Meningen

Gewoon een leuke komedie,

Het begin was allemaal wat standaard, maar naarmate Sandler en zijn maatje zich ontpopte tot homo `s en dit vooral uitten naar hun omgeving steeg het niveau in de film. De humor was misschien wat flauw maar het simpele verhaaltje werd in de wacht gezet en daardoor werd de humor soms best wel aangenaam. Aardige momenten volgden zich op, alhoewel het lang niet altijd origineel was.

Verder ook een aardige knipoog naar Clinton `s uitspraak: I did not have sex with that women. En net even wat simpele popmuziek en one liners op de juiste momenten monteren: men gaat een feest van homo `s bezoeken waarna Sandler uitspreekt dat het allemaal wel mee zal vallen, waarna er gelijk een vreemd geklede creatie uit de zaal komt huppelen. Blijft vermakelijk, ondanks een hoog gehalte aan voorspelbaarheid. 3,5*

Net als het eerste deel weer erg genietbaar. Merk wel dat ik altijd gecharmeerd ben van dit soort films, waarin mensen tot het uiterste getergd worden om uiteindelijk toch nog genoegdoening te krijgen. De executies blijven niet zo goed hangen als bij het eerste deel vandaar een halfje minder. Maar meer dan prima vermaakt dit dus, lekker bruut!

Hetgeen wat deze film het meest interessant voor mij maakt, namelijk het ( langzaam ) vervagen van idealen en grenzen, opdat je niet meer door hebt dat je in 2 verschillende werelden leeft, werd nogal oppervlakkig maar zeer amusant weergegeven.

Dat de mens graag deel uit wil maken van een specifieke groep valt te begrijpen, de mens is nou eenmaal een kuddedier, maar de ( te snelle ) transformatie van nette, vrouw liefhebbende huisman naar vloekende en tierende hooligan was voor mij een stap te ver qua realisme. Gelukkig was de hooligan wereld op zichzelf staand wel reëel weergegeven.

Op visueel vlak valt er weinig aan deze film te beleven, maar de grote amusementswaarde van de film, maakt een hoop goed. Ik heb enorm gelachen om al dat trieste volk wat er in Hooliganland rondliep.

De film maakt wat dat betreft heel wat vooroordelen waar, zo `n augurkeninblikker die bijna tandenloos door het leven gaat en niets meer heeft om voor te leven en van zijn erbarmelijke loon de andere hoolies ( onder wie notabene 2 undercover agenten ) trakteert op bier.

Dè afkeer en het verwensen van een speler, dat ineens omslaat in adoratie, nadat de desbetreffende speler gescoord had, was heel herkenbaar en grappig. Een 3,5*

Waarom in godsnaam al die onnodige irritante interventies ertussen ingepropt? Dat gierenlied was verschrikkelijk, net zoals die beesten onder water die Sid, Diego en Manny het vuur aan de schenen legden. Not! Het was voorspelbaar, niet grappig en vertraagde alleen maar de grappige dialogen tussen mijn grote vrienden. En dan die situatie in die grot, waarbij Manny de held uithangt als hij zowel zijn vriendinnetje redt en tevens een paar onderwaterwezens een lesje leert . Verschrikkelijk!

Toch ben ik niet bij machte om deze film een flinke afstraffing te geven. Daarvoor houd ik teveel van Sid, Diego en natuurlijk Scratt. De buidelratten waren het aankijken waard. Een film die er best leuk uitziet maar vreselijk cliché is, niks nieuws onder de zon. Ik had natuurlijk geen originele film verwacht, maar wel wat beter. De film keek trouwens wel aardig weg. Een krappe 3* dan maar.

Deze film is gewoon een grote ervaring. Op meerdere vlakken. Overweldigende en vredige natuurshots worden afgewisseld met surrealistische en ontnuchterende scènes. Vooral het moment dat Florya ontwaakt naast een koe zit nog in mijn geheugen gegrift. Hijzelf lijkt geen weet te hebben van wat er zich eerder heeft afgespeeld . Tegelijkertijd zijn er de Duitsers die zich aan vele gruwelijkheden schuldig maken.
Vragen als waarom? overheersen toch wel op zo `n moment. Schitterende scène ook als de moeder van Florya haar zoon een bijl in de handen drukt . Eens met Onderhond dat de emotionele impact van zo `n gebeurtenis groter is dan die massamoord in de schuur . Het geeft goed weer dat niet alleen een soldaat geestelijk kapot kan gaan door het voeren van oorlog maar ook het gezin veel te lijden heeft.

Met de acteerprestaties en de muziek, of vooral het ontbreken daarvan zat het ook wel goed. Waar ik in Apocalypse Now soms ruw uit mijn roes werd gehaald door overbodige, zogenaamd leuke scènes. Zat ik hier telkens in een roes. Het leek net alsof ik door een struik gluurde. Zogenaamde lolligheden en aardige mensen waren gelukkig een zeldzaamheid. En als er wel wat leuks gebeurde dan was dat gewoon oprecht en niet ongeloofwaardig.

