Koreeda nog niet naar een nulpunt gezonken, maar prioriteit had hij geenszins meer.

Echter, na het zien van deze film besef ik dat Koreeda dit soort films wèl is toevertrouwd. Met dit soort films, bedoel ik films die draaien rondom rouwverwerking. Aanvankelijk zag ik in Aruitemo Aruitemo niet meer dan een aardige familiekroniek op zijn Japans. Maar naarmate de film vorderde sloop er bij mij langzaam een enorme mate van bewondering in voor Koreeda, omdat hij op een briljante manier mensen ( met name de familieleden onderling ) weet te schetsen die niet hysterisch de dialoog met elkaar opzoeken, maar ze elkaar rustig laat aftasten, zonder te vergeten om de ander in zijn waarde te laten, leven en laten leven!

Koreeda balanceert als geen ander op de grens tussen sterfelijkheid en leven. Ik was nog niet definitief gevallen voor deze film, maar toen zoonlief met zijn moeder terugliep van de begraafplaats, was ik om. Wat een almachtig mooi moment, waar Koreeda zonder veel woorden weet te geraken aan een warm gevoel, echt móói die band tussen moeder en zoon.

Tegelijkertijd was dit een enorm weerbarstige scene in de film, aangezien hij tevens de kwetsbaarheid van de moeder - zoon relatie aantoonde, door ons een soort van kort ideaalbeeld te laten zien van een familie die nogal eens onder de nodige problemen gebukt is gegaan.

De scene waarin oma haar favoriete plaat afspeelt was ook ontegenzeggelijk mooi. Deze scene was voorzien van een melancholische tint. Alsmede gaf deze scene, net zoals vele andere scenes aan dat opa en oma vooral op nostalgie teerden. Een behoorlijke generatiekloof met hun kinderen, die liever vooruitkeken en het leed rondom hun overleden broer anders hebben beleefd.

Het einde van de film waarin gezegd wordt dat er nooit meer iets is gekomen van bepaalde beloftes, die de zoon aan zijn ouders heeft gedaan vielen mij toch best bitter op mijn dak en wierpen gelijk even een licht op hoe ik met mijn ouders om ga.

Wonden uit het verleden worden niet even snel uitgewist. Koreeda is er gelukkig de man niet na om op te komen dagen met een gepolijst, geromantiseerd drama. Ook al hoopte ik nog zo vurig op een andere afwikkeling van het verhaal. Evenmin voorziet Koreeda zijn film van een loodzwaar karakter, door volop gebruik te maken van allerlei ( luchtige ) bespiegelingen uit het dagelijkse leven: een nukkig familielid die geleidelijk aan ontdooit ( wie kent het niet? ), kleinzerigheid ( taalgemierenneuk, opa `s huis!), gebep aan het aanrecht.......Ik mag ook zeker niet onvermeld laten dat ik met name de zus, met haar benodigde humor een zeer fijne inbreng in het eerste deel van de film vond hebben.

De muziek vond ik trouwens goed passen bij de film. Het camerawerk was soms wel wat tam. Koreeda haalt zijn kracht grotendeels uit zijn personages, maar lijkt te vergeten dat je zo `n mooie film ook op visueel vlak best wat meer mag verwennen. Distance is inmiddels geëscorteerd naar de voorste gelederen van mijn dvd kijkstapel en Air Doll komt hopelijk ook snel aan de beurt!

Aruitemo Aruitemo is dus een prachtige film, waar het magische gebeuren net wat te laat in gang wordt gezet om Koreeda `s beste film tot dusver: Wandâfuru Raifu van de troon te stoten. Een dikke 4*

Leuke film, een gezonde dosis verpakte cynische humor afgewisseld met verschillende plots die met elkaar verbonden raken. Heeft mij geen moment verveeld, daarom een *4,5. Vooral Jack Nicolson speelt weer erg krachtig.

Mijn 1ste film van Louis Malle en hij is goed bevallen hoor!

