Los Abrazos Rotos (2009)

Ik vond het verhaal wat chaotisch.... en de films soms wat te lang.... maar ik houd toch wel van Almodovar's stijl en Cruz is een mooie en boeiende actriceµ

De eerste Almodóvar die me van begin tot einde boeide (en was toch al de zesde) (met Volver als waardige tweede). De eerste goede film van Penélope die ik de laatste tijd zag (zag gisteren Nine en een aantal dagen geleden Elegy).

Aftitelingsmuziek is trouwens prachtig (loopt af op het moment dat ik dit schrijf).

Aardige film over een schrijver die terugkijkt op zijn verleden waarin hij als regisseur een verhouding had met zijn leading lady. Het verhaal zit op zich goed in elkaar en de mix van verschillende genres werkt ook wel, maar de film is te lang om over de gehele lengte te boeien. Daarvoor is het te langdradig en wat was bijvoorbeeld het nut van de ´film-in-de-film´? Verder ziet de film er goed uit en uiteraard draagt Penelope Cruz hier ook haar steentje aan bij.

Aardig drama welke eigenlijk volledig wordt gedragen door Penélope Cruz die prima speelde en er adembenemend uitzag (wat een schitterende vrouw is het toch). Het verhaal (jaloersheid) kijkt zich lekker weg en was best boeiend en de beelden zien er vaak fraai uit. De overige cast deed het ook best goed en het was leuk om de mooie Lola Dueñas weer eens terug te zien in een kort rolletje.

Prima film van Almodovar, die nog meer eens bewijst aan (verhaal)ideeen geen gebrek te hebben. Nonchalant strooit hij in Los Abrazos Rotos met opzetjes die de potentie hebben voor meer. Het hoofdverhaal is wat geconstrueerd en zelfs in grote lijnen voorspelbaar. Sowieso ben ik geen fan van de techniek van de raamvertelling, die in een deel van de film ook wordt gebruikt. Door de uitwerking en de zijsporen blijft Los Abrazos Rotos echter vanaf het begin wel boeiend. Zoals te verwachten zijn de decors, zeker in het tweede deel van de film, weer heerlijk kleurrijk. Het echt uitbundige van z'n vroegere werk is er een beetje af, maar Almodovar blijft zijn stijl wel trouw. Cinematografie is ook goed, met enkele prachtige diepte-shots. De rest doet Penelope Cruz, onweerstaanbaar mooi weer in deze film. Net aan de 3,5 hiervoor, met het vaste voornemen om meer prioriteit te gaan geven aan Almodovar.

Qua sfeer, script en waardering volg ik de complimenten van mijn voorgangers, maar van Cruz word ik nooit een groot fan. Prachige vrouw, zeker, maar als actrice word ik er niet opgewonden van. Een paar zwakke momenten in het script - het van de trap geduwd worden en vervolgens gedwee volgen naar het ziekenhuis - brengen dit werkje naar 3,5*

WDR Fernsehen (Los abrazos rotos, zaterdag 21 april, 0:00 uur)

Degelijke Almodóvar over diens favoriete thema's: hartstocht, intriges en jaloezie.

Kleurrijk, maar wat aan de trage / langdradige kant.

Mooie rol van Lluís Homar. Zoals te doen gebruikelijk omringt Almodóvar zich graag met mooie vrouwen, waarvan er één echt uitspringt in deze film: Kira Miró, de krantlezeres in het begin van de film.

Eerste uur blijven we een beetje op onze honger zitten ondanks de vele zuurstok-kleurtjes...nogal soap, maar dan beginnen langzamerhand de betere invloeden binnen te sluipen....Audrey Hepburn, Gone with the Wind, L'Ascenseur pour l'Echafaud, Peeping Tom.

Welgeteld 1 homo, geen transgenders...bepaald niet de allerbeste Almodovar...maar de tweede helft van de film is zeker niet slecht.

Deze Almodóvar kon mij eigenlijk qua verhaal totaal niet boeien, en dat is best jammer. Loopt Penelope Cruz voor niets met ontbloot bovenlijf geregeld door beeld

Jaloezie, liefde, drama, argwaan, schoonheid, intriges, pijn; deze film zit er vol mee. De acteurs spelen de sterren van de hemel en het verhaal is goed. Soms wat traag maar dat maakt niet uit. 2 mannen zijn intens verliefd op Cruz (geef ze eens ongelijk, wat een mooie vrouw) en gaan hier heel ver in. Mooi kleurgebruik, mooie taal.

Helemaal met je eens. Heb de film van Canvas opgenomen en vanavond afgedraaid....Na een uur gestopt,..vanavond of morgen verder,dacht ik...Maar het hele verhaal,de personages,de karakters, doen mij totaal niets,( behalve de meloenen van Cruz....).Naarmate het krampachtige verhaal zich ontvouwt wordt het steeds oninteressanter en voorspelbaar. .En dan die moron van een zoon die de hele tijd met die p#kkecamera rondloopt...Ik laat de rest maar zitten,wissen dus.

1 ster.

Eindeloze praatfilm met een plot dat aanvankelijk wel boeiend is als mysterie maar langzaam aan een vervelend familiedrama wordt. De Spaanse klanken uit de films van almodovar zijn nogal vervelend.