Schitterend einde ook, prachtig hoe de militairen rechts het pad inslaan en de camera rechtdoor gaat om vervolgens alsnog rechtswaarts af te slaan en al zoekende tussen de bomen de militairen weer op het spoor komt Het geeft de gemoedstoestand van de betrokkenen in de oorlog op een subtiele manier weer. Zoekende.....Een dikke 4,5* Topfilm!

Een nogal gedateerde, slaapverwekkende film waarbij je constant hoopt dat de boel eens flink gaat escaleren. De film gaat gelukkig nog net niet uit als een nachtkaars, maar de momenten die eraan vooraf gaan geven nooit de indicatie dat er een paar blokken dynamiet op de kostschool vertoeven. Er is nauwelijks onderhuidse spanning voelbaar en van 90 minuten geiten - wollen-sokken - cultuurles word ik niet geënthousiasmeerd. Slechts de scene in het cafe is apart en daardoor gelijk noemenswaardig in een verder hopeloze, duffe film. Een kleine 2,5* voor 2 aardige scenes die het geluk hebben dat zij wèl memorabel zijn.

In een woord: Prachtig!

Mijn bevindingen van de Nederlandse cinema waren tot dusver vaak verre van bevredigend. Maar deze film mag zich toch wel een klein pareltje noemen. Een keertje geen sex, andere banaliteit of melodramatisch tintje in een Nederlandse film. Alles oogt constant ontzettend oprecht en levensecht. Daardoor ook een geslaagde documentaire. Die tevens in beeld brengt hoe een persoon die aan dementie lijdt snel kan veranderen van stemming. Zulke zware onderwerpen die met zoveel luchtigheid gebracht worden. Hulde!

De eenvoud, de naar nostalgie neigende waarden en normen van vooral Gerritje en haar man ogen zo contrast rijk tegenover de beelden van de voetbalwedstrijden. En hoe een potje biljarten al ondeugend kan zijn. Schitterend als Gerrit `s vader praat over hoe iedereen zijn zinnen soms eens moet verzetten.

Qua muziek ook fijn. Geen bombastische score maar een riedeltje, die af en toe terugkeert. Verder zeer effectief gebruik gemaakt van de afwezigheid van muziek. Je hoort dan bijv. hoeveel moeite het Gerritje wel niet kost om te slikken of hoe Gerritje en haar man slapen of de radio die speelt tijdens een etentje in de jaren `70. Je voelt als het ware dat hun kaart is uitgespeeld.....Slik.

Schrijnend ook om te zien hoe gehecht Gerritje ( heerlijk nuchter mens ) en haar man nog aan elkaar zijn. Door de vele gebreken lijkt het de helft van de tijd dat ze naast elkaar leven. Toch putten ze veel steun aan elkaars gezelschap en kunnen ze niet zonder elkaar, wat vaak blijkt in de film. Zeer oprecht in beeld gebracht, met een prachtig eindshot.

Ja prachtig stukje film. Simpel in beeld gebracht maar humoristisch en pijnlijk tegelijk.....Misschien ben ik nu even te gul, doordat ik de film net gezien heb en tot tranen geroerd was ( wat mij niet vaak gebeurt ) maar een 4,5* is hier zeker op zijn plaats lijkt mij! Bedankt Kappeuter voor het in de pakketservice stoppen van deze dvd. Ik had er nog nooit van gehoord!

P.s. Wel apart, hoe we Gerrit zijn ouders liefdevol zien verzorgen maar wel een sigaret zien opsteken in de aanwezigheid van zijn vader die aan astma lijdt.

Soms wordt er hier mooi omgegaan met het verzorgen van een doodzieke moeder, maar soms was het mij ook wat teveel op het banale af, zoals toen Giph en zijn zusje hun moeder in bad wilden doen en zij in haar nakie, heen en weer wiebelend hevig protesteerde tegen deze toestand, nou weet ik dat ze wat spastisch was, maar dit had meer weg van een parodie op spastische mensen. Had gemakkelijk subtieler gekund.

Maar goed, het is op zich wel prijzenswaardig om een zware film wat op te leuken met wat humor, al moet je wel weten wanneer. Het hele gebeuren rondom die vriendengroep vond ik dan ook wel interessant om te volgen, vooral ook lomp als die gast een opmerking tegen Giph maakt over zijn moeder waarna hij zegt dat hij haar begraven heeft, waar deze jongen zelf bij was geweest. Een beetje zo `n gevoel van: terwijl voor sommigen de wereld gewoon doorgaat staat hij voor anderen even stil. Dat maakt de film best goed voelbaar.