Een fijne duistere film, waarvan een constante dreiging blijft uitgaan. De alom vertegenwoordigde jazzy muziek versterkt de nachtelijke atsmosfeer waarin deze film zich grotendeels afspeelt. Julien heeft zijn eigen lot niet meer in eigen handen, dankzij een noodlottige samenloop van omstandigheden. Dit maakt de weg vrij voor meerdere invalshoeken van waaruit wij van zijn weelde en zijn problemen kunnen genieten, dit maakt de film bijzonder amusant om te mogen aanschouwen. De meest uiteenlopende emoties komen aan bod. Uiteenlopend van pure wanhoop, tot blijven dwalen in de nacht waarin Jeanne Moreau in een tijdsbestek van een uur wel 10 jaar ouder lijkt te worden tot aan blijheid, bij het jonge frivole stelletje dat het lachen overigens ook snel zal vergaan.

De contrastrijke zwart - wit fotografie draagt daarbij ook nog eens bij aan een ultrasterke film die makkelijk mis had kunnen lopen als men voor een simpel who dunnit verhaal had gekozen. Gelukkig worden er meerdere elementen stijlvol op de plaat vastgelegd en blijft enkel het einde van de film wat in mineur achter. 4*

De theme muziek bestaande uit dat synthesizer deuntje vond ik erg duister en dus sfeervol overkomen. Vond het wel jammer, dat deze muziek vaak zo snel werd afgebroken.

De setting is natuurlijk geweldig met dat wat verlaten politiekantoor wat aan een typische Amerikaanse brede straat ligt daar waar de ' gangsters ' hun snel gemaakte vijanden op een ook zeer nabijgelegen parkeerplaats uitroken danwel een invasie menen te plegen door zich te verschansen achter de kleine heuvels om vervolgens razendsnel tot de aanval over te gaan.

Eer men daadwerkelijk tot aanval overgaat verliest Carpenter de regie. De uitwerking van de aanval is wel zo eenzijdig weergegeven, dat het leek of je met een inwisselbare Street Fighter te maken had, daar waar men ook moeiteloos mensen uit de weg maait, stuk voor stuk, waarna er weer een volgend mannetje opduikt. Het had allemaal veel chaotischer en massaler gemogen en niet constant een tegen een vuurgevechten. Lijkt mij sterk dat welke bende dan ook, zo `n dom actieplan zou beramen.

Het acteerwerk was ook niet al te best, maar gelukkig niet al te veel dialogen hier. Qua drama stelde het dus niets voor. Ik had het ook leuker gevonden als men met wat meer mankracht/mensen in het politiegebouw had gezeten. Keek wel goed weg, maar te amateuristisch om echt goed te zijn. 3,5*

Aardige film,

Absoluut een boeiende filmervaring. 170 minuten lang ver verwijderd van de drukke buitenwereld. Alhoewel het er hier ook allerminst rustig aan toe ging. Naar mijn mening wordt er wat teveel aandacht geschonken aan de conflicten onder de Inuit onderling.

Rustiek gefilmd. Vooral in het begin moest ik even wennen aan de manier van filmen. Het filmen van de voetstappen die de hoofdpersonen maakten deed aan als een soort reis op weg naar een bergtop, een beetje docu achtig weergegeven. Veel oneindige ijsvlaktes, iglo `s en meertjes worden in beeld gebracht. Echter niet altijd even mooi. De cinematografie heeft automatisch een streepje voor dankzij de unieke locatie, maar wist slechts 2 keer echt te imponeren. Toen Atarnarjuat al roeiend dichterbij het land kwam en zich recht in de straal van de zon, die op het water stond begaf. Verder natuurlijk de indrukwekkende en uitputtende run van Atarnarjuat. Verder een aardig contrast tussen de bijna niet aflatende zonneschijn en de kou en kilte.

De film voelt authentiek aan. Toch een mooi stukje cultuur om te aanschouwen. Vooral ook veel aparte liedjes hielden zij er op na. Ze leken qua uiterlijk sprekend op Japanners uit samourai - films. 3,5*

La Movement en `L Amour waren de interessantste hoofdstukken uit deze film waarvan de onderwaterwereld is onderverdeeld in meerdere hoofdstukken die een specifiek iets onder water belichten. De muziek was soms aardig zoals in bovenstaande hoofdstukken maar vaak miste het elke vorm van dromerigheid. Iets waarvoor sommige beelden zich wel leenden. Ik verkeerde ook niet in een hypnotiserende staat door de muziek en de beelden die over het algemeen te eenzijdig oogden.