Dat stemgebruik van de spelers is zo geforceerd en hectisch. In die films dan.goongumpa

Cruz draagt de film en haar prachtige verschijning zorgde ervoor dat ik bleef kijken. Maar Blanco Mateo wordt hier zo ongeloofwaardig neergezet, dat de gehele relatie met Cruz als de schone en het beest, overkomt. Almodovar onwaardig

Betekenis : "Verbroken omhelzingen".

Filmtechnisch zit dit allemaal goed in elkaar. Almodavár is geen groentje en brengt goede scènes en vondsten in montage enz... maar het verhaal kon me niet echt boeien. Ook niet wat hij naast de story te vertellen heeft, "iedere film moet worden afgemaakt, zelfs blindelings" Flauw als einde.

Gewoon onderhoudend en mooi gemaakt. Lekkere typische sfeer zoals zovaak bij pedro. Tikkie lang wellicht en het einde had wat steviger gemogen. .

laat die gasten uit hollywood maar eens goed naar spaanse films kijken, misschien dat ze daar dan ooit leren hoe je acteurs en actrices op het witte doek de liefde moet laten bedrijven.

zelfs deze film die wel aardig was, maar niet echt bijzonder, had een liefdesscène erin, zo ontzettend veel beter dan dat achterlijke hollywood nepgevrij.

Zo, dat moest ik even kwijt.

Een hele mooie Almodóvar, een van de betere, qua stijl gaat het al een beetje in de richting van La Piel Que Habito. Geen nadruk hier op excentrieke (vrouwen)rollen en ook geen excessief kleurgebruik, al blijft het natuurlijk wel een Almodóvar. Het verhaal blijft van begin tot eind boeien. Alleen de personage Ernesto Jr. kon ik in het verhaal niet zo plaatsen, zijn motivering om Mateo te benaderen vond ik niet echt sterk. Gelukkig is dat maar een detail in het verder zeer genietbare verhaal. Lluís Homar speelt zoals altijd sterk, terwijl Penélope Cruz helaas op de automatische piloot acteert. 3,5*

Boeiende film van begin tot eind. Sterke rollen van Homar, Cruz en Gomez. Garcia en Ochandiano overtuigen niet helemaal. De hoofdpersoon Harry Caine moet tot een verstandhouding met het verleden komen om zijn vroegere ik Mateo Blanco terug te vinden. Het gaat ook over schuld en boetedoening, waarbij anderen dan Caine in het reine willen komen.

Alhoewel Martel de antagonist is en Blanco de protagonist, voelde ik wel enige sympathie voor Martel. De schoonheid en liefde die hij met geld en macht gekocht had, wordt hem afgenomen, wat hem logischerwijs razend maakt. Het zal waarschijnlijk niet de bedoeling van de film zijn geweest, maar er worden interessante dilemma's over geld, familie, vriendschap en liefde opgeworpen. De referenties aan eerdere films van Almodovar zijn interessant. De openingsscène grijpt je meteen beet.

Er zitten ook zwakke kanten aan de film. Judits onthulling over Diego's vader is irrelevant en niet overtuigend gespeeld. De liefde van Matteo voor Lena en van Lena voor Matteo is te oppervlakkig qua opzet (ze vallen na een split-second compleet voor elkaar). Het kapsel van Ernesto junior in zijn jonge jaren is een te grote flauwiteit. Het verhaal van Judit over haar rol rondom de dood van Lena te gemaakt.

is wel een van mijn favorieten van Almodovar, de kleuren spatten van het scherm, het verhaal is een beetje verwarrend door het heen- en weer springen in de tijd.

bij een 2e kijkbeurt wordt het wat duidelijker.

sublieme rol hier van penelope cruz, ze laat een uitgebreid palet aan emoties zien.

Penélope Cruz mag dan een attractie van jewelste zijn, het maakt Los Abrazos Rotos nog niet vanzelfsprekend een goede film. Spaanse films vallen meestal de goede kant op, deze keer helaas niet. Ik kon me nauwelijks inleven en er zitten net teveel irritante personages in het verhaal. Daarnaast is het regelmatig iets te chaotisch: men springt men van de hak op de tak. Nee, alleen voor Penélope een film kijken werkte nu niet.

Almodóvar.

Nog niet zo héél veel van gezien, zeker niet gezien z'n reputatie, maar het draait vaak op hetzelfde uit. Z'n films zijn best aardig voor een keer, maar meer dan een goeie verteller is hij jammer genoeg niet. Wanneer hij qua stilering wat extras probeert te doen, voelt het vaak nogal onwennig en leidt het meer af dan dat het wat toevoegt.

Broken Embraces past dan ook perfect in dat plaatje. Een degelijk plot, met wat twistjes en wendingen (die gelukkig niet al té veel de aandacht opeisen, maar de film wel steeds in een nieuwe richting stuwen). Of het echt 120+ minuten waard is, is een ander verhaal, maar het boeit wel.

Maar verder is het redelijk karig. Camerawerk, aankleding, acteerwerk ... 't is ofwel functioneel, ofwel wat stroef en geforceerd zonder al te veel impact. Echt memorabel is deze film dan ook niet, maar om een keer gezien te hebben zeker geen drama.

2.5*

De sparkle die er vanaf het begin was bij de film Carne Tremula die ik laatst zag, zat niet in deze film en qua scenario valt Almodvar terug op bij hem veelvoorkomende thema's over schuld wraak en herinnering. Toch is dit beslist geen slechte film. Hij is vloeiend forceert nergens en is in alle opzichten een bovengemiddelde Almodovar. Hij hoort gewoon niet bij zijn allerbeste werk.