Al kon ik weinig met de acteerprestaties van Tijn Docter, die teveel dezelfde koppen trok en zich voor leek te bewegen als een hark. Daarbij kreeg ik nooit echt sympathie voor zijn moeilijke situatie, aangezien hij alles maar opkropte en gedurende een hele lange tijd wel erg humeurig was. De cinematografie was degelijk, maar de muziek vond ik er lekker uitspringen. Geen typische, dramatische muziek die de moeilijke situatie van de hoofdpersonen nog eens door wil laten drammen. 3*

Fraaie film,

Meesleepend relaas van een oude man die te laat van het leven gaat genieten. Niets nieuws onder de zon maar de uitwerking is goed. Vooral het 1ste uur vond ik erg sterk. Prachtig moment als de oude man plots in zingen uitbarst in een café. Een simpele handeling maar voor deze man lange tijd een onneembare vesting. De uitstapjes die de man onderneemt weten te ontroeren doordat de man niemand in zijn omgeving heeft waarop hij kan bouwen . Bovendien oogt de man vitaal en is er veel te zeggen voor iemand die zijn laatste maanden op deze aarde op een waardige manier af wil sluiten, zonder in constant gejank te vervallen. Met name de ontwapenende rol van het jonge meisje zorgt voor veel leuke situaties. Ze waren beide goed op elkaar ingespeeld.

De vertelstructuur vond ik interessant. Een persoon die de oude man introduceert, bij de kijkers. Kurosawa heeft goed gekeken naar It `s a Wonderful Life. Het einde waarin alle gemeenteraadsleden hun mening gaven had wel wat. Vooral goed dat het niet bij woorden over de oude man bleef maar dat er telkens korte flashbacks aan de kijker werden geserveerd. Zodat de oude man prominent in de film aanwezig bleef. Goed vertolkte rol!

Wat me ook opviel was dat deze film nog steeds erg actueel is. Nooit geweten dat men begin jaren `50 al tegen een muur van bureaucratie aanliep.

De muziek in de film was ook fijn. Wel apart dat het nummer Happy Birthday in het Engels werd gezongen.

Nog een grappige quote die mij wel beviel: Vrouwen zijn de inhaligste zoogdieren ter wereld.

De beste Kurosawa die ik tot nu toe gezien heb. 4*

Parel van een film met uitstekende acteerprestaties van met name: Kristin Scott Thomas. Zo ingetogen en aangeslagen door al het leed wat haar is aangedaan en toch zo naturel neergezet, zonder overacting. Echt subliem!

De cinematografie is nergens overdadig maar erg sober gehouden wat veel toevoegt aan de aftastende conversaties die beide zussen bij elkaar en hun omgeving ondernemen. Zag er allemaal zeer verzorgd en doordacht uit. Tel daarbij ook nog eens de muziek en de spitsvondige filmverwijzingen op, zoals bij dat feestje waar verwezen werd naar Giulietta degli Spiriti en je hebt een film ' met een intrigerend thema, interessante, zoekende personages ' die bij vlagen speels en met best wat humor, al zij het soms wat cynisch, uitgewerkt is. 4*

Het verhaal dat verteld wordt heeft niet al teveel om het lijf maar de sfeer, die een authentiek Wenen nabootst zonder Sissi elementen, doet het hem.

Het trucje dat uiteindelijk met de kijker wordt uitgehaald zag ik al aankomen maar toch, door die sprekende gezichtsuitdrukking van Giamatti, die zelf volkomen verrast was en dit perfect verbeeldde door een gezicht te trekken dat balanceerde tussen bewondering en berusting i.p.v. verbetenheid of woede deed dit moment magisch aan. Hij ging hier helemaal in op. Herstelt zich prima van een zwakke beurt in Sideways.

Verder zijn Norton en Biel een uitstekend koppel en is vooral Norton lekker op dreef. Nou, heb ik vrij weinig interesse in goochelkunsten en ander zweverig gedoe maar de passie die Norton voor het vak uitstraalde tijdens zijn optredens was groots. Het camerawerk en de muzikale begeleiding werkten ook mee aan een fijne duistere sfeersetting. Nipte 4* dus.

Huiveringwekkende film,

Richting het einde wordt de film wat minder. De locatie verplaatsingen werden steeds minder beklemmend, dit proces loopt zowat inherent aan het te vroeg bekend maken van de daadwerkelijke vork in de steel. Dit had voorkomen kunnen worden als men wat langer in het midden had gelaten dat de daders kinderen waren. De impact op mij zou veel groter zijn geweest als men in een eindshot de rol van de kinderen had belicht. Al zal dat voor sommige wellicht wat flauwtjes over zijn gekomen.

De minpunten steken echter schril af tegen de pluspunten. Ik ben een aantal keren verschoten van schrik bij deze film! De film trapt subliem af, met eerst een fijne intro en vervolgens een suspensevolle opbouw. Hier ook geen domme tieners die zich geïsoleerd laten afslachten maar twee normale mensen die in hun dagelijkse bezigheden worden afgetast en de controle over hun leven langzaam verliezen. Niet direct zichtbaar, daardoor zeer spannend en zenuwslopend!

Alweer sinds Haute Tension dat ik zo genoten heb van een horror/thriller. Effectief camerawerk en een constante spanning ondersteund door geweldige muziek vooral dat riedeltje brrrr.....Zeker een film om nog eens op te zetten. Dikke 4*

In het begin dacht ik naar een flashback scene te kijken, maar gezien de titel had ik uiteraard beter moeten weten. Een onwaarschijnlijk verhaal deert geenszins, dankzij prima acteerwerk van Jean Reno die best geloofwaardig overkomt als een ingetogen gangsterbaas die er toch het liefst gewoon een gezinsleven op na wil houden en pas als dat in het gedrang komt, in razernij ontsteekt.

