Azuloscurocasinegro (2006)

Erg vermakelijke film.

Erg leuke film over verschillende complexe relaties tussen de hoofdpersonen en hun naasten. Hoewel ik sommige keuzes van de hoofdpersoon frappant vond, heb ik mij toch enorm vermaakt met het eindresultaat. De Spaanse taal heeft zeker positief bij gedragen aan de film. Mede door dit, maar ook door de manier van filmen, humor, rollen en acteurs komt de film erg ontspannend over.

3.5*

Aardige film over een conciërge van een appartementencomplex, die ook nog eens voor zijn zieke vader moet zorgen en eigenlijk een beter leven zoekt. De film heeft wel duidelijk een hoofdverhaal, maar er zijn zeker ook meerdere verhaallijnen hier, die niet allemaal even boeiend zijn. De film heeft verder wel een aangenaam tempo en kijkt wel gemakkelijk weg, maar weet helaas nergens in uit te blinken.

Aantal plotjes rond een gezin, waarvan er helaas slechts één interessant was: de relatie tussen Jorge en de vriendin van zijn broer, daar hadden ze beter de hele film om kunnen laten draaien.

De rest ontstijgt nauwelijks het dagelijks soap/TV-drama-niveau.

Film lijkt een hoop te willen behandelen, maar het eindresultaat is gebakken lucht.

Kabbelt allemaal teveel door met weinig memorabele momenten, spanning of ontroering.

Beetje saai gedoe.

Opnieuw een Spaanse film met een heel apart verhaal over moeilijke en moeizame relaties. Daar zijn Spaanse regissseurs over het algemeen heel erg goed in. Maar deze keer net iets te afstandelijk verteld om van begin tot eind te boeien. Vooral de karakters hadden best wat dieper uitgewerkt mogen worden. Desondanks alleszins de moeite waard.

Een redelijk ontspannen filmpje over diverse relaties, die bijna allemaal niet zo heel erg gemakkelijk verlopen. Niet alles is even interessant of boeiend, maar hoofdrolspeler Jorge gelukkig wel.

Ondanks de trieste levens van de diverse personages, blijft het allemaal redelijk luchtig. Indrukwekkend wordt het nooit, maar het kijkt allemaal wel redelijk fijn weg. visueel valt het kleurgebruik op, waarbij er veel gebruik wordt gemaakt van de kleur blauw. Iets wat je ook kunt terugvinden in de titel. Het acteerwerk in verder in orde, maar het blijft op de één of andere manier soms wel wat afstandelijk.

Toch kabbelt het allemaal leuk voorbij, al werd ik er nergens door geraakt. Al met al niet slecht dus.

3,0*

Azuloscurocasinegro, oftewel donkerblauwbijnazwart, slaat volgens de regisseur op een gemoedstoestand en een toekomst, een kleur die anders op je overkomt afhankelijk van hoe je ertegenaan kijkt. Zo ziet de toekomst van de hoofdrolspeler(s) soms zwart uit, soms donkerblauw.

Ik vind het jammer dat het me veel moeite kostte om in de film te komen. Het begin was heel gewoontjes (voor een film) en daarmee kwam het al snel sloom en langdradig over. Het had teveel de sfeer van alledaagse sleur. Dat is waarschijnlijk ook de bedoeling geweest, maar daardoor werd het voor mij een stukje minder genietbaar. De personages, die we eigenlijk alleen oppervlakkig kennen, nodigen ook niet uit om met hen mee te leven. Meer grijs dan blauw.

Ondanks dat is het toch wel een aardige drama om een keer gezien te hebben, en het laatste half uur gaat lekker vlot, maar hou de koffiepot binnen handbereik.

Een ensemblefilm (vol symboliek) over het generatieprobleem, rond het lastige leven van twintigers en het diepgewortelde gevoel van schuld waarmee het katholicisme hen heeft opgezadeld. De regisseur laat dramatische en komische momenten naadloos in elkaar overvloeien; zijn illustraties zijn terughoudend en subtiel. Zoals hierboven al vermeld is er sprake van balans tussen ernst en humor.

Het voelt aan als een komedie, maar er worden heftige onderwerpen behandeld. Het is een optimistische benadering van het niet altijd vrolijke leven van gewone mensen in Madrid. Arévalo heeft voor z'n debuut kleinere ideeën rond verschillende personages ineengevlochten totdat ze een samenhangend geheel vormden. Het gaat over omgaan met beperkingen: de glazen wand tussen Jorge en het begeerde kostuum, de tralies, dementie, impotentie, geldgebrek... De meer schunnige onderwerpen doorbreken de ernst hiervan.

De titel verwijst naar de kleur van het pak. Bij kleren twijfel je soms of ze donkerblauw of zwart zijn. Blauw is de meest aanwezige kleur in kleding en decors. Het camerawerk mag er ook zijn: enkele fraaie hoogteshots en langzame draaibewegingen rond de personages.

Een verhaal over de Madrileense Jorge die in de verschillende rollen die hij opneemt moeite heeft om zich er doorheen te worstelen. Zijn vader is zwaar hulpbehoevend en vergt veel aandacht en zorg. Zijn broer daarentegen verblijft in de gevangenis en is niet bepaald een doetje. En ook op amoureus vlak loopt het niet bepaald op wieltjes.

Veel plotlijnen waarvan de één interessanter is dan de andere. De film kabbelt lustig voort zonder er echt bovenuit te springen. Niet in positief opzicht, maar gelukkig ook niet in negatief opzicht. Een film die ik vermoed ik snel zal vergeten. Ik kon ook niet steeds de juiste focus behouden.

Luchtig en degelijk, maar niet meer dan dat. Prima als tussendoortje.