La Movement verleidde de camera nog eens om ' koppetje te duiken ' onder water. Ritmisch in beeld gebracht! De beelden van een onderwaterslang die door het water circelde boeide mij dan helemaal niet, net zoals ik het snel had gehad met die grote scholen vissen die meerdere keren werden gevolgd onder water. 3*

Major Tom!

Ontzettend fijne en vlotte actiefilm die teruggrijpt naar de jaren`80 maar dan wel met een opgepoetste cinematografie. Tel daarbij op een deels opgepimpte soundtrack en tegelijkertijd veel smakelijke jaren`80 klassiekers en het was een feest om naar deze film te mogen kijken. Veel boeiende intriges, achterdocht en een bende goed vertolkte personages; en graag meer van die gevechten zoals in dat verlepte trappenhuis! 4*

Niet verkeerd!

Al vond ik de opbouw van de film nogal lang duren. Het zat qua tempo en feeling ook niet helemaal goed. Het was de hoofdacteur aan te zien dat hij een uitgebluste man speelde, maar verder kwam het wat weinig aan de oppervlakte bovendrijven. Ik miste aanvankelijk wat onderhuidse spanning.

Gelukkig komt de film in het 2de uur redelijk op stoom en werkt de film toe naar een machtig sluitstuk. De muziek is perfect op zijn plaats en op visueel vlak weet de film ook wel te bekoren, al vind ik de enorme lofuitingen voor de cinematografie wat overdreven. Hier had veel meer in kunnen zitten. Een 3,5*

Gisteren gezien in een bomvolle bioscoop in Sydney. Wat eigenlijk wel gewoon het hoogtepunt van alles was.

Baz Luhrman stelt zwaar teleur met een vreselijk zoetsappig, oubollig liefdesverhaal dat voor mij voor geen meter werkte. Daar waar Luhrman bekend staat als iemand die bepaalde genres een update geeft was dat hier geenszins het geval. De opening was wel zeer mooi geschoten, net zoals enkele kangeroes die in hetzelfde ritme huppelden over de woestijnvlaktes. In het begin gelukkig nog wat humor en leuke rol van Kidman die ' de Europese vrouw speelt die alles even gaat veranderen en dan in het rauwe Australie aankomt '.

Meest opzienbarende was dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat het gedaan was met de film en er plots een 2de deel ' oorlog ' aandiende! Zat ik totaal niet op te wachten, over een gebrek aan een fijne timing gesproken. Nou, ja. 3*

Mislukt!

Kitano gaat met deze ouderwetse gangsterfilm weer terug naar zijn roots. Het script van deze film doet denken aan Sonatine. Maar waar Sonatine als geen andere film, op een speelse manier weliswaar, de kwetsbaarheid van het gangsterleven blootlegt, is Outrage een film geworden zonder ziel en emoties. Iedereen wordt lukraak afgemaakt en als nihilistische film werkt het geheel ook voor geen meter.

Wat de film uiteindelijk nog een beetje redt zijn enkele onvervalste Kitano momenten: Het onder druk zetten van die Ghanese diplomaat d.m.v. een slang en de bijzondere touw - auto moord op de brug. Momenten waarop ik nog een klein beetje humor of onderscheiding in kon ontdekken. Verder is Kitano hier als een luie donder te werk gegaan met veel eentonige vuurgevechten. En neem a.u.b. Joe Hisaishi weer terug in je armen! Een 3*