Het genadeloze tempo waarmee de film begint, wordt niet volgehouden dankzij veel overbodige pogingen tot oppervlakkige, standaard karakteruitdiepingen. De montagekunsten, enkele wilde achtervolgingen en Jean Reno `s uitgesproken veto, over de criminelen die hem maar niet met rust willen laten vergoedden gelukkig veel. Al is het jammer dat de scene waarin hij zijn veto uitspreekt spannender en veelbelovender is dan wat er uiteindelijk nog komen gaat. Vermakelijk! Een 3,5*

Het is allemaal boeiend genoeg om te zien en de film kent zeker een aantal fijne scenes. De reconstructie van de moord, door de ogen gezien van een haast bezetene Dixon Steele. Humphrey Bogart is perfect op zijn plaats hier als een man met een wat bruut voorkomen die wonderwel onschuldig bleek te zijn, maar voor hetzelfde geldt ook iemand om had kunnen brengen. Positief is ook dat de film lekker duister overkomt met enkele mooie zwart wit buitenscenes, al kon het geheel en het sluitstuk mij onvoldoende beroeren om echt met hoge cijfers te gaan smijten. 3,5*

In Bruges heeft zeker wat, Colin Farrell doet het uitstekend en verzilverd de geboden kans die hij kreeg van de regisseur om een Ierse lamlendeling, ''met vlotte praatjes en een vrachtwagen zonder dodehoeksspiegel te spelen''. Zijn gigantische blinde spot voor alles wat maar enigzins naar cultuur riekt relativeert het pittoreske plaatje wat we van Brugge voorgeschoteld krijgen op een grappige manier.

Terwijl de 2 huurmoordenaars wat aan sightseeing doen, belt hun baas hen tevergeefs waarna beiden de wind flink van voren krijgen en niet van de baas alleen, best droog hoe die hoteleigenaresse onder de boodschap van de baas iets kalkt in de trant van dat ze geen seceteresse is. De volgende dag hebben de kompanen dan ook geleerd van de uitbrander van de baas en sluiten ze een compromis. Als de baas een van de huurmoordenaars uiteindelijk te pakken krijgt via de telefoon volgt er een hilarische situatie, waarna er nog meer slap geouwehoerd wordt. De film heeft dan ook niet ten doel om op loepzuivere actie of spanning te mikken maar om de kijker een grote portie nonsens voor te schotelen.

In Bruges is een zelfbewuste film die hindernissen opwerpt tegen veel cliché aandoende elementen in actiefilms zoals de shoot out en mede daardoor is de film best grappig. Toch is In Bruges niet gespaard gebleven van een paar mankementen. De personages zijn vaak gaaf neergezet, denk aan de prostituee die op promotie hoopte in Brugge, de dwerg en de Amerikaanse toeristen.

Een minpunt is dat sommige humor wat beproefd is, waardoor sommige personages een beetje hun roeping missen, alhoewel nog steeds aardig. De consternatie met de kaartjesverkoper van de kathedraal was zo `n voorbeeld. Mijn gedachten dwaalden af naar Fargo, waar Steve Buscemi al eens een uitbrander gaf aan een parkeerwachter door hem de vraag voor te houden of hij nou zo gelukkig was met zijn nietige beroep, althans dat nietige dat zag je hem denken, bijna uit zijn mond spuwen. Overigens was de reden waarom die kathedraal gesloten was een geinig detail, waarbij ik onmiddelijk moest denken aan de goedbedoelde raad aan het adres van de Amerikaanse toeristen, die ze nogal spijtig in de wind hadden geslagen.

Het drama element werd bij mij uiteindelijk ook niet in volle werking gezet. Sowieso moeilijk om ook maar iets van meelij te krijgen voor een kindermoordenaar. De vriendschap tussen beide huurmoordenaars vond ik gewoon niet zo boeiend als de andere knotsgekke personages van de film. In Bruges is een film van de hilarische dialogen, gebrouwd tot een komedie/drama film waar het komedie gedeelte mij aanzienlijk veel meer wist te bekoren.

Het slotakkoord mocht er echter wezen. Fijne muziek met stemmige beelden van mensen die weggelopen leken van een filmset, in een tijd van Kerstmis. 3,5*

Op zich wel een indrukwekkend relaas over een gruwelijke gebeurtenis. Toen de naam Capote in het begin voorbij schoot, fronste ik mijn wenkbrauwen even, ik zou de komende 2 uur toch niet met die malloot opgescheept zitten?! Leuk voor in een komedie, maar in een film die een dramatoon aan wil slaan nogal misplaatst, gelukkig bleek de film slechts op zijn ( waargebeurde ) schrijfsels gebaseerd te zijn.