Herzien,

Beviel toch minder goed dan de 1ste keer. Ik prefereer toch liever een Jeunet boven een filmpje als dit. Vooral qua kleurengebruik vaak net wat te grauw allemaal. Waar meer contrast, door meerdere wat fellere gelere kleuren te gebruiken, mogelijk was geweest. Er blijven wel veel mooie shots in de film zitten. Maar tussen die scènes in, stort het geheel soms als een kaartenhuis in elkaar. En als de magistrale muziek dan ook lang achterwege blijft, wordt het een film die zeker het aankijken waard is, maar wel veel glans heeft verloren. Het concept is namelijk boeiend, maar te simpel vormgegeven richting het einde. Blijft mooi om te zien hoe Ash in de werkelijke wereld terechtkomt, maar wat erna volgde, inclusief concert kon mij nu niet bekoren. Het liet mij volledig koud, daar waar ik de 1ste keer gegrepen werd door het concert in wisselwerking met de omstandigheden buiten. Nu vond ik het allemaal wat te braaf. De film zakt langzamerhand steeds verder weg. Het ontbreken van een spanningsboog breekt de film op. Nog steeds erg genietbaar, vooral de 1ste 30 minuten, dat wel. Typisch zo `n film die steeds zwakker wordt naarmate je hem kijkt, zo lijkt het. 4* Nu.

Ik moet bekennen dat ik de voorbije maanden niet met een Avatar pet rondliep. James Cameron was in mijn ogen een regisseur wiens gloriedagen al ver achter hem lagen. De trailer temperde mijn verwachtingen nog geen eens, om de simpele reden dat ik er aanvankelijk gewoon helemaal niets van had verwacht. Echt zo `n film die ik normaal van mij af zou laten glijden omdat hij immers toch alleen maar in de smaak zou vallen bij mensen die zweren bij (kitcherig) mainstreamisme. Kortom scepsis alom.

James Cameron logenstraft al mijn lage verwachtingen genadeloos af. Niet zelden leidt onderschatting op het voetbalveld tot pijnlijke afstraffingen, Avatar in een bioscoop zien ( ik heb hem nog geen eens in 3D gezien ) leidt tot een onverwacht grote overwinning voor de blauwe wezens. De regisseur komt met een groot spektakelstuk op de proppen zetten, waarbij het verhaal duidelijk ondergeschikt is aan de dosis topentertainment die het verhaal met zich meebrengt.

Nu is het James Cameron niet vreemd om spektakelfilms af te leveren. Gelukkig is hij er geenszins op uit om even te scoren met het ecothema en zijn boodschap met veel actie door de strot van het filmpubliek te duwen. Weliswaar mag het filmpubliek massaal de kant van de Na'vi kiezen in hun strijd tegen de onverzettelijke, bulderende vijand die de aarde kapot maakt. Mocht deze weinig bijzondere schurk ( character design is nooit James Cameron `s sterke kant geweest, alhoewel hij hier gelukkig weinig bekende gezichten op laat draven ) er niet geweest zijn dan hadden wij niet geweten hoe mooi het omvallen van een boom wel niet in beeld gebracht kan worden etc.

De film ligt nooit op zijn gat en James Cameron laat zich ook niet verleiden tot dingen die hij niet beheerst, zoals het hoofdschuddend afkeuren van geweld tegen moeder natuur d.m.v. poëtische monologen. Hij registreert vooral het geweld tegen moeder natuur, maar door te zeggen dat James Cameron louter een meester is in het verzinnen van actiescenes, zouden we hem tekort doen. Hij weet verwondering te zaaien op gezichten bij al de schoonheid die we tegenkomen op de planeet Pandora. Aanvankelijk was ik bang of ik de blauwe wezens wel ging trekken, maar al snel was ik in de greep van Pandora en zijn vele wonderlijke blauwe schepsels.

De onderbrekingen waarbij we teruggingen naar de wereld gezien vanuit het perspectief van de mens, bestonden o.a. uit rapportages van Jake Sully en planberamingen tot dood en verderf op Pandora, maar waren effectief in de zin dat je hevig terugverlangde om weer verder op ontdekkingsreis te gaan op Pandora. Gelukkig duurden de interventies nooit te lang en was er naast het nodige spektakel op Pandora dus vooral veel plaats voor magie en verwondering.