De aanloopperiode naar de moordpartij toe, o.a. gezien vanuit het perspectief van het gezin was geen lolletje om te aanschouwen, in de wetenschap verkerende wat er zou gaan gebeuren. Ik dacht aanvankelijk dat ik de moorden misliep. Om de intensiteit en dreiging van de 2 hoofdpersonages te vergroten zou ik deze schokkende scene in eerste instantie niet weggelaten hebben. Gelukkig zouden ze later alsnog vertoond worden ( Amerika en censuur.....Je weet het nooit! )

Ik vond dè uitvoering van de moorden niet heel schokkend in beeld gebracht, maar ik kan mij voorstellen dat men in de jaren `60 nog niet afgestompt was van dit soort grafisch geweld, door toedoen van een gebrek aan andere gewelddadige, tevens onrechtvaardige films. Een vraag die wel in mij opkwam: hoe konden 2 zo `n ogenschijnlijk normale jongemannen transformeren in gewetenloze natural born killers?

De flashbacks die wezen in de richting van hun onstuimige jeugd vond ik wat goedkoop, de gang naar de galg vond ik meer indruk maken, zeker in combinatie met een prangende opmerking die iemand uitsprak eerder in deze film over een mogelijk doodvonnis van de 2 hoofdrolspelers: That Changes Nothing, Next Year We Have Another Case ( Of iets in die trant.... ). Zoiets zet je wel even aan het denken.

Het hele idee dat achter de film steekt, maakt eigenlijk meer indruk dan de film zelf. Natuurlijk, de film is soms prachtig gefilmd.....Met name de autoritten bij nacht. Toch, vind ik de film qua uitwerking wat braafjes en lang niet zo duister, als de plotomschrijving doet vermoeden.

Het is natuurlijk goed dat Richard Brooks niet in de valkuil trapt om gewoon wat zwart - wit getypeerde personages op zijn film los te laten die in en in slecht zijn. Maar soms sloeg hij wat door in zijn humane boodschap, het is goed dat de daders als mensen worden neergezet, maar tegelijkertijd mochten zij de kijker bij momenten best wat meer angst inboezemen. De koude rillingen liepen uiteindelijk niet over mijn rug. De acteerprestaties vond ik dus niet helemaal overtuigend. Een 3,5*

Fijn tussendoortje,

Vooral mooi om te zien hoe de verhouding tussen de 2 hoofdpersonages volledig verziekt raakt gedurende hun helse rit door een onvriendelijk niemandsland. Met minimale middelen wordt er best een creepy sfeer gecreëerd. Geen absolute topper, daarvoor is het net wat te repetitief en ontbreken er memorabele scenes. Groot compliment aan de sfeer versterkende muziek, die omgevingsgeluiden goed weet uit te vergroten. 3,5*

Een film die mij wel kon bekoren,

Mr. Tibbs wordt geterroriseerd door de plaatselijke jeugd en zelfs door massa `s volwassenen die soms zelfs ambtfuncties bekleden die niet zoveel ophebben met dominante zwarte mensen die de lakens uitdelen. Vooral goed in beeld gebracht hoe iedereen Mr. Tibbs wilt onderdrukken. Terwijl ze eigenlijk allemaal een ' kontje kermis ' verdienden.

In the Heat of the Night onderscheidt zich dankzij een spannende zoektocht naar een moordenaar. Het betreft echter geen gewone moordzaak. De focus ligt op de relatie tussen Mr. Tibbs en de inheemse bevolking. Mr. Tibbs laat zich niet snel uit het veld slaan, getuige zijn koppigheid om compromissen uit de weg te gaan. Qua cinematografie valt er af en toe ook wel wat aardigs te beleven. Vooral die heksenjacht op de onschuldige jongen oogde energiek en was lekker chaotisch in beeld gebracht. Verder ademt de film een sfeer uit van een al lang ter zielen gegaande stad waarin men gefrustreerd door het leven gaat. De vele autoritjes vond ik ook veel toevoegen bij het in kaart brengen van de omgeving van ' dat kleine stadje gelegen aan rivier de Mississippi '.

De film krijgt echter geen superhoge rating omdat het allemaal net wat te weinig indruk op mij maakte. De film is vermakelijk, maar qua muziekkeuze en verhaal uiteindelijk wat te gewoon om echt te overtuigen. 3,5*

Redelijke film,

Eigenlijk leunt de film vooral op een aardig verhaal. Het grauwe Belfast in het begin daar waar men er toch nog wat van probeert te maken, de confrontatie in Londen tussen hippies en Ieren en de rellen in de gevangenis. Gelukkig weinig rechtbank gebeuren waar iedereen elkaar de loef probeert af te steken. Hoogstens 10 minuten, daar waar ik bang was voor een complete verplaatsing van locatie naar het rechtsgebouw. Het waren nog steeds wat mindere scènes maar de in het begin niet al te geforceerde zoektocht naar onschuld zorgt voor een aardige film. Qua muziek en het visuele aspect nogal te verwaarlozen.

Verder vind ik het apart dat er nogal hoog wordt opgegeven over de rol van Emma Thompson. Typisch zo `n standaardrol van de goede advocaat die over wilskracht bezit en eventjes iedereen haar schenen zal laten zien. Het einde was dan wel aardig maar wel tegen het oversentimentele aan. Aardig dus, maar niet bijzonder. 3,5*

Best wel een aardige film om naar te kijken. Jamals situatie wordt schijnbaar realistisch in beeld gebracht. Je komt tenslotte niet zomaar de Europese Unie binnen.

De geschoten beelden in Teheran vond ik best hip, ik dacht altijd dat dit toch een achtergesteld land was waar ze geen ijs kenden...

De beelden van de omgeving onderweg zijn soms ook prachtig, vooral de onweerflitsen en de donker samengepakte wolken die boven de weg uitreizen, tijdens de trip door Iran.

De film riep ook wat tegengestelde reacties bij mij op.

* Waarom kiezen mensen uit Afghanistan voor een ticket to Europe...Terwijl ze daar toch schijnbaar gelukkig waren. Die achtergrondinfo mistte ik in de film, maar kan ik gezien de huidige Afghaanse toestanden best zelf invullen.

* Wat verwachten de vluchtende mensen aanvankelijk van hun reis, een limo? Toen ik naar Tsjechië op schoolreis ging moesten wij al onze identiteitskaarten laten zien, dat duurde 30 minuten. Volgens mij waren ze zich niet bewust van het feit dat ze in Europa niet gewenst zijn. Ze waren best naïef, getuigen de man die zei dat hij niet ingebouwd wilde komen te zitten. Het is of gepakt worden of een kans op doodgaan.

Daartussenin zit dus de aankomst in Europa, als alles goed gaat. Raar dat uitgerekend de 2 kinderen de boottocht overleven.

Ik kreeg echter wel sympathie voor Jamal. Van mij mag hij blijven alleen wat is humanitair en wanneer bepaal je dan wie er wel of niet mag blijven, ongeacht de ontberingen. Want alle vluchtelingen opvangen dat kan ook niet goed gaan.

Indrukwekkende, oprechte film dus, die mij stemt tot nadenken. 4*

A Deception

Typisch een film die geliefd is bij veel mensen die de film snappen en dàt terwijl hij volgens hen toch zo verdomd moeilijk in elkaar steekt. Sommige mensen geven zichzelf dan een schouderklopje en andere mensen strooien blijkbaar met 5*.

Op basis van The Dark Knight had ik eigenlijk geen grootse verwachtingen, maar toch zeker een solide verwachtingspatroon dat deze blockbuster mij op zijn minst zou kunnen entertainen. De bombastische muziek vond ik nog best goed op zijn plek, desondanks wist de film mij in zijn geheel niet mee te slepen. Het concept van drie verschillende werelden is leuk bedacht, maar vrij pover uitgewerkt, onder meer omdat persoonlijke trauma `s van de hoofdrolspeler veel te veel aandacht krijgen, Leonardo Dicaprio doet zijn rol in Shutter Island nog eens dunnetjes over, daarbij was het op visueel gebied natuurlijk ook ondermaats. En de ( weinige ) actie was ook nog eens van een schraal niveau.

Enkele spectaculaire scenes zoals Joseph Gordon-Levitt in een heftig bewegende gang, leken wel haast afgekeken van The Matrix. Slechts de Villa Volta achtige scene met bewegende gebouwen speelden fraai in op het realisme of illusie vraagstuk. En wat had Ellen Page in vredesnaam in deze film te zoeken, ze speelt een vreselijk betweterige wijsneus!

Intelligent my ass! Gewoon een hype die over een paar jaar overgewaaid is. Een 2,5*

De opening, waarin River Phoenix een jonge Indiana Jones neerzet, vormt de opmaat voor een hoogst vermakelijke film. De soepele wisselwerking tussen Harisson Ford en Sean Connery zorgt voor een geslaagde, komische noot binnen een heerlijke avonturenfilm die de tijd wat beter heeft doorstaan dan zijn Indy voorgangers. Een 3,5*

Ik heb The Raiders of the Lost Ark inmiddels al 2 x gezien, maar aan de rest van de jaren `80 trilogie was ik nog nooit toegekomen, bij deze:

The Temple of Doom blijkt minstens zo vermakelijk te zijn als The Raiders of the Lost Ark, maar heeft net zoals zijn voorganger te kampen met verouderingsklachten en enkele ongewenste gasten.

Ik schudde eens flink met mijn hoofd toen bleek dat Indy werd bijgestaan door een klein kind als hulpje.....De film leek af te stevenen op het predikaat: Een familiefilm voor het hele gezin, temeer omdat de vrouw des huizes het leuk vond om eenmaal in het woud, 1 minuut lang links, rechts, van boven en van onder, overal om te gillen......Moeders op de bank, die al gilt om een miniscuul spinnetje, kon zich zo uiterard volledig identificeren met dat personage......

Gelukkig bevat The Temple of Doom genoeg entertainment om het een en ander te maskeren. De scene in de opblaasboot en de climax op de brug bv. Veel scenes deden mij ook helemaal niets omdat het er veel te nep uitzag. Een 3*

Ondanks dat deze film het niet haalt bij Suspiria, weet Argento prima raad met een naargeestig verhaal over een oude legende die maar geen afscheid wil nemen. De locatiekeuzes zijn prima getroffen, maar de spanning is helaas wat ver te zoeken. Dat is te wijten aan de manier waarop Argento zijn verhaal presenteert ( hij tovert steeds nieuwe hoofdrolspelers op het toneel waar hij zich op focust, als er een de pijp uit gaat ), hierdoor weet je telkens wie het volgende slachtoffer zal gaan worden.

Deren doet het geenszins, aangezien de film er betoverend mooi uitziet, de muziek wel gaaf is en de moorden elkaar in relatief rap tempo opvolgen, een kleine voetnoot hierbij is wel dat Argento te veel tijd uittrekt voor zijn simpele verhaal en van moord naar moord toeleven, zou je op een gegeven moment wat melig kunnen maken. Mijn interesse bleef, ondanks de wat tè lange speelduur volledig intact. Een kleine 4*

Wat heb ik een medelijden met Quentin Tarantino! De man gaat er altijd zo prat op dat hij een groots filmliefhebber van foute films is, maar ondertussen is hijzelf naar het niveau afgedaald van een regisseur van brave films, om de mainstreamklant in alles tegemoet te komen. Tarantino is meer dan ooit verliefd op zijn eigen dialogen en toont daarmee zijn incompetentie aan om van Inglourious Basterds een geslaagde komedie in oorlogstijden te maken.

Alle types kleuren nooit ècht buiten de lijnen. Zij maken zich wel schuldig aan overacting, maar er is genoeg dialoog waarbij de humor ver te zoeken is zodat het allemaal nog betrekkelijk serieus overkomt. Hitler is een grappig personage in deze film, maar wordt bijna helemaal vergeten. Hans Landa is ook een type met potentie, maar het komt er maar zelden uit. De rest bakt er nog minder van.

Het is tekenend dat juist Mélanie Laurent, in de rol van iemand die uit is op revanche, de beste scenes voor haar rekening neemt. De rol van de basterds was nogal onderbelicht en wat eendemensionaal neergezet, slechts het moment waarop ze Hans Landa in dachten te kunnen palmen door zich voor te doen als lui die Italiaans spraken ''wat een grove misrekening bleek te zijn'' was echt grappig.

Quentin Tarantino had de naam dat hij dialogen tot pure amusatie kon verheffen, zoals in Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Jackie Brown en Kill Bill stonden dankzij een combinatie van dialoog, personages, geslaagde muziek en een wraakverhaal garant voor bovengemiddeld(e) vermaak/actie. In Inglourious Basterds lijkt veel inspiratie te zijn opgedroogd ( getuigen de simpele muziek die eenvoudig associaties oproept met westerns ), is de actie wat matig maar bovenal ondervertegenwoordigd te noemen en is het vooral het wraakverhaal van Mélanie Laurent, die deze film de moeite waard maakt. De laatste scene in het cinemacomplex is als een kers op een taart. 3*

Buitenaards!

Ik ben vooral te spreken over het eerste half uur. Er komt werkelijk van alles door het beeld stuiven, vanuit de meest onmogelijke posities, vormgegeven aan de hand van een apart, gecreëerde fantasiewereld vol tegenstellingen, waar andere zwaartekrachtwetten gelden maak je kennis met de nodige, niet alledaagse personages. De regisseur haalt alles uit de kast om je in dromenland te wiegen: blitse kleuren, gave muziek en veel sfeer door volledig op te lossen in het knappe concept, bv. door ik meen, dromenvangers op pad te sturen om te controleren waar kinderen zoal over dromen.

De film blijft de hele tijd verrukkelijk om te volgen, helaas merk je dat het budget richting het einde van de film op lijkt te zijn en de regisseur wat minder inventief voor de dag weet te komen, tevens vond ik dat de aanvankelijke kleurenpracht zich steeds meer concentreren op groen/blauw ingekleurde scenes, waardoor de film nog maar 150 km. i.p.v. 250 km. weg was van het etiket gewoon. Een zwak excuses, maar op een gegeven moment trad er een zekere gewenning op, terwijl ik het juist zo leuk vond dat de film in het begin met van allerlei, verschillend spul op de proppen kwam zetten.

Een film die ik zeker vaker ga bekijken. Voor nu, een dikke 4*

Inland Empire kwam, zag, legde Mulholland Drive de schenen aan het vuur, liet Mulholland Drive spartelen aan een klif maar overwon uiteindelijk toch niet.

Gisteren herzien en een paar dingen zaten mij niet helemaal lekker. Het 1ste uur is afwisselend, speelt veel met lichtinval en is prachtig geschoten. Daarnaast voorzien van prachtige muziek. Het middenstuk kent echter teveel dialoog. Iets, wat een meester als Lynch beter weg had kunnen laten. Ik doel hiermee vooral op de dialogen die beide hoofdpersonen doornemen aan de tafel met de regisseurs.

Het 2de uur begint fabuleus. Onder een begeleidende vocale bijdrage van Strange What Love Does. Als de muziek steeds luider wordt en tenslotte ook bezongen is de paranoia compleet. Overeenstemmige beelden van een compleet verdwaalde Dern lichten het scherm op. Daarnaast wordt de muziek gebruikt om vervreemding uit te drukken. Iets dat goed lukt. Dern lijkt het spoor volledig bijster en dat wordt niet alleen waargenomen maar ook nog eens meebeleefd!

Richting het einde van het 2de uur en het begin van het 3de uur keert er een bepaalde monoloog van Dern tegen iemand, nogal eens terug. Dit moment verpestte het voor mij een beetje. Alsof het een rode draad betrof. Het deed bij mij wat af aan de mysterieuze sfeer waarbij ik mij telkens liet verrassen door de volgende scène. De monologen werden ook nauwelijks ondersteund door pracht muziek of mooie beelden. Het was voor mij vooral een opstopping naar een volgende reeks mooie, sfeervolle beelden. De laatste 15 minuten waren dan weer van hoogstaande kwaliteit. Prachtige ontknoping onder begeleiding van majesteuze muziek.

Het doet mij wel pijn om de film af te waarderen. Gisteravond was ik nog heel resoluut. Vandaag begon het twijfelen alweer. Zegt toch veel over de kracht van deze film. De monologen braken de vervreemding teveel op naar mijn mening. Niet in dienst van de film, louter om bepaalde gebeurtenissen wat beter te plaatsen. Maar laat ik dat nou net niet belangrijk vinden. Wat overblijft? Een dikke 4,5* Die later misschien nog eens wat meer bijval krijgt.

De 1ste keer dat ik deze film keek wist ik niet zo goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het te abstract, de wereld die Ghost in the Shell schiep was niet de mijne. Ook niet in mijn verbeelding. Daarnaast vond ik de gesprekken allesbehalve sfeerverhogend.

Nu, na een 2de kijkbeurt deel ik de mening van Roodkapje. De dialogen dienen als een soort van vervangende taal voor normaal gebezigde taal. Alleen dikwijls zijn uitspraken tevens filosofisch. Deze dubbele lading zorgde nu voor veel vertier. De evolutietheorie, de strijd tussen mens en computer zijn nog wat zwaar, maar worden vaak op een speelse manier aangereikt. Maar ook hele alledaagse en tastbare dingen zoals menselijke gedragingen worden onder de loep genomen. Iets in de trant van: je kunt als ezel nog zo veel lopen, je komt niet terug als een paard.

De animatie ziet er ook gewoon verbluffend uit. De autoritjes in de vele stegen met verlichte winkelstraten deden mij spinnen van genot. En ik heb normaal niet zoveel met poezen op. Zo knap, de kleuren lopen net zo in elkaar over als toen ik op een regenachtige nacht op de snelweg reed en in mijn achteruitkijkspiegel in de achterruit de witte en rode lichtjes van collega auto `s waarnam. Deze waren niet gewoon wit en rood maar liepen door de regen uit tot ronde kringetjes die zich met elkaar mengden. Hetzelfde effect is hier aanwezig, de kleuren lijken zich verzoend te hebben met elkaar en stralen geen vale of hoekige randen uit maar gladde, warme animatie. De animatie komt daardoor soms ook over als levensecht. Adembenemend is het carnaval in de stad die zomaar als een vervanger van de muzikale intermezzo wordt opgediend. Net zoals de beelden van de stad vanuit de lucht gezien.

De muziek van Kawaii deed mij nu ook veel mee als tijdens de 1ste kijkbeurt.

Nadat ik Avalon bij herziening uiteindelijk met een heel punt af moest waarderen, wordt deze film steeds machtiger. Ik houd nog even wat in het kruit zitten voor later. 4,5*

Onheilspellende trip in een feeëriek gefilmd decor met een rake climax! 4,5*

In het begin zien we hoe Jacques Mesrine in het criminele circuit belandt. Al hoefde hij niet te rijpen, aangezien hij patsboem! toedeledokie! zijn ouders gedag zegt en samen met een vriend zijn toevlucht zoekt tot gemakkelijk geld verdienen en een hoop wulpse dames. Uiteraard lijdt Jacques Mesrine al snel aan een niet in te toomen voortplantingsdrang, zodat onze stoere held zich thuis even lekker uit kan leven op vrouwlief als alles even niet naar wens verloopt. De scenes in een isoleercel in een gevangenis in Canada voelen daarom aan als gerechtigheid! Jacques Mesrine veranderd van een bluffende egocentriekeling in een kermende, piepende kasplant.

Een gangsterfilm die nauwelijks buiten de lijnen durft te kleuren ware het niet dat Vincent Cassel uitstekend een uiterst onsympathiek personage neer weet te zetten, terwijl hij wonderwel ook voor de nodige humor zorgt. De film viel ondanks een schromelijk gebrek aan actie en interessante personages ( naast Cassel vond ik alleen Gérard Depardieu een goede gangster neerzetten ) goed te verteren.

Dat komt omdat Jean-François Richet er in slaagt om zijn film vlot aan mij voorbij te laten trekken, dankzij het scheppen van een leven ( dat van Jacques Mesrine ) waarin misdaad niet verworden is tot een tè grote hoop aan dagelijkse sleur. Er zit bij vlagen best wel wat pit in deze film, waarin genoeg gebeurt. Het is alleen zo dat ik geen bovengemiddelde scenes gesignaleerd heb. 3*