James Cameron leek weer even een klein kind te zijn die in bomen klom, toen hij besloot om de Na'vi `s in een torenhoge, wenteltrap achtige boom te laten opstijgen, die alleen te bereiken was door eerst via lianen omhoog te klimmen. Het temmen van een vogel was ook zo `n prachtscene, waarbij de regisseur goed liet doorschemeren wat zijn intenties waren: Bekrachtig de band tussen jezelf en de vogel meteen omdat deze toonaangevend is voor het vervolg van jullie relatie, werd Jake Sully ten verstaan gegeven en hup! weg was hij, ergens zwevend in het luchtruim, genietend van alle pracht en al praal om zich heen. Het woud zag er ook magistraal uit, het leek haast een veredeld bloemencorso, zo kleurrijk! De regisseur lijkt inderdaad goed gekeken te hebben naar enkele films van de Ghibli studio. Echter, dat maakt de lichtgevende planten, de planeten en andere creatief vormgegeven creaties zoals kwallen, er niet minder mooi om.

Pogingen tot melodramatisme de dood van Sigourney Weaver kon ik goed weerstaan, dankzij de prachtige plaats waar zij haar Waterloo vond. Sowieso een van de mooiste scenes speelt zich af op de heilige plaats voor Na'vi`s: als de camera zich dynamisch langs de dansende, blauwe massa manoeuvreert en zich een weg baant naar het midden.

Qua verhaalstructuur doet deze film onmiskenbaar denken aan Dances with Wolves, maar ook Alice in Wonderland zou ik graag nog even willen vernoemen. Als je de Na'vi `s tenslotte al bijna voor vol aan gaat zien en met ze mee gaat leven, kan ik niets anders concluderen dat James Cameron het hem geflikt heeft! Een weergaloos avontuur, waarbij ik de muziek ook prima te pruimen vond. 4,5*

Mijn 1ste Antonioni, met zorg uitgekozen. Verwachtte er immers wat van.

Bleek helaas een flinke tegenvaller te zijn. Leuk, dat een Italiaan zich eens richt op de creme de la creme van zijn land. Begon ook fraai. Voordat er een eiland werd aangedaan, vertoefde men lekker op de boot en zwom men lekker in het water. Deze vormen van recreatie zorgden bij mij ook voor een zomers gevoel. Toen men zich op het eiland ophield, kregen we ook een paar prachtige zwart - wit opnames voorgeschoteld. Hoogtepunt, toch wel dat de blonde vrouw de deur van een oud, ogenschijnlijk verlaten huisje vabn binnenuit openmaakt en 3 verschillende kleuren zich voor haar aan de horizon ontwaren, namelijk zwart, donkerwit en wit. Ze kijkt over de skyline van het eiland, over de zee en in de zon. Schitterend ook die woeste golven die zich in de kliffen rondom het eiland een weg naar binnen willen banen.

Maar dan, men verIaat het eiland......Weg magie, weg prachtige natuurshots..... Ik stoorde mij vooral aan de nasleep van de gebeurtenissen op het eiland. Het was allemaal zo nutteloos. Er werd nauwelijks actie ondernomen om de zoektocht gestalte te geven. Qua spanning was de vermissing ook te verwaarlozen. Het leek eerder een soort van metafoor voor iets ongrijpbaars.

Verder cirkelde sommige mensen constant om elkaar heen, maar het deed mij niets. Nergens een moment dat met zijn kop boven het maaiveld kwam. En het duurde maar....Vond er niks romantisch aan, door een gebrek aan affiniteit en door het verklooien van een gaaf uitgangspunt. Aventura klinkt zo avontuurlijk, waarom niet de hele film op het eiland en op zee opnemen? De dialogen redden ook niets, vond het maar tam en teleurstellend die laatste pakweg 80 minuten. Nipt 3*

Lichtvoetige film waarin meerdere verhaallijnen door elkaar heen lopen.

Het had niet de Spaanse charme van een Km. Zero. Vooral te wijten aan de locatiekeuze hier. Ik vond de gebeurtenissen die zich afspeelde in en rondom de flat en de gevangenis net wat te beperkt aandoen. Verhaal focust enorm op zijn hoofdpersonages en zijpersonages waardoor er weinig tijd is voor impressies van de omgeving/stad.

Ondanks dat de vertwijfelingen van Jorge mij nooit echt wisten te raken, bleef de film wel bijzonder aangenaam om naar te kijken dankzij een fris uiterlijk. Fijne mix tussen drama en humor, maar nergens vernieuwend of met een creatieve inslag vormgegeven. Muziek staat mij niets meer van bij. Kleine 3